Echa pielgrzyma

Benjamin H. Barton

5.10.1874 - 24.06.1916

Wydawnictwo "Straż"

Białogard 2013

* * *

Orginalne wydanie angielskie:

Pilgrim Echoes - Benjamin H. Barton

Portland Area Bible Students, 2010

Z angielskiego tłumaczyła:

Barbara Kaleta

Fundacja Studiów Biblijnych "Straż"

Skr. poczt. 13, 78-210 Białogard 2

e-mail: redakcja@straz.at, internet: straz.at

ISBN 978-83-935132-2-2

* * *

Przedmowa do wydania polskiego

„Parniętajcie na wodzów waszych, którzy wam mówili słowo Boże, których obcowania koniec upatrujcc, naśladujcie wiary ich” — Hebr. 13:7.

Są w historii chrześcijaństwa postacie niezwykłe, które swym oddaniem dla Słowa Bożego zasłużyły sobie na trwałe miejsce w pamięci wszystkich naśladowców Jezusa. Niewątpliwie do osób takich należy Benjamin H. Barton. Był pilnym i wnikliwym studentem Pisma Świętego, o czym łatwo można się przekonać czytając jego zapiski. Ale przede wszystkim, jak wynika z relacji znających go osób, był niezwykłe lubianym mówcą, a to prawdopodobnie dlatego, że przemawiał otwartym sercem. Inspiracje do swych rozważań czerpał nie tylko z Biblii, ale także z bogatego doświadczenia życiowego. Mówienie o „bogatym doświadczeniu” brzmi o tyle niezwykłe, że swą publiczną służbę kaznodziejską rozpoczął mając zaledwie 31 lat, a zakończył przedwczesną śmiercią w wieku 41 lat. Można powiedzieć, że dosłownie „spalił się” na ołtarzu Słowa Bożego. Dlatego tak dobrze pasuje do niego zapis przytoczonego powyżej wersetu: „Których koniec obcowania upatrując, naśladujcie wiary ich” Czytając strony zbioru „Echa pielgrzyma”, można prześledzić ostatnie dziesięć lat życia br. Bartona — „koniec obcowania” wielkiego „wodza” ruchu studentów Pisma Świętego.

Książka, którą z niezwykłą radością oddajemy w ręce polskiego czytelnika, zatytułowana została przez amerykańskich wydawców „Echa pielgrzyma Brat Barton nie był pisarzem. W zbiorze tym jest zaledwie kilka jego notatek i jedna rozprawa na temat okupu i ofiary za grzech. Pozostałe setki stron to zapiski braci, którzy z zapartym tchem słuchali go na konwencjach i w braterskich domach. Są tam także obszerne stenogramy jego wystąpień na większych i bardziej oficjalnych spotkaniach badaczy Pisma Swiętego. Na końcu książki można też przeczytać kilka jego listów i poetyckich refleksji. Jak można się łatwo domyślić, teksty te zapisane są w różnych stylach — od zwięzłych, hasłowych notatek, przez dokładne zapisy nieformalnych przemówień i prywatne listy, aż po poetyckie i bardzo osobiste wypowiedzi samego autora.

Chcąc się przekonać, dlaczego Benjamin H. Barton był tak lubianym mówcą, trzeba koniecznie poczytać dosłowne zapisy jego rzeczywistych wystąpień (począwszy od kazania „Żołnierze Chrystusa”). Nie tylko ciekawie analizuje on tekst biblijny, ale także przytacza dziesiątki przykładów ze swoich osobistych przeżyć, rozmów ze znanymi i przypadkowymi osobami oraz wprowadza fikcyjne dialogi, tworzone dla lepszego zobrazowania omawianych zagadnień. Właśnie ze względu na owe liczne dialogi zastosowaliśmy specjalny znak cudzysłowu>> <<„ którym oznaczyliśmy wypowiedzi bohaterów licznych opowieści brata Bartona. Wielką ozdobą jego kazań jest też sympatyczne poczucie humoru. Na jego wykładach słuchacze zapewne dość często miewali uśmiech na twarzy.

Wersety z Biblii staraliśmy się przytaczać w brzmieniach pasujących do przekładów używanych przez autora. Nieoznakowane cytaty pochodzą z Biblii Gdańskiej. Skrót „BT” oznacza cytat z Biblii Tysiąclecia, a „NB” — z nowego wydania Biblii Towarzystwa Biblijnego. Angielskie tłumaczenia King James Version i Reyised Version zostały oznaczone skrótami KJV oraz Ry. Skrót HoD oznacza tytuł śpiewnika „Hymns of Dawn” a PBT - polskiego odpowiednika: „Pieśni Brzasku Tysiącłecia

Życzymy wielu przyjemnych chwil przy lekturze tej książki. Jesteśmy przekonani, że błogosławieństwo Boże i wzbogacenie duchowego życia będzie oczywistym skutkiem zapoznania się z rozważaniami brata Bartona. Zgodnie z doradą zapisaną w Liście do Hebrajczyków pragniemy przypatrywać się „końcowi obcowania” jego, aby miłosierny Bóg wzmocnił naszą wiarę w naśladowaniu tych, którzy godnie sprawowali swoje poświęcenie przed nami.

WYDAWCY

Stuttgart-Białogard, kwiecień 2013

Słowo od Wydawcy amerykańskiego

Z wielką przyjemnością przedstawiamy niniejsze pisma, listy i refleksje brata pielgrzyma Benjamina H. Bartona członkom klasy stóp Ciała Chrystusowego przy końcu tego Wieku Ewangelii.

Brat Barton kształcił się na architekta, ale porzucił to zajęcie na rzecz pracy Pańskiej w zakresie budowania swego charakteru oraz wspierania innych w osiągnięciu zupełnego wzrostu w Chrystusie. W czerwcu 1906 roku pastor Russell zorganizował dla niego podróż pielgrzymią na wyspy brytyjskie. Potem br. Barton służył dalej jako pielgrzym w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, aż do śmierci 24 czerwca 1916 roku w Portland w stanie Oregon. Podzielenie się jego usługą zbór w Portland uważa za stosowny wyraz uznania dla owego szlachetnego brata, którego ziemska wędrówka zakończyła się ponad dziewięćdziesiąt lat temu.

Postrzegamy tę pracę jako uzupełnienie do poselstwa „żniwa” zawartego w pismach pastora Russella. Oby te „echa” z dziesięcioletniej służby ożywiły nas do większej wierności w naszej podróży do Królestwa. W dziele tym można dostrzec serce i ducha człowieka, który był Bożym świętym.

Brat Russell sprawował posługę na pogrzebie brata Bartona 3 lipca 1916 roku (niespełna cztery miesiące przed swoim własnym) i treść owej posługi również zawarliśmy w tej książce. Inne notatki autorstwa brata Russella i brata W A. Bakera można znaleźć w The Watch Tower (R-5930) z 15 lipca 1916. Podjęliśmy wysiłek zebrania wszystkich znanych nam pism brata Bar- tona. Niektóre z jego listów i artykułów ukazywały się w 7he Watch Tower i nie chcieliśmy ich ponownie publikować, gdyż są łatwo dostępne dla tych, którzy zechcą je przeczytać (R-3644, 3818, 4101, 4141, 4450, 4695, 5865). Do spisu treści dołączona jest informacja o miejscu i czasie wygłoszenia kazania oraz źródle pochodzenia pisemnej wersji każdej lekcji. Zbiór ułożony jest w miarę możliwości w porządku chronologicznym.

Brat Barton zmarł w wieku 41 lat, jeszcze przed swoim ojcem. To ojciec znalazł wśród jego rzeczy oświadczenie o poświęceniu syna.

***

OŚWIADCZENIE O POŚWIĘCENIU

Zrzekam się odtąd wszelkich praw dla mojej duszy, mojego ciała, mojego zdrowia, mojej opinii, moich talentów i względem wszystkiego, co do mnie należy. Poświęcam się, by być własnością mego chwalebnego Odkupiciela. Ofiaruję Mu siebie samego, aby Go kochać, służyć Mu i ufać w kwestii mojego życia i zbawienia aż do końca.

Podpisano: Benjamin H. Barton

Zamieszkały: 5430 Vine St. Philadelphia

Dnia: 19 maja 1895,

***

Benjamin Barton urodził się 5 października 1874 roku, poświęcił w roku 1895, a zmarł 24 czerwca 1916 roku. Często w książeczkach „Manny” wpisywał swoją datę urodzin i dedykację: ‚„Niech twoje życie będzie Biblią”.

Niech Twoje życie będzie Biblią:

Chrystus niech będzie w nim Księgą Rodzaju,

Twe poświęcenie to Exodus,

Twa miłość to Księga Kapłańska,

A radość — twoje życiowe Psalmy;

Odwagę okaż Danielową,

Cierpliwość Ijobową,

Gorliwość taką jak Jeremiasz,

A miłość tę Janową.

Niech w Biblii twego życia

Jezus zapełni mnóstwo stron.

Niech koniec wspanialszy będzie niż początek,

Jak Objawienie góruje nad Księgą Rodzaju.

W związku ze śmiercią brata Bartona do gazety „St. Paul Enterprise” [tygodnik ukazujący się w miejscowości St. Paul w latach 1910-19191 wpłynęły liczne wspomnienia i wyrazy uznania, których było zbyt wiele, żeby zamieścić je w tej książce. Chcieliśmy jednak zacytować fragment z listu od brata J. W. Gilberta:

5 lipca 1916. Po raz pierwszy zetknąłem się z bratem Bartonem około siedemnaście lat temu, gdy przyszedłem właśnie do poznania Prawdy; zawarcie z nim znajomości oznaczało pokochanie go, gdyż nigdy nie doświadczyłem, żeby przejawiał innego ducha niż ducha Mistrza.

Siedemnaście lat temu brat Bennie był jednym z dwóch starszych zboru w Filadelfii i w niedziele przemawiał na zmianę z bratem Smithem Walkersem, który obecnie również choruje. Styl brata Walkersa był pedagogiczny, zaś brata Bartona sympatyczny. Jego serce zdawało się być zawsze przepełnione czułością i miłością dla wszystkich i wiele z jego przemówień do przyjaciół było czymś w rodzaju naturalnego, duchowego lekarstwa, szczególnie dostosowanego do potrzeb zgromadzenia w tym specyficznym czasie oraz dostarczanego w mądry i miłujący sposób.

Wykłady naszego drogiego brata były dla mnie zawsze pomocne i inspirujące, i to coraz bardziej wraz z upływem lat. Wiele myśli w sposób niezatarty odcisnęło się w moim umyśle. Jedną z najbardziej pomocnych było to, co wyraził w czasie wykładu wygłoszonego parę lat temu w tym mieście. Powiedział wtedy, że gdy przyszedł do Prawdy, nękał go strach, że przydarzy mu się jakiś wypadek albo zaatakuje go jakaś straszna choroba, zanim będzie mieć dość czasu na uczynienie swego powołania i wybrania pewnym. Gnębiło go to przez jakiś czas. Aż któregoś dnia taka oto myśl przyszła mu do głowy: >>To, że Pan cię powołał tym wysokim powołaniem i dał ci ucho, które usłyszało i chęć, by to przyjąć, stanowi absolutną gwarancję, że będzie On również tak kierował sprawami, żebyś miał dokładnie tyle czasu, ile potrzeba, by uczynić swoje powołanie i wybranie pewnym<<.

I czyż to nie owa myśl zdawała się być kluczem i ideą przewodnią w życiu naszego drogiego brata? Miał zagwarantowane dokładnie tyle czasu, by uczynić swoje powołanie i wybranie pewnym, ale nie miał zapewnione nic ponadto. Był pewien, że ma wystarczającą ilość czasu na dokończenie wszystkiego, co Pan mu powierzył, ale nie otrzymał pewności ani nawet przyrzeczenia co do tego, że będzie mieć czas, aby robić coś jeszcze; nie miał czasu, żeby próżnować, nie miał czasu do stracenia. Ci, co znali go w czasach jego pielgrzymowania, wiedzą, jak gorliwie się angażował, by wykorzystać każdy moment swego czasu ku czci i chwale Bożej oraz dla rozwijania swego własnego charakteru.

Inny list był od brata J. H. Coyle”a, który dnia 4 lipca 1916 napisał:

Chciałbym powiedzieć słowo na temat naszego drogiego brata Barto- na. Był on człowiekiem miłości — był miłujący i niezmiernie miły. Było mi szczególnie przyjemnie z nim przebywać w czasach, gdy dzieliłem z nim pokój; nigdy nie słyszałem, żeby narzekał, skarżył się lub wyglądał na zmartwionego życiowymi sprawami. Pewnego razu słyszałem, jak opowiadał, że kiedyś próbował po trzykroć wstać z łóżka i się ubrać, zanim mu się udało, a następnie był w stanie wygłosić, z pomocą Pana dobre, solidne kazanie. Miał wielki umysł i wielkie serce; „był jednym z najszlachetniejszych ludzi z natury, i to natura (nowa natura) uczyniła go nadzwyczaj dobrym” Wspaniała była jego służba, wspaniała jego nagroda, niczym błyszcząca i świetlista gwiazda wysoko na niebiosach.

Miał on siłę przekonywania i korzystał z niej mądrze i dobrze; zawsze wynajdował coś dobrego w ludziach, zwłaszcza w świętych — szlachetny budowniczy chrześcijańskiego charakteru. Wyróżniał się pokorą, łagodnością i cierpliwością, a jednocześnie był ostoją siły i nieprzerwanej energii w służbie Mistrza. Można prawdziwie powiedzieć: „Czy nie wiecie, że wódz, i to wielki, poległ dziś w Izraelu?” [2 Sam. 3:38 NB].

Do tego dodajemy nasze: „Amen”.

Portland Area Bibie Students, 2010

Benjamin H. Barton (1874 - 1916)

Benjamin H. Barton dorastał w Pensylwanii i został dyplomowanym architektem, ale gdy poznał Prawdę, wszedł w kontakt z wielkim Architektem wszechświata. Porzucił ołówek i gumkę i odszedł, by poświęcić swoje życie opowiadaniu innym o wspaniałym planie Boga, ugruntowanym na ofiarniczej śmierci Jezusa, opowiadaniu o tym, w jaki sposób Bóg buduje wielką duchową Świątynię, poprzez którą będzie błogosławić wszystkie narody ziemi. Nigdy nie powrócił do swych naturalnych umiejętności czy ziemskiego zawodu.

Brat Russell szybko zauważył głębię jego poświęcenia. W 1906 roku brat Barton został wysłany z wizytą pielgrzymią do Wielkiej Brytanii. To stamtąd pochodzą jego pierwsze spisane wykłady. Po powrocie kontynuował podróże i usługi jako pielgrzym przez kolejne dziesięć lat, aż do roku 1916. Odwiedził wiele zborów i odosobnionych braci na terenie Stanów Zjednoczonych i Kanady. Stanowiło to podstawę dla wielu anegdot i obserwacji odnośnie chrześcijańskich zasad w domu, w zborze i w świecie. Dostarczyło tematów do szeregu lekcji zawierających osobiste i praktyczne porady. Brat Barton nie wahał się przed łagodnym strofowaniem drugich lub sięgał do własnych doświadczeń po to, by pomóc jednostkom i zgromadzeniom zrozumieć wyższe zasady.

Przez większość okresu swojej usługi brat Barton był prawie ślepy i mógł czytać jedynie teksty wydrukowane dużym drukiem, trzymane jak najbliżej twarzy. Jego problemy ze wzrokiem sprzyjały wszakże wzrostowi jego duchowego widzenia. Zwróćcie uwagę na kilka tytułów jego lekcji:

— Dlaczego Bóg dał nam Biblię tak trudną do zrozumienia?

— 84 przyczyny, dla których wierzymy, że posiadamy Prawdę

— Boże Przymierza

— Piętna Jezusowe

— Najwyższy motyw

— Zabawa w Królestwo

— Jak możemy z powodzeniem pełnić rolę brata

(i wiele innych).

Podczas podróży na Zachód w 1916 roku brat Barton ciężko zachorował. Nie wiedział, jak poważny był jego stan i kontynuował usługę. Będąc w Portland w stanie Oregon, w domu brata W A. Bakera musiał odwołać dalsze spotkania. Mówił o swej miłości dla braci z Bethel w Brookiynie. Dawał też wyraz zatroskania o swoją matkę i chęci zobaczenia jej znowu. W rezultacie doznanego cztery tygodnie wcześniej udaru nie był w stanie dobrze się wysławiać. Gdy nadeszła śmierć, nie było już znać trosk związanych z chorobą i miał spokojny wyraz twarzy. Z uśmiechem na ustach przeszedł do Królestwa 24 czerwca 1916 roku.

Brat Russell wygłosił przemówienie pogrzebowe. Fragment jego pełnej miłości mowy pochwalnej o drogim bracie można przeczytać w artykule The Watch Tower (R-5930), który poniżej przytaczamy w całości.

Zaledwie cztery miesiące później brat Russell sam również dołączył do brata Bartona w tym błogosławionym „odpoczynku”

"Bible Student Biographies"

Bibie Students Archiyes,

http://www.biblestudentarchives.com

Pielgrzym br. Barton odszedł do „domu”

BRAT BENJAMIN H. BARTON pełnił służbę pielgrzymią The Watch Tower Bibie and Tract Society przez wiele lat i liczni nasi czytelnicy bardzo miło go wspominają. Choć pozornie wyglądał na słabowitego, brat Barton miał silny głos, a dzięki Boskiej łasce był w stanie pełnić owocną służbę do około 1 czerwca [1916]. W tym czasie zawiadomił nas, że nie czuje się dobrze, przez co zmuszony był odwołać przyszłe usługi w Oregonie. Jego przyjaciele zajmowali się nim z wielką życzliwością, troszcząc się o jego wszystkie wygody, lecz nadal słabł. Zmarł w sobotę, 24 czerwca, jak się dowiedzieliśmy, bez szczególnego bólu czy jakichkolwiek cierpień. Ciało zostało przewiezione do posiadłości jego rodziców w Filadelfii, gdzie zostało pochowane w poniedziałek, 3 lipca.

Wydawca ma jak najlepsze wspomnienia związane z drogim bratem Bartonem, który był nie tylko wiernym sługą Pana, Prawdy i braci, ale również jego osobistym przyjacielem. Znajomość Prawdy, łaska obfitująca wjego sercu, duch zdrowego zmysłu — wszystko to przyczyniało się do rozwoju szlachetnego charakteru brata Bartona, wysoko cenionego ogólnie pośród przyjaciół, a w szczególności pośród tych, którzy najlepiej go znali. Bardzo nam go będzie brakować; niemniej jednak wielce radujemy się z jego powodu, wierząc, że przeszedł za zasłonę, że doznał przemiany zmartwychwstania i że odtąd wraz ze wszystkimi świętymi już na zawsze będzie z Panem. Błogosławieni sq odtqd umarli, którzy w Panu umierajq. Zaprawdę mówi Duch im, aby odpoczywali od prac swoich, a uczynki ich idq za nimi (Obj. 14:13).

W miarę jak liczba wiernych poza zasłoną stopniowo rośnie, a liczba członków po tej stronie odpowiednio maleje, coraz bardziej wyłania się przed naszym duchowym wzrokiem wielki przywilej bycia sługami Pana uznawanymi za wiernych. Nie wiemy, kto z nas jako następny będzie wezwany, aby całkowicie wejść do radości Pana, ale wierzymy, że wszyscy z prawdziwie poświęconych trwają w postawie oczekiwania, spodziewając się, mając nadzieję i wyglądając przemiany zmartwychwstania, o której Apostoł naucza, iż jest niezbędna, ponieważ „ciało i krew królestwa Bożego odziedziczyć nie mogą” (1 Kor. 15:50), a Królestwo to już niebawem będzie ustanowione.

Znaczącym jest fakt, że w miarę zbliżania się do końca tego wieku i skompletowania Kościoła sposobności służenia domownikom wiary wydają się wzrastać. Podczas gdy starsi, aktywni słudzy przechodzą poza zasłonę, Prawda przyprowadza nowych, lojalnych i gorliwych następców. W ten sposób praca po tej stronie zasłony znakomicie postępuje naprzód.

Dobrze pisał Apostoł, że prawdziwy lud Pański — oświecony, zachęcony i wzmocniony obietnicami Słowa Bożego — „nie smuci się jak drudzy” [1 Tes. 4:13] w obliczu wielkiego wroga — ŚMIERCI.

RELACJA BRATA BAKERA

Dziś rano, 24 czerwca [19161 w Portland, w stanie Oregon, o godzinie 1.15 brat Barton odszedł, by otrzymać swą nagrodę. Choć niewielka witalność i słabość świadczyły o poważnym stanie, jego koniec nadszedł niespodziewanie. W piątek wydawał się nieco radośniejszy niż zwykle: siedział przez dwadzieścia minut, po czym zapragnął położyć się spać, ponieważ poczuł się zmęczony. Tego wieczoru zjadł solidny, jak na niego, posiłek i z nadzieją zaczął mówić o rychłym powrocie do domu. Umysł brata był najwyraźniej sprawny do samego końca. Miał on jedynie problem z poprawnym wysławianiem się, gdyż cztery tygodnie wcześniej doznał lekkiego paraliżu. Gdy nadeszła śmierć, troski z czasu jego choroby jakby zniknęły, rysy twarzy złagodniały i z uśmiechem na ustach udał się do Królestwa. W piątek po południu w rozmowie z siostrą Baker wyraził swoją miłość do braci w Bethel, szczególnie do drogiego brata Russella, z nadzieją, że znowu ich spotka. Martwił się jedynie o swoją matkę. Prawdopodobnie pragnienie, by znowu ją zobaczyć i pocieszyć, sprawiło, że utrzymywał się przy życiu przez kilka ostatnich tygodni.

Możliwość służenia bratu była dla wszystkich tutaj wielkim błogosławieństwem i chociaż osobiste przywileje były ograniczone z oczywistych powodów, to przywilej służenia duchowym interesom brata poprzez modlitwę wielce wszystkich ubłogosławił. Jego radosne, cierpliwe znoszenie fizycznych niedomagań, pragnienie sprawiania radości innym oraz wysiłki, by nie być dla nikogo ciężarem, będą stanowić trwałą lekcję dla wszystkich. Nasza strata to jego zysk. Jakże stosowny jest dzisiejszy tekst „Manny” [z 24 czerwca]!

The Watch Tower, 15 lipca 1916, R-5930

Spis treści

Królestwo Boże      17

Wygłoszono w Ritchie”s Hall, Filadelfia, 4 października 1903.

Zanotował br. J. W Gilbert z Filadelfii.

St. Paul Enterprise, 29 sierpnia 1916

Budujące lekcje z izraelskiego Przybytku      23

Wygłoszono w studiu br. Mitchella w pon. wieczorem, 26 listopada 1906.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Echo z południowego Bostonu       27

Wygłoszono w Uniyersalist Church, South Boston, 27 listopada 1906.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Psalm 91       29

Wygłoszono w domu siostry Cunningham w Charlestown w środę wieczorem,

28 listopada 1906. Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Harfa Boża                    35

Wygłoszono w domu br. Johnsona, 117 High Street, Waltham, Mass.,

30 listopada 1906. Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

84 powody, dla których wierzymy, że posiadamy Prawdę                    41

Wygłoszono w domu br. Johnsona, 117 High Street, Waltham, Mass. w piątek

wieczorem, 30 listopada 1906. Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu                                 49

Wygłoszono w domu br. Bartona przy Park Square 7, Boston, Mass., w niedzielę wieczorem, 2 grudnia 1906. Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Poradnik duchowego zdrowia - Wielki Lekarz                                   55

Wygłoszono w domu br. Bartona przy Park Square 7, Boston, Mass., w niedzielę

wieczorem, 2 grudnia 1906. Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Przywiążcie baranki ku ofierze aż do rogów ołtarza                             61

Wygłoszono w sali Y.M.C.A., Melrose, Mass., 3 grudnia 1906.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Bogacz i Łazarz                                 67

Wygłoszono w Bostonie 25 listopada 1906 oraz w Wakefield, Mass.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Echo z Greenwood                                73

Wygłoszono w domu br. Murdocka w czwartek po południu, 6 grudnia 1906.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Pierwszy i drugi Adam — ich małżonki i dzieci                                 77

Wygłoszono w domu dla sierot, Salem, Mass., 7 grudnia 1906.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Pieśń Salomona                           83

Wygłoszono przy Newcomb Ayenue 41, Lynnhurst, Mass., 8 grudnia 1906.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Dlaczego Bóg dał nam Biblię tak trudną do zrozumienia                          87

Wygłoszono na konwencji w Glasgow we wrześniu 1906 roku, w Odd Fellow”s

Hall przy Hyde Park, 24 listopada 1906 oraz w Proyidence Hall, Lynn, Mass.,

9 grudnia 1906.

Żywe kamienie Świątyni                                  107

Wygłoszono w Proyidence Hall, Lynn, Mass., w niedzielę wieczorem,

9 grudnia 1906. Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu.

Żołnierze Chrystusa                         113

Wygłoszono w styczniu 1907 roku.

St. Paul Enterprise, 11 grudnia 1917.

Choroby duchowe — ich przyczyny i leczenie                    119

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Indianapolis, Indiana, niedziela,

16 czerwca 1907. Conyention Report.

Najwyższy motyw                                   143

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Put-In-Bay Island, Ohio, 30 sierpnia 1908.

Boże przymierza                      157

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Toledo, Ohio, godz. 20.00, 3 sierpnia 1909.

Conyention Report.

Miłość na próbie                             189

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Saratoga, N.Y., godz. 10 rano, środa, 1 września 1909. Conyention Report.

Okup i ofiara za grzech                                   199

Rozprawa przygotowana prawdopodobnie w roku 1910.

Wyniki porównania pychy i pokory                                     207

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Tampa, Floryda, piątek, 18 lutego 1910.

Conyention Report.

Strzeżenie serca                               221

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Chicago, Illinois, piątek, 24 czerwca 1910.

Conyention Report.

Grzech, za który nie ma odpuszczenia                     241

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Celeron Park, N.Y., Chautauqua Lake,

niedziela, 31 lipca 1910. Conyention Report.

Lekcje z życia Mojżesza, sługi Bożego                    253

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Colorado Springs, Colorado, 17 czerwca

1911. Conyention Report oraz St. Paul Enterprise, 31 października 1916.

Korzyści z chrześcijańskiej społeczności                       267

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Mountain Lake Park, Maryland, sobota,

9 września 1911. St. Paul Enterprise, 28 listopada 1916.

Piętna Jezusowe                          289

Wygłoszono w Mattoon, Illinois, w październiku 1912.

St. Paul Enterprise, 5 września 1916.

Jesteście narodem świętym .                        301

Wygłoszono w domu br. G. Waltersa w Mattoon, Illinois, we wtorek wieczorem,

22 października 1912. St. Paul Enterprise, 26 września 1916.

Siedem zanurzeń w rzece Jordan                          313

Wygłoszono w domu siostry Berthy Timm, Arcola, Illinois, 23 października 1912.

St. Paul Enterprise, 17 października 1916.

Niektóre dowody poświęcenia                             325

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Hot Springs, Arkansas, 1—8 czerwca 1913.

Conyention Report.

Oddawanie chwały                        341

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Toronto, Ontario, Kanada,

20-27 lipca 1913. Conyention Report.

Chwała                           353

Drugi wykład na temat chwały wygłoszony w Toronto, Ontario, Kanada,

20-27 lipca 1913. Conyention Report.

Zabawa w Królestwo                            363

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Toronto, Ontario, Kanada,

20-27 lipca 1913. Conyention Report.

Tysiąc lat jak dzień wczorajszy                     371

Wygłoszono w domu braterstwa Wise w Indianapolis, Indiana, 19 stycznia 1915.

St. Paul Enterprise, 22 sierpnia 1916.

Uświęcone myślenie                             379

Wygłoszono w Buffalo, New York, 28 lipca 1913 i na Konwencji Badaczy Pisma

Świętego w Riyerside, Kalifornia, 23 maja 1915.

Conyention Report oraz St. Paul Enterprise, 3 października 1916.

Rozszerzcież się iwy                        393

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Los Angeles, Kalifornia, 26-27 maja 1915.

Conyention Report.

Zniechęcenie                                    405

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Oakland, San Francisco, Kalifornia,

29 maja — 6 czerwca 1915. Conyention Report.

Jak możemy z powodzeniem pełnić rolę brata                      419

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Los Angeles, Kalifornia,

29 maja — 6 czerwca 1915. Conyention Report.

Nieskazitelni kapłani                            433

Wygłoszono w wielu miejscach na terenie całego kraju.

St. Paul Enterprise, 12 września 1916.

„Wykłady Pisma Świętego” zauważone w Biblii            445

St. Paul Enterprise, 19 września 1916.

Analiza drugiego rozdziału 1 Listu do Koryntian            457

Ojciec brata Bartona, David L. Barton, znalazł tę lekcję wśród notatek swego syna

po jego śmierci i przesłał do St. Paul Enterprise, 10 października 1916.

Sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim                  463

Wygłoszono przed zborem w Twin Cities, Minn., w Midway Hall w niedzielę

wieczorem, 2 stycznia 1916. St. Paul Enterprise, 7 stycznia 1916.

Wykonywanie woli Bożej                       479

Kilka notatek z wykładu br. Bartona Z 31 grudnia 1914.

St. Paul Enterprise, 4 września 1917.

Boska opatrzność w Psalmie 91                   483

Wykład opublikowany w New Era Enterprise (wcześniej St. Paul Enterprise),

10 sierpnia 1920.

Końcowa choroba br. Bartona                497

Spisane 14 lipca 1916 przez siostrę Fasching ostatnie dni br. Bartona w domu

braterstwa Fasching w Portland, Oregon. St. Paul Enterprise, 8 sierpnia 1916.

Kazanie pastora Russella na pogrzebie br. Bartona             499

Notatki sporządzone w trakcie usługi pielgrzymiej w Filadelfii, Pensylwania,

przez br. J. W. Gilberta, w poniedziałek, 3 lipca 1916. St. Paul Enterprise,

8 sierpnia 1916.

Listy                     505

Osobiste listy napisane przez br. Bartona i opublikowane w latach 1908-1916,

m.in. w St. Paul Enterprise.

Poezje irefieksje                  521

Zbiór poezji i refleksji religijnych pióra br. Bartona.

___________________

* John Meggison (1882-1964). Ukończył studia inżynierskie w Massachusetts Institute of Technology. Początkowo zrezygnował z pracy zawodowej, oddając się całkowicie służbie dla Prawdy, najpierw jako pielgrzym, a potem jako kolporter. Był towarzyszem podróży brata Normana Woodwortha, późniejszego założyciela The Dawn. Swój pierwszy wykład publiczny wygłosił jeszcze jako diakon w wieku około dwudziestu lat. W latach pięćdziesiątych był autorem licznych artykułów biblijnych w czasopiśmie The Dawn, m.in. „Studium werset po wersecie 1 Księgi Mojżeszowej” i kompletnego studium Listu do Hebrajczyków. Po jego śmierci spisano notatki z jego Biblii i wydano jako książkę „Notes from the Bibie of John A. Meggison” (Notatki z Biblii Johna Meggisona, Chicago Bible Students, 1990).

Królestwo Boże

Wygłoszono w Ritchie”s Hall, FiladelJla, 4 października 1903. Zanotował br. J. W Gilbert z Filadelfii.

Naszym tematem tego popołudnia będzie Królestwo Boże. Przeczytajmy Psalm 145, wersety od 8 do 17: „Dobrotliwy i miłosierny jest Pan, nierychły do gniewu, i wielkiego miłosierdzia. Dobryć jest Pan wszystkim, a miłosierdzie jego nad wszystkimi sprawami jego. Niech cię wysławiają, Panie! wszystkie sprawy twoje, a święci twoi niech ci błogosławią. Sławę królestwa twego niech opowiadają, a o możności twojej niech rozmawiają; aby oznajmili synom ludzkim mocy jego, a chwałę i ozdobę królestwa jego. Królestwo twoje jest królestwo wszystkich wieków, a panowanie twoje nie ustaje nad wszystkimi narodami. Trzyma Pan wszystkich upadających, a podnosi wszystkich obalonych. Oczy wszystkich w tobie nadzieję mają, a ty im dajesz pokarm ich czasu swojego. Otwierasz rękę twoją, a nasycasz wszystko, co żyje, według upodobania twego. Sprawiedliwy jest Pan we wszystkich drogach swoich i miłosierny we wszystkich sprawach swoich”

Chcemy jeszcze raz zwrócić uwagę na słowa od środkowej części wersetu 10. do końca 12. wersetu: „Święci twoi niech ci błogosławią. Sławę królestwa twego niech opowiadają, a o możności twojej niech rozmawiają; aby oznajmili synom ludzkim mocy jego, a chwałę i ozdobę królestwa jego” To jest celem naszego dzisiejszego spotkania — opowiadać o Jego możnych dziełach i o wspaniałej chwale Jego Królestwa. Temat, który wybraliśmy, jest ważny. Z pewnością za taki jest on uważany przez autora tej księgi. Ewidentnie wydawał się ważny dla posłanych z nieba założycieli chrześcijaństwa. To, że temat ten był ważny dla uczniów, jest oczywiste; wskazują na to liczne do niego odniesienia we wszystkich ich pismach. Słyszeliśmy o szkarłatnej nici, która snuje się przez całą Biblię, ale jest też nić purpurowa. Szkarłat jest symbolem krwi Chrystusa, natomiast purpura jest emblematem królewskości i władzy. Przekonujemy się, że temat ten zajmował poczesne miejsce w pieśniach psalmisty, u proroków oraz w przemowach Mistrza. Był on również obecny w dyskusjach naśladowców Mistrza. To, że jest on ważny, można też wywnioskować przez analogię. Zauważamy, że im większe jest królestwo, tym ważniejsze jest zastanawianie się nad nim. Królestwo Bogodo w południowej Afryce ma bardzo niewielkie znaczenie, ale gdy przejdziemy do Królestwa Anglii, stwierdzamy, że jest ważniejsze, bo jest największe ze wszystkich. Królestwo Boga jest jednak daleko większe od jakiegokolwiek z tych ziemskich królestw i dlatego powinno być najważniejsze ze wszystkich. Czerpiemy wiele korzyści z zastanawiania się nad ziemskimi królestwami. Jeśli ze studiowania królestw ludzkich można czerpać korzyść, zysk lub przyjemność, to o ileż bardziej będzie tak w przypadku rozważań nad Królestwem Bożym? Zdajemy sobie sprawę, że często pojawiają się pewne różnice co do historii ziemskich królestw; tak samo jest w odniesieniu do historii Królestwa Bożego. Rzymscy katolicy opisują i opowiadają jeden pogląd na jego temat; prezbiterianie mówią nam co innego. Mniejsza z tym, lecz skoro ludzie popełniają omyłki, to jakże będzie to wiarygodne, jeśli pozyskamy ową historię od samego Króla.

Mamy Księgę, która została napisana przez samego Króla i to do niej właśnie mamy zamiar się odwoływać dzisiejszego popołudnia. W myśl powszechnie panującego wśród chrześcijan poglądu Bóg nigdy nie miał królestwa, aż do czasu sięgającego około osiemnastu stuleci wstecz. Jest to błędne mniemanie. W odległej przeszłości — czy to milion, czy dziesiątki miliardów lat temu — istniał czas, gdy Bóg był sam i w tej odległej przeszłości Bóg stworzył swoje pierwsze stworzenie, powołując do życia swego jednorodzonego Syna.

Wielu ludzi prezentuje złe poglądy na ten temat; uważają oni, że Syn istniał tak długo jak Ojciec. Ale już same słowa, że jest On Synem Boga, stanowią dowód, że pogląd ten jest zły Gdy Bóg stworzył swego Syna, stworzył wtedy również swoje Królestwo. Aby założyć królestwo, potrzebne są trzy rzeczy: po pierwsze, król, po drugie, dominium i po trzecie, podwładni. Gdy zabraknie choćby jednej z tych rzeczy, nie może być mowy o królestwie. Tak długo, jak nasz Ojciec Niebieski nie stworzył inteligentnej istoty, nie posiadał Królestwa. Boże Królestwo było ogromne, ale niestety bardzo słabo zamieszkałe. Bóg jednak miał plan co do zaludnienia swego państwa i wyznaczył swego Syna do dzieła stwarzania. Stąd też widzimy, jak Królestwo rosło wraz ze stwarzaniem zastępów niebieskich. Była to część Bożego Królestwa; w całym wielkim wszechświecie nie istnieje zakątek, który by nie był częścią Królestwa Pana Boga.

Gdy został stworzony człowiek, znajdował się on w Bożym Królestwie. Tak więc teraz możemy widzieć Królestwo Boże obejmujące każdy kraniec wszechświata i każdą żyjącą na nim istotę. Bezdyskusyjnie Bóg ma władzę nad całym stworzeniem. Widzimy zatem, że nie było takiego wieku, w którym Królestwo Boże by nie istniało. To dlatego możemy przeczytać słowa Pawła w 1 Tym. 1:17: „Przetoż królowi wieków nieśmiertelnemu, niewidzialnemu samemu mądremu Bogu, niech będzie cześć i chwała na wieki wieków” i dlatego czytamy w Jer. 10:10: „Ale Pan jest Bóg prawy jest Bóg żywy i król wieczny”

Jednak mniej więcej w tym czasie, gdy był stworzony człowiek, znalazła się istota, która zaczęła pragnąć własnego wywyższenia. Był to Lucyfer, jak czytamy w Izaj. 14:13-14: „A przecież to ty mawiałeś w swoim sercu: Wstąpię na niebiosa, swój tron wyniosę ponad gwiazdy Boże i zasiądę na górze narad, na najdalszej północy. Wstąpię na szczyty obłoków, zrównam się z Najwyższym” (NB).

Lucyfer powinien był zdusić te buntownicze myśli, ale nie zrobił tego, i stopniowo myśli te doprowadziły go do działania i skłonił również Adama do buntu. Szatan, jak i istoty stworzone przez Boga na ziemi, wystąpiły przeciwko Bogu.

Bóg mógł w jednej chwili stłumić ten bunt, ale najwyraźniej miał mądrzejszy plan. Pamiętacie, jak Kuba wystąpiła przeciwko Hiszpanii? Hiszpania posłała statki, by stłumić ten bunt. Przypuśćmy, że Hiszpania obrałaby inny kierunek i król Hiszpanii by rzekł: >Sądzą, że mogą się obejść beze mnie, ale nie mogą. Ja jestem jedynym, który ich wspiera i im pomaga. Teraz mam zamiar pozwolić im, żeby było, jak chcą i ogłoszę blokadę przeciwko ich wyspie. Pokażę im, jak będą mieli ciężko, gdy spróbują poradzić sobie beze mnie. Po jakimś czasie będą się z własnej woli cieszyć, gdy złożą broń i mi się poddadzą<<. Obrazuje to nieco plan Boga. Mógłby On rzec: >>Na sześć tysięcy lat zostawię Ziemię w znacznym stopniu samą sobie, a gdy nadejdzie czas posłania moich przedstawicieli, wtedy zechcą, żebym to ja nad nimi królował<<. Pamiętamy, że w Psalmie 103:10 stwierdza On: „Nie według grzechów naszych obchodzi się z nami, ani według nieprawości naszych odpłaca nam”

I będzie tak, że w odpowiednim czasie, przy wtórym przyjściu Jezusa Chrystusa, ten zły król teraźniejszego świata zostanie doprowadzony do swego kresu i Królestwo Boże jeszcze raz oświetli ziemię. Zbuntował się tylko ów mały glob ziemski, nie całe Królestwo Boga. Bóg trzymał Szatana tu, na tej ziemi i odgrodził tę część swego Królestwa od wszystkich błogosławieństw Królestwa Niebieskiego. Królestwo Boga istniało od stworzenia Jego Syna, ale tego Bożego Królestwa nie było tutaj; tutaj był obcy kraj.

Na początku okresu, jaki nastał po upadku, Bóg miał tutaj „przyjaciół”, którzy nie byli buntownikami tak jak reszta. Pamiętacie, że Abraham był nazwany „przyjacielem Boga Jednak gdy śledzimy dalsze dzieje, aż do czasu sprzed około dziewiętnastu stuleci, czytamy, jak to Bóg posłał najwyższą istotę ze swego Królestwa. Posłał swego Syna, nie tylko z poselstwem, ale by tutaj żył i by tutaj umarł. Celem posłania Jego Syna było przełamanie pewnej istniejącej bariery. Co było tą barierą?

Sprawiedliwość. Było niezbędne, aby sprawiedliwość została zaspokojona i tego właśnie dokonał Jezus. Musiała zostać zapłacona kara, jaka ciążyła na Adamie. Nie było nadziei dla człowieka, gdyby musiał zapłacić sam za siebie. Jezus jednakże zstąpił na ziemię, znalazł się wśród buntowników i umarł, aby usunąć tę barierę. Jezus nie przyszedł na ziemię po to, by stać się obywatelem królestwa Szatana. Otwarcie wyznał, że Jego Królestwo nie jest z tego świata. Z tego powodu odmówił pokłonienia się owemu od wiecznemu wrogowi sprawiedliwości, jak czytamy w Mat. 4:8. Widzimy tu, że Jezus odmówił okazania poddaństwa Szatanowi; odmówił uznania go za króla. Ta sama myśl pojawia się w Ew Jana 14:30: „Idzie książę świata tego, a we mnie nic nie ma” Nie ma on we mnie podwładnego. Bóg jest moim królem. Swoim własnym życiem okazywał to samo (Jan 15:18-20). Nasz Zbawiciel chciał, żebyśmy zrozumieli, że tutaj my również, idąc Jego śladami, musimy zachować taką samą postawę wobec świata jak On.

Podczas całej swojej służby nasz Zbawiciel tak właśnie uczył i stale powtarzał: „Bliskie jest królestwo niebieskie” Uczynił nawet coś więcej; powiedział: Nadchodzi czas, gdy „sporządzam (...) królestwo” [Łuk. 22:29]. Zauważcie, że choć Jezus głosił Królestwo w czasie pierwszego przyjścia, nie ustanowił go wtedy. Przyszedł, aby usunąć barierę. Niektórzy jednak mogą być w tym względzie niezadowoleni i twierdzić, że Królestwo Boże zostało ustanowione podczas pierwszego przyjścia. Ale nie zostało. Gdyby tak było, to dlaczego się modlicie: „Przyjdź królestwo twoje, bądź wola twoja jako w niebie, tak i na Ziemi”?

>>O, może ktoś powiedzieć, ja nigdy nie sądziłem, że chodziło o prawdziwe Królestwo, lecz jedynie o głoszenie Ewangelii.<<

Czy nigdy nie czytałeś słów apostoła Pawła, jak mówi: „Albowiem nie w słowie, lecz w mocy przejawia się królestwo Boże” [1 Kor. 4:20 BT]?

Jeśli ziemscy królowie mają taką moc, jaką mają, to jakąż wielką moc musi mieć Bóg? Dalej, chcę, abyście zauważyli, że słowo „królestwo” jest zawsze w liczbie pojedynczej. Różne denominacje nie tworzą Królestwa Bożego.

Tę samą myśl mamy znowu w Obj. 11:15. Rozumiemy, że dzieje się to w czasie brzmienia siódmej trąby, w czasie drugiego przyjścia naszego Pana. A w Ew. Jana 18:36 Jezus bardzo stanowczo zwraca się do Piłata, odpowiadając mu: „Moje królestwo nie jest z tego świata” Z własnych słów naszego Pana do Piłata wnioskujemy, że jak długo istnieje ten świat, tak długo Jego Królestwo nie zostanie założone.

Podczas pierwszego przyjścia Pan uczył nas, żeby szukać Królestwa, ale podczas drugiego przyjścia każdy sam znajdzie się w Królestwie. Wówczas będzie mieć miejsce dążenie do posłuszeństwa względem praw Królestwa, a nie ubieganie się o to, by się do niego dostać.

Bóg tak zrządził, że niektórzy z nas mogą się dostać do Królestwa już teraz, jak czytamy w Kol. 1:13. Wiecie, że jeśli pragniecie stać się mieszkańcami jakiegoś miejsca, musicie w nim najpierw zamieszkać, ale Bóg tak to urządził, że możemy się stać obywatelami Jego Królestwa, nie mieszkając w nim uprzednio. Musimy wyrzec się poddaństwa względem Szatana i poświęcić swoje życie Bogu. W rzeczywistości jesteśmy w królestwie Szatana, ale w duchu — w Królestwie Boga. Widać to w myśli wyrażonej w Dzieje 14:22.

Dalej, w 1 Kor. 6:9-10 Paweł mówi coś szczególnego odnośnie tego Królestwa. Zwróćcie uwagę na słowo „dziedziczyć” Apostoł nam pokazuje, że w jakimś sensie mamy odziedziczyć to Królestwo. W jaki sposób? Ta sama myśl pojawia się w Jak. 2:5, gdzie Apostoł stwierdza: „Słuchajcie, bracia moi miii! azaż Bóg nie obrał ubogich na tym świecie, aby byli bogatymi w wierze i dziedzicami królestwa, które obiecał tym, którzy go miłują?” Widać tu, że apostoł Jakub wyraża taką samą myśl, jaką wcześniej wyraził Paweł. Oznacza to właśnie, że stwierdzenie, iż weszliśmy do królestwa Anglii, znaczyłoby, że staliśmy się mieszkańcami tego kraju, ale powiedzieć, że je odziedziczyliśmy, znaczyłoby, że zasiedliśmy na jego tronie. Ci, którzy uznali Chrystusa, liczą się jako obywatele Królestwa Bożego, a wtedy zaprasza ich On na swój tron, jak czytamy w Obj. 3:21 i jak Mistrz stwierdza w Łuk. 16:16. W Mat. 11:12 Pan ponownie odnosi się do tego chwalebnego Królestwa i do tej klasy. Obietnica głosi, że będziemy wzbudzeni w pierwszym zmartwychwstaniu i zasiądziemy na Jego tronie. Najpierw musi się jednak dokonać zmiana natury. W 1 Kor. 15:50 czytamy, że ciało i krew nie mogą odziedziczyć Królestwa Bożego. Nie znaczy to, że ciało i krew nie mogą być w Królestwie, jako że Adam był ciałem i krwią i był w Królestwie.

Przez osiemnaście stuleci Bóg miał na świecie swój lud, tych, którzy Go wielbili i czcili oraz starali się czynić Jego wolę. Są to ci ludzie, którzy mają z Nim królować. Pamiętacie obietnicę, że „jeśli cierpimy, z nim też królować będziemy” [2 Tym. 2:12]. Zobacz również: Mat. 19:28, 1 Kor. 6:2 i Obj. 20:4,6. Jest to klasa, do której odnosi się zapis Obj. 5:9. W Psalmie 72:6-13 jest również o niej mowa. Rozumiemy, że będzie czas, gdy Pan ustanowi swoje Królestwo, kiedy przeciwstawi się Szatanowi, a wtedy Chrystus i Jego Kościół posiądą Królestwo i będą panować. Ale zauważcie, drodzy przyjaciele, że nie mówię, iż będziemy obywatelami Królestwa Boga, lecz Królestwa Niebios, a to jest różnica. W czasie drugiego przyjścia ludzie znajdą się w Królestwie Boga, ale nie w Królestwie Niebios.

Królestwo Niebios obejmie jedynie tych, którzy posiadają duchową naturę, gdy tymczasem Królestwo Boże będzie obejmować wszystkich na ziemi. Od upadku klasa Królestwa, obywatele Królestwa Bożego znajdowali się na tej ziemi, czy to rozwijając się jako ludzcy, czy jako duchowi członkowie, i tym sposobem „królestwo niebieskie” i „królestwo Boga” były wykorzystywane na przemian. Jan Chrzciciel był nazwany największym ze wszystkich proroków, jakkolwiek najmniejszy w Królestwie Niebieskim będzie większy niż on. Jan Chrzciciel będzie w Królestwie Boga, ale nie w Królestwie Niebios. To, jak się przekonujemy, stanowi przyczynę, dla której w Ew. Mateusza Jezus powiedział do nauczonych w Piśmie i faryzeuszy:

„Zaprawdę powiadam wam, że was celnicy i wszetecznice uprzedzają do królestwa Bożego”  Mat 21:31. Zauważcie, że nie powiedział: Wy nie wejdziecie do królestwa, nie, lecz że nie wejdą tam wtedy.

Człowiek nie może być próbowany poza obrębem Królestwa. Przez osiemnaście stuleci Bóg nie doświadczał całego świata, ale tylko tych, którzy stali się obywatelami. Gdy nadejdzie czas, że Boże Królestwo obejmie ziemię, wówczas świat będzie mieć swoją próbę i swoją szansę.

Widzimy, że życie człowieka tutaj może wpłynąć na jego życie w czasach Królestwa poprzez rozwinięcie złego lub dobrego charakteru.

Próba Adama się nie powiodła i jak tylko okazał się nieposłuszny, znalazł się poza Królestwem. Jezus był na próbie, gdy przebywał na ziemi, ale wciąż pozostał mieszkańcem Królestwa Bożego.

Cała ludzkość, ci, co umarli i ci, co umierają oraz którzy się dopiero urodzą, znajdą się na próbie, jaką przeprowadzać będą Chrystus i Kościół. „Azaż nie wiecie, iż święci będą sądzili świat?” 1 Kor 6:2

Następnie, przy końcu Tysiąclecia, gdy wszelkie zło zostanie pokonane, nasze modlitwy zostaną wysłuchane — Królestwo przyjdzie i będzie się działa Boża wola. Wtedy spełni się modlitwa złoczyńcy z krzyża i dokona się to, co zapowiada werset z Dan. 7:27: „A królestwo i władza, i dostojeństwo królewskie pod wszystkim niebem dane będzie ludowi świętych najwyższych miejsc, którego królestwo będzie królestwo wieczne, a wszystkie zwierzchności jemu służyć i onego słuchać będą” I wtedy się przekonamy, że również nasz tekst znajdzie swoje wypełnienie. Nic dziwnego, że psalmista mógł powiedzieć: „Niech mówią o chwale królestwa twego i niech opiewają potęgę twoją” [Psalm 145:11 NB]

Jak dotąd, Pan powściąga swe ręce od sześciu tysięcy lat; Bóg pozwolił ludziom na bunt. Lecz w owym nowym, chwalebnym wieku błogosławienia zamierza jeszcze raz otworzyć swe ramiona i wszyscy, którzy osiągną harmonię z Nim, będą błogosławieni, a ci, co tego nie zrobią, zostaną wygładzeni sprzed oblicza Pana. Amen.

St. Paul Enterprise, 29 sierpnia 1916

Budujące lekcje z izraelskiego Przybytku

Wygłoszono w studiu br. Mitchella w pon. wieczorem, 26 listopada 1906.

Brama przedstawiała śmierć Jezusa, podobnie jak drzwi i zasłona. Biały len obrazował czystość i sprawiedliwość Jezusowego charakteru. Kolor niebieski wyobraża Jego wierność, szkarłat — Jego krew przelaną za wszystkich, fiolet reprezentuje Jego królewskość, jako że wywodził się On z królewskiej linii Dawida — Pan ziemi i dziedzic wszystkich obietnic Boga (2 Kor. 1:20).

W bramie znajdowało się pięć słupów. Powszechny przekład podaje, że cztery, ale skoro brama miała dwadzieścia łokci (2 Mojż. 27:13-15), to znaczy, że były cztery odcinki składające się na zasłonę, po pięć łokci każdy, i stąd potrzeba było pięć słupów dla podtrzymania zasłony, bo inaczej zewnętrzny kraniec ostatniego fragmentu nie miałby podparcia.

Hebrajskie „cztery” pisze się bardzo podobnie jak „pięć”, stąd też mógł zaistnieć dokładnie taki sam błąd w pisowni jak ten wspomniany w

kładach Pisma Swiętego” (t. II, str. 53). Owe słupy mogą przedstawiać pięciu usprawiedliwionych wierzących, którzy w sposób najbardziej wyrazisty prezentują światu postać Chrystusa: Mateusz, Marek, Łukasz, Jan i Paweł.

Słupy dziedzińca wyobrażają usprawiedliwionych wierzących, okrytych sprawiedliwością Chrystusa (biała zasłona). Sznury wokół dziedzińca, którymi słupy były przywiązane do podłoża, wyobrażają rzeczy, jakie przywiązują usprawiedliwionych wierzących do ziemi; były dwa zestawy sznurów i klamry, jeden wewnątrz dziedzińca, a drugi na zewnątrz. Zestaw na zewnątrz dziedzińca, poza stanem usprawiedliwienia, przedstawiał grzech w ciele, który przywiązuje wierzącego do ziemi; zestaw wewnątrz dziedzińca ukazywał rzeczy ziemskie, takie jak przyjemności, studia, muzyka itp. — same w sobie prawe, ale przywiązujące wierzącego do świata. Są to ciężary (Hebr. 12:1).

Srebrne haczyki na dziedzińcu, które służyły do zawieszenia zasłony na wierzchołku słupów, obrazowały Boską Prawdę, dzięki poznaniu której usprawiedliwiony wierzący trzyma się sprawiedliwości Chrystusa. To, że haczyki były małego rozmiaru, pokazuje, iż do usprawiedliwienia wystarcza niewielka znajomość Prawdy.

Ołtarz poświęcał ofiarę.

Umywalnia jako całość przedstawiała Słowo Boże, Jezus był Słowem; oczyszcza On wierzącego poprzez obmycie wodą Słowa (Efezj. 5:26). Była ona zrobiona z wypolerowanej miedzi (2 Mojż. 38:8), co pokazuje blask doskonałości Jezusa. Jak kapłani, zaglądając do umywalni, mogli widzieć odbicia swych twarzy w jej wypolerowanej powierzchni, tak też poświęceni widzą niedoskonałości i braki swych własnych charakterów, gdy porównają je ze wspaniałą doskonałością Jezusa, spoglądając na Niego.

Kapłani nie kąpali się w umywalni, lecz obmywali w niej swoje ręce i nogi (2 Mojż. 40:31-32). Tak i my oczyszczamy nasze ręce, żeby mogły one czynić wolę Boga, oraz nasze nogi, żeby mogły chodzić śladami Jezusa po prostej i wąskiej drodze.

Miedziany dzban przy umywalni stanowił wielką pomoc i udogodnienie. Kapłani nie mogli się w nim myć, ale przy jego pomocy czerpali wodę. Tak i my mamy wielką pomoc w postaci konkordancji, słowników itp. Nie możemy się w nich obmywać, ale pomagają nam one dostać się do prawdy.

Obłok nad Przybytkiem jest przedstawiony jako słup (2 Mojż. 40:34-38) i miał swoją podstawę tuż nad zasłoną do Miejsca Najświętszego, co zdaje się mówić, że istniał bezpośredni związek między prawdziwym niebem w górze, gdzie jest Boski tron, a jego figurą poniżej.

Swiecznik jako całość przedstawia Chrystusa i Kościół, którzy udzielają światła. Jego środkowa część obrazowała Jezusa Chrystusa; miała ona swoją własną podstawę, skąd wznosił się on prosto w górę. Natomiast ramiona, wyobrażające prawdziwy, poświęcony Kościół, nie miały oddzielnych podstaw, oparcie dla nich stanowił główny świecznik; nie były też skierowane prosto w górę, lecz na początku przebiegały prawie równolegle do ziemi, ale stopniowo ich kierunek się zmieniał, wznosząc coraz bardziej w górę, aż w końcu biegł równolegle do głównego świecznika. Tak też jest z poświęconymi: Nie mamy oparcia w sobie samych, On jest naszą podporą, naszym gruntem. Na początku naszego poświęcenia nasz kierunek nie różnił się zanadto od poprzedniego; wciąż podążaliśmy za wieloma ziemskimi rzeczami. Jednak w miarę wzrostu w łasce i znajomości Prawdy nasz kierunek wiódł coraz bardziej w górę, aż wreszcie, przy końcu naszego biegu, idziemy w tym samym kierunku co nasz błogosławiony Mistrz. Niektóre ramiona były dłuższe niż inne, ale wszystkie mieściły tę samą ilość oleju w swych lampach i wszystkie dawały tę samą ilość światła. Tak samo też wielu jest takich, których bieg jest dłuższy niż innych, ale krótszy może świecić tak samo jasno jak ten dłuższy i może posiadać równie wiele Pańskiego ducha.

Na dziedzińcu Słowo Boże pokazane jest w srebrnych haczykach (ta część Słowa, która usprawiedliwia) oraz w umywalni (ta część Słowa, która oczyszcza). W Miejscu Swiętym Słowo przedstawione jest w chlebach pokładnych. Dwa ich stosy wskazują na Stary i Nowy Testament.

Ci, co znajdowali się na zewnątrz, mogli widzieć srebrne haczyki (nieusprawiedliwieni mogą dostrzegać pewne prawdy Słowa, nawołujące do pokuty), zaś ci na dziedzińcu mogli się myć w umywalni (usprawiedliwieni obmywają się w Słowie Bożym). Jednak tylko kapłani mieli przywilej oglądania chlebów pokładnych i tylko oni mogli je jeść. Tak też jedynie prawdziwie poświęceni mogą dostrzegać głębokie, ukryte sprawy Słowa Bożego i karmić się nimi.

Ołtarz kadzenia obrazuje uwielbiający Kościół. Kadzidło to modlitwy świętych. Itak jak kapłan przy ołtarzu kadzenia znajdował się blisko Świąt- nicy Najświętszej, tak i my, będąc w modlitwie i łączności z naszym Ojcem i z Jezusem, znajdujemy się najbliżej nieba.

Pochylanie się kapłana przed drugą zasłoną obrazuje nasze uniżenie się aż na śmierć, gdy przechodzimy pod zasłoną. Gdy Jezus był ukrzyżowany, zasłona w Swiątyni rozdarła się na dwoje od góry aż do dołu (Mar. 15:38; Mat. 27:51). To, że rozdarcie zaczęło się od góry i biegło ku dołowi, pokazuje, iż rozdarcie zasłony zaczęło się dawno temu w umyśle Boga, a osiągając spód, zakończyło się na Kalwarii (Hebr. 9:7-8). Nikt nie mógł dostać się przed oblicze Boga, zanim zasłona się całkowicie nie rozdarła, ponieważ droga do Miejsca Najświętszego nie była jeszcze wszystkim objawiona.

Naśladowcy Jezusa pokazani zostali w stanie dziedzińca przez trzy rzeczy: słupy, ołtarz z miedzi i umywalnię; w stanie Miejsca Świętego przez trzy rzeczy: świecznik, stół z chlebami pokładnymi i złoty ołtarz, a w stanie Miejsca Najświętszego również przez trzy rzeczy: trzy przedmioty z arki. Manna, którą jedzono w obozie izraelskim, niszczała w pewnych okolicznościach i dobrze może wyobrażać śmiertelność; gdy była przechowywana w naczyniu w arce, nie psuła się i dobrze może przedstawiać nieśmiertelność, jaką Kościół ze swym Panem będzie posiadać po wzbudzeniu do chwały Laska Aarona, która zakwitła, wskazuje, że Kościół jest klasą wybieraną. Tablice Prawa pokazywałyby jej doskonałość. Wybrani będą w stanie w sposób doskonały zachowywać Prawo.

Deski Przybytku były ułożone tak blisko siebie, jak to tylko było możliwe, i trudno je było rozdzielić. Podczas gdy na dziedzińcu usprawiedliwiony wierzący przywiązany jest do ziemskich rzeczy przez sznury, to gdy się poświęca, odcina te sznury i staje się wolny. Deski nie były w żaden sposób przytwierdzone do ziemi. Wkładane były w czopy i wilgotność powodowała ich pęcznienie i łączenie. Fakt, że deski były w ten sam sposób połączone w Świątnicy Najświętszej i w Świątnicy Świętej, pokazuje, że wspólnota i społeczność, jaką się teraz cieszymy, są wzorem i przedsmakiem tego, co będzie naszym udziałem, gdy połączymy się z naszym Panem.

Pierścienie były przymocowane z tylu desek, a przez nie przeciągano poprzeczki powleczone złotem, tak samo jak deski, przy czym środkowa poprzeczka biegła od jednego końca do drugiego. Krótsze poprzeczki znajdowały się tylko na części długości, były pomiędzy nimi przerwy. Poprzeczki te mogą wyobrażać: 1) jedną nadzieję; 2) jednego ducha; 3) jednego Pana; 4) jedno doświadczenie; 5) jedno Słowo. Więzy nadziei, ducha, doświadczeń i słowa mogą się czasem w prawdziwym Kościele zrywać, ale przywództwo Pana nigdy w prawdziwym Kościele nie zostało przerwane.

Przybytek był przykryty czterema okryciami: 1) białym jedwabiem; 2) kozią skórą; 3) skórami baranimi, barwionymi na czerwono; 4) skórami delfinów. Przedstawiają one cztery rzeczy, które uniemożliwiają światu zobaczenie ukrytych warunków ukazanych wewnątrz Przybytku. Nie wiadomo, czy zewnętrzne okrycie stanowiły skóry delfinów, borsuków czy jeszcze innego zwierzęcia. Była to szczególna skóra i obrazuje ona osobliwość Bożego ludu. Swiatu nie podoba się owa specyficzność i uważa nas on za nieco dziwacznych.

Skóry baranie farbowane na czerwono wskazują na ofiarę, a świat nie lubi ofiar. Okrycie z koziej sierści wyobrażałoby pozostałości starej natury w nas. Ludzie często nie chcą przestawać z poświęconymi z powodu pozostałości natury kozła. Owo przykrycie było w części frontalnej Przybytku podwójne, co może oznaczać, że gdy rozpoczynamy swoje poświęcenie, mamy podwójną miarę natury kozła, ale później już mniej.

Wierzchnie okrycia były przytwierdzone do ziemi sznurami i kołkami, co pokazuje, że nasze właściwości, z którymi się nie możemy pogodzić, są częścią ziemskiej, a nie nowej natury, przedstawionej w deskach, okryciu lnianym itd., które są wolne od tego, co ziemskie.

Przybytek był prawdopodobnie bardzo brzydki, jak pudło, a ludzie mogli się dziwić, dlaczego nie był uczyniony tak atrakcyjnym i pięknym jak inne świątynie. Józefus zdawał się uważać, że było to niemożliwe, żeby Przybytek był tak brzydki, jak został opisany, i opisał go inaczej — z ozdobami, wysokim dachem i dekoracjami na wzór namiotu cyrkowego. Obecnie świat widzi tylko tę brzydką, nieatrakcyjną stronę Kościoła, ale w Tysiącleciu ujrzy go bez tego wszystkiego, co czyni go mało pociągającym, a wówczas Kościół będzie postrzegany w swojej chwale i wspaniałości; właśnie tak jak świątynia, wzorzec uwielbionego Kościoła, była pokryta złotymi płytami, a nie brzydkimi skórami.

Brama do Przybytku oraz wszystkie inne wejścia były skierowane na wschód. Ofiarujący kapłani zwracali się na zachód, w kierunku przeciwnym do kierunku, w jakim Ziemia obraca się w ciągu dnia (z zachodu na wschód, tak że Słońce pojawia się na wschodzie). Tak i obecnie bieg Kościoła w ciele jest przeciwny do kierunku, w jakim zdąża świat, ku górze zamiast ku dołowi. Wracając, kapłan idący, by błogosławić lud, szedł z kierunku zachodniego ku wschodowi, w tym samym, w jakim krąży Ziemia. Tak i w nowym świecie kierunek podążania Kościoła i świata będzie ten sam, ponieważ wtedy świat tworzyć będą nowe niebiosa i nowa ziemia, a stary świat przeminie.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Echo z południowego Bostonu

Wygłoszono w Uniyersalist Church, South Boston, 27 listopada 1906.

Niech każdy z nas w swoim codziennym życiu ukrywa swoją własną osobowość i wskazuje na Głowę. W Dziejach Ap. 11:26 czytamy, że uczniowie zostali po raz pierwszy nazwani chrześcijanami w Antiochii, mieście, w którym Paweł dużo pracował. Nie byli oni „,Pawłowymi” gdyż Paweł i wszyscy apostołowie pogrzebali swoje osobowości i odsunęli je na bok, by zawsze Jezus Chrystus był na czele. To Chrystus był we wszystkich ich słowach i dlatego inni mówili: >>Ci ludzie muszą być chrześcijanami<<.

Mówmy zatem jako wyrocznie Boga. Dawne wyrocznie były albo wyimaginowanymi, albo rzeczywistymi obiektami (jak te w Delfach) i uważano, że czczone bóstwo przemawia przez dany obraz czy obiekt. Tak i nasze słowa czy odpowiedzi powinny pochodzić od Boga, a nie od nas. Jesteśmy ambasadorami Boga na świecie i tak jak ambasadorowie nie mają prawa wypowiadać swoich własnych poglądów na dany temat czy pytań przed wrogiem lub narodem, do którego zostali wysłani, lecz tylko opinię wyrażoną przez rząd, jaki reprezentują, tak i my nie mamy prawa wygłaszać naszych własnych opinii na żaden temat, bowiem wszystko, co mamy i twierdzimy, należy do Niego i nasze odpowiedzi powinny pochodzić z Jego Słowa. Musimy ważyć każde słowo i nie wypowiadać się pochopnie. W obrazie głowa mówi za całe ciało.

Jakże niewiele posiadamy mądrości w porównaniu do naszej wspaniałej Głowy. My nie jesteśmy w stanie ocenić własnego kierunku. Głowa jest znacznie wyżej ponad wszystkimi członkami i jakże byłoby to niemądre, gdyby ręce albo nogi usiłowały same sobą kierować. Zaraz wpadłyby w pułapkę albo udały się różnymi drogami, a skutkiem byłaby niezgoda. Tylko Głowa, Jezus Chrystus, może nas bezpiecznie prowadzić.

W obrazach Przybytku najwyższy kapłan musiał mieć kompletne, zdrowe ciało. Jeśli Lewita miał coś niepotrzebnego lub niewystarczającego, jak na przykład o jeden palec za dużo bądź za mało, nigdy nie mógł zostać kapłanem. Tak i Ciało Chrystusa musi być kompletne i doskonałe, nic nie może zbywać i nic brakować, a gdy nie jesteśmy wierni, ktoś inny weźmie naszą koronę (1 Kor. 12:12-30; Obj. 3:11), więc jej pilnujmy.

Każdy członek ma pracę do wykonania, inną niż pozostali, uczyńmy więc, co w naszej mocy, by robić to, co jest do zrobienia. Bóg umieścił każdego członka w ciele tak, jak Jemu się upodobało, a nie nam. Tak więc, jeśli uważamy nasz krzyż za ciężki, a nasz los za zbyt trudny, pamiętajmy, że Bóg nas tu umiejscowił dla naszego dobra i powinniśmy robić to, co do nas należy, i chwalić Go. Wszyscy członkowie pomagają sobie nawzajem.

Jak w obrazie — szyja przedstawiałaby apostołów, a ramiona — apostolskie dni Kościoła. Tutaj Ciało rozrasta się bardzo gwałtownie i czytamy o wspaniałym wówczas wzroście Kościoła, kiedy to setki, a nawet tysiące przyłączały się do Kościoła jednego dnia (Dzieje 2:41).

Później prześladowanie rozproszyło Kościół na dwa ramiona i ciało (Dzieje 8:1, 11:19, przykłady późniejszego rozproszenia). To wtedy gwoździe wbijano w dłonie — prześladowanie było ogromne i wówczas nadeszły „ciemne wieki” gdy, jak stwierdza psalmista: „Po grzbiecie moim orali oracze” (Psalm 129:3), tak straszliwe były prześladowania. Widać również, że Ciało jest tutaj mniej solidne i mniej mocne niż w obrębie ramion, tak że Kościół wzrastał mniej stabilny, mniej ugruntowany i tracił swoją spójność. [Następnie narodziła się reformacja i nastąpił podział Kościoła na protestancki i katolicki — dopisek notującego.]

Gdy docieramy do stóp, stwierdzamy, że napotykają one więcej kamieni, tak też i dzisiaj istnieje więcej fałszywych doktryn i oszustw niż kiedykolwiek wcześniej, a członkowie stóp Ciała są trenowani. Zauważamy również, że podczas gdy reszta Ciała jest wyprostowana, stopy ostro się zaginają, bowiem teraz rozlega się wołanie: „Wyjdź z niego, ludu mój”.

Rozdzielenie palców mogłoby wskazywać na ustanie przywileju spotykania się w społeczności, na zamknięcie drzwi. Drzwi nie zostaną zamknięte wszędzie w tym samym czasie, lecz w jednych miejscach wcześniej niż w innych, tak jak i niektóre z palców kończą swój bieg wcześniej od innych. Pamiętamy, że stopy naszego Pana były przebite gwoździami, tak samo też członkowie stóp Ciała Chrystusa zostaną przebici prześladowaniami, zanim nadejdzie koniec.

Łaska, by zwyciężyć, rzadko przychodzi natychmiast; najczęściej przyczyną zwłoki jest to, że nie jesteśmy skłonni przyjmować Jego łaski w taki sposób, w jaki On ją zsyła.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Psalm 91

Wygłoszono w domu siostry Cunningham w Charlestown w środę wieczorem, 28 listopada 1906.

Mówi się, że w Piśmie Świętym znajduje się ponad 3000 niezależnych obietnic, a te są dwojakiego rodzaju: 1) warunkowe, 2) bezwarunkowe. Takie zapisy jak np. „Pustynia (...) zakwitnie jako róża” (Izaj. 35) będą mieć swoje wypełnienie niezależnie od tego, czy jesteśmy dobrzy, czy źli — pustynia zakwitnie, bezwarunkowo. Jest to część owej radosnej nowiny, która będzie dla wszystkich ludzi. Takie zapowiedzi jak np. „Kto zwycięży, dam mu siedzieć z sobą na stolicy mojej” (Obj. 3:21) są obiecane jedynie tym, co zwyciężą, gdyż są one warunkowe. Tak więc odnośnie obietnicy powstają trzy pytania: 1) Czy jest ona warunkowa, czy nie?, 2) Jeśli są warunki, to jakie?, 3) Czy spełniamy te warunki?

Werset 1 — Pierwszy werset mówi nam, kto ma obietnice z tego psalmu. Są one tylko dla tych, którzy mieszkają w ochronie {KJV — w sekretnym miejscu, przyp. tłum.] Najwyższego. Miejsce używane jest raczej w znaczeniu lokalizacji lub pozycji, tutaj oznacza pozycję zajmowaną przez prawdziwie poświęconych — bardzo blisko Ojca, co jest sekretem, tajemnicą dla świata. Życie Jezusa było tajemnicą; ludzie nie mogli zrozumieć, jak człowiek tak utalentowany mógł oddać wszystko i prowadzić życie, jakie On prowadził. Apostołowie byli biednymi, niewykształconymi ludźmi, a jednak znajdowali się w tym tajemnym miejscu. Nie jest ono dla osób jedynie usprawiedliwionych, nawet nie dla wszystkich poświęconych, lecz tylko dla tych, którzy gotowi są na niezrozumienie i na to, by być zagadką. Trwają, jak mówi inne tłumaczenie, aby przetrzymać noc, co jest bardzo akuratne. Dzień się zbliża, ale teraz jest noc trwająca od sześciu tysięcy lat. Przejdziemy przez tę noc w Jego cieniu, pod Jego osłoną. W nocy cienie są bardzo niewyraźne, ale gdy wschodzi słońce, zaczynają się wyraźniej rysować, tak i o poranku Tysiąclecia będzie wiadomo dokładnie, kto był i jest w cieniu Wszechmocnego.

Werset 2 — Kto to mówi? Dawid napisał psalm, ale jest to jeden z tych przykładów, a jest ich wiele, gdzie Dawid obrazuje Chrystusa. W całym tym psalmie to Chrystus jest tym, który mówi. Pan — JHWH (zawsze, jeśli w KJV napisane jest wielkimi literami, w innym przypadku odnosi się do Elohim - wszechmocny itp. lub może się odnosić do JHWH). Tu chodzi 0JHWH — miejsce ucieczki, dokąd można się udać w trudnościach i w którym można się ukryć. Jest to miejsce obronne, które chroni tego, kto się doń ucieka. Wielu posiada miejsca ucieczki, takie jak tajne towarzystwa, stowarzyszenia itp., ale nie są to miejsca obronne dla tych, co upadną w czasie ucisku. Jezus powiedział, że JHWH jest Jego ucieczką i twierdzą, Jego Bogiem. Taka twierdza nie może zawieść. On będzie ochroną w największym, siódmym ucisku [Ijoba 5:19]. On jest naszym Bogiem i w Nim jesteśmy bezpieczni, jak był Jezus, ale tylko wtedy, gdy w Nim pozostajemy.

Werset 3 — Łowcą jest ten, kto łapie ptaki. Szatan jest wielkim łowczym, a ptakami — lud Pana. Ryby żyją w wodzie, zwierzęta — na ziemi, ptaki są wysoko nad światem, tak jak lud Pański. („Wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły.”)

Ptaki mają więcej swobody niż inne stworzenia. Tak i dzieci Boże mają bezgraniczną wolność, jaką daje Chrystus; nie jest to wolność, by grzeszyć lub działać wyłącznie dla siebie samego — to nie byłaby wolność, lecz rozpasanie. Chodzi o uwolnienie z niewoli grzechu i samego siebie. Ilość wolności, jaką posiada ptak, zależy od płaszczyzny lotu. Jeśli leci on bardzo wysoko, wówczas nic nie przesłania mu widoku i nie przeszkadza w locie. Jeśli leci nisko nad ziemią, będzie mieć na trasie lotu wierzchołki drzew i budynki i nie może lecieć zbyt swobodnie ani nie widzi tak daleko. Gdy poziom lotu jest jeszcze niższy, na drodze znajdą się drzewa i ogrodzenia, aż nie będzie mieć więcej swobody niż zwierzęta i grozić mu będą liczne pułapki. Podobnie chrześcijanin — jego wolność zależy od wysokości płaszczyzny jego lotu, od jego duchowego poziomu. Jeśli jest to wysoki poziom, nie ma zagrożenia sideł ani przeszkód dla przejrzystości widoku, ale im bardziej zbliżamy się do ziemi, tym większe jest niebezpieczeństwo zasadzek i sami możemy sprawić, że zniżymy się tak bardzo, iż nie będziemy mieć więcej wolności niż świat.

Ptaki mogą widzieć dalej niż inne stworzenia. Tak też i o chrześcijaninie napisane jest: „Oczy twoje ujrzą i Ziemię daleką” [Izaj. 33:17]. Możemy teraz widzieć tę ziemię, Królestwo Boże, już bardzo blisko, gdy tymczasem ci na ziemi nic z tego widzieć nie mogą, a nam nie chcą wierzyć. Dokładnie tak, jak lecący wysoko na powietrzu ptak mógłby powiedzieć do psa na ziemi:

>>O tam, widzę piękne jezioro<<, zaś pies odpowie: >>Nie wierzę ci, ja nie widzę żadnego jeziora. Tam nie ma jeziora, bo przecież bym je widział tak samo jak ty<<. Tak też i świat nie chce wierzyć w radosną nowinę.

Szatan nie jest rybakiem ani myśliwym. On nie dba o tych, co znajdują się poniżej poziomu świata ani o tych, którzy są ze świata, bo oni już są wjego mocy. Interesuje się on ptakami, tymi, którzy są poza jego wpływem.

Podchwytliwe systemy fałszywych nauk i fałszywych doktryn - pułapka składa się z dwóch części: a) przynęta, b) właściwe sidło. Przynętę stanowi pewna ilość prawdy, która może być w każdym z tych systemów. Są ogromne różnice w sposobie zastawiania pułapek, jedne mają więcej przynęty niż inne. Mormonizm ma jej niewiele, dlatego nie jest atrakcyjny dla ludzi. Błąd w danym systemie jest pułapką. Zwykle pułapka jest ukryta, a na widoku znajduje się tylko przynęta; tak też i prawdy w tych systemach wystawiane są frontalnie, na pełny widok, podczas gdy błąd nierzadko jest niezauważany aż do chwili połknięcia przynęty. Trzymajcie się na wąskiej drodze, bo na niej nie ma pułapek; pułapki umieszczane są na uboczu. Na wąskiej drodze jest wiele kamieni i przeszkód i wielu zawraca, aby znaleźć łatwiejsze, dogodniejsze ścieżki, i wpadają w owe sidła.

Szatan chwyta nas, aby nas zamknąć w klatce. Klatką jest organizacja bazująca na zasadzce. Przykładowo: Gdy ktoś przyjął doktrynę ‚„chrześcijańskiej nauki” połknął przynętę i został złapany w pułapkę; gdy zaś przyłącza się do Kościoła wyznaj ącego „chrześcijańską naukę” jest w klatce. Jest wiele klatek. Skoro zostaliśmy uwolnieni, nie wracajmy do żadnej z nich.

„Ulatuj jak ptak w góry!” (do Królestwa Bożego) [Psalm 11:1 NB], po kolejnych stopniach w górę. Tylko ptaki wznoszą się w górę ponad ziemię. On je wybawi od sideł ptaszników.

Powietrze najjadowitsze to powietrze fałszywych doktryn, które rozprzestrzenia się obecnie nad ziemią jak nigdy wcześniej, a w końcu stanie się tak rozległe, by zwieść i wybranych. Oni jednak nie zostaną zwiedzeni, bo Pan ich wybawi.

Werset 4 — „Pierzem swym okryje cię.” Pan Bóg jest ptasią matką. Co jest Pańskim pierzem? W naturze nie widzimy ptaka jako takiego, tylko jego upierzenie. Bóg jest przyodziany światłością (Psalm 104:2). My widzimy światło, ale nie Jego samego.

Skrzydła umożliwiają ptasiej matce dolatywanie do jej młodych. A co Pan nam przynosi? Smierć i zmartwychwstanie Jezusa (Efezj. 2:16). Miłość przygotowała śmierć Jezusa i moc wzbudzenia Go ze śmierci (Jan 3:16; Dzieje 13:30). Stąd też miłość i moc stanowią parę skrzydeł i pod nimi jest nasze schronienie (Leeser). A jeśli w swej miłości i mocy uczynił On dla nas tak wiele, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, to czegóż nie uczyni dla nas teraz, gdy Go kochamy (Rzym. 5:10).

Jego Prawda, Słowo Boże: „Słowo twoje jest prawdą” (Jan 17:17). Tarcza jest częścią zbroi, która najpierw osłania ciało. Tak też Stary Testament jest tarczą, która poprzedzała Ciało Chrystusa, istniejąc, zanim zaczęło istnieć Ciało. Puklerz ciasno przylegał do ciała i dobrze przedstawia Nowy Testament. Szatan próbuje nakłonić chrześcijan do odłożenia tarczy i puklerza. Niektórzy są gotowi to uczynić. Inni stawiają opór, ale skłonni są pójść na ustępstwa i odkładają swoją tarczę, tak jak dzisiaj wielu odrzuciło Stary Testament.

Werset 5 — Tutaj, jak i w wersecie szóstym wymienione są cztery próby, których unikniemy, jeśli pozostaniemy wierni, i nie będziemy musieli się ich bać. a) Terror podczas nocnego czasu ucisku. Nie lękamy się, bo wiemy, dlaczego jest on konieczny i widzimy chwałę, jaka po nim nadejdzie; świat jednakże boi się, bo nie może spoglądać do przodu. b) Strzała latająca we dnie — prześladowanie. Niepobożni wypuszczają strzały przeciwko prawym, jak choćby strzały gorzkich słów (Psalm 64:4).

Werset 6 — c) Zaraza morowa przechodząca w ciemności to fałszywe doktryny. d) Powietrze morowe, które zatraca w południe. Południe (pełne światło) w sercach poświęconych, czas, gdy osiągnięta zostaje pełna i wystarczająca wiedza odnośnie warunków. Jeśli po zdobyciu pełni światła odpadniemy, pozostaje jedynie wtóra śmierć (Hebr. 6:4-8, 10:26-31). Stąd też powietrze morowe w południe to wtóra śmierć.

Werset 7 — Padnie po boku twym tysiąc — wszyscy wokół nas; liczba tych, którzy padają obok nas, wzrasta. Dziesięć tysięcy po prawej stronie — nasi najlepsi przyjaciele. Najpierw ci obok nas, a potem najbliżsi przyjaciele. Spadają na niższy poziom, ucisk nie przychodzi na świętych, na tych, co są wierni.

Werset 8 — „Owszem na własne oczy ujrzysz” (NR): zobaczysz upadek niewiernych, zdążających do ciemności zewnętrznych.

Werset 10 — „Nie spotka cię nic złego.” Nie zawsze właściwie pojmujemy, co jest dla nas dobre albo co jest dla nas złe, i często uważamy za złe to, o czym Bóg wie, że jest dla nas dobre, jeśli to odpowiednio przyjmiemy. Plagi to dolegliwości i choroby duchowe; nic z tych rzeczy nam się nie przytrafi, ponieważ Najwyższego położyliśmy za swój przybytek.

Werset 11, 12 — Szatan zacytował te słowa do naszego Pana, ale opuścił część środkową, zniekształcając werset. Jest to niebezpieczne — pozwolić Szatanowi, by cytował nam Pismo Swięte. Owi aniołowie strzegą nas, ale tylko na naszych drogach. Pomagają nam pokonać trudności i próby, podsuwają nam wersety w takim czasie i takiego rodzaju, jak to jest dla nas najbardziej potrzebne. My poświęciliśmy się na Bożą drogę, nie na swoją własną lub czyjąś i dlatego owa obietnica zapewnia nam dobro jedynie wówczas, gdy nasze drogi są Jego drogami. („We wszystkich drogach twoich znaj go, a on prostować będzie ścieżki twoje” — Przyp. 3:6.)

Werset 13 — Lew i bazyliszek to Szatan, który był wężem w Edenie i który teraz krąży jak lew ryczący. Nie obracajcie się za nim, zdepczcie iwa i bazyliszka. Młody lew i smok to ci, których on wykorzystuje (młodzi pod względem niegodziwości w porównaniu do niego).

Werset 14 — Ponieważ w Nim się rozkochaliśmy, On nas wybawi, nie ze względu na jakąkolwiek zasługę z naszej strony albo w nas. Wywyższajcie Go; Boża idea wywyższenia jest bardzo wzniosła. Jego dzień to tysiąc lat z nami — 365 tysięcy naszych dni; stąd też wywyższenie to nieśmiertelność i dzielenie z Nim tronu.

Wyobraźmy sobie, że był pewien bardzo zamożny człowiek który posiadał piękny majątek i w rozmowie z biedakiem miał tę posiadłość opisać. Biedny człowiek zauważa: >>Jakże piękna jest ta posiadłość i jak przyjemnie musi być mieszkać w niej!<<. Właściciel rzecze: >>Tak, to bardzo znakomity majątek, jest wart ponad milion dolarów, rzeczywiście oferowano mi tyle za niego. Jak bardzo chciałbyś go mieć?<< >>Ja? Ja nie mógłbym kupić takiej pięknej posiadłości jak ta, jestem biednym człowiekiem.<< — >>Ale ile byś za nią dał?<< — >>Co takiego?! Nie mam nic, czym bym mógł za taki majątek zapłacić. Wszystko, co mam na świecie, to jedynie pięć centów.<< — >>Powiem ci, co zrobię. Dam ci tę posiadłość na własność, jeśli dasz mi pięć centów.<<

— >>Co?! Sprzedasz majątek wart milion dolarów za pięć centów? Co masz na myśli?<< — >>Mam to na myśli, że dam ci ten majątek, żeby był twój, jeśli ty dasz mi pięć centów.<< — >>No cóż, to doprawdy wspaniała oferta. Hm, ale te pięć centów to wszystko, co posiadam. Czy nie zgodziłbyś się na trzy centy? Muszę zachować przynajmniej dwa centy.<< — >>Nie, chcę pięć, wszystko, co masz.<< — >>Cóż, dobijmy targu — dam ci cztery centy.<< — >>Człowieku, nie dostaniesz w ogóle tej posiadłości, nie jesteś jej godzien!<<

Tak samo Pan zaoferował w ciągu Wieku Ewangelii wspaniały i piękny majątek: wysokie powołanie, boską naturę, prosząc w zamian za jego niezmierzoną wartość zaledwie o to małe „wszystko”, co posiadamy, nie o jakąś część tego, co mamy, ale o wszystko, co w porównaniu do boskiej natury znaczy i tak dużo mniej niż pięć centów w stosunku do miliona dolarów. A jednak niektórzy ludzie chcą Pana oszukać i dają Mu tylko część tego, co posiadają. Zaprawdę, nie są godni takiego majątku.

Werset 15 — „Będzie mnie wzywał, a wysłucham go.” Bóg nie zawsze odpowiada tak, jak byśmy oczekiwali. Odpowiada tak lub nie, jak podpowiada Mu Jego mądrość i zawsze dla naszego dobra. On będzie z nami w ucisku i wybawi nas. Tutaj wybawia nas z trosk i zmartwień oraz zasadzek zła, a później będziemy w zupełności wybawieni z obecnego ciała, pełnego grzechu, do boskiej natury. Teraz jest krzyż, ale potem korona. To tylko zamiana dwóch małych liter [po ang. cross i crown] czyni z krzyża koronę! „S” występuje [po ang.] w wielu słowach oznaczających złe rzeczy: grzech, choroba, smutek, cierpienie itd. Będziemy wybawieni od wszelkiego złego I otrzymamy koronę żywota, jeśli pozostaniemy wierni. A On nas uwielbi, będziemy mieć Jego uznanie i wielką sławę (Psalm 149:7-9).

Werset 16 — „Długością dni nasycę go.” Boskie pojęcie długości jest wieczne, On da nam nieśmiertelność, boską naturę. „Gdy się ocucę, nasycony będę obrazem obliczności twojej” (Psalm 17:15).

„Okażę mu zbawienie moje.” To mówi Jezus. Jego zbawienie to boska natura. Aby mogła być okazana, ktoś musi jej udzielić.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Harfa Boża

Psalm 33:2, 92:4, 144:9

Wygłoszono w domu br. Johnsona, 117 High Street, Waltham, Mass., 30 listopada 1906.

Można wydobyć naturalną melodię z rzeczywistej harfy i duchową melodię z duchowej harfy. Nominalne chrześcijaństwo mogłoby nam coś powiedzieć o historycznych zarysach Biblii, ale nie może nam powiedzieć o jej muzyce. Oni nie mają uszu, które potrafią słuchać. Harfa składa się z tak wielu strun, że może zabrzmieć doskonałą harmonią. Boża harfa ma dziesięć strun. „Na instrumencie o dziesięciu strunach śpiewać ci będę” (Psalm 144:9) — to dziesięć wspaniałych tematów. Aby uzyskać dobrą muzykę, trzeba wykorzystać wszystkie struny.

Był czas, gdy ogromnie wielu grało na harfie: uświęcenie, uświęcenie, uświęcenie! Zdajemy sobie sprawę, że jest to jedna z Boskich strun, ale nasi przyjaciele źle zrozumieli uświęcenie, gdyż odrzucili inne struny. Nasi przyjaciele Adwentyści Dnia Siódmego wykonują pewną muzykę; grają w oparciu o motyw: prawo, prawo, prawo! Prawo jest jedną ze strun wspaniałej Bożej harfy. Cieszymy się, że jest w niej struna prawa. Jest też struna stworzenia, po której następuje struna potępienia i cały rodzaj ludzki popa- da w grzech. Następnie pojawia się prawo i odkupienie, dalej zmartwychwstanie, usprawiedliwienie, poświęcenie i uświęcenie, współdziedzictwo i restytucja; dziesiątą struną jest wtóra śmierć. Prawdziwa oktawa znajduje się na tych strunach, tak jak i w rzeczywistym instrumencie.

Fragment Pisma Świętego, z którego tym razem chcemy wydobyć muzykę, znajduje się w czwartym i piątym rozdziale Proroctwa Zachariasza i odnosi się do Wieku Ewangelii oraz do Wieku Tysiąclecia, do Kościoła i do świata, do szczególnej pozycji, jaką zajmuje Kościół i błogosławieństw, jakimi się cieszy.

Pierwsza rzecz to bycie „wzbudzonym” Wielokrotnie prorocy powtarzają, że znajdowali się w głębokim śnie i najpierw musieli być obudzeni. Ogromna większość rasy zasnęła. Jeśli zechcą się czegoś dowiedzieć o Bożej prawdzie, będą musieli być obudzeni. Oni nie chcą być obudzeni. „Zewlekłam suknię moją, jakoż ją oblec mam? Umyłam nogi moje, jakoż je zmazać mam?” (Pieśń 5:3). Pan szuka takich, co wolą być przebudzonymi. „Uczyń znak na czołach mężów, którzy wzdychają i narzekają nad wszystkimi obrzydliwościami, które się dzieją w pośród niego [Babilonu]” (Ezech. 9:4). Jeśli zostaliśmy obudzeni Pańską łaską i bogactwami i przeszliśmy nie tylko z śmierci do życia, ale ze snu do świadomości, niech naszym działaniem będzie pełnienie Jego woli.

Po tym, jak Zachariasz został obudzony przez anioła (Zach. 4:1), rzekł on do niego: „Cóż widzisz?”: A on rzekł: „Widzę, a oto świecznik wszystek złoty”: Pamiętamy, że w Przybytku znajdował się złoty świecznik z siedmioma lampami i podobny także w Swiątyni Salomona. W Objawieniu Kościół jest przedstawiony jako siedem świeczników, siedem różnych okresów, przez jakie Kościół przechodził, siedem stopni rozwoju. Ramiona składają się z tych, którzy bojują i są prześladowani. Jeśli jesteś pośród tych, co pozwalają świecić światłu, wówczas jesteś częścią Złotego Swiecznika. Jeśli ja jestem jednym z nich, wtedy zawiera on i mnie. 0w świecznik jest ukazany jako w całości wykonany ze złota, a złoto przedstawia boską naturę. Kościół został tak przedstawiony nie dlatego, że już teraz jest naprawdę boski, wcale tak nie jest; ale jeśli pozostaniemy wierni, będziemy mieć miejsce w tym Złotym Świeczniku.

„Drzewo oliwne” — w Rzym. 11 czytamy o wspaniałym drzewie oliwnym, do którego niektórzy są wszczepieni. To, że pozwalamy naszemu światłu dzisiaj świecić, nie jest jeszcze dowodem, że będziemy członkami „malutkiego stadka”: Bóg nie zajmuje się jednak nami w sposób podejrzliwy On traktuje nas tak, jakbyśmy mieli zamiar pozostać wierni. Gdyby tak podejrzliwie obchodził się z Adamem, ten mógłby powiedzieć: >>Stało się tak z powodu Twej dezaprobaty<<. Jest różnica między przeznaczeniem a uprzednią wiedzą. Chociaż nasz Ojciec Niebieski wie, kto będzie wierny, a kto nie, nie może nam o tym powiedzieć. Wierni staną się ostatecznie świeczniem, gdy zostaną wzbudzeni do boskiej natury samej w sobie.

„Czasza na wierzchu jego” — kto jest nad Kościołem? Chrystus jest dla Kościoła Głową nad wszystkimi sprawami (Efezj. 1:22). „I siedem lamp jego na nim, siedem też nalewek do onych siedmiu lamp.” Tutaj był świecznik z siedmioma lampami i wszystkie te siedem lamp połączone są z czaszą — połączone złotymi nalewkami; cały olej do lamp spływał z czaszy. Olej z czaszy musiał przepływać przez nalewki. „Pomazanie, któreście wy wzięli od niego, zostaje w was” (1 Jana 2:27) — otrzymane przez Jego Syna, gdyż nie otrzymujemy ducha bezpośrednio.

„Dwie też Oliwy przy tym, jedna po prawej stronie czaszy a druga po lewej stronie jej” — w Objawieniu drzewa oliwne przedstawiają Stary i Nowy Testament (Obj. 11:3-4). Fakt, że są dwa oliwne drzewa, wskazuje na dwie strony Bożego Słowa, jedna po prawej stronie, druga po lewej. Jedna część Boskiego Słowa znajdowała się po jednej stronie naszego Pana, a druga po drugiej stronie (Stary po lewej, a Nowy po prawej). On stał pomiędzy nimi dwoma, On stanowi ową linię podziału między Starym a Nowym Testamentem.

„Tedy (...) rzekłem do Anioła: (...) Cóż to jest, panie mój? (...) Toć jest słowo Pańskie do Zorobabela” — Pan czekał, a to mogłoby wskazywać, że chciał utrzymać lud w oczekiwaniu. Anioł nie odrzekł natychmiast. Znaczna większość nie przyjmuje tego oczekiwania w duchu proroka; stają się oni niecierpliwi; mówią sobie: >>Postaram się wydobyć z tego jakieś znaczenie<<. Prorok miał poczekać i odpowiedź nadeszła: „Toć jest słowo Pańskie do Zorobabela Zorobabel poprowadził wielu synów Izraela z niewoli w Babilonie, aby pomóc w odbudowie Świątyni (Ezdr. 2:2, 3:8-13). Nasz Pan Jezus, który wybawia swój lud, ma zamiar zbudować wspaniałą duchową Świątynię i Zorobabel jest tutaj obrazem na Chrystusa. „Nie wojskiem ani siłą stanie się to, ale duchem moim, mówi Pan zastępów” [Zach. 4:6]. Wielu po- śród nominalnego chrześcijaństwa popełnia błąd, spodziewając się, że Bóg miał zamiar dokonywać czegoś wojskiem (wielkością armii) i stwierdzają:

Pan chce, aby rzeczy były zrobione w ten sposób. Wcale nie! „Nie wojskiem ani siłą” Nie taki jest Pański porządek, nie ilość, nie siła, nie przemoc, ale Pański duch, który zamierza działać i działa na rzecz Jego planów na ten wiek. Boży duch dopełnia tego, czego ludzka siła i ilość nie mogły dokonać.

„Kim ty jesteś, wysoka góro? Wobec Zorobabela staniesz się równiną!” [Zach. 4:7 NBI. [Góra symbolizuje królestwo; a ta tutaj przedstawiała jakąś trudność dla Zorobabela, królestwo Szatana — panowanie zła pod księciem tego świata. Zorobabel obrazuje Chrystusa. Jego imię znaczy odrośl (albo pęd”) od Babilonu” Dosłownie był on synem albo latoroślą z linii Dawida I Isajego (tak był określany również nasz Pan), a po drugie, jako odrośl od Babilonu (z hebr. zamieszanie”) był dalszym obrazem na Chrystusa, który był i nadal jest odłączony od grzechu i wszelkiej domieszki zła. Niewątpliwie ludzie tamtego czasu rozumieli, że Zorobabel jest odroślą” albo pędem” wspomnianym w wizji z Zach. 3:8, nie zdając sobie sprawy, że Zorobabel i Jesue byli jednak obrazami na Chrystusa (człowiek-znak), w którym połączone zostały dwa urzędy: króla i kapłana.

Wersety 9 i 10 naświetlają obraz i pozaobraz. Zorobabel rozpoczął odbudowę literalnej Świątyni i ludzie sądzili, że on też ją dokończy. Nie mogliby więc gardzić skromnymi początkami w tej pracy, ale cieszyli się z postępów pod jego kierunkiem, zdając sobie sprawę, że siedem oczu (doskonała mądrość Boga — siedem obrazuje doskonałość, a oko wiedzę, która dokonuje przeglądu całej ziemi) nadzorowało ową pracę.

Rzeczywiste odniesienie tych wersetów dotyczy Chrystusa, który zaczął konstrukcję prawdziwej Świątyni Bożej — „a wy nią jesteście” Jego ziemska usługa i praca Jego naśladowców zawsze wydawała się mała i słaba oraz daleka od tego, czego niektórzy mogliby się spodziewać odnośnie tak wspaniałej Swiątyni dla tak wielkiego celu. Jednak ci, którzy oceniają sytuację z Boskiego punktu widzenia, mogą się cieszyć z rezultatu, zdając sobie sprawę z Pańskiej obietnicy, że „dzień małych początków”, dzień cierpienia, dzień prób wkrótce ustąpi miejsca tysiącletniemu dniowi radości, doskonałości i błogosławieństwa. Pogardzane „malutkie stadko” którego świat nie zna, tak jak nie poznało jego Mistrza, zostanie z Nim wkrótce uwielbione i będzie z Nim dzielić Jego Królestwo. Zion Watch Tower, 1 stycznia 1893]

Królestwo Szatana całkowicie przeminie pod mocą Chrystusa i wprowadzony zostanie nowy wiek, dzień wielkich rzeczy. Teraz jesteśmy jak wielki ocean; jego użyteczność zależy od gęstości cząsteczek wody. Gdyby były one zbyt lepkie, za lekkie albo za ciężkie, jego użyteczność znacznie by się zmniejszyła, łodzie nie mogłyby w nim pływać. Tak i nasza użyteczność będzie niebawem zależeć od troski, z jaką teraz podejdziemy do małych spraw. Nie wolno nam pogardzać małymi początkami duchowych łask w naszych sercach, ale pielęgnujmy je starannie, małe nasionka pokory i miłości, bo inaczej nie będziemy wkrótce gotowi na wielkie sprawy.”

[„Małe krople wody, Drobne ziarna piasku Tworzą potężny ocean i piękną ziemię.

Małe uczynki dobroci,Skromne miłości czyny - Niebiańsko rosną nasze serca Jak to serce w górze.]

Kamieniem szczytowym owej wielkiej Świątyni jest nasz Pan, wywiedziony na świat tysiąc dziewięćset lat temu. „Prawidłem” albo pionem ołowianym jest doskonały wzorzec sprawiedliwości opuszczony z nieba, znajdujący się w rękach Jezusa (zob. Izaj. 28:17). „Siedem owych [lamp] to oczy Pana” [Zach. 4:10 BT], Jego poświęcony Kościół, ponieważ widzą oni rzeczy z Boskiego punktu zapatrywania, rozważają je duchowo. Jeśli tutaj będziemy stale wierni, utrzymamy wraz z Chrystusem standard sprawiedliwości. „Przypatrują się całej ziemi” Prawdziwie poświęceni spieszą, by wykonać Jego rozkazy, są gotowi podążać wszędzie w służbie dla Pana. Klasa ucisku może się starać czynić Jego wolę, ale nie będą się oni spieszyć z jej wykonaniem.

__________________

* Stwierdzenie br. Bartona na temat wersetu siódmego nie mogło być jasno odczytane, dlatego wykorzystano wyciąg z The Watch Tower.

Rozdział 5: Rozdział czwarty nawiązywał do błogosławieństwa, gdy tymczasem rozdział piąty odnosi się do przekleństwa: „Księga lecąca”:

przekleństwo, które ogarnęło oblicze całej ziemi. Przekleństwem tym jest nieśmiertelność duszy. „Lecąca” — wskazuje to na gwałtowność, z jaką ta fałszywa doktryna się rozprzestrzeniła. Ludzką ręką została umieszczona na duchowym miejscu. Na żaden temat pozabiblijny, o żadnej fałszywej doktrynie nie napisano tak wiele, by ją podtrzymać. Zwana jest „nasieniem Szatana” ponieważ to on jest ojcem kłamstwa. Do tej nauki dodane zostały inne kłamstwa na niej zbudowane, i kolejne, aż powstał system na kształt wielkiego drzewa z licznymi gałęziami. Doktryna ta wywarła tak wielki wpływ na ludzki umysł, że można by oczekiwać, iż jej skutki w Kościele (zwiedzenie duchowych złodziei i fałszywych świadków) zostały przepowiedziane w Biblii. Wypaczyła ona ludzki rozum. „Wywiodę je” — lud Boży nie będzie przez nią dłużej oszukiwany.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

84 powody, dla których wierzymy, że posiadamy Prawdę

Wygłoszono w domu br. Johnsona, 117 High Street, Waltham, Mass., w piqtek wieczorem, 30 listopada 1906.

Powinniśmy być w stanie podać każdemu pytającemu uzasadnienie tej nadziei, która w nas jest [1 Piotra 3:15]. Zadne z uzasadnień podanych poniżej nie jest dowodem samym w sobie, ale w łącznym ujęciu są one bardzo przekonujące. Gdy ktoś chce kupić dom i zdecydował, jaki ma on być, oraz jaką cenę jest gotów za niego zapłacić, wówczas fakt, że cena jakiegoś konkretnego domu będzie odpowiadająca, nie stanowi jeszcze dowodu, iż ów dom jest tym pożądanym. Dom musi spełniać wszystkie zakładane wymogi. Tak też, gdy znaleźliśmy wiarę, która spełnia wszystkie warunki i odpowiada na wszelkie zastrzeżenia, wtedy możemy czuć się pewni, że mamy Prawdę, bo inaczej mielibyśmy wątpliwości.

Wierzymy, że mamy Prawdę, ponieważ:

1. Nasza wiara jest biblijna. „A co dotyczy zakonu i objawienia: Jeżeli tak nie powiedzą, to nie zabłyśnie dla nich jutrzenka” [Izaj. 8:20 NB]. Inni twierdzą, że ich przekonania są biblijne, ale nie wytrzymują one sprawdzia

2. Ci, którzy są wierni tym poglądom, robią z Biblii wielki użytek. Wydawnictwa Watch Tower znane Są z korzystania w znacznym stopniu z Pisma Świętego.

3. Pozwala korzystać z całej Biblii. Paweł wierzył całemu Pismu (Dzieje Ap. 24:14). Obecnie wielu nie używa Starego Testamentu, a wielu z tych, którzy go uznają jako całość, odrzuca pewne jego części. My posługujemy się całą Biblią w stopniu znacznie większym niż jakakolwiek inna grupa.

4. Harmonizuje ona pozornie sprzeczne wersety biblijne, łącząc w jedno całą Biblię i nie pozostawiając sprzecznych stwierdzeń.

5. Prowadzi do porównywania wersetów. Zadne proroctwo Pisma Swiętego nie podlega prywatnemu wykładowi (2 Piotra 1:20) — samo jest swym własnym rozwiązaniem. Pogląd jest spójny ze wszystkim, co zostało w Słowie powiedziane.

6. Prowadzi do „właściwego rozbierania” Biblii. Wielu sądzi, że nie wolno sortować jej treści. Uważają oni, że obietnice dla dobrych i posłusznych są dla wszystkich, którzy są do zaakceptowania jako dobrzy, zaś kary dla grzeszników są dla wszystkich, którzy są źli — jak pewien człowiek, obecnie w Prawdzie, stwierdził w jednym ze swoich świadectw, że zanim poznał Prawdę, chciał być zwycięzcą, aby pójść „gościńcem świętobliwości” oraz być częścią owego „wielkiego grona” stojącego przed tronem z palmami w dłoniach; nie zdawał sobie sprawy, że te trzy klasy i warunki są całkowicie różne.

7. Jest ona jedynym sposobem myślenia, dzięki któremu znaczenie zyskuje tak wiele niejasnych fragmentów. Zaledwie nieliczni je w ogóle rozumieją. Zobacz Izaj. 65:20 — to jeden z takich niejasnych zapisów. Dlaczego Biblia podaje nam wiek Adama, gdy urodził się Set? Teraz, gdy wiemy, dlaczego, rozumiemy, że nie byłoby to możliwe, gdybyśmy nie znali Prawdy. Prawda nadaje pełne znaczenie takim fragmentom.

8. Nie ma zanudzania jednym rodzajem tekstów. Adwentyści zanudzają tematem sabatu itp. Prawda czyni ważnymi wszystkie punkty i nie może poprzestać na posługiwaniu się tylko jednym kluczem.

9. Nie jest potrzebne przypisywanie specjalnego teologicznego znaczenia jakimś określonym słowom w żadnym urywku. My nadajemy im ich właściwe, zwyczajne znaczenie, takie, jakie przypisuje im słownik. Diabeł zdaje się posiadać swój własny słownik, z pomocą którego udało mu się zaślepić wielu chrześcijan, itak w zwykłym życiu, gdy ktoś widzi słowo zniszczyć, to wie, że znaczy ono wymazać, spowodować zaprzestanie egzystencji; jednak w niektórych zapisach (Psalm 145:20), gdzie pojawia się słowo zniszczyć, pojmują je oni jako przechowywanie przez wieki w ogniu i siarce.

10. Prawda umożliwia wzrastanie w światłości. Biblia pokazuje, że światła będzie przybywać (Przyp. 4:18). Wielu szczyci się tym, że wiedzą o Biblii niewiele więcej niż ich dziadkowie. Wyznania wiary zostały jednak sformułowane dawno temu. Prawda nie tylko zapewnia powiększanie się światła, ale zawiera tyle światła, ile jest teraz stosowne.

11. Ci, którzy w nią wierzą, starannie ją przestudiowali, w większości przypadków. Wielu ludzi bardziej starannie obchodzi się ze swymi pieniędzmi niż ze swoją wiarą. Człowiek wchodzący do kościoła zwykle nie pyta o pełny zestaw doktryn danego kościoła, zanim do niego wejdzie. Nieliczni chrześcijanie zastanawiali się nad naukami denominacji, do których przynależą. Tylko niewielu prezbiterian mogłoby podać dobrą przyczynę, dla której nie są metodystami. Ludzie wyznający Prawdę są dociekliwi.

12. Tak wielu z tych, co ją przyjmują, było kiedyś jej zagorzałymi przeciwnikami. Wielu uwierzyło w nią, ponieważ zastanawiali się nad nią z chęci jej pokonania. Pewien duchowny, który ostrzegał swych wiernych, powiedział, że „wszyscy, którzy czytają te księgi, zostają przez nie przekonani”

13. Dzieła naszych groźnych przeciwników dopomagają do jej wspierania. Pan Wilson, autor The Emphatic Diaglott, był zagorzałym przeciwnikiem Prawdy. Przed swoją śmiercią wyznał, że gdyby pomyślał, iż Diaglott będzie taką pomocą dla osób skupionych wokół „Wykładów Pisma Świętego”, nigdy by go nie opublikował.

14. Argumenty używane przeciwko niej są takie dziecinne. Należałoby się wstydzić takiego rozumowania i argumentowania, gdyby dotyczyło to spraw codziennych. Chrystadelńanie wydali książkę pt. „Russellism Exposed” [„Russellizm zdemaskowany”]. Zawiera ona stwierdzenie: „Oczywiście, gdyby doktryna okupu była prawdziwa, pozostałe ich wierzenia byłyby naturalną konsekwencją Można z łatwością zobaczyć, że stwierdzenie takie jest świetną rekomendacją dla „Wykładów Pisma Swiętego”.

Pan Moorehead, który napisał broszurę przeciwko Prawdzie, wzmiankuje w niej bardzo niską cenę publikacji Watch Tower, a w szczególności „Wykładów Pisma Świętego”; stwierdzenie to zostało z powodzeniem wykorzystane przy sprzedaży „Wykładów Pisma Świętego” w Szwecji. A zatem argumenty przeciwko Prawdzie często jej pomagają.

15. Tak bardzo sprzyja ona czytaniu Biblii. Odsyła ludzi do Słowa. Zauważcie badania beriańskie, jakie praktykował Paweł.

16. Ci, którzy w nią wierzą, przypisują Biblii wielką ważność w swoich rozmowach, listach i codziennym życiu. Zajmuje ona cały nasz czas.

17. Prezentuje ona sprawiedliwy, mądry i doskonały plan, plan, którego nie da się już polepszyć. Czyny ludzkie podlegają poprawie, ale Boże dzieła nigdy.

18. Plan w niej ukazany jest wyjątkowo humanitarny, żadna ludzka czy śmiertelna istota nie mogłaby takiego planu obmyślić. Jest on wspaniały; jako że pochodzi od Boga, choć byłoby jeszcze wspanialej, gdyby wywiódł go mizerny ludzki umysł, jak twierdzą niektórzy, mówiąc, że jest to tylko wymysł brata Russella.

19. Jest ona taka sensowna. Zwykła wiara w zbawienie jest tak prymitywna, że nie mogłoby ono być dziełem tej samej ręki, która stworzyła wszechświat. Prawda pozostaje w doskonałej zgodzie z tym, czego moglibyśmy oczekiwać od Stwórcy wszechrzeczy.

20. Wysławia ona Boski charakter. Zanim poznaliśmy Prawdę, Pan jawił się niektórym z nas jako posiadający wielką moc olbrzym. Teraz jest On Bogiem miłości.

21. Nadaje ona taką wyrazistość śmierci Chrystusa. Opis Kalwarii jest zwykle wykorzystywany, aby poruszyć ludzi. Niektórzy traktują Jego śmierć i życie jedynie jako przykład dla nas, coś jak życie Washingtona.

22. Odpowiada ona na nasze różne pytania: Dlaczego zostało dozwolone zło? Co stanie się z poganami itp.?

23. Wyjaśnia, dlaczego dzieci Boże znaleźć można we wszystkich prawie ugrupowaniach. Wielu nie może zrozumieć, dlaczego. Każda denominacja zwykle uczy, że zbawienie można znaleźć tylko w jej kościele. A jednak muszą przyznać, że dobrzy ludzie, tak samo dobrzy jak w ich kościele, byli znajdowani i w innych ugrupowaniach. Teraz rozlega się wezwanie: „Wynijdźcie z niego, ludu mój” Bóg nie zajmuje się ziemskimi denominacjami, lecz prawdziwym Kościołem, tymi, których imiona zapisane są w niebie.

24. Ona jest taka pocieszająca.

25. Budzi wielki respekt dla Ojca, dla Jezusa i dla Biblii. Słyszy się czasem, że ludzie w nominalnych kościołach przeklinają i wyrażają się z lekceważeniem o Bogu i o Chrystusie. Najwyraźniej ich wiara nie prowadzi do okazywania szacunku.

26. Zupełnie obala ona argumenty niewiary. Inne teorie też próbują to robić, ale z marnym skutkiem. Dzięki niej w pełni odpowiedziano na zarzuty pana Ingersola.

27. Całkowicie obala ona również teorie „chrześcijańskiej nauki” spirytualizmu itp. Wielu ortodoksów czuje, że te teorie są złymi wierzeniami, ale nie potrafi powiedzieć, po czym wyczuwają, że są one złe. Ortodoksja jest stopniem pośrednim między „chrześcijańską nauką” a spirytualizmem.

28. Ludzie się jej bardzo obawiają. W jednym przypadku skromna siostra poruszyła całe miasto. Jak mówi Pismo Swięte: „Jeden mąż spośród was pędzi przed sobą tysiąc” (Joz. 23:10 NB).

29. Cudowna jest droga, jaką wielu dochodzi do Prawdy. Był przypadek, że jeden brat napisał list do br. Russella, wyznając, jak bardzo cieszy się z "Wykładów Pisma Świętego”, jak mu one pomogły i zapewniły pokój i pokrzepienie serca. W tym samym czasie napisał list do przyjaciela z daleka i przez pomyłkę włożył list dla br. Russella do koperty z adresem przyjaciela, a list do przyjaciela poszedł do br. Russella. Przyjaciel otworzył otrzymany list, zauważył, że zaistniała pomyłka, ale zapoznał się z treścią. Pomyślał sobie:

>>Jestem ciekaw, co tak uradowało tego człowieka; mówi on tak, jakby dokonał największego znaleziska w swoim życiu. Chciałbym wiedzieć, co to jest<<. Itak napisał do biura, otrzymał nieco literatury i teraz jest w Prawdzie.

Inny przykład: Były dwie cielesne siostry, które razem mieszkały i obserwowały dwa ptaki budujące swoje gniazdo na drzewie. Widziały, jak wykluły się młode i jak rodzice się nimi opiekowali. Potem, gdy skończyło się lato i ptaki odleciały, kobiety zabrały gniazdko do swego domu na pamiątkę. Gdy je oglądały, dostrzegły pośród innych materiałów w gnieździe mały skrawek kolorowego czasopisma. Wyjęły go i stwierdziły, że jest to ulotka religijna. Przeczytały ją itak się zainteresowały, że napisały do biura prośbę o więcej literatury i teraz są w Prawdzie.

I jeszcze jeden: Pewien szewc otrzymał do naprawy parę butów. Tego ranka ktoś zostawił w jego sklepie kilka ulotek. Znalazłszy wgłębienie w podeszwie buta, wydarł kilka kartek z jednej broszurki (nie czytając jej), wypełnił nimi owo zagłębienie i przybił nową podeszwę. Klient odebrał buty, nosił je jakiś czas i ponownie zaniósł do naprawy u tego samego szewca. Ten zauważył, że to te same buty, które już kiedyś naprawiał. Naprawiając podeszwę, znalazł ten sam papier, który tam uprzednio włożył. Zaciekawiony, co to może być, przeczytał go, bardzo się zainteresował, poprosił o więcej literatury itak poznał Prawdę. Niedługo po tym sprzedał swój sklep i został kolporterem.

30. Przekonuje nas sposób, w jaki przychodzi dalsze światło, często bez żadnego wysiłku z naszej strony. W tym wszystkim widać Pańską dłoń. Swiatło przychodzi właśnie wtedy, gdy jest najbardziej potrzebne.

31. Prawda dociera do danej osoby dokładnie w odpowiednim psychologicznie momencie, nie za wcześnie i nie za późno. Pan posyła ją wtedy, gdy ktoś jest na nią gotowy

32. Ci, którzy zrozumieją pewną część Prawdy, zwykle pojmują jej całość; gdy bazują na odpowiedniej podstawie (okup), wszystko wynika z niej w sposób tak logiczny i prosty.

33. Przekonuje nas zasięg, jaki ci, co wierzą, obejmują własnym spojrzeniem. Wiara ortodoksyjna bywa zwykle ujmowana dość zwięźle. A jednak, chociaż obejmuje ona niewielki zasięg, panuje tam wielkie zamieszanie. Prawda dostarcza na każdy temat tak szerokich podstaw, że zajęłoby to zbyt wiele miejsca, by je przedstawić. Tysiąclecie stanowi bardzo niewygodny punkt dla nominalnego chrześcijaństwa. Czytamy: „Twoi strażnicy (...) na własne oczy oglądają” (Izaj. 52:8 NB).

34. Jest ona potwierdzana znakami czasu.

35. Wyj aśnia wydarzenia wokół nas: różnice między kapitałem a pracą oraz zamieszanie w kręgach religijnych.

36. Ukazuje, jak nieprzebraną Księgą jest Biblia. Kościoły traktują ją zazwyczaj powierzchownie. Ich kazania pełne są anegdot, a ich istotną zawartość można by skondensować do piętnastu minut. Kaznodzieje zbyt łatwo uważają tekst za wyczerpany i sądzą, że muszą wypełnić go anegdotami.

37. Prawda usuwa owo ograniczenie zbawienia. Powszechna wiara, że jedynie Kościół będzie zbawiony, jest bardzo skąpa. Bóg interesuje się wszystkimi ludźmi i jest miłosierny dla wszystkich ludzi i dla wszystkich swoich stworzeń. Zaden wróbel nie upada na ziemię, żeby On o tym nie wiedział.

38. Na pewno ukazuje ona dzieło zbawienia inaczej niż jako coś beztroskiego. Ogólny pogląd, że człowiek otrzyma zbawienie, jeśli będzie wiódł wystarczająco przyzwoite życie, ukazuje Boga jako mniej dbałego w zakresie swego planu zbawienia, niż byłby rolnik przy najmowaniu pomocy.

39. Jest ona bardzo niepopularna.

40. Mówi się o niej źle. „Biada wam, gdyby dobrze o was mówili wszyscy ludzie” [Łuk. 6:26].

41. Jej obrońców jest tak niewielu. Jest to wąska droga.

42. Ci, którzy w nią wierzą, są z jej powodu prześladowani.

43. Jej wrogowie są zjednoczeni przeciwko niej, dokładnie tak jak przeciwko Jezusowi, gdy był w ciele.

44. Nie liczą się pieniądze. Ewangelia głoszona jest biednym. Jednak dzisiaj w większości kościołów biedny ma małe szanse. Tutaj, gdy kończą się pieniądze, nie ma żebrania, tylko praca zostaje zatrzymana. Gdyby liczyły się pieniądze, coś byłoby nie tak. Książki są tanie, my nie pracujemy dla pieniędzy.

45. Prawda wymaga wysokiej ceny samoofiary w światowych interesach, reputacji itp.

46. A jednocześnie kosztuje tak niewiele, bo koszt jest niewielki w porównaniu z błogosławieństwami otrzymywanymi obecnie i tymi, które są nam obiecane, jeśli będziemy wierni. Jest to bardzo cenne dla nas.

47. Tylko pewna klasa może ją docenić. Swiatowa mądrość i powodzenie nie mają znaczenia (1 Kor. 1:26). Kościoły chlubią się przeważnie swoimi wielkimi mężami i to jest jeden z dowodów, że nie mają Prawdy.

48. Ci, którzy w nią wierzą, przedkładają swoją religię ponad wszystko inne.

49. Ci, którzy w nią wierzą, nie są nią nigdy zmęczeni.

50. Wierzący okazują tak wiele miłosierdzia dla swoich prześladowców. Gdyby nasi przeciwnicy byli bardziej wielkoduszni i współczujący, moglibyśmy pomyśleć, że jakaś Boża siła kryje się za ich religią.

51. Życie wierzących jest, na ile to tylko możliwe, zgodne z Prawdą. Prawda usuwa z ludzi „lukier”

52. Ci, którzy ją przyjmują, przeżywają wspaniałe nawrócenie. Chociaż przyznajemy, że teraz nie próbujemy nawracać świata, to w rzeczywistości dokonujemy większego nawrócenia niż ci, którzy wyznają, że jest ono ich działalnością. Prawda, choć nie jest to jej celem, może za każdym razem pokonać błąd, nawet jeśli dla jego wyznawców nawracanie jest szczególnym zajęciem. Prawda daje w zamian za odwrócenie się od grzechu coś lepszego.

53. Ci, którzy są jej niewierni, tracą światło, tak jak przepowiedziała Biblia.

54. Wymaga ona tak wielkiej stałości od członków kościoła. W kościołach wielu wierzy inaczej, niż głoszą ich wyznania wiary. Tacy postępują kłamliwie, bowiem przed światem okazują moralne poparcie dla swoich wierzeń.

55. Prawda tak bardzo zbliża nas do Pana. Większość z nas nie była tak blisko Pana, dopóki nie znalazła nas Prawda.

56. Rodzi ona tak wielką miłość dla braci.

57. Dzieli rodziny, tak jak zapowiedział to nasz Mistrz. W wielu rodzinach pozwala się członkowi wierzyć w coś, co jest popularne, i nie ma z tym problemu. Ale gdy ktoś pozna Prawdę, w wielu przypadkach zostaje pozbawiony społeczności z resztą rodziny, inni nie chcą mieć z nim czy z nią kontaktów, a niekiedy ktoś takl zostaje wyrzucony z domu.

58. Oddziela nas od świata (Jan 17:14,16).

59. Świat nas nie zna (1 Jana 3:1).

60. Z każdego wyznawcy czyni ona kaznodzieję. Wszyscy są pomazani, by głosić w ten czy inny sposób.

61. Świat bardzo uważnie obserwuje wierzących.

62. W tak wspaniały sposób jedna ona tych, którzy byli wrogami, zanim poznali Prawdę. Będąc w Kanadzie, br. Hay był we wrogich stosunkach z pewnym człowiekiem. Krótko po tym, jak poznał Prawdę, usłyszał, że jego wróg również ją przyjął. Zaraz się do niego udał i odtąd byli już najlepszymi przyjaciółmi.

63. Jednoczy tak różne charaktery.

64. Ci, którzy ją otrzymują, zauważają, że nie są godni łaski.

65. Skłania ona do ponoszenia wielkich ofiar. W jednym przypadku pewien brat w wieku 74 lat ma zwyczaj chodzić pieszo 40 mil ze swego domu na wsi do miasta, gdzie zwykle przyjeżdża pielgrzym. Nigdy nie opuszcza on wizyty pielgrzyma.

66. Przekonuje nas skutek, jaki wywołuje ona u tych, którzy pośrednio są pod jej wpływem, np. u członków naszych rodzin, u krewnych i przyjaciół.

67. Przynosi pokój i szczęście, nawet pośród ucisku.

68. Gdy w nią wierzysz, ktoś z pewnością powie, że zwariowałeś. Tak mówili o Jezusie: „Jesteś opętany przez złego ducha!” (Jan 7:20 BT, 8:48,52) i o apostołach w dniu Pięćdziesiątnicy (Dzieje Ap. 2:13) oraz o Pawle (Dzieje Ap. 26:24). Br. Edgar, zanim zetknął się z Prawdą, został kiedyś jako lekarz wysłany, by zbadać stan psychiczny siostry, która poznała Prawdę i stał się równie szalony jak ona, ponieważ przyjął Prawdę od niej.

69. Pan na tak wielką skalę posłużył się jednym kanałem dla rozpowszechnienia Prawdy. Na małym przyjęciu albo na pikniku może być wielu kucharzy i pracowników. Ale na dużym bankiecie niezbędne jest przekazanie autorytetu jednej głowie, aby mieć we wszystkim porządek. Tak było w ciągu Wieku Ewangelii, od wczesnego Kościoła — Prawda przychodziła przez wiele kanałów, ale na „wielkim bankiecie” pod koniec tego wieku, gdy Chrystus sam nam usługuje, jest absolutnie konieczne, żeby był jeden zarządzający kanał, poprzez który będzie we właściwym czasie dostarczony pokarm i żeby wszystkie rzeczy mogły być sprawowane w porządku. Było przepowiedziane, że będzie jeden sługa, który będzie miał pieczę nad wszystkimi dobrami (Mat. 24:45-47; Łuk. 12:41-44).

70. Prawda przyszła dokładnie w taki sposób, jak zostało to zapowiedziane. Wierzymy, że „siedem gromów” z Obj. 10:3-4 to siedem tomów „Wykładów Pisma Swiętego” [wliczając w to „Cienie Przybytku”].

71. Pochodzi ona ze Stanów Zjednoczonych. Rozprzestrzenianie się Prawdy to za każdym razem kierunek zachodni. Najpierw Jerozolima, potem Rzym, Szwajcaria, Niemcy, Holandia, Anglia, Szkocja, Stany Zjednoczone. Światło Prawdy rozchodzi się w kierunku zachodnim, tak jak i światło dzienne.

72. Przyszła ona dokładnie w proroczo zapowiedzianym czasie, przy końcu 1335 dni.

73. Jest ona tak całkowicie zgodna z prawdziwą nauką.

74. Potwierdzona jest przez Wielką Piramidę.

75. Jej obrońcy wykazują tego samego ducha co wczesny Kościół. Spotkania odbywają się w domach, a nie na zewnątrz, na pokaz.

76. Wierzący są stale myleni z wyznawcami innych sekt religijnych. Niektórzy uważają nas za mormonów, adwentystów itp. Swiat nas nie zna.

77. Jest tak wiele punktów wspólnych dla niej i herezji „ciemnych wieków” Arianie byli wtedy prześladowani, bo nie wierzyli w trójcę.

78. Rozprasza ona zamieszanie i wprowadza ład.

79. Dodaje odwagi.

80. Wielu tych, którzy w nią nie wierzą, życzą sobie jedynie, żeby mogli uwierzyć.

81. Ci, którzy są nam przeciwni, często nie posiadają ducha poświęcenia.

82. Jest ona zgodna z oryginalnymi rękopisami.

83. Ci, którzy prześladują wierzących, sądzą, że wielbią tym Boga (Izaj. 66:5).

84. Wystawia ona bardzo wysokie standardy sprawiedliwości.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu

„A wiemy, iż tym, którzy miłujq Boga, wszystkie rzeczy dopomagajq ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są”

— Rzym. 8:28.

Wygłoszono w domu br. Bartona przy Park Square 7, Boston, Mass., w niedzielę wieczorem, 2 grudnia 1906.

Nasz tekst jest bardzo stosowny, wielce pocieszający i pomocny. Zaczyna się od ca”, co wskazuje na związek tego, co było wyżej, z tym, co następuje potem. W wersecie 27. mamy powiedziane, że Bóg o czymś wie, że bada się On wszystkich serc i zna zamysł ducha. Bóg nie sądzi według zewnętrznych przejawów i cieszymy się, że tak jest, bo w przeciwnym razie nie moglibyśmy się ostać. On zna zamysł lub intencje naszego ducha.

Błędnie osądzilibyśmy Boga, gdybyśmy Go oceniali na podstawie tego, co widać na zewnątrz, w oparciu o zło i problemy, które widzimy z każdej strony. Powinniśmy Go sądzić na podstawie Jego zamiarów, a te znajdują swój wyraz w Jego Słowie. „Zaiste nic nie czyni panujący Pan, chyba żeby objawił tajemnicę swoją sługom swoim, prorokom” (Amosa 3:7).

Wielu uważa, że gdyby Bóg nas naprawdę kochał, nie byłoby zła ani smutku wokół nas. Przeciwnie, są one jednym z największych dowodów, że On nas kocha. Mamy trzy wielkie dowody Jego miłości: 1) Dał On za nas swego Syna, 2) Dozwala na wszelkie zło i utrapienia, jakie mamy, 3) Da nam wielkie błogosławieństwa w przyszłości.

Bóg nie spowodował zła. Ma On moc, żeby mu zapobiec, gdyby zechciał. Mógłby powstrzymać wszelki grzech w zarodku, ale choć ma taką moc, nie używa jej, gdyż dozwala na grzech dla jakiejś przyczyny. Bóg nie czyni niczego bez dobrego i uzasadnionego powodu (Ezech. 14:23), a powody te przyniosą błogosławieństwo człowiekowi i chwałę Bogu. Dlatego też nie z powodu Boskiej obojętności lub beztroski przyszło na nas to wszelkie zło. Do Adama Bóg powiedział: „Przeklęta będzie ziemia dla ciebie” [1 Mojż. 3:17], to znaczy, że reszta ziemi (poza Edenem) została pozostawiona w tym jałowym, przeklętym stanie z winy człowieka. Jakże straszne okazałoby się to dla rasy w jej upadłym, grzesznym stanie, gdyby jej dozwolono żyć w bezczynności! „Oto ta była nieprawość Sodomy, siostry twojej, pycha, sytość chleba, i obfitość pokoju” (Ezech. 16:49). Dlatego Bóg ich usunął, gdyż widział dobro.

Człowiek nie uświadamia sobie wartości domu, dopóki go nie straci. Adam najbardziej docenił Eden po tym, jak go utracił. Gdyby było mu dozwolone powrócić, bardzo by go cenił. Nie umiemy w pełni docenić wartości naszego zdrowia, szczęścia, domów czy wzroku, póki ich nie utracimy.

Zło, cierpienie i smutek wydają się straszne, gdy przez nie przechodzimy (Hebr. 12:11), dokładnie tak samo, jak czuje dziecko, uważając swych rodziców za okrutnych i bez serca, a karę w momencie karania za większą niż potrzeba. Jednak po upływie lat spogląda wstecz i cieszy się z tych wszystkich prób naprawy; jakie podejmowali jego rodzice, bowiem utrzymali jego stopy na właściwej ścieżce i nauczyli go dobrze postępować.

Ile widziałeś z tych wszystkich cierpień, bólu i utrapień, jakie są na świecie? Zaledwie niewielką część dookoła siebie, a jeśli podróżowałeś, to również był to tylko mały skrawek. My wprawdzie wiemy tak mało i widzimy tak mało, ale Bóg widzi wszystko. Jego oczy są nad złymi i nad dobrymi. On wie, jaki ból i udręka obciąża ich serce, On wie, co spowodowało ów straszny wypadek, w którym tak wielu straciło życie i tak wiele rodzin zostało pozbawionych swych najukochańszych; On wie, co spowodowało śmierć tamtego maleństwa i złamało serce matki. Mówi się, że każde serce zna swoją gorycz, ale Bóg zna gorycz każdego serca.

Ile krzywd grzech wyrządził tobie, ile bólu zadała ci nieprawda? Tak często o tym słyszysz, że już zbytnio nie boli. Ile wylałeś łez nad cierpieniami i zmartwieniami w Europie? Niewiele, bo nikt z twoich ukochanych tam nie był, nikt z cierpiących nie był ci bliski i drogi. Wskutek upadku staliśmy się samolubni i zatwardziałego serca i tylko wtedy, gdy ataki zła zbliżają się do nas, bardziej się smucimy i cierpimy. Ale Bóg je odczuwa. Ci, co zgrzeszyli, byli Jego umiłowanymi, drogi był Mu tamten zabity lub ten, którego serce zostało złamane. Chociaż nasze serce jest zatwardziałe, a nasze spojrzenie i współczucie zawężone, to Boże serce nie jest twarde. On, który jest źródłem wszystkiego, co dobre, ma serce nieskończenie czulsze i wrażliwsze niż inni. On czuje każdy ból, cierpienie i niedolę nas wszystkich. Zna każdy smutek i grzech.

Każda nieprawda, każdy grzech są okropne dla Boga; z powodu tego wszystkiego odczuwa On smutek i ból. Tuż przed potopem Bóg nie żałował, że uczynił człowieka, w tym sensie tego słowa, jak używamy go dzisiaj. On był zasmucony, niezadowolony, że człowiek stał się tak zepsuty i postanowił umożliwić rodzajowi ludzkiemu nowy start oraz w miłości nie dozwolił grzechowi dalej się rozprzestrzeniać. Grzech jest bardziej okropny dla Boga niż dla nas. My cierpimy tylko kilka lat, trzydzieści, czterdzieści, siedemdziesiąt, On jednak cierpi od sześciu tysięcy lat. My już przywykliśmy, On nigdy do tego nie nawyknie. On widzi okropne sceny i słyszy dźwięki, słyszy dzieci płaczące z głodu, widzi wylewane łzy, każdą udrękę, nieszczęście i nędzę. Żaden wróbel nie upadnie na ziemię, żeby On o tym nie wiedział (Mat. 10:29-31; Łuk. 12:6-7). Zaprawdę, w swej wielkiej miłości mówi On:

Jeśli wytrzymają, to bardziej pomoże to tym, którzy są mi drodzy, cieszyć się z błogosławieństw wieczności, ja bowiem przejdę przez to, ja wytrwam.

Nic Go nie kosztuje udzielanie błogosławieństw, ale nieskończenie trudniej jest je zatrzymywać. Gdy widzisz, jak twoje dziecko z tęsknotą wyczekuje na świąteczny prezent, a ty masz zamiar mu go dać, to co kosztowałoby cię więcej: dać mu go czy odmówić? Grzech kosztuje teraz Boga — i jest tak od sześciu tysięcy lat — więcej, niż będzie Go kosztować wylewanie błogosławieństw przez całą wieczność. Kto zatem bardziej cierpi, kto znosi większe udręczenie?

„My wiemy” — obecnie tylko jedna klasa wie, klasa pszenicy. Może to zabrzmi bardzo egoistycznie, ale w rzeczywistości jest odwrotnie. To wy- maga pokory — wierzyć, że możemy wiedzieć. Twierdzenie czegoś przeciwnego jest egoistyczne — mówić, że nie wiemy, nawet jeśli Bóg tak mówi, jest przedkładaniem swego własnego sądu nad Boskie Słowo. Wiemy o pewnych rzeczach, czytając o nich w gazetach, i choć nie widzimy, jak się wydarzają, to jednak wierzymy, że się stały. O ileż bardziej powinniśmy obdarzyć kredytem zaufania Boże Słowo! Wiemy również na podstawie znaków i doświadczenia.

„Wiemy, że wszystkie rzeczy itd” — nie wiemy o wszystkich rzeczach ani o wszystkim z Biblii, ale jest nam wiadomy ten szczególny fakt.

„Wiemy, że wszystkie rzeczy dopomagają itd” — nie tylko kwestie religijne, ale wszystkie nasze nieszczęścia, nasze choroby, nasze zdrowie, nasza siła, powodzenie, wrogowie, prześladowania itd., wszystko. O ileż łatwiej byłoby wytrwać, gdybyśmy tylko z całą pewnością wiedzieli, że wszystkie te rzeczy działają dla naszego dobra! Często mamy znaczny kłopot i smutek, ponieważ nie wiemy. Patrzmy i analizujmy, abyśmy mogli wiedzieć.

„Wszystkie rzeczy dopomagają” — nic nie jest nadaremne dla klasy, o której wspomniane jest, że owe rzeczy działają dla ich dobra.

„Wszystkie rzeczy dopomagają” [KJV „działają łącznie”] — w świecie rzeczy nie działają zgodnie. Nie tak jest z chrześcijanami, rzeczy te nigdy nie działają przeciwko nim, ale działają łącznie. Niezależnie od tego, jak wydają się działać, powinniśmy mieć wiarę, że jest to dla naszego dobra. Dla wielu Boskie działanie wydaje się zagmatwane, nie mogą go zrozumieć, jednak my wszyscy stopniowo powinniśmy poznawać i rozumieć oraz znać tak, jak jesteśmy poznani. Bóg nigdy nie powoduje niepotrzebnych łez. Teraz widzimy jak przez przyciemnione szkło.

Wszystkie rzeczy działają łącznie nie po to, by naszą drogę uczynić gładszą i łatwiejszą, ale dla naszego dobra. Dla naszego zdrowia i powodzenia cielesnego? Nie! Pamiętamy, że Salomon, wybierając mądrość, otrzymał wraz z nią wszystko inne. Czego najbardziej byśmy sobie życzyli? Naszym największym pragnieniem byłoby zobaczyć, że Bóg zajmuje w sercach swych stworzeń takie miejsce, na jakie zasługuje; naszym ogromnym pragnieniem jest ujrzeć Go uwielbionego. Czego pragnęlibyśmy dla nas samych? Takiego charakteru, jaki miał Jezus, tak łagodnego, tak miłującego, tak miłosiernego i tak dobrotliwego dla nieprzyjaciół; to jest najbardziej upragnione.

Gdy rozpoczynaliśmy bieg, z nagrodą zdawały się wiązać wszystkie nasze nadzieje, chcieliśmy wygrać tę nagrodę. Nie dostrzegaliśmy celu tak wyraźnie jak teraz. Gdy wszakże bieg trwał, widzieliśmy cel coraz wyraźniej, widzieliśmy jego piękno i jego nieocenioną wartość; i wtedy zaczęliśmy starać się o osiągnięcie celu dla niego samego, gdyż się przekonaliśmy, jak bardzo jest pożądany i jakim byłoby błogosławieństwem posiadać taki charakter, jaki miał Jezus. Nagrodę zostawiliśmy Ojcu, wiedząc, że Jego obietnice są pewne i że gdy dotrzemy do celu, otrzymamy nagrodę. Kto nie chciałby osiągnąć tego celu doskonałej miłości? Na podstawie Rzym. 2:7 przekonujemy się, że chwała (charakter Jezusa) i cześć (uznanie Pana Boga) znajdują się na pierwszym miejscu, zaś nagroda, nieśmiertelność, na ostatnim; najpierw muszą być zdobyte te pierwsze, zanim będzie mogła być udzielona nagroda. Nasz Ojciec miłuje takiego ducha i powinniśmy się starać go posiąść; nagrodę możemy zostawić Jego trosce, gdyż On jest sprawiedliwy.

Rzym. 5:3: „Ale się też chlubimy z ucisków” nie jako fanatycy, ale dlatego, że sprawują nam one nader zacną wagę wiecznej chwały [2 Kor. 4:17], czyniąc nas bardziej podobnymi do Jezusa. Gdy tęsknimy za zakończeniem naszego biegu i tej ciemnej nocy, ucisk sprawuje cierpliwość i umożliwia nam cierpliwe oczekiwanie na Boski właściwy czas. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości oraz tęsknią za nią. Tacy gotowi są zapłacić za nią dobrą cenę. Wielu chce sprawiedliwości, ale tylko nieliczni jej łakną i pragną. Pan nie udzieli sprawiedliwości tym, którzy zwracają uwagę na koszty. Musimy chcieć znieść wszystko — chorobę czy utratę mienia itp. — aby tylko ją zdobyć, mówiąc: Panie, niech próby przyjdą, muszę mieć ten charakter za wszelką cenę.

Słowo nie mówi, że wszystkie rzeczy są dobre. Dolegliwości, choroby, problemy nie są dobre, ale dopomagają nam ku dobremu, jeśli kochamy Boga i jesteśmy powołani zgodnie z Jego zamiarem. Jak możemy miłować nieprzyjaciół, jeśli nigdy żadnych nie mamy? Jak możemy nauczyć się cierpliwości, jeśli nigdy nie zostanie ona wypróbowana? Ci, którzy kochają bogactwo, myślą, że zdobywanie bogactw jest dobre; ci, co kochają siłę, sądzą, że dobrze jest być silnym. Ci, którzy znają Boga i Go kochają, chcą być tacy jak On; będzie to dla ich dobra i dla naszego dobra. Jednak znać Boga a wiedzieć o Nim to dwie całkiem różne sprawy.

Jedni na drugich patrzymy naszymi oczyma, ale na Boga patrzymy sercem, stąd też nasza wizja Boga zależeć będzie od stanu naszego serca. To tak jak patrzeć na świat przez kolorowe szkło. Gdy użyjesz czerwonego szkła, wszystko będzie czerwone — drzewa, kwiaty, niebo, domy, ludzie. Gdy użyjemy niebieskiego szkła, wszystkie rzeczy będą niebieskie. Podobnie też, gdy patrzymy na Boga twardym, samolubnym sercem, nie zobaczymy dobrego, miłującego Boga. Jako przykład weźmy ojca, który jest zawsze surowy i okrutny dla swoich dzieci, który karze je wielokrotnie za drobne sprawy, tak że boją się go raczej niż go kochają. Nie ośmielą się hałasować, gdy on jest w pobliżu. I tak przeżył swoje życie, a gdy jest już na łożu śmierci, boi się umrzeć, strach przed pośmiertną zapłatą, obawa, że Bóg udzieli mu srogich kar za jego grzechy i nie okaże miłosierdzia, sprawia, że okropnie się boi. Dlaczego? Ponieważ patrzy na Boga twardym, okrutnym sercem i dlatego widzi jedynie autorytarnego, niemiłosiernego Boga. Prawdziwe jest powiedzenie, że charakter lub stan człowieka objawia się w sposobie, wjaki wyraża się on o innych.

Weźmy brata, który zawsze zajmuje na zebraniu miejsce z samego przodu. Wypowiedzą się o nim dwaj inni bracia, każdy ze swojego punktu widzenia. Pierwszy, który z natury lubi przodować i ciężko mu tę skłonność pokonać, może powiedzieć: >>Popatrzcie na tego brata, zawsze zajmuje miejsce z przodu, żeby wszyscy go widzieli. Chce, żeby ludzie go zauważali. Uważam, że jest dumny<<. Inny, który jest bardziej łagodny, skromny i wspaniałomyślnie usposobiony, powie: >>Cóż to za gorliwy brat! Zawsze jest taki uważny i siada z przodu, żeby nie stracić żadnego ze słów mówcy<<. Mamy tutaj zatem dwa zupełnie odmienne spojrzenia na zachowanie tej samej osoby; serce pierwszego z braci jest wyraźnie pod wpływem niepokonanej jeszcze pychy, gdy tymczasem serce łagodnego brata można ocenić jako wolne od pychy. I tak stan naszego serca wpływa na wszelkie nasze osądy. „Dla czystych wszystko jest czyste” (Tyt. 1:15 NB). Jeśli nasze serce jest czyste, a słabości innych umiemy przypisać czemuś innemu niż złym intencjom, wówczas skłania nas to do patrzenia na świat przez czyste szkło, tak byśmy widzieli rzeczy w ich właściwych kolorach; do tego, by mieć czyste, przejrzyste serce, aby dobrze poznać Boga oraz móc łaskawie i sprawiedliwie spoglądać na bliźnich, wiedząc, że sami jesteśmy niedoskonali i ułomni. Gdy popatrzymy na Boga takim sercem, które jest w harmonii ze Słowem, jakże chwalebnym i pięknym nam się On objawi. Sądzimy, że stajenka, w której narodził się Jezus, była miejscem zbyt brudnym dla Tego, który miał być Królem królów i Panem panów. Takimi jednak były nasze serca, gdy On nas znalazł - były daleko brudniejsze niż owa stajnia. „A ktokolwiek ma tę nadzieję w nim, oczyszcza się, jako i on czysty jest” [1 Jana 3:3].

Jezus powiedział: „Kto mnie widzi, widzi i Ojca mego” [Jan 14:91. On był odbiciem Ojca, taki my chcemy być kopiami, fotograficznymi podobiznami Jezusa i w ten sposób być podobieństwem Ojca. Nie możemy powiedzieć, że już tym jesteśmy, ale mamy nadzieję dorosnąć. Chcemy być z każdym dniem lepszym podobieństwem Jezusa, zmieniając się z chwały w chwałę (2 Kor. 3:18). Podobieństwo będzie dokładne w zmartwychwstaniu; wtedy będziemy zadowoleni (Psalm 17:15). Fotograf zanurza zdjęcie w roztworze chemicznym, aby wydobyć podobiznę oryginału wyraziście i czysto. Tak i Bóg zanurza nas w „kąpieli” zawierającej kłopoty, próby, trudności i prześladowania, aby przywieść nas do coraz lepszego podobieństwa Jezusowego, my zaś powinniśmy być w stanie zauważyć nasz postęp.

Chrześcijanie powinni być zbieraczami błogosławieństw, gromadząc błogosławieństwa z chorób, prześladowań, problemów itp., bezustannie budując swoje charaktery zgodnie ze wspaniałym wzorcem. Pszczoły zbierają miód tylko z określonych kwiatów, ale my możemy zbierać z różnych źródeł. Ludzie są jak orzechy — niektóre dają się łatwo rozgnieść w celu wydobycia ich zawartości, inne wymagają silnego uderzenia i ciężko z nich właściwy orzech wydostać. Potrzebujemy tych doświadczeń, bo z jednych czerpiemy cierpliwość, z innych łagodność, wiarę itd. W następnym wieku będziemy potrzebować cierpliwości, bo będzie potrzebna wielka jej ilość, by udzielić niepoprawnym pełnych stu lat prób. Nie ma znaczenia, w jaki sposób przychodzą błogosławieństwa — obyśmy je tylko dostawali. Nikt nie grymasi na widok posłańca, jeśli przynosi ważne dokumenty, na które się z niecierpliwością czekało. Człowiek się po prostu cieszy, że je wreszcie posiada.

Nie ma miejsca na szemranie i buntowanie się. Usuńmy słowo „rozczarowanie” z naszego słownika, gdyż wszystkie rzeczy dopomagają nam ku dobremu.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Poradnik duchowego zdrowia - Wielki Lekarz

Wygłoszono w domu br. Bartona przy Park Square 7, Boston, Mass., w niedzielę wieczorem, 2 grudnia 1906.

Przekonaliśmy się, że wiele chorób ciała ma swoje przełożenie na stan zdrowia psychicznego, a badanie i porównanie tych chorób ciała i ducha może nam pomóc w lepszej analizie naszego duchowego stanu, aby odkryć problem, a następnie go leczyć. Najpierw zastanówmy się, jakie są środki zaradcze dla naszego zdrowia; od razu stwierdzamy, że aby utrzymać nasze fizyczne zdrowie, potrzebna jest wiedza. Nie możemy jeść, co popadnie, nie pamiętać o odpoczynku, ćwiczeniach i higienie, a potem oczekiwać dobrego zdrowia. Wiedza odnośnie tego, czego ciało potrzebuje i kiedy mu tego dostarczać, jest niezbędna dla naszego dobrego zdrowia. Podobnie też nie możemy lekceważyć naszego duchowego pożywienia, odpoczynku czy ćwiczenia, jeśli chcemy być zdrowi duchowo. Poznanie naszego duchowego stanu, świadomość, czego potrzebujemy i skąd to brać oraz stosowne dozowanie pokarmu, odpoczynku i ćwiczenia są konieczne dla naszego duchowego zdrowia.

Obecność Wielkiego Lekarza, nasze wizyty u Niego: Powinniśmy często do Niego chodzić, nie dla siebie, lecz dla innych. Gdyby z powodu choroby nasze dziecko było nieprzytomne, nie pomyślelibyśmy o tym, żeby czekać, aż samo odzyska przytomność i o posłaniu go dopiero wtedy do lekarza. Wezwalibyśmy lekarza tak szybko, jak to tylko możliwe. Podobnie też, gdy brat albo siostra mają jakąś duchową dolegliwość i tracą w niej świadomość, nie powinniśmy czekać, aż dostrzegą swój błąd i pozwolić, by sami się za siebie modlili, lecz powinniśmy udać się za nimi przed tron łaski, by mogli otrzymać wsparcie Wielkiego Lekarza.

Dieta: Powinniśmy odpowiednio uregulować kwestię czytania. Jeśli ktoś wstaje rano i do śniadania sięga po gazetę, by czytać doniesienia o jakiejś próbie morderstwa, samobójstwa czy o społecznych skandalach, a do obiadu bierze jakąś powieść, zaś przy kolacji coś podobnego jak rano, to cóż w tym dziwnego, że ktoś taki jest chory duchowo. Nasz pokarm zawarty jest w Słowie Bożym w wielkiej obfitości i rozmaitości — wszystko, czego potrzebujemy (2 Tym. 3:16-17).

Czystość: Tak jak potrzebujemy częstych kąpieli, by utrzymać w czystości nasze ciało, i korzystamy z ciepłej wody, tak też powinniśmy się często obmywać w Bożym Słowie, abyśmy byli czyści duchowo („oczyściwszy omyciem wody przez słowo” — Efezj. 5:26); musimy używać ciepłej wody, to znaczy gorliwie i z determinacją podchodzić do oczyszczania i studiowania.

Ćwiczenie: Tak jak naturalny pokarm i kąpiel nie utrzymałyby nas w zdrowiu bez ich praktykowania, tak i duchowy pokarm i oczyszczanie przez Słowo nie zapewnią nam duchowego zdrowia, jeśli nie będziemy się ćwiczyć i pracować dla Mistrza, przystępując z gorliwością i pełnym zaangażowaniem serca do dowolnej służby, jaką miałby On dla nas, będąc natychmiast gotowymi ją wykonać. Możemy uczyć się o cierpliwości, miłości i pokorze, ale nie możemy ich wyrobić, dopóki nie wyjdziemy i w Jego służbie kilkakrotnie naszej cierpliwości, miłości i pokory nie przetrenujemy i nie przetestujemy.

Odpoczynek: Wiara daje odpoczynek i pokój. Musimy ufać Mu we wszystkich sprawach. Pan nigdy nie śpi. „Powieki jego badają ludzi” [Psalm 11:4]. Jak? Przypuśćmy, że jesteś właścicielem sklepu i podejrzewasz, że jeden ze sprzedawców, który zdawał się dobrze pracować, gdy byłeś w pobliżu, był nieuważny i niedbały, gdy się oddalałeś. Pewnego dnia postanowiłeś go wypróbować. Udałeś się na tył sklepu, usiadłeś wygodnie i przymknąłeś powieki, jakbyś chciał się zdrzemnąć. Przypuśćmy, że po jakimś czasie pracownik, myśląc, że śpisz, zaprzestaje swojej pracy i relaksuje się przez pewien czas, nie zajmując się swymi obowiązkami. Przyłapałeś go i mówisz, że nie chcesz, aby taki niegodny zaufania sprzedawca dla ciebie pracował. Gdy spałeś, twoje powieki go badały, bo tylko udawałeś, że śpisz. Tak samo Ojciec Niebieski: często wydaje się, jakby pozbawiał nas swojej obecności, żeby spać; lecz w rzeczywistości On nigdy nie śpi, nic się przed Nim nie ukryje. Tak więc, nawet jeśli się wydaje, iż On nas opuścił i wygiąda na to, że jesteśmy sami, wypróbowuje On tylko naszą wiarę, naszą cierpliwość, naszą wierność względem Niego. Wiemy, że On jest zawsze z nami, gdyż powiedział: „Nie zaniecham cię ani cię opuszczę” [Hebr. 13:5].

Radość: Jeśli ktokolwiek miałby się cieszyć, to powinien to być chrześcijanin, mamy bowiem nadzieje i obietnice, których nie ma świat. Bóg się o nas troszczy — dlaczego więc mielibyśmy się martwić? Kiedyś br. Bar- ton widział obraz złożony z dwóch części: na jednej połowie uwidoczniona była ogromna skała z napisem: „nasze strapienia”; poniżej skały, uginając się pod jej ciężarem, znajdowała się kobieta, której twarz przepełniona była udręką i cierpieniem. Na drugiej stronie obrazu znajdowała się ta sama skała, ale kobieta stała na niej, a jej twarz była pogodna i szczęśliwa. Pod tymi dwoma obrazami umieszczone były słowa mające taki mniej więcej sens:

Czy twoje życie jest szczęśliwe? To zależy od tego, czy twoje problemy są nad tobą, czy pod tobą. Gdzie są twoje problemy?

W jednej z pielgrzymich podróży br. Bartona przybył on do miasta, gdzie przyjaciele spotykali się raz w tygodniu na zebranie świadectw; jak dotąd, zebrania te były bardzo ceremonialne i smutne. Wszyscy przyjaciele opowiadali o swych kłopotach i troskach, płakano, szlochano itp. Jedna z sióstr miała męża, który w ogóle nie był zainteresowany i nie rościł sobie pretensji do bycia chrześcijaninem. Pewnego wieczora zdecydował się wziąć udział w zebraniu i wszyscy byli mocno zdziwieni. Zeznanie świadectw miało zwykły przebieg, niektórzy płakali i szlochali, było bardzo smutno. W przerwie człowiek ten wstał i powiedział: >>Cieszę się, że jestem tu tego wieczoru. Moja żona często mówiła o „klasie wielkiego ucisku” a ja nie mogłem zrozumieć, co ona ma na myśli. Cieszę się, że was spotkałem, bo to rzeczywiście musi być „klasa wielkiego ucisku”..<< Przyjaciele zrozumieli aluzję i odtąd nie praktykowali już cierpiętniczych zebrań świadectw, lecz bardziej przyjemne, radośniejsze.

Tak więc, jeśli mamy problemy, wznośmy się wyżej i nie próbujmy opierać jednego końca naszego krzyża na ramionach braci, lecz wszelką troskę złóżmy na Pana, gdyż On ma pieczę o nas. Gdy mamy radości, mówmy im o nich, aby uczynić ich drogę lżejszą. Dobrze jest nosić brzemiona jedni drugim, zawsze być chętnym do pomocy, ale niekoniecznie zrzucajmy nasze troski na innych. Bądźmy pomocnikami, a nie przeszkodą.

Troska i lekarstwo Wielkiego Lekarza: Sądzimy, że porada naszego ziemskiego lekarza jest najlepsza dla nas, o ileż więc bardziej powinniśmy ufać radom i opiece Wielkiego Lekarza. Przypuśćmy, że pewien człowiek ma kilka ran i idzie do lekarza, by mu je opatrzono. Lekarz mówi mu: >>To jest poważne zranienie. Musi być wypalone, żeby nie powstało zakażenie krwi<<. Człowiek ów odpowiada: >>0! Nie! Doktorze, to będzie bolało, nie wytrzymam tego. Lepiej poczekam<<. I tak, człowiek ten odchodzi, mając nadzieję, że rana zagoi się sama, ale jest coraz gorzej i w końcu dochodzi do zakażenia, a rana staje się tak bolesna, że ostatecznie człowiek ten decyduje, że zniesie przypalenie, jeśli tylko rana się wówczas zagoi. Wraca zatem do lekarza i stwierdza: >>Doktorze, myślę, że teraz może pan tę ranę wypalić<<. Lekarz ogląda zranienie i mówi: >>Mój drogi, na to jest już za późno. Wdało się zakażenie i straci pan swój palec<<. >>Nie! Doktorze, nie mogę stracić palca, nie zniosę tego, nie!<<. Lekarz ostrzega go przed konsekwencjami takiego postępowania, ale ów człowiek nie chce słuchać i odchodzi w nadziei, że z palcem będzie lepiej. Jest jednak gorzej i znów wraca do doktora. >>Doktorze, chcę, aby pan obciął mi palec<<. Lekarz ogląda palec i mówi: >>Czekałeś zbyt długo, trucizna przeszła dalej i będę musiał uciąć ci dłoń<<. Człowiek wszakże nie chce stracić swej ręki.

>>Ależ to okropne nie mieć dłoni<<, stwierdza. Odchodzi, ale niebawem znów wraca, bo nie może dłużej znieść bólu. Lekarz mówi jednak: >>Jest za późno, trucizna dosięgła ramienia i stracisz całą rękę, i to absolutnie teraz, jeśli chcesz ocalić życie<<.

Tak też jest iw sprawach ducha. Bóg zauważa, że niektórzy mają poważne rany, złe skłonności w jakimś określonym kierunku i czasem widzi, że niezbędne jest ich przypalenie, wypalenie śmiertelnego ciała poprzez bolesne, palące doświadczenia. Czasem ciało będzie krzyczeć: >>Nie, nie wytrzymam tego, to za wiele, Panie, nie mogę<< i odmawiamy leczenia. Jaki jest rezultat? Stan się pogarsza i Pan może uznać za konieczne odciąć zdrowie albo możliwości. Jeśli nie zostaniemy uleczeni, jeśli dobrowolnie nie poddamy się Jego opiece, nasz stan może osiągnąć taki punkt, że nasze duchowe życie znajdzie się w niebezpieczeństwie, w niebezpieczeństwie wtórej śmierci. Leczmy zatem nasze duchowe rany i otarcia oraz poddawajmy się posłusznie Jego opiece, gdyż On nie chce zadawać nam niepotrzebnego bólu; Jego miłość jest na to zbyt wrażliwa.

Musimy również odpowiednio analizować nasze problemy, aby dostać właściwe lekarstwo z apteczki. Niektórzy z Pańskiego ludu otrzymują niekiedy złe lekarstwo na swoje choroby. Rozważcie przykład dwóch braci, z których pierwszy ma bardzo małe możliwości w pewnym zakresie; jest nieporadny w ciele i w mowie i gdy daje świadectwo, biedzi się ze słowami, a powiedzenie czegokolwiek zabiera mu mnóstwo czasu. Drugi brat, dobrze wykształcony i co nieco nadwrażliwy, z dużą trudnością znosi tego pierwszego brata, mówiąc: >>Chciałbym słuchać kogoś, kto wie, jak przemawiać, a jeśli ktoś nie potrafi, to niech milczy<<. Udaje się więc do Biblii, aby zobaczyć, co należy zrobić w takim przypadku i znajduje zapis: „Abyście się odłączyli od każdego brata nieporządnie chodzącego” (2 Tes. 3:6). >>Oto, co zrobię. Nie będę się spotykał z tym prostackim bratem, nie chcę mieć z nim nic do czynienia<<. Jaki jest problem? Wziął on złe lekarstwo, nie przemyślał dobrze swojego własnego stanu. Jego problemem jest pycha i na nią powinien szukać lekarstwa.

Przeanalizujmy teraz kilka symptomów choroby:

Język — Aby poznać stan pacjenta, lekarze często oglądają jego język. Język jest również wskaźnikiem duchowego zdrowia. „Z obfitości serca usta mówią” (Mat. 12:34). Język jest wiernym sługą, ale surowym panem. Gdy stwierdzamy, że nasz język ma tendencję do wyrażania pychy, chełpliwości, nieokiełznania, to jest to wskazówką, że potrzebujemy mocniejszego lekarstwa ze Słowa. „Ale jako ten, który was powołał, święty jest, i wy bądźcie świętymi we wszelkim obcowaniu” (1 Piotra 1:15).

Zmęczenie — Nie bądźcie znużeni czynieniem dobrze. Gdy widzimy dziecko, które cały czas wygląda na znużone i zmęczone, wiemy, że coś jest z nim nie tak. Nie chodzi tu o kwestię bycia znużonym spotykaniem się z przyjaciółmi, bo ktoś może przychodzić na zebranie, cieszyć się społecznością i śpiewem, a mimo to być znużonym czynieniem dobrze. Jak bardzo jesteśmy jednak chętni, by znajdować łaknące serca i im pomagać? Wiele można znaleźć także w słabszych braciach i siostrach, którym pomagając, pomagamy samym sobie.

Ból jest objawem choroby. Jeśli odczuwamy ból tylko wtedy, gdy popełnimy błąd, o którym dowiadują się inni, a nie wtedy, gdy błąd pozostaje ukryty, to jest to przejawem pychy.

Upodobanie do samotności — Nie opuszczajcie spotkań z przyjaciółmi. Gdy normalnie w życiu widzimy osobę, która nie lubi się spotykać z innymi, ale jest przygnębiona i woli być sama, twierdzimy, że coś jest z nią nie w porządku. Gdy nasz duchowy stan jest dobry, będziemy się z całego serca cieszyć spotkaniami z przyjaciółmi, aby pomagać innym i od innych przyjmować pomoc dla siebie.

CHOROBY

Problemy ze wzrokiem — Dwie najczęstsze wady fizycznego wzroku to krótkowzroczność i dalekowzroczność. Cierpiący na krótkowzroczność widzą ostro tylko te rzeczy, które są blisko. Zaś w sensie duchowym krótkowzroczność może dostrzegać jedynie aktualne, ziemskie radości i przyjemności, a nie widzi na tyle daleko, by wiarą dostrzegać, że są one przemijające i złudne, ani też nie może właściwie ocenić znaczenia obecnych pozornych korzyści wobec niezrównanych radości, jakie niesie przyszłość. Ludzie tacy nie mają dość wiary w spełnienie się Boskich obietnic. To o nich mamy wzmiankę w 2 Piotra 1:9. Jest to rodzaj ślepoty. Istnieje również duchowa dalekowzroczność, która widzi i myśli tylko o przyszłych radościach, a jest ślepa na obecne możliwości i duchowe przywileje. Namażmy nasze oczy naprawiającą wzrok maścią łagodności Wielkiego Lekarza, abyśmy mogli widzieć poprawnie. Wtedy stopniowo dostrzegać będziemy nie tylko wielkie błogosławieństwa (Obj. 3:21), ale również błogosławione teraźniejsze sposobności służby, jak i obecne radości.

Katarakta — Duchową chorobą, która jej odpowiada, wydaje się być pycha. Nic tak bardzo jak pycha nie zasłania człowiekowi wyrazistego spojrzenia na własny stan. To pycha spowodowała upadek Szatana (Izaj. 14:13-15). Wielu dziwi się, dlaczego Szatan, jak się wydaje, nie widział, że zostanie zniszczony, skoro Słowo mówi tak dużo o jego ostatecznym zgładzeniu. On jednak jest tak zaślepiony pychą, że nie może dostrzec swej złej pozycji i wierzy, że jakimś sposobem może przechytrzyć Boga. W ciągu tysiąca lat, gdy pozostanie związany, będzie miał mnóstwo czasu na pokutę, ale Pismo Święte wskazuje, że będzie on tylko snuł plany, by osiągnąć zwycięstwo.

W taki sposób pycha oddziałuje na wszystkich i coraz bardziej zaślepia nieświadome ofiary. Gdy mamy w sercu pychę, a jesteśmy źli pod jakimś względem, to uniemożliwi nam ona zauważenie, że jesteśmy źli i będziemy pewni, że to inni są źli. Ci, którzy mają tę chorobę, zwykle nie wiedzą, że są pysznii wyniośli. Utrzymujmy nasze oczy w stanie pomazania naprawiają. cą wzrok maścią łagodności, abyśmy mogli dobrze widzieć.

Niestrawność — Są ludzie, którzy nie trawią mleka oraz tacy, którzy nie przyswajają wielu innych rzeczy. Jest też duchowa niestrawność, która nie przyswaja okupu albo odkupienia czy omycia krwią, lecz wierzy jedynie w głębokie proroctwa itp., które zdaniem dotkniętych tą chorobą mogą być zrozumiane na innej niż okup podstawie. Jest również duchowa niestrawność, która wierzy jedynie w mleko Słowa, a nie przyswaja twardszego pokarmu. Zdrowy stan ducha wykorzystuje i ocenia całe Słowo.

Problemy z sercem — bezsilność, brak odwagi, brak zdecydowania. Czego mamy się bać i dlaczego drżymy przed nieprzyjacielem? „Pan Zastępów jest z nami, Bóg Jakuba jest dla nas obroną” [Psalm 46:12 BT].

Nerwowość, nerwowe wyczerpanie — Nie bądźcie tak nerwowi, żeby sobie wyobrażać, iż to o was się źle mówi lub pod waszym adresem. Podchodźcie z wyrozumiałością do wszystkiego, co jest mówione, nawet jeśli wygiąda to na mówienie źle. Nie bądźcie tacy drażliwi. Gdy ktoś przejawia nerwowe wyczerpanie, wówczas każdy najcichszy dźwięk wydaje się intensywniejszy i bardziej denerwujący; gdy ktoś przesunie krzesłem po podłodze, to brzmi to jak szczęk ciężkiego wagonu. Tak samo duchowa nadmierna nerwowość i drażliwość wyolbrzymia każdą najmniejszą rzecz i wyobraża sobie zło i krzywdę, gdy tymczasem nic takiego nie było zamierzone.

Paraliż — Osoby sparaliżowane nie mogą się poruszać albo używać kończyn. Tak samo też słyszymy czasem o osobach, które przyjęły jakąś miarę Prawdy, ale które boją się rozdawać broszury, przemawiać lub walczyć o Prawdę, ponieważ obawiają się ludzi. Są całkowicie sparaliżowani strachem. Dążmy do doskonałej miłości, która usuwa bojaźń.

Gorączka to jak niecierpliwość. Niechaj cierpliwość ma doskonały uczynek. Posiadajcie cierpliwość, a Bóg będzie działał w sercach tych, którzy szukają Prawdy. Bądźcie gorliwi, ale nie popędliwi. Nawet gdy wydaje się, że wasza praca nie przynosi owocu, miejcie cierpliwość. Może być tak, że Bóg skrywa przed wami owoce waszej pracy dla waszego dobra. Pamiętajcie, że chociaż możecie być użyci do sadzenia i podlewania, to Bóg jest tym, który daje wzrost; to należy do Niego, a nie do was.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Przywiążcie baranki ku ofierze aż do rogów ołtarza

Psalm 116:12, Psalm 118:27

Wygłoszono w sali YM.C.A., Meirose, Mass., 3 grudnia 1906.

Gdy ponad tysiąc dziewięćset lat temu Jezus oczyścił dziesięciu trędowatych, powiedział im, żeby poszli i pokazali się kapłanowi; tam okazało się, że zostali oczyszczeni. Z wdzięczności jeden z nich powrócił do Jezusa i Mu podziękował, ale inni poszli swoją drogą. Do tego, który wrócił, Jezus rzekł: „Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? A gdzie jest dziewięciu?” [Łuk. 17:17]. Ten, który się wrócił, był Samarytaninem.

Dzisiaj tysiące chrześcijan są jak tych dziewięciu trędowatych, ale tylko nieliczni jak ten dziesiąty. Tamci cieszą się, że Jezus uczynił dla nich tak wiele, ale nie chcą dla Niego zawrócić z drogi, nie chcą się poświęcić dla Jego sprawy Dziesiąty trędowaty zszedł ze swej drogi i powrócił, aby podziękować.

Jakie są Jego dobrodziejstwa wspomniane w naszym pierwszym tekście? Wszystko, co posiadamy, co warto mieć, wszelkie dobro, jakie znamy, wszystko, na co mamy nadzieję; życie bowiem, nawet to upadłe, ale jednak nasze, zawdzięczamy Bogu; te ciała, te oczy i uszy i wszystkie dobre rzeczy, jakie widzimy i słyszymy; nasze umysły i wszelkie dobre myśli. Bogu zawdzięczamy każdy kęs chleba, nasze ubrania, nasze domy. Bóg obdarzył człowieka pomysłowością w zakresie budowania domów. Jemu zawdzięczamy dar jego drogiego Syna. Ile by nas kosztowało oddanie życia swojego dziecka naszemu wrogowi? Nikt nie umie sobie nawet wyobrazić, o ileż więcej kosztowało to Jego; nie mógł nam dać nic droższego. Jesteśmy wdzięczni za Biblię. Wszystko, za co jesteśmy wdzięczni innym, nie da się porównać z tym, co zawdzięczamy Bogu.

Duch, który nie uczyniłby nic dla Boga, podczas gdy On tyle uczynił dla nas, jest nikczemny. Nie możemy oszacować naszego wobec Niego długu, bowiem im lepiej Go poznajemy, tym dług nasz wydaje się być większy. Cóż zatem możemy Mu oddać za wszystkie Jego dobrodziejstwa? Nigdy się w pełni nie odpłacimy. Rozważmy na przykład przypadek pana Smitha, który winien jest panu Jonesowi 100 tysięcy dolarów, a wszystko, co posiada na tym świecie, to mały dom i sklep, które łącznie warte są nie więcej niż 500 dolarów. Pan Smith z pewnością nie może spłacić swego długu i uznaje ten fakt. Tak więc idzie do pana Jonesa i mówi: >>Panie Jones, jestem panu winien 100 tysięcy dolarów, ale nie mogę ich panu spłacić, bo całe moje mienie jest warte nie więcej niż 500 dolarów. Jednak, by panu pokazać, że wszystko spłacę, jeśli będę mógł, uczynię, co mogę najlepszego. Przekażę panu wszystko, co posiadam, o wartości 500 dolarów, jako część spłaty mojego długu. To wszystko, co jestem w stanie zrobić<<. Pan Jones odpowiada:

>>Wiem, że nie możesz oddać długu, a więc uznam tę kwotę jako spłatę. Ponieważ jednak nie potrzebuję nieruchomości, przekazuję je tobie pod opiekę, aby mogły być używane w mojej służbie; będziesz zarządcą<<.

Wszystko oddaliśmy Bogu, wszystko, co mamy i czym jesteśmy oraz czym mamy nadzieję być. Należymy do Niego; nasz czas, pieniądze, ręce, intelekt — to wszystko jest Jego. Jednak nie wziął On tego wszystkiego naprawdę, lecz uczynił nas gospodarzami naszych uprzednich posiadłości. Ma On obecnie prawo powiedzieć, co powinno być zrobione. Oddaje nam nasze dobra, aby były używane w Jego służbie.

Co zatem my możemy dać? (1 Kor. 6:19-20, 10:31)

1) Nasze ciało (Rzym. 12:1). Kiedyś obieraliśmy nasze ścieżki i to, co czynić mają nasze ręce; my określaliśmy, co nas zadowalało, co błyszczało i było popularne. Ale nasze życie, nasze ręce i nogi oraz nasz język należą teraz do Niego. Nie możemy mówić niczego, czego byśmy się wstydzili, mówiąc to w Jego widzialnej obecności.

2) Nasz umysł (1 Kor. 6:20). Kiedyś zupełnie nie dbaliśmy o nasze myśli, teraz staramy się myśleć o rzeczach, które są czyste, dobre, miłe. Nie mamy prawa myśleć o rzeczach, które Mu się nie podobają. Chrześcijanie wstydzą się ofiarować Bogu mniej, niż to wszystko, co posiadają. Nasze życie, choć niedoskonałe, należy do Niego i należałoby, nawet gdyby było sto tysięcy razy lepsze, niż jest. Chrześcijanin nie ma nic, gdyż wszystko dostaje od Pana, a jednak przez wiarę posiada wszystkie rzeczy. Chrystus jest Głową Kościoła, który jest Jego Ciałem. Głowa kontroluje ciało, zarządza każdym jego posunięciem. To oznacza właśnie bycie Jego Ciałem — On nas kontroluje. Nasze poświęcenie wpływa na całe nasze życie i mienie. Jest to bardzo wąska droga i musimy uważać na nasze kroki. Człowiek może zwykle bez trudu przejść po desce o szerokości piętnastu centymetrów, ale gdyby był pijany, wówczas nawet chodnik o szerokości sześciu metrów nie byłby dla niego wystarczająco szeroki. Tak więc, gdy jesteśmy czyści, możemy „jednoocy” kroczyć tą wąską drogą, ale gdy się upijemy złudnymi bogactwami i przyjemnościami tego świata, nie będziemy w stanie iść. „Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych” [Mat. 22:14 BT].

Nie będzie to łatwa, popularna droga. Ze światowego punktu widzenia droga ofiary sporo kosztuje — trudności, prześladowania, samozaparcie i niesienie krzyża. Możemy żyć pobożnie według oceny świata, ale inną sprawą, i wcale niełatwą, jest żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie. On często chce od nas zrobienia rzeczy, które możemy przypłacić utratą ziemskiej pozycji lub władzy bądź też biedą. Tutaj przechodzimy do naszego drugiego tekstu. Kto może prowadzić takie życie i w jaki sposób?

„Przywiążcie baranki powrozami ku ofierze aż do rogów ołtarza.” Przy miedzianym ołtarzu były cztery rogi, stąd też i cztery powrozy. Gdy przywiążemy naszą ofiarę tymi czterema powrozami, będziemy mogli zrobić wszystko, co na nas czeka (Filip. 4:13). Rogi miały utrzymać ofiarę na miejscu, gdyż była ona przywiązana do rogów sznurami. Łatwo jest przywiązać martwe zwierzę, ale nie tak łatwo żywe. Nasze ofiary nie są martwymi ofiarami, ale bardzo żywymi. Gdy rozpoczynamy ofiarowanie, czujemy, jak gorące węgle palą niektóre z naszych przyjemności i wygód.

1) Sznur miłości (1 Jana 4:18). W miłości nie ma bojaźni. Gdy dziecko zachoruje na poważną chorobę, matka nie boi się o samą siebie, ale skłonna jest zaryzykować własne życie z miłości do dziecka. Najwięcej jesteśmy gotowi poświęcić na rzecz tego, co najbardziej kochamy. Pytanie tylko — co kochamy najbardziej? Jak bardzo kochamy Boga? Czy bardziej niż bliźniego? Nie zastanawialibyśmy się wówczas, czego chcą od nas nasi przyjaciele i sąsiedzi, ale spytalibyśmy Boga: >Co Ty chcesz, abym uczynił?<<. Musimy kochać Go więcej niż uznanie ze strony świata. Jeśli kochamy Go z całego serca, wówczas całym sercem będziemy Mu służyć. Niektóre próby mogą sprawić, że będziemy się wzbraniać, ale miłość dla Ojca i dla Jezusa przyjdzie nam z pomocą. Nie miłujmy tylko językiem, ale uczynkiem i prawdą. Ile jesteśmy gotowi poświęcić dla Boga? Czy jesteśmy tylko w Prawdzie, czy również z Prawdy? Jeśli tylko jesteśmy w Prawdzie, wtedy to, co mamy, to jedynie wiedza, ale jeśli jesteśmy z Prawdy, wówczas dostaliśmy również jej ducha. „Wody wielkie nie mogłyby zagasić tej miłości” (Pieśń 8:7).

Sznur jest dość specyficzny, zrobiony jest z wielu włókien. Oznacza on miłość, a włóknami są: miłość dla Boga, miłość dla braci, dla bliźniego, dla świata, dla nieprzyjaciół. Siła powrozu zależy od sposobu, w jaki umieszczone i utkane są włókna. Rozdaj emy broszurki, ponieważ kochamy naszych braci, którzy jeszcze są ślepi. Bóg ukochał świat, gdy był on jeszcze w grzechu (Rzym. 5:8), dlatego i my powinniśmy ludzi kochać. Wielu poświęca bardzo dużo, by umożliwić fizycznie ślepemu widzenie, o ileż więcej poświęcilibyśmy, żeby pomóc naszym duchowo niewidomym braciom.

2) Sznur wiary, ufności, pewności. Włóknami tego sznura byłaby wiara w kosztowne obietnice Biblii, mające odniesienie do obecnego życia. Pamiętamy Pawłowy oścień w ciele i jak łaska Boża była dla niego wystarczająca, tak że mógł powiedzieć, iż najbardziej chlubi się w swoich słabościach (2 Kor. 12:5,10). Co oznaczają dla nas te obietnice? Zostały nam dane po to, byśmy się nimi karmili i nimi żyli. Jeśli nasza próba jest tysiąc razy większa od poprzedniej, zostanie nam dana tysiąc razy większa łaska. Biblia daje nam łaskę. W „ciemnych wiekach” owe Boskie obietnice sprawiały, że nawet kobiety znosiły tortury.

Pan jest naszym pasterzem, niczego nam nie braknie. Często myślimy, że chcemy lepszego zdrowia itp., ale Bóg wie lepiej. Nie mamy się czego obawiać; pamiętajmy o Bożej pieczy nad tymi, którzy w przeszłości byli Jego własnością: fragment o Morzu Czerwonym, o Danielu i lwach, lekcje z naszej życiowej przeszłości. Bądźmy świadomi, że to jedynie Boża łaska uczyniła nas tak dobrymi, jak dobrymi jesteśmy. Jak możemy Mu okazać, że jesteśmy wdzięczni za tę łaskę? Przez przyjęcie jej i korzystanie z niej zgodnie z zamysłem jej posłania (Jak. 5:10-11).

3) Sznur nadziei. Włóknami są tutaj kosztowne obietnice przyszłego życia. Nasz lekki ucisk „nader zacnej chwały wieczną wagę nam sprawuje” [2 Kor. 4:171. Nasze obecne cierpienia nie są warte tego, by je porównywać z chwałą, która się w nas objawi. Skoro inni dobrowolnie się poświęcają dla ziemskich korzyści, o ileż bardziej powinniśmy być ochotnymi do ofiarowania się na rzecz chwał niebiańskich.

Wyobraźmy sobie człowieka, który mieszkał między dwiema stacjami kolejowymi. Droga do najbliższej stacji była wygodna i łatwo się nią podróżowało; natomiast inna droga nie była zbytnio używana, była kamienna i błotnista i bardzo trudno się ją pokonywało. Pewnego ranka otrzymał wiadomość, że jeśli przybędzie na najbliższą stację na określony pociąg, to człowiek, który pożyczył od niego jednego dolara, zwróci mu go. Gdy się szykował do drogi, dostał kolejny telegram, w którym inny bogaty człowiek prosi go o spotkanie na odleglejszej stacji i o takiej godzinie, że jeśli zdąży, otrzyma do swojej dyspozycji tysiąc dolarów. Czy mamy jakiekolwiek wątpliwości co do tego, którą drogę ów człowiek wybierze? Czy nie uznalibyśmy go za niezdolnego do rozsądzania, gdyby wolał łatwą drogę z jednym dolarem na końcu od tej nierównej, gdzie na końcu czekałoby tysiąc dolarów? Tak i my powinniśmy być chętni do poświęcenia, gdyby został zaproponowany tylko zwrot, ale skoro przedłożono nam tak niezrównaną chwałę, to czy mamy zawrócić z powodu nierówności na drodze? Z pewnością bylibyśmy wówczas pozbawieni zdolności osądu.

4) Sznur radości. Tutaj włóknami są teraźniejsze radosne i błogosławione doświadczenia. Nikt z podążających za doczesnymi przyjemnościami nigdy nie doznał nawet małej części radości, jaką my się cieszymy. My wymieniamy rzeczy nic niewarte na rzeczy warte wszystkiego, śmieci na diamenty, biednych przyjaciół na przyjaciół godnych posiadania. Przez naszą stratę zyskujemy znacznie więcej, niż wcześniej mieliśmy. Teraz dostajemy sto razy więcej w stosunku do tego, co utraciliśmy, nawet jeśli opuściliśmy ojców, matki, synów czy córki. Nie znaczy to, że jeśli zostawiliśmy dom, dostaniemy sto domów itp. Dostaniemy coś wartego stokroć więcej. Łaska nam się pomnoży. Musimy dokonywać sumowania, a Bóg pomnoży błogosławieństwa i łaski. Powinniśmy liczyć koszty nie tylko na początku albo na końcu, czy w międzyczasie, lecz każdego dnia, bo z każdym dniem uczymy się liczyć bardziej poprawnie. Najpierw przeceniamy to, co stracimy, a nie doceniamy tego, co możemy zyskać; kiedyś krzyż był taki ciężki, ale teraz jest lżejszy. Nie umiemy oszacować wartości nagrody. Już teraz jest nagroda za każdy akt wierności, prócz naszej przyszłej chwały. Nie będziemy widzieć naszego krzyża, jeśli stale będziemy do niego przybici. Im więcej oddajemy Panu, tym bardziej będziemy widzieć, że jesteśmy Jego dłużnikami, aż przerodzi się to w wieczny dług wdzięczności.

Ściągnijmy zatem jeszcze mocniej powrozy, nawet jeśli miałyby one przeciąć nasze ciało. Cóż to szkodzi? Trudy podróży będą się bowiem wydawać niczym, gdy dotrzemy do końca drogi.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Bogacz i Łazarz

Łuk. 16:19-31

Wygłoszono w Bostonie 25 listopada 1906 oraz w WakeJield, Mass.

W Objawieniu 17 i 18 czytamy o pewnej bardzo niegodziwej kobiecie zwanej „Wielkim Babilonem”: W kościołach protestanckich wierzy się zasadniczo, że chodzi tu o wielkie odstępstwo. Prawdziwy Kościół jest również porównany do kobiety, do czystej, cnotliwej panny, ale Wielki Babilon to kobieta nikczemna, zepsuta. Tak jak, zapewne słusznie, kobieta przedstawia odstępstwo, tak kubek wyobraża zapewne Biblię zawierającą wodę życia, Boską prawdę. Przeciwko temu kubkowi nie jest nic powie- dziane, nie było w związku z nim nic złego, ale obrzydliwe rzeczy, jakimi został napełniony, nie posiadały Boskiego przyzwolenia. Kobieta wyobraża odrażający pogląd, że Bóg ustanowił człowieka, papieża, głową Bożego Kościoła, że ludzie powinni czcić dziewicę Maryję oraz wyznawać swoje grzechy przed księżmi. Nie ma najmniejszego poparcia Pisma Swiętego dla żadnego z tych twierdzeń. Martin Luter zauważył, że tak było i rozpoczął pracę oczyszczania złotego kubka z błędów, jakie dostały się do niego w „ciemnych wiekach”: Przestał, zanim to się dokonało, więc inni podjęli dzieło wznowienia tej pracy i oczyszczanie jest kontynuowane do obecnego czasu. Nazywamy ich naszymi braćmi, choć nie jesteśmy ani luteranami, ani baptystami, ale dlatego, że posiadali oni cechy, które spodziewalibyśmy się znaleźć u prawdziwych dzieci Bożych. Również my mamy to pragnienie, by ujrzeć złoty kubek oczyszczonym, lecz jak dotąd to oczyszczenie się jeszcze nie dokonało.

Jedna z największych obrzydliwości włożonych do złotego kubka nie została jeszcze usunięta, a mianowicie to, że nasz Ojciec Niebieski obiecał męczyć prawie wszystkich spośród miliardów ludzi żyjących na ziemi przez całą wieczność. Było to włożone po to, żeby narody bały się kościoła. Nikt nie mógł być tak pełen grzechu, aby zasługiwać na taką karę. Pogląd ten, znacznie bardziej niż każdy inny, zrodził wielu niewierzących. Na dziesięcioro niewierzących dziewięcioro stało się nimi w sposób bezpośredni lub pośredni z powodu tej przerażającej doktryny, a każdy, kto wierzy w tę doktrynę, bliski jest niewiary. Nie jest ona częścią złotego kubka, lecz została do niego włożona. Nikt, kto naprawdę wierzy w Chrystusa jako ofiarę za grzechy, nie może wierzyć w tę doktrynę. Jeśli karą za grzech były wieczne męki, wówczas Chrystus musiałby je cierpieć w celu zapłacenia tej kary. Nie ma życia wiecznego dla niepobożnych (Psalm 145:20), więc nie mogą oni cierpieć wiecznych mąk. Wszyscy mający życie wieczne będą w zgodzie z Bogiem (1 Kor. 15:28; Rzym. 6:23). Biblia wszędzie pokazuje, że Bóg jest miłością. Nie dopuściłby On wiecznych mąk na żadne ze swych stworzeń. Moloch, bóstwo pogańskie, miał wielkie ręce, które były rozpalane i wkładano w nie dzieci jako ofiary. Bóg oznajmia (Jer. 32:35), że coś takiego nigdy nie powstałoby w Jego umyśle. Jeśli ktoś miałby być wiecznie męczony, to będą wszyscy, bo świadomość tego, co cierpią źli, będzie męką także dla sprawiedliwych. Boska zniewaga i gniew skończą się wraz ze zniszczeniem niepobożnych (Izaj. 10:25), gdyż wszyscy niepobożni mają być zgładzeni i nikt więcej nie będzie powodował Jego gniewu. Ból spełni swoją misję i już go więcej nie będzie (Obj. 2 1:4,8).

Bardzo łatwo jest powiedzieć, że piekło to miejsce wiecznych mąk, ale nie tak łatwo jest to udowodnić. Człowiek, który umiera, idzie do piekła, do grobu, do mogiły. Gdy nasz Pan umarł, poszedł do piekła (Dzieje 2:27), ale Bóg wzbudził Go z piekła trzeciego dnia. Nikt nie idzie do piekła żywy. Wszyscy niepoprawni powrócą do piekła. Chociaż Bożym zamiarem jest wywieść wszystkich z piekła, to jednak dobrowolni bezbożnicy wrócą do powtórnego piekła, [pójdą] na wtórą śmierć.

Istnieje podobieństwo między pierwszą a drugą śmiercią, czy piekłem, ale jest też pewna różnica, ponieważ o ile z pierwszej będzie zmartwychwstanie, z drugiej — nigdy. Istnieje podobieństwo między ogniem i siarką, ponieważ są one tak niszczące, że żadna forma życia nie oprze się ich niszczycielskiej sile. Ci, którzy umrą śmiercią wtórą, umrą jak zwierzęta, które ulegają rozkładowi. Wierzymy w piekło, ale nie w wieczne męki. Wielu Żydów odrzuciło Jezusa, ponieważ nie mogli uwierzyć, że jest On sprawiedliwy, a ich uczeni w Piśmie i faryzeusze — źli. Odrzucili również apostołów. To samo było z Martinem Lutrem — ludzie nie mogli uwierzyć, że katoliccy księża są źli. Wierzymy w piekło nie dlatego, że wierzyli weń wielcy ludzie, lecz dlatego, że uczy o nim Biblia.

Ci, którzy wierzą w wieczne męki, mają tylko osiem zapisów, w których Biblia zdaje się o tym nauczać. Z tych ośmiu każdy jeden jest wysoce obrazowy; żaden z nich nie jest stwierdzeniem wprost. Dwa pochodzą z Objawienia, księgi, co do której nie roszczą sobie oni pretensji, że ją rozumieją (Obj. 14:10-11, 20:10). Adwentyści są przekonani, że w Biblii w ogóle nie występuje nauka o wiecznych mękach, a zatem rozumieją oni więcej z tej księgi niż ci, którzy wierzą w ową doktrynę. Z pozostałych miejsc dwa znajdują się w przypowieściach naszego Pana, inne dwa są Jego stwierdzeniami (Mar. 9:42-49), jedno jest w Izaj. 66:24 i jedno w Judy 1:7 (zob. Izaj. 30:33). Paweł powiedział, że nie wstydzi się obwieszczać całą radę Bożą, a we wszystkim, co napisał, nie wspomniał o wiecznych mękach, choć dotyka każdej innej doktryny teologicznej. Z pewnością nie zapomniałby powiedzieć o niej, gdyby była prawdziwa. Rzekł: „Bóg nasz jest ogniem trawiącym” (Hebr. 12:29), ale nie ogniem zachowującym.

Łuk. 16:19-31 — jest to przypowieść, chociaż nie jest tak nazwana; nie jest to bowiem wypowiedź dosłowna. W przypowieści rzecz, o której się mówi, nie ma być rozumiana jako ta, o której się myśli. Bogaty człowiek wyobraża jedną klasę, zaś biedak inną. Bogacz wyobraża klasę, do której zwracał się Jezus — naród żydowski. Przyjęło się porównywać naród do człowieka, itak — Stany Zjednoczone określamy mianem „Wujek Sam”, Anglię — „John Bull”, a Turcję — „Chory człowiek Wschodu” Naród żydowski porównany jest natomiast do bogacza, gdyż cieszył się on znacznie większą łaską i błogosławieństwem Boga niż jakikolwiek inny naród; im dane były Boże obietnice i sprawiedliwe prawa, które postawiły go na wyższym poziomie społecznym w porównaniu do każdego narodu tamtych dni, a ponadto dostali patriarchów i proroków (Rzym. 3:1-2; Dzieje 3:25-26). Czy był gdzieś jakiś inny naród, któremu Bóg okazałby tak wiele dobroci? Bogacz ubrany był w szkarłat i bisior. Szkarłat wyobraża królewskość, królewski ród, z jakiego pochodził król; Izrael był królewskim narodem (2 Mojż. 19:5-6). Bisior obrazuje ich sprawiedliwość; nie byli oni rzeczywiście sprawiedliwi, lecz figuralnie uważani za takich na mocy składanych ofiar za grzech (3 Mojż. 16:29-31). Gdzie szukać takiego narodu, co miałby się tak wspaniale jak ten, do którego skierowane zostały Boże poselstwa? (5 Mojż. 4:6-8, 32-34) Z tego punktu zapatrywania cała przypowieść jest łatwa do wyjaśnienia. W Mat. 12:36 czytamy, że z każdego próżnego słowa, jakie ludzie wypowiedzą, będą musieli zdać rachunek w dniu sądu. Jeśli ta przypowieść podpiera doktrynę o wiecznych mękach, wtedy ponad połowa jej słów to słowa próżne, ale nasz Pan takowych nie wypowiadał. Powyższe objaśnienie jest jedynym, które robi użytek z każdego słowa. Pies był dla Żydów zwierzęciem nieczystym (3 Mojż. 11:27), a często określali oni tym epitetem pogan. Zebrak obrazowałby tych spośród pogan, którzy potem przyjęli Chrystusa. Mur wyobrażałby Przymierze Zakonu (Efezj. 2:14); wrota — obrzezanie; ci za wrotami to nieobrzezani, poganie; żebrak — to ci, którzy później przyjęli Chrystusa; psy to poganie, którzy Chrystusa nigdy nie zaakceptowali. (Zob. Mar. 7:25-28.) Zebrak jest cały owrzodziały; nie chodzi o dosłowne wrzody, lecz o obawy i wątpliwości napełniające umysły tych, którzy szczerze szukają Prawdy, niepokoje o przyszłe życie, którym się kłopoczą i martwią — wrzody umysłu. Psy lizały jego wrzody; pogańscy filozofowie przychodzili i próbowali pocieszać tych stroskanych oraz okazywali im współczucie, dostarczając swych teorii na temat przyszłego życia, ale one nie mogły wyleczyć ich ze zmartwień.

Bogaty człowiek umarł. Czy naród żydowski umarł? Z całą pewnością. Gdzie jest naród żydowski dzisiaj? Nie istnieje. Przez ostatnie blisko tysiąc dziewięćset lat, od roku 70 n.e., Żydzi są rozproszeni, pogrzebani pomiędzy wszystkimi narodami, będąc bądź co bądź ofiarami najgorszych prześladowań, jakie ludzie mogli wymyślić, pogardzani, znienawidzeni, zdeptani przez wszystkich, najgorzej potraktowani przez tych, których wiara powinna uczyć miłosierdzia — przez nominalnych chrześcijan; to pewne, że naród ten jest umarły, a jego członkowie są na mękach.

Abraham jest tutaj wyobrażeniem Pana Boga, tak jak w obrazie, gdy ofiarował Izaaka, wyobrażając Boga ofiarującego swego jedynego Syna, Jezusa, za nasze grzechy. Od śmierci narodu żydowskiego Bóg był daleko od nich, odjąwszy od nich swą łaskę.

Łazarz także umarł i został zabrany na łono Abrahama: Żydzi zostali odrzuceni, a pogańska klasa żebraka również umarła dla swego dawnego stanu. Wcześniej byli oni bez Boga i bez nadziei na świecie, nie mieli działu w obietnicach i byli obcymi względem Boga (Efezj. 2:12). Jednak te stare warunki przeminęły, nadeszła zmiana. Nie była to indywidualna śmierć, ale śmierć względem dawnego stanu. Być przyjętym na czyjeś łono oznacza bycie zaadoptowanym do jakiejś rodziny (zob. 4 Mojż. 11:12). Tak więc poganie zostali przyjęci do Bożej rodziny w miejsce odrzuconych Zydów. Bogacz błagał, aby Łazarz mógł przyjść i uśmierzyć jego boleści. Aniołowie” są posłańcami, czasem niebiańskimi, czasem ziemskimi. Piotr był aniołem posłanym, by nawrócić Korneliusza; apostołowie byli aniołami, którzy przywiedli pogan do Bożej rodziny. W ten sposób Żydzi ujrzeli pogan podniesionych, a samych siebie poniżonych. Przez stulecia błagali chrześcijan o uwolnienie z cierpień, ale nikt nie przyszedł, ich niebiosa były jak żelazo (3 Mojż. 26:19). Była to wielka przepaść, religijna i społeczna, której nikt nie mógł pokonać. W Stanach Zjednoczonych nie jest ona tak szeroka jak w Rosji, ani tak rozległa jak w „ciemnych wiekach” ale nikt jej nie może przekroczyć; nawet Żydzi, którzy stali się chrześcijanami, nie mogą pokonać tej społecznej przepaści. Żydzi zdają sobie sprawę, że jeśli miałaby przyjść jakakolwiek pomoc, musi ona przyjść przez chrześcijan. Pięciu braci również było Zydami, chrześcijanie mają bowiem więcej niż Mojżesza i Proroków — mają Nowy Testament. Naród żydowski składał się z dwunastu pokoleń, z których dwa pokolenia, Judy i Benjamina, stanowiły Królestwo Judy, a pozostałe dziesięć pokoleń — Królestwo Izraela. Zostały one wzięte do niewoli w Asyrii lub Babilonie, a następnie Cyrus dał wszystkim Zydom ze swego królestwa prawo powrotu do Jerozolimy. Niektórzy spośród tych wszystkich pokoleń wrócili, większość z Judy i Benjamina. Jeśli bogaty człowiek wyobraża dwa pokolenia, Judy i Benjamina (składające się głównie z tych, co powrócili), wówczas pięciu braci wyobrażałoby dziesięć pokoleń. Itak, Zydzi modlili się, aby ich bracia mogli uniknąć takich męczarni, jakie oni sami cierpieli.

Nie było to ostrzeżenie przed wiecznymi mękami, gdyż o takowych nic nie znaleźli w swoich Pismach. Gdyby to było prawdą, powinien był ich On odesłać do określonych dzieł teologicznych, które omawiałaby ten temat. Żydzi mieli być prześladowani do końca czasów pogan. Poganie są teraz pocieszeni, jako że posiadają wiarę w Chrystusa. Zydzi, zamiast uznać posłannictwo Jezusa, odrzucili i Jego, i Jego poselstwo. Nie wynika z tego, że w nowym wieku będą w równym stopniu błogosławieni, jak byli w dawnym. Gdyby Izraelici nie uwierzyli Mojżeszowi i Prorokom, nie uwierzyliby również nikomu z tych umarłych dla świata i dla grzechu. Przypowieść ta pokazuje nieszczęście Izraela.

Zniszczenie niepobożnych będzie zupełne. Jako kara, wieczne męki przypisywane są Bogu, ale nie ma On takiej kary dla żadnego ze swych stworzeń. Karą jest wieczna śmierć, bez zmartwychwstania. Wszyscy sprawiedliwi będą żyć wiecznie. Każde miejsce we wszechświecie będzie miejscem szczęśliwym (Psalm 37:10). Ale czy głoszenie tego nie byłoby niebezpieczne? Czy ludzie nie staliby się gorsi, gdyby się ich pozbawiło tego strachu? Jak dotychczas nie słyszeliśmy o żadnych osobach, które stały się gorsze, wiedząc, że Bóg jest bardziej miłujący, niż wierzyły. Większość naszych przestępców wywodzi się spośród tych, którzy najwidoczniej wierzą w doktrynę o wiecznych mękach.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Echo z Greenwood

Wygłoszono w domu br. Murdocka w czw. po południu, 6 grudnia 1906.

Obecnie jest więcej światła dla ludu Pana i więcej ciemności dla świata. Wyśmiewanie Biblii, jakie praktykowali „wyżsi krytycy” itp., nigdy nie zraziło Pańskiego ludu. Wersety z 1 Mojż. 10:11-12 były wykorzystywane dla udowodnienia, że Biblia nie mówi prawdy. Pismo Swięte stwierdza, że wielkie miasto Resen zostało zbudowane między Niniwą a Chale, zaś naukowcy mówią, że jest to nieprawdą, bo gdyby rzeczywiście takie wielkie miasto istniało, to znaleziono by jego pozostałości. Ale niedawno ktoś prowadził tam wykopaliska i odkrył ruiny miasta tak dużego jak Niniwa; zostały również znalezione zapisy wskazujące, iż miasta te tak się rozrastały, że stały się jednym i że przetrwała nazwa Niniwa, a Resen zostało zapomniane, jakkolwiek przez jakiś czas wchłonięte miasto było znane jako dzielnica Resen. Był to podobny przypadek jak z wchłonięciem przez Boston kilku okolicznych miasteczek. W ten sposób Biblia została potwierdzona. Im więcej czyni się usiłowań, by Biblię ośmieszyć, tym więcej jest dowodów na jej prawdziwość.

Niedawno temu pewien brat rozmawiał z osobą, która twierdziła, że nie wierzy w całą Biblię; ten ktoś był ewolucjonistą. Przedstawiając przyczynę swego odrzucenia Biblii, ów obcy powiedział, że nie może być prawdą, jakoby Mojżesz pływał w koszyku po mokradłach Nilu, gdyż w Nilu znajdowało się mnóstwo krokodyli. Brat ten stwierdził, że nigdy wcześniej nie myślał, by odpowiedzieć tak, jak to zrobił, ale w jednym momeńcie przyszła mu myśl, którą podał, że jakkolwiek obecnie jest tam wiele krokodyli, to nie mogło ich być zbyt dużo wówczas, gdyż córka faraona miała zwyczaj się tam kąpać.

I tak, każdy sprzeciw wobec Biblii wywiedzie jakąś nową prawdę w niej zawartą. Czy jest to w ogóle dziwne, że świat nie rozumie Biblii, skoro nawet apostoł Piotr mówi w 2 Piotra 3:15-16, że niektóre z pism Pawła są trudne do zrozumienia?

„Lecz teraz Chrystus z martwych wzbudzony jest i stał się pierwiastkiem tych, którzy zasnęli” (1 Kor. 15:20). „Albowiem jako w Adamie wszyscy umierają, taki w Chrystusie wszyscy ożywieni będą. Ale każdy w swoim rzędzie, Chrystus jako pierwiastek, a potem ci, co są Chrystusowi w przyjście jego” (1 Kor. 15:22-23). Chrystus sldada się z dwóch części: (1) Jezus, Głowa, i (2) Kościół, Jego Ciało. Chrystus” znaczy namaszczony namaszczone są iGłowa, i Ciało (2 Kor. 1:21 NB; Psalm 133). Na początku, gdy Bóg stworzył Adama i Ewę, nazwał ich Adam Tak samo jest z drugim Adamem i Ewą. Oboje razem nazwani są Chrystus” i takie jest znaczenie zawarte w 1 Kor. 15:13.

Jezus miał być pierwszym, który zostanie wzbudzony, jak stwierdza Paweł (Dzieje Ap. 26:23). On zmartwychwstał do doskonałości. Łazarz i kilka innych osób byli wzbudzeni, ale nie zmartwychwstali. Zmartwychwstanie znaczy coś więcej niż wzbudzenie od umarłych. Łazarz i ci inni ponownie umarli. Zmartwychwstanie w języku greckim (anastasis) znaczy powstanie i wyprostowanie się, jak to się dzieje, gdy ktoś powstaje z pozycji klęczącej przed królem. Niektórzy wyjdą do zmartwychwstania życia, ale niepobożni — do zmartwychwstania sądu [Jan 5:29], a od tego, jak przejdą przez próbę, będzie zależeć, czy otrzymają pełne zmartwychwstanie, czy nie. Jezus i Kościół będą wzbudzeni do stanu doskonałości (1 Kor. 15:52-54).

Pierwiastki wskazują, że są też owoce późne. Każdy człowiek w swoim rzędzie. We wszelkich Boskich planach panuje porządek (zob. Dan. 12:13). Daniel ma pozostać na swoim miejscu aż do skończenia dni. Chrystus to pierwsze owoce — cały Chrystus, Głowa i Ciało. Jest to jeden z trudniejszych do zrozumienia zapisów Pawłowych. Jezus nazywany jest „pierwiastkiem” i Kościół również nosi miano „pierwiastków” (Jak. 1:18; Obj. 14:4). W żydowskim Zakonie pierwociny ofiarowane były Panu, a czasem słyszymy o pierwszym z pierwocin (kimś takim był Jezus). Itak, w czasie Wieku Ewangelii Kościół, rodzaj pierwocin, jest gromadzony, zaś Tysiąclecie będzie wielkim żniwem — owoce zostaną wówczas zebrane, tak jak w obrazie po zebraniu pierwszych owoców następowały ogólne żniwa. Zebranie pierwszych owoców wymaga większej staranności i dostaje się za nie na rynku wyższą cenę. Pan wspaniale zadbał o rozwój Kościoła — osiągnie on specjalną nagrodę, „wielkie zbawienie” boską naturę i jej zaszczyty, natomiast inne owoce dostąpią mniejszego honoru.

„Oto, oracz oczekuje drogiego pożytku ziemi, cierpliwie go oczekując, ażby otrzymał deszcz ranny i wieczorny” (Jak. 5:7). Pan Bóg jest oraczem (Jan 15:1), a pierwsze owoce są zbierane w ciągu Wieku Ewangelii; rozwój Kościoła trwa już tysiąc dziewięćset lat, widzimy zatem, jak cierpliwie Ojciec oczekuje. Gdzie indziej cenny owoc ziemi zwany jest własnością (Mal. 3:17, KJV „klejnotami”). Myśl o późnym deszczu jest chętnie używana w Piśmie Świętym. Klimat Izraela jest tak ułożony, że dobrze obrazuje duchowy klimat Wieku Ewangelii. Sezon rozpoczyna się od wczesnego deszczu i zaczyna się sianie. Następnie nadchodzi okres suszy, a potem deszcz późny. Boża Prawda jest często porównywana do deszczu. Ziarno Prawdy zostało posiane przez Jezusa we wczesnym okresie Wieku Ewangelii, a wczesny deszcz Prawdy został wylany przez świętego Bożego ducha na apostołów. Potem nastał okres niedostatku Słowa Bożego (Amosa 8:11-12), gdy Biblia była ukryta pod martwymi językami. Teraz otrzymujemy późny deszcz.

Oze. 6:1-3: „Ożywi nas po dwóch dniach, a dnia trzeciego wzbudzi nas.” Po dwóch tysiącach lat (dni) Izrael będzie ożywiony, a w trzecim dniu, w Tysiącleciu, Bóg wzbudzi ich i cały rodzaj ludzki. Tysiąclecie jest siódmym dniem od stworzenia człowieka, siódmym okresem tysiącletnim, dniem odpocznienia od grzechu i od mocy Szatana. Jezus był ukrzyżowany piątego dnia (piąty dzień tysiącletni), następnie nastał szósty dzień, a teraz, po piątym i szóstym dniu (dwa dni z Oze. 6:3), widzimy, że Izrael powstaje. „Przyjdzie do nas jak deszcz, jak późny deszcz, który zrasza ziemię!” (NR, pominięte jest tu wczesny”). Wczesny deszcz padał w czasie pierwszego przyjścia, a późny deszcz podczas drugiego przyjścia.

Joela 2:23-32: „Bo wam da deszcz wczesny [KJy — z umiarkowaniem”, przyp. tłum.]” W czasie pierwszego przyjścia Prawda przyszła z umiarkowaniem, a teraz wylewana jest w obfitości, w czasie „pierwszego miesiąca” lub pierwszych trzydziestu lat. „A tak nagrodzę wam lata, które zjadła szarańcza, czerw itd” Obecnie mamy wynagradzane prawdy, które zostały zagubione. Przez minione tysiąc dziewięćset lat wylewał On swoj ego ducha na swoje służebnice, a potem wyleje go na wszelkie ciało (w. 28). (Zauważ „w one dni”, w. 29, i „potem” w w. 28 — kolejność wypełniania się jest odwrotna w stosunku do tego, co jest w tekście.)

Zach. 10:1: „Proście Pana o deszcz późnej pory deszczowej!” (NR). Módlcie się wówczas o światło, gdyż wtedy będzie wylane obficie z jasnych obłoków lub błyskawic. Bożki, wyznania wiary głosiły marność, nieprawdę, fałsz.

Obj. 11:6: „Ci [dwaj świadkowie] moc mają zamykać niebo, aby deszcz nie padał za dni proroctwa ich.” To znaczy: Biblia zapowiedziała w obrazie Eliasza, że przez trzy i pół roku nie będzie deszczu (Jak. 5:17-18; 1 Król. 17:1), a pozaobrazowo wypełniło się to w 1260 latach (w obrazie — dni) panowania papiestwa (539 — 1799 r.), kiedy to udzielana była bardzo niewielka ilość Prawdy. A zatem dwaj świadkowie, Stary i Nowy Testament, mieli moc sprawić, że cokolwiek zostało proroczo zapowiedziane, powinno się wykonać. Po tych 1260 latach Prawda zaczęła znowu przyświecać.

Biblia w sposób wspaniały wyróżnia pierworodnych, pierwociny, pierworodnych ze stada itp. Zakon przewidywał, że najstarszy syn miał otrzymywać podwójną część spadku. I tak, pierworodni Boga mają mieć największe dziedzictwo.

Kościół nie jest jedynym, który będzie zbawiony. Bóg interesuje się wszystkimi. Izrael był najbardziej niegodziwym narodem na ziemi, nie ze względu na ilość popełnionych przestępstw, ale dlatego, że zgrzeszył przeciwko światłu większemu, niż było udziałem każdego innego narodu. Sodoma i Gomora nie były aż tak złe (Ezech. 16:48). Udzielając Izraelowi tak szczodrych obietnic, Bóg wykorzystał ten naród, by pokazać, że ma błogosławieństwa także dla wszystkich innych narodów.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Pierwszy i drugi Adam - ich małżonki i dzieci

1 Kor. 15:45-50

Wygłoszono w domu dla sierot, Salem, Mass., 7 grudnia 1906.

Jestkilka sposobów przeniesienia myśli do umysłu kogoś innego. Przypuśćmy, że chcielibyśmy przekazać komuś myśl o domu; moglibyśmy to zrobić na trzy sposoby: (1) opisawszy go, (2) robiąc szkic, (3) pokazując dom podobny do tego, o jakim myślimy. Bóg opisał i zilustrował swój plan i posłużył się wydarzeniami z historii, nakreślił porównania i przeciwieństwa między nimi a rzeczami duchowymi.

Pierwsza krew, jaka została rozlana, pojawiła się, gdy Bóg przygotowywał skóry na okrycie dla Adama i Ewy; krew musiała być tutaj wylana (1 Mojż. 3:21). Potem Abel stał się ofiarą swego brata; dalej były ofiary złożone przez Noego, Abrahama, Izaaka, Jakuba, a następnie ofiary zakonne, zabijanie cielców i kozłów. Co to wszystko znaczy? Na ile dotyczy to nas? Strumień krwi, jaki zaczął płynąć od chwili upadku, stawał się coraz szerszy, aż zakończył się na krzyżu Chrystusa. Tam ustał, a krwawe ofiary nie były dłużej uznawane. Ów krwawy strumień był jak zakrwawiony palec, wskazujący na krzyż Chrystusowy. W ten sposób Zakon był nauczycielem, który miał doprowadzić Żydów do Chrystusa i przywiódłby ich tam, gdyby Żydzi starali się być mu posłuszni.

W Piśmie Swiętym odnotowany jest również długi rząd małżeństw. Czytamy o małżonce Adama, o oblubienicach Izaaka, Jakuba, Józefa, Mojżesza, Booza, Dawida, Salomona, Aswerusa. Jakie zastosowanie mają te wszystkie zapisy dla nas? Jaką to robi różnicę? Zagadnienie małżeństwa doprowadza nas do jednego z nich w Kanie Galijlejskiej, gdzie zabrakło wina i Jezus przemienił wodę w wino. Greckie słowo oddane tutaj jako „niewiasta” jest wyrażeniem bliskości i szacunku. „Czego chcesz ode mnie, niewiasto? Jeszcze nie nadeszła godzina moja” [Jan 2:4 NB]. Ja też zamierzam zawrzeć małżeństwo, a wtedy nie zabraknie wina. Tutaj Jezus przemienił wodę w wino i w ten sposób zamanifestował z wyprzedzeniem swoją chwałę. Było to obrazem małżeństwa Jezusowego. Nie będzie to jednak naturalne małżeństwo, lecz wyższej natury, tak jak Jego ofiara była wyższego rzędu niż ofiary z cielców i kozłów. Księga Objawienia przedstawia małżeństwo Jezusa jako coś szczególnego.

Jezus był drugim Adamem, jak stwierdza werset tytułowy; był zobrazowany w Adamie. Adam miał na początku doskonałe życie, ale popsuł je przez grzech, zanim przekazał je dalej. Ponieważ nie mógł dać swoim dzieciom lepszego życia, niż sam posiadał, otrzymywały one tylko to przeklęte i śmiertelne życie. Jednak nie szły na śmierć bez nadziei (Rzym. 8:19-21). Jego dzieci dostaną lepsze życie, gdyż Jezus wraz z Kościołem ma być nowym ojcem dla ludzkości; posiądą oni doskonałe życie, jakie może On dać tym wszystkim, którym zechce (chociaż nie tego samego rodzaju co Jego własne). Zapis w Izaj. 9:6 mówi o Chrystusie jako o wiecznym lub wiecznotrwałym ojcu, gdyż będzie On dawał ludziom wieczne życie. Nikt nie otrzymał takiego życia od Adama. Pierwszy ojciec zgrzeszył, drugi ojciec nie zgrzeszył nigdy; grzech pierwszego oznaczał ruinę i śmierć dla rodzaju ludzkiego, natomiast sprawiedliwość drugiego będzie oznaczać życie wieczne dla ludzi. W przypadku Adama to przekazywanie jego życia dzieciom trwało 930 lat, przez 928 lat po upadku; itak jak zajęło to pierwszemu Adamowi blisko 1000 lat, żeby dać życie swoim dzieciom, tak pod drugim Adamem dawanie życia też będzie trwało blisko 1000 lat (Obj. 20:4-6).

Ten tysiącletni okres jest dniem sądu, przy czym nie będzie to dzień 24-godzinny, jak zaznaczone jest w 2 Piotra 3:7-8: „Lecz te niebiosa, które teraz są i ziemia tymże słowem odłożone są i zachowane ogniowi na dzień sądu i zatracenia niepobożnych ludzi. Ale ta jedna rzecz niech wam nie będzie tajna, najmilsi! iż jeden dzień u Pana jest jako tysiąc lat, a tysiąc lat, jako jeden dzień” Niedorzeczność poglądu, jakoby miał to być dzień 24-godzinny, wydaje się oczywista, gdy pomyślimy, że mają być sądzone owe wszystkie miliardy ludzi, które żyły na ziemi i umarły, że ludzie musieliby pojawiać się przed tronem, gdzie odczytywałoby się opisy ich życia, a następnie byłyby wydawane sądowe orzeczenia w ilości wielu tysięcy na sekundę.

Ludzie źli często są takimi wskutek niewiedzy i nie jest tak wyłącznie z ich winy. Tysiąc lat rozstrzygnie, kto jest naprawdę niegodziwy w sercu, i tacy zostaną zniszczeni (Psalm 145:20). Głównym celem tego okresu będzie udzielenie życia tym wszystkim, którzy będą go pragnąć i okażą się posłuszni.

Adam nie był sam w swoim przestępstwie, miał żonę Ewę. Tak i drugi Adam będzie mieć Kościół jako swą oblubienicę, drugą Ewę. Kościół porównany jest do matki Ewy w 2 Kor. 11:1-3. Relacje między Chrystusem a Jego Kościołem są podobne do relacji między Adamem i Ewą. Ewa dostała swoje życie od Adama, tak i Kościół otrzymuje swoje życie od Chrystusa. Adam zapadł w głęboki sen i z jego boku wyjęte było żebro — w ten sposób Ewa została powołana do życia; tak też i Jezus zasnął snem śmierci i dzięki krwi, która płynęła z ran w Jego boku, Kościół otrzymał swoje życie. Nie byłoby dla nas życia, gdyby Jezus nie umarł (Jan 6:51; Dz 4:12). Gdy Ewa dostała życie, dzieliła ze swym mężem jego imię i jego posiadłość; tak samo Kościół, gdy otrzyma swe pełne życie, dzielić będzie ze swym Panem Jego imię i Jego własność (Obj. 3:21), gdyż jest z Nim pomazany (2 Kor. 1:21). Jest on Ciałem Chrystusa, ludem dla imienia Jego (1 Kor. 12:27; Dz 15:14). „Kto zwycięży, (...) napiszę na nim (...) imię moje nowe” (Obj. 3:12). Jego imię brzmiało Jezus, Zbawiciel, gdyż On miał zbawić ludzi od ich grzechów (Mat. 1:21); w chrzcie został nazwany Chrystusem, Pomazańcem, ale Jego nowym imieniem będzie „Pan sprawiedliwość nasza” (Jer. 23:6, 33:16).

On jest „korzeniem i rodzajem Dawidowym” „gwiazdą jasną i poranną” [Obj. 22:16. Jak Ewa miała błogosławieństwa dzięki Adamowi, tak samo i my, Kościół — niczego nie mamy inaczej niż przez Jezusa. Pierwsza para została wypróbowana i oboje upadli, a druga para będzie poddana próbie i odniesie zwycięstwo. Adam został skuszony przez Ewę, również Jezus był kuszony przez swych naśladowców (zob. Mat. 16:21-23).

Adam i Ewa byli stworzeni doskonałymi, ale ich dzieci nie otrzymały doskonałego życia; Jezus i Kościół również będą obdarzać świat innym, niższej natury, życiem, niż posiadali oni sami. Adam i Ewa dostali życie w raju, ale ich dzieci otrzymały życie w świecie poza nim; tak i Jezus z Kościołem mają życie w niebie, ale ich dzieci dostaną życie na ziemi, ludzkie życie. Adam miał doskonałe władztwo, ale jego dzieci nigdy nie miały w nim udziału; Jezus i Kościół dostaną wszelką moc na niebie i na ziemi, ale ich dzieci dostąpią panowania tylko nad ziemią i nie będzie to aż tak wielka władza.

Pracą Oblubienicy w ciągu minionych dziewiętnastu wieków było osiągnięcie gotowości. „Tyś najpiękniejszy z synów ludzkich” (Psalm 45:3 BT). On jest wodzem nad dziesięcioma tysiącami, „cały jest pełen powabu” [Pieśń 5:16]. On jest pomazany olejkiem nad swoimi towarzyszami (Psalm 45:8). Jemu nie pod miarą był dany duch (Jan 3:34). Psalm 45:10 — królowa — małżonka; „w kosztownym złocie z Ofir” — najlepsze złoto w czasach Dawida pochodziło z Ofir, złoto symbolizuje boską naturę, jaką będzie mieć Kościół. Werset 11 — córka królewska; „zapomnij (...) domu ojca twojego” (domu Adama, rasę ludzką). Małżonka drugiego Adama jest wybrana spośród dzieci pierwszego Adama. „Zakocha się król [Jezusiw piękności twojej” [w. 12]. Weźmie nas On do swego domu.

Człowiek z wielką troską dokonuje wyboru swej narzeczonej. O ileż bardziej staranny będzie Jezus w wyborze Oblubienicy, z którą spędzi całą wieczność? Jest potrzebne, by klasa ta została w zupełności sprawdzona i wypróbowana. To nie wielcy kaznodzieje mają być wybrani, niewielu zacnych albo mądrych czy uczonych, lecz głównie biedni na tej ziemi, bogaci w wierze; oni mają być dziedzicami Królestwa, ci, co pozostaną wierni aż do śmierci. Czy cenimy naszą służbę dlatego, że Go kochamy, czy ze względu na zaszczyty u ludzi? Tak jak Pan jest bardzo uważny przy wybieraniu swej Oblubienicy, tak i my bądźmy bardzo dbałymi o to, by się Mu podobać. Ogromnie wielu przecenia swoje osiągnięcia i postępy. A skoro ziemska wybranka może doznać zawodu w swej miłości, o ileż bardziej my powinniśmy być pokorni!

Obecnie Pan odwiedza swych potencjalnych członków Oblubienicy w ich domach, w ich sercach, potem weźmie ich do swego własnego domu. Przypuśćmy, że zwykła narzeczona nie zwracałaby uwagi na odwiedzającego ją ukochanego, oddając się własnym przyjemnościom, malowaniu czy muzyce itp. Jej ukochany byłby wkrótce zmęczony taką dziewczyną i nie chciałby jej. Tak więc musimy Mu poświęcać cały nasz czas i uwagę albo zostaniemy pominięci przy wyborze.

Małżeństwa w Piśmie Swiętym obrazowały małżeństwo Chrystusa. Izaak był wyobrażeniem Chrystusa, zaś Abraham — Boga. Abraham posłał Eliezera, mówiąc mu, aby nie wybierał małżonki dla jego syna spośród ludzi dookoła, lecz miał się udać do odległego kraju, odnaleźć krewnych z ludu Abrahamowego i spośród nich wybrać narzeczoną. Tak samo Ojciec Niebieski posłał swego świętego ducha, aby wybrał Oblubienicę dla Jezusa nie spomiędzy aniołów, ale spośród ludzi, tych, którzy ciągle kochają sprawiedliwość między ludźmi. Eliezer dotarł do studni, gdzie czekał i modlił się o kierownictwo przy swym wyborze. Miał poprosić o wodę, a ta, która dała wody nie tylko jemu, ale też wszystkim jego wielbłądom, miała być ową wybranką. Rebeka został wybrana, bo zechciała uczynić więcej, niż prosił. Również Oblubienica Jezusa wybierana jest spośród tych, co chętnie zrobią więcej, niż się ich poprosi. Musimy coś czynić nie dlatego, że On tak nakazuje, lecz dlatego, że jest Mu to miłe. Eliezer wziął dziesięć wielbłądów (1 Mojż. 24:10). Wielbłąd nie jest jak koń, gdy pije, ale ma tę szczególną zdolność wypicia tyle, żeby wystarczyło mu na tydzień; Rebeka wykonała zatem ogromną pracę, czerpiąc i udzielając aż tyle wody.

Tamte małżeństwa wskazują na wielką ucztę weselną Baranka. Wielu zatrzymuje się tutaj w owym łańcuchu myślowym, zapominając o dopełnieniu małżeństwa; jeśli bowiem mamy małżeństwo, oznacza to, że będą też dzieci. Pan i Jego Oblubienica złączeni są po to, by dawać życie ludzkości, ona ma z Nim rządzić i królować. „Oto Pan idzie z świętymi tysiącami swoimi” (Judy 1:14), a celem przyjścia jest błogosławienie i dawanie życia ludzkości. I jak w obrazie Adam naprawdę dawał życie, ale przez Ewę, tak Kościół, jako Jego Oblubienica, Jego Ciało, ma dzielić z Nim udzielanie życia światu.

Izaj. 49: Pan Bóg mówi tu o swoim synu Jezusie. Werset 17. odnosi się do dzieci Kościoła (Syjon, w. 14) (a nie do dzieci nominalnego kościoła, bo ci, jeśli w ogóle je rozważać, liczą się jako członkowie). Teraz nie ma jeszcze dzieci, będą dopiero po zawarciu małżeństwa. Werset 21: Gdzie są te dzieci teraz? Są w niewoli mocarza („pojmany lud sprawiedliwego”, w. 24). „Sprawiedliwy” znaczy tutaj, że byli oni pod sprawiedliwym potępieniem śmierci. Nadchodzi czas, gdy zdobycz okrutnika zostanie wybawiona, ponieważ sprawiedliwość została zaspokojona. Werset 25 (BT) „zdobycz okrutnika” — zdobycz śmierci, która jest okropna dla wszystkich. Wszyscy, co są w grobach, usłyszą Jego głos i wyjdą. Werset 25: „Przeciwnikowi twemu Ja się sprzeciwię” Komu sprzeciwia się Kościół? Toczymy bój z Szatanem i jego posłańcami (Efezj. 6:12) i to on ma być związany na tysiąc lat, żeby już dłużej nie mógł walczyć.

„Synów twoich Ja wyswobodzę:” Dzieci to cała ludzkość, wywiedziona, aby stać się dziećmi naszego Pana i Kościoła. Psalm 45:17: „Zamiast ojców swych, mieć będziesz synów swych; Ustanowisz ich książętami na całej ziemi” (NB). „Ojcami” jak nazywają ich Izraelici, byli święci Starego Testamentu (Hebr. 11) i zamiast być ojcami, staną się oni dziećmi Kościoła, Syjonu. „Sprawy, które Ja czynię, i on czynić będzie, i większe nad te czynić będzie, bo ja odchodzę do Ojca mego” (Jan 14:12). W ciągu tysiąca lat królowania z Nim Kościół będzie czynić dzieła, jakie Jezus czynił podczas pierwszego przyjścia oraz dzieła jeszcze większe, gdyż błogosławieństwa, jakich On wówczas udzielał, były jedynie tymczasowe, ale te, które będą udzielane w ciągu królowania, będą wieczne, wieczne życie, wzrok, słuch, zdrowie itp.

Werset 19: Kościół jest obecnie na zawężonym terenie, opuszczony. Wąska droga jest teraz wystarczająco szeroka, by pomieścić wszystkich naśladowców Jezusa. Ale wtedy umarli będą wywiedzeni — cała ludzkość — aby być zbawioną i błogosławioną, a wówczas owa droga okaże się zbyt ciasna, by pomieścić wszystkich jej użytkowników, i zostanie otwarty gościniec.

Izaj. 54: „Śpiewaj niepłodna! która nie rodzisz” [w. 1]. Minęło tysiąc dziewięćset lat i wydaje się, że prawdziwy Kościół tak niewiele dokonał, przyniósł tak mało owoców, podczas gdy inni zdają się mieć tak wielkie dokonania, jeśli przyjrzymy się liczbom, bogactwu i postępowaniu nominalnego kościoła. Jednak czas Syjonu jeszcze nie nadszedł.

„Poszerz zasięg twojego namiotu i zasłony twoich mieszkań, nie krępuj się, wydłuż twoje sznury i wbij mocno twoje paliki! Bo się rozszerzysz w prawo i w lewo, a twoje potomstwo odziedziczy narody i zaludni spustoszone miasta” [w. 2 NR]. Więcej ma być dzieci opuszczonej (Przymierze Abrahama, zobrazowane w Sarze, którego nasieniem jest Chrystus i Kościół oraz ich dzieci, czyli ludzkość świata) niż dzieci kobiety zamężnej (Przymierze Zakonu, pokazane w Hagar, które wywiodło takie dzieci jak święci Starego Testamentu). Kościół ma udzielać wszystkim sposobności osiągnięcia wiecznego życia. Cokolwiek zostało utracone wskutek grzechu Adama, będzie odzyskane dzięki sprawiedliwości i ońerze Jezusa.

Bo czyż Adam utracił życie wieczne? Nie, stracił jedynie możliwość posiadania wiecznego życia (stracił tę możliwość dla nas); człowiek nie może utracić tego, czego nie ma. Tak więc w Jezusie wszyscy będą mieć możliwość osiągnięcia życia wiecznego. Gdyby Adam nie zgrzeszył, niekoniecznie mielibyśmy wieczne życie, ale każdy miałby sposobność jego osiągnięcia i utrzymania. Najpierw ludzkość będzie wybawiona spod potępienia Adamowej śmierci i przyjdzie do poznania Prawdy, a następnie wszyscy będą mogli, jeśli zechcą, osiągnąć żywot wieczny, wieczne zbawienie. Dzieci nie będą mieć nieśmiertelnego życia w niebie, lecz wieczne i nieprzerwane życie z łaski i mocy Boga.

W swoim wyborze małżonki Mojżesz był postacią obrazową. Izraelici byli niewolnikami w Egipcie, tak jak ludzkość jest niewolnikiem grzechu w duchowym Egipcie, w świecie (Obj. 11:8). Sam Mojżesz był wolny, tak jak z całego rodzaju ludzkiego tylko Jezus był wolny od przekleństwa grzechu. Mojżesz zabił Egipcjanina, aby wybawić jednego spośród swojego ludu, Jezus ofiarował samego siebie, aby zbawić ludzkość. Potem Mojżesz odszedł i dotarł do studni. Siedem kobiet przyszło czerpać wodę dla swoich stad. Ale pojawili się pasterze i rzucając kamieniami, odpędzali kobiety. Mojżesz im pomógł i wyratował, i spośród owych siedmiu jedną wybrał na swoją żonę. Tak i Jezus odszedł do nieba i dany był duch święty, źródło wody, a spośród tych, co przychodzą do Słowa, by otrzymać życie, Jezus wybiera swą Oblubienicę. (W Izaj. 4:1 kościół nominalny określony jest mianem „siedmiu kobiet”) Jezus również wybawi swój Kościół od fałszywych pasterzy, którzy usiłują przeszkodzić mu w czerpaniu ducha świętego ze Słowa i którzy wraz ze światem kamienowali Go i prześladowali. Gdy Mojżesz powrócił ze swoją małżonką i wyrównał rachunki Izraela, tak i Jezus powróci ze swoją Oblubienicą i wyrówna rachunki rodzaju ludzkiego. [Zauważcie:

Do tego można by dodać, że Mojżesz miał czterdzieści lat, gdy pobił Egipcjanina (Dz 7:23). Potem ucieki i wybrał swoją żonę, a po kolejnych czterdziestu latach (Dz 7:30) wrócił i wyswobodził Izrael. Owe dwa czterdziestoletnie okresy symbolizują Wieki: Zydowski i Ewangelii są równej długości (1845 lat każdy). I tak jak Przymierze Zakonu było dawane w ciągu Wieku Zydowskiego, i jak Mojżesz przy końcu pierwszych 40 lat był w stanie wybawić tylko jednego ze swego ludu, tak samo Przymierze Zakonu mogło dać życie tylko jednemu — Jezusowi, On zaś dał życie rodzajowi ludzkiemu].

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

____________________

* Adnotacja autora spisanej wersji kazania, J. A. Meggisona.

Pieśń Salomona

Wygłoszono przy Newcomb Ayenue 41, Lynnhurst, Mass., 8 grudnia 1906.

W Izaj. 58:11 lud Pański porównany jest do kwiecistego ogrodu. Nasz Ojciec Niebieski umożliwia nam usunięcie chwastów błędu z naszego kwiatowego ogrodu. Nasz Pan miał ogród doskonały, ale Szatan usiłował zasiać w nim chwasty. Kościół porównany jest do ogrodu, a każdy z nas do kwiatu w nim, który Pan stara się hodować. Przez tysiąc dziewięćset lat Pan szuka roślin, aby przeszczepić je do swojego ogrodu kwiatów i znajduje je pośród wszystkich klas.

Pieśń 1:1 — „Pieśń nad pieśniami.” To hebrajski sposób używania stopnia najwyższego. Jest to najwspanialsza ze wszystkich pieśni, pieśń o Chrystusie i Jego miłości do Kościoła oraz o miłości Kościoła do Niego. Również w Obj. 14:3 wspomniana jest pieśń. Nic nie może być tak znakomite i wspaniałe jak ta nowa pieśń, której nie może śpiewać nikt oprócz 144 tysięcy. Wielu może śpiewać słowa, ale tylko oni potrafią zaśpiewać ją z serca.

Pieśń 1:4 — „Pociągnijże mię, a pobieżymy za tobą.” Pan nie pociąga klasy, lecz tylko jednostki, tych, co są chętni pobiec za Nim. Niektórzy biegną przed Nim, ale nie tą samą drogą. Tylko ci mogą iść Jego śladami, którzy miłują Go bardziej niż cokolwiek na ziemi. Kościół Chrystusa nie powinien pamiętać ponad wszystko o nagrodzie czy o chwale, lecz o Jego miłości i aprobacie. Nie mamy myśleć o nagrodzie jako o sprawie zasadniczej, lecz mieć takie nastawienie serca, które wyznaje: >>Kocham Boga i Chrystusa tak bardzo, że nawet gdyby nie było żadnej nagrody, cieszyłbym się tylko z przywileju oddawania życia dla Niego<<. Jeśli możemy być samolubni w innych sprawach, możemy też być samolubni w podążaniu wąską drogą, myśląc sobie, że idziemy, aby dostać nagrodę wyższą, niż będą mieć inni ludzie. My pragniemy boskiej natury nie z powodu jej chwały i zaszczytów lub też mocy, jaką będziemy mieć, lecz dlatego, że jest to nagroda, jakiej Pan nam chce udzielić i że będziemy Go mogli wówczas wielbić, jak nie możemy teraz, oraz kochać Go i służyć Mu tak, jak nie moglibyśmy na żadnym innym poziomie.

Pieśń 1:5 — „Czarnamci, alem wdzięczna.” Dopóki jesteśmy niepokojeni przez starą naturę, jesteśmy czarni; wdzięk jest w nowej naturze, ale jest ona skryta, tak że tylko Pan może ją widzieć. Pan może dostrzec to, że ci, którzy chcą się pokazać zewnętrznie, są gorsi w sercu, a ci, którzy na zewnątrz są niezbyt urodziwi, są piękni wewnętrznie. „Namioty Kedaru.” Kedar to nazwa wielkiego plemienia Arabów, potomków Ismaela (1 Mojż. 25:13, 16:12, 2 1:20). Ich namioty były zrobione z koziej sierści lub skór (zob. Smith”s Biblie Dictionary: „kedar” i „tents”); te były z kozich skór, zaś zasłony Salomonowe były z delikatnego białego płótna. Stara natura jest jak skóry kozłów, natomiast nowa natura — jak zasłony Salomona.

Pieśń 1:6 — „Nie patrzcie na mię, żem jest śniada; bo mię opaliło słońce.” Byliśmy wystawieni na słońce i utraciliśmy delikatność naszej skóry. Kościół musi uznać, że był w świecie, że został skażony grzechem i nie ma się czym szczycić.

Pieśń 1:7 — Wołały one: „Przeczżebym miała być jako obłąkana przy trzodach towarzyszów twoich?” Inni mogą podążać za fałszywymi pasterzami, którzy poprowadzą ich do nauki czy filozofii, ale Pan jest takim pasterzem, jakiego chcemy mieć.

Pieśń 1:8 — Różne organizacje porównywane są do kobiet (Izaj. 4:1). Pan zdaje sobie sprawę, że ci, którzy idą Jego śladami, są najbardziej zadowalający. On nie powie: Jeśli chcecie być ze mną, musicie zrobić coś wielkiego, zaniechać wszystkich swoich spraw lub spędzać cały swój czas na głoszeniu. Nie. On powie: Czyńcie swoją powinność, wielkie czyny się u mnie nie liczą, ale to, w jaki sposób o mnie myślicie i jak mnie kochacie — to mnie zadowala (1 Kor. 7:24; 1 Piotra 3:4).

Pieśń 2:1 — Kościół jest tu przedstawiony jako ten, który mówi. Różą nie jest Jezus Chrystus, lecz Jego naśladowcy. On jest wzmiankowany jako coś w znacznej mierze wspanialszego. Owa róża nie jest takiego rodzaju, jakie znamy obecnie, lecz jest to jakiś czerwony kwiat. Czerwona róża przedstawia starą naturę: winną, potępioną, skazaną z powodu grzechu, czerwoną (Izaj. 1:18). Lilia z wersetu drugiego przedstawia nową naturę: czystą, niewinną, doskonałą, bez czegokolwiek, co oszpecałoby jej piękno. Z wyjątkiem naszego Zbawiciela nigdy nie było człowieka w tym życiu, który by całkowicie uniknął grzechu i nie popełnił żadnego błędu. Gdyby coś takiego się kiedykolwiek zdarzyło, to jakiż błąd Pan by popełnił, zapewniając nam szatę dla przykrycia naszych niedoskonałości! Nowa natura jest spłodzona z Boga - nasz nowy umysł, nowa wola. Ona nie czyni grzechu, bowiem to ciało popełnia wszelki grzech (1 Jana 3:9; 1 Kor. 6:18). „Nowe stworzenie” może stanąć na sądzie przed Bogiem, ale nie ciało; ono jest już uznane za martwe (Gal. 5:24; Rzym. 8:8-10).

Pieśń 2:1 — Od tej chwili róża znika z widoku, ale lilia jest często wspominana. Jesteśmy uznawani za martwych dla grzechu oraz dla wszystkiego, co przynależy do ciała; musimy zważać na jego potrzeby, dostarczać mu pożywienia, ale nie to powinno znajdować się na pierwszym miejscu, lecz wola Pana (Mat. 6:31-34; Rzym. 6:11; 8:1, 2, 8-10). „Wy” — tożsamość nie tkwi w ciele, lecz w duchu. To ducha Pan nazywa „wy”, a my powinniśmy go rozeznawać jedni w drugich. Jest to odniesienie do nowej natury, do jej piękna na kształt lilii w dolinie. Dolina to nisko położone miejsce i dopóki nie dotrzemy do niskiej doliny upokorzenia się, nie będziemy gotowi uczynić poświęcenia i nie zostaniemy uznani przez Niego za lilie. Tylko nieliczni pragną dojść do tej doliny, nieliczni też są w stanie mieć udział w jej błogosławieństwach (Izaj. 66:2).

Pieśń 2:2 — W pierwszym wersecie mówił Kościół, a teraz odpowiada Chrystus, jak w dialogu. Przez tysiąc dziewięćset lat Kościół znajdował się między cierniami. Nasze ludzkie słabości są cierniami dla naszej nowej natury, ale i to, gdy widzimy, jak wielu ludzi nie chce ani nawet nie jest skłonnych myśleć o Bogu i Go kochać, jest dla nas cierniem. Nasz Pan chce, abyśmy wiedzieli, że On nas rozumie. Cieszymy się, że mamy miejsce w Jego ogrodzie, pomiędzy Jego kwiatami. On wie, czym są ciernie i dlatego nam współczuje.

Pieśń 2:3 — Mówi Kościół i porównuje Go nie do lilii, lecz do drzewa, bardzo cennego drzewa owocowego, z owocami cytrusowymi, ale nie jabłkami, jakie znamy. Lud Pański przebywał w Jego cieniu, a później zaczął korzystać z owoców. Zaczęliśmy smakować Jego miłość i przyswoiliśmy ją sobie.

Pieśń 2:4 — Lud Pański jest teraz w domu wina, jedząc to, co jest na stole. Uczta niedługo się skończy i odbędą się zaślubiny. Zwykle było tak, że jedna uczta odbywała się przed zawarciem małżeństwa, a potem miała miejsce jeszcze wspanialsza.

Pieśń 2:5 — Pan udziela nam siły, aby znieść trudy, jakie nadejdą, i wytrwać we wszystkim. Kościół omdlewa z miłości i poświęcenia dla Niego. To nie tylko powoduje jego chorobę, ale i śmierć, i tylko tych, którzy gotowi są pójść tak daleko, Pan zechce mieć jako swoją Oblubienicę.

Pieśń 2:6 — Pan podtrzymywał swój lud w tych wszystkich próbach. Stara wola nie może rozkazywać, ale musi ustąpić miejsca woli Bożej.

Pieśń 2:7-8 — W rzeczywistości Kościół nie był z Panem, ale widział Go oczyma wiary.

Pieśń 2:9 — Nasze ciało było jak mur, przesłaniając nam widok na Pana, tak że nie mogliśmy widzieć wyraźnie. Ten mur to samolubstwo, niecierpliwość i inne nasze słabości cielesne; pomiędzy nimi widzieliśmy Pana, ale jakże niedoskonale.

Pieśń 2:10 — Nadszedł Pański czas wezwania Jego ludu, by się przebudził. Zaprasza nas On, żebyśmy wyszli z Babilonu, gdyż otaczają nas oznaki restytucji i wkrótce nadejdzie dzień Tysiąclecia.

Pieśń 2:13 — Drzewo figowe przedstawia naród żydowski. Pan przyszedł do tego narodu, który został przeklęty, bo nie przyniósł owocu (Mat. 21:19,43). Teraz czas jego przekleństwa minął, skończył się jego „dwójnasób” — naród żydowski przejawia znaki powracającego życia i wypuszcza liście.

Pieśń 2:14 — Lud Pański jest jak ptaki w skalnej szczelinie, w Chrystusie. Ukryte schody u szczytu wąskiej ścieżki — ukryte, jeśli chodzi o świat.

Pieśń 2:16 — Pan pasł między liliami i nie było Go pośród świata. W zestawieniu z rozdziałem 6:2-3 doprowadza nas to do wtórego przyjścia i wskazuje na Jego dzieła w czasie powrotu. Nie jest to zbieranie róż, gdyż one umarły: ciało nie będzie odkupione, jest to zbawienie nowej natury, którego wyczekujemy.

Pieśń 4:10 — Kościół, Jego miłość, jest Jego siostrą, ponieważ Jego Ojciec jest jej Ojcem. 0, jak piękna jest spodziewana miłość Kościoła w porównaniu do miłości świata. On nie powie: jak piękne są jej [Oblubienicy, siostry] słowa, jej uczynki lub jej myśli, lecz jak piękna jest jej miłość.

Pieśń 4:11 — On jest jedynym, który wkłada słodkie rzeczy w nasze usta i umożliwia nam ich wypowiadanie. Jest różnica między miodem a piastrem miodu, ten ostatni nie jest formą wydobytą. Pragnęlibyśmy móc powiedzieć, że jesteśmy taką formą wydobytą, uwolnioną od wosku, ale w tym, co mówimy, zawsze jest domieszka ciała.

Pieśń 4:12 — Jego siostra jest zamknięta za sprawą Boskiej opatrzności. Nie zawsze będzie ona zamkniętym źródłem, lecz zostanie otworzona i dla świata popłyną wody życia, gdy złamie On pieczęć. U stóp Libanu znajdowały się ogrody ożywiane strumieniami z gór. My jesteśmy przedstawieni jako ci, co są w dolinie, zaś Chrystus jest w górach, w niebie, i od Niego otrzymujemy strumienie łaski. Teraz otrzymujemy więcej niż kiedykolwiek, gdyż świeci nam słońce, a śniegi topnieją i na nas spływają.

Pieśń 4:16 — Przybądźcie gorzkie doświadczenia i przewiejcie ten ogród, przybądźcie, przyjemne doświadczenia i przewiejcie ten ogród. Potrzebujemy tych wszystkich doświadczeń, zarówno wiatrów z północy, jak i z południa.

Pieśń 5:1 — Teraz On przybył i jeszcze tylko kilka lat, a zostaną zebrane i uwielbione wszystkie lilie, a wtedy źródła Prawdy zostaną otwarte i cała ziemia będzie orzeźwiona.

Pieśń 5:7 — Niektórzy chcieliby uzyskać to, żebyśmy nie potrzebowali szaty Chrystusowej ani ofiary za grzechy.

Pieśń 5:9 — Niektórzy uważają, że nie był On lepszy od innych.

Pieśń 5:10 — Biały, czysty: czerstwy, silny. On jest czystszy niż wszyscy inni, gdyż oni są niedoskonali, upadli, grzeszni. On był cały święty, niewinny i niepokalany (Hebr. 7:26). On jest silny, a wszyscy inni stracili swoją siłę. On jest najgłówniejszy pośród tych, z których ma wziąć swoją Oblubienicę. Wielu zwie się chrześcijanami, ale jest tylko jedna klasa, którą On uzna za swą Oblubienicę, żeby byli współdziedzicami Jego tronu i chwały. Jest naszym przywilejem być z tej jedynej klasy Oblubienicy Chrystusa, Jego Kościoła, i ostatecznie być uznanymi za godnych podnoszenia mieszkańców ziemi, zaś w przyszłych wiekach — ukazywania bogactw Jego łaski.

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Dlaczego Bóg dał nam Biblię tak trudną do zrozumienia?

Wygłoszono na konwencji w Glasgow we wrześniu 1906 roku, w Odd Fellow”s Hall przy Hyde Park, 24 listopada 1906 oraz w Proyidence Hall, Lynn, Mass., 9 grudnia 1906.

Werset, na którym przynajmniej po części oprzemy dziś wieczorem nasze komentarze, znajduje się w Izaj. 55:8-11. „Boć zaiste myśli moje nie są jako myśli wasze, ani drogi wasze jako drogi moje, mówi Pan; ale jako wyższe są niebiosa niż ziemia, tak przewyższają drogi moje drogi wasze, a myśli moje myśli wasze:”

Wiele jest pytań, jakie zrodziły się wokół myśli religijnej i liczne są odpowiedzi — spekulatywne, naukowe i filozoficzne — jakie zostały udzielone na te pytania. My jednak mamy świadomość, że jedynej autorytatywnej odpowiedzi na dowolne religijne pytanie dostarcza natchnione Słowo Boże, jakkolwiek filozoficzna czy naukowa odpowiedź może popierać to, co stwierdza Biblia. My wszakże mamy przed sobą pytanie, na które nie ma spekulatywnej odpowiedzi, pytanie, na które dotąd nie odpowiedziała ani filozofia, ani nauka. Jeśli w ogóle chcemy znaleźć odpowiedź, musimy wydobyć ją ze świętego Słowa Bożego.

Dlaczego Bóg dał nam Biblię tak trudną do zrozumienia? Dlaczego nie uczynił jej bardziej jasnej i prostej? Gdy czytamy artykuł w gazecie albo jedną ze znanych powszechnie książek, to nie jest tak, że ktoś wydobędzie z nich jedną ideę, ktoś drugi inną, lecz wszyscy uzyskamy co do nich to samo pojęcie, a wszak ich autorem jest człowiek. Drodzy przyjaciele, jeśli ludzie potrafią pisać książki i wydawać gazety tak jasne itak proste, że każdy może je zrozumieć, to o ileż bardziej mógł to zrobić Bóg! On mógł dać nam Biblię, która byłaby tak zrozumiała, że nie mogłyby na jej podstawie powstać dwie odmienne opinie. Dlaczego Bóg tego nie uczynił — oto pytanie, odnośnie którego każdy z nas musi mieć jakieś przemyślenie. Może się wam wydawać, że jest to bardzo wyraźna kwestia, że powinienem tutaj stanąć i próbować odpowiedzieć na to pytanie, ale, drodzy przyjaciele, chcę, żebyście wiedzieli, iż wierzę, że na to pytanie można odpowiedzieć nie dlatego, że ja i inni w tych czasach są mądrzejsi albo lepsi niż pozostali ludzie i nie dlatego, że mamy jakieś nowe objawienie, lecz dlatego, że mamy nieco nowej prawdy ze starego objawienia.

To, że kilkaset lat temu Pan użył Martina Lutra w tak szlachetny sposób, nie znaczyło, iż wcześniej nie było tak znamienitych chrześcijan jak Martin Luter. Stało się tak nie dlatego, że był on bardziej pobożny niż inni ludzie ani nie dlatego, że więcej niż inni badał Słowo Boże, ale ponieważ nadszedł czas, by pewne prawdy zostały rozjaśnione, a w oczach Bożych Martin Luter był odpowiednim narzędziem do tego dzieła.

Luter nie dodał niczego do Biblii, ale było mu dozwolone, by rzucił cudowne światło na pewne stwierdzenia, które zawsze się w Biblii znajdowały. Przypomnijcie sobie, co dziewiętnaście stuleci temu nasz Zbawiciel odpowiedział faryzeuszom, gdy Go spytali, dlaczego nie zakaże ludziom wołać: „Hosanna synowi Dawidowemu!” Rzekł: „Powiadam wam, jeśliby ci milczeli, wnet kamienie wołać będą” (Łuk. 19:40). Dlaczego? Ponieważ przyszedł czas, że prorocza zapowiedź odnośnie tego wołania (Zach. 9:9) miała się właśnie wtedy spełnić, a jeśli nie znalazłby się dorosły lub dziecko, by tego dokonać, Bóg mógł wejrzeć w tę sprawę i wypełnienie odbyłoby się w jakiś inny sposób. To samo obserwujemy w odniesieniu do czasów Lutra. Nadszedł czas, by pewne prawdy zostały objawione i wydobyte spomiędzy śmieci teologicznych błędów okresu „ciemnych wieków” Gdyby nie ogłosił ich człowiek, Bóg mógł sprawić, że nawet kamienie by przemówiły i obwieściły ludziom dane poselstwo.

Itak, drodzy przyjaciele, my wierzymy, iż za sprawą Boga nastał dzień, że pewne prawdy, długo ukryte w Słowie Bożym, majq zostać przez szczególnq klasę dostrzeżone. Wierzymy, iż nasz Ojciec Niebieski nie wybrał nas dlatego, że na świecie nie ma lepszych chrześcijan niż my, nie dlatego, że jesteśmy mądrzejsi lub bardziej godni, ale dlatego, że widocznie zobaczył On, iż niektórzy z nas będą odpowiednimi instrumentami, skłonnymi przyjąć te rzeczy, które znajdują się w Starym Słowie. Nie sądzimy, że nasz Zbawiciel wybrał owych rybaków na swych uczniów dlatego, że nie było wtedy na świecie lepszych czy mądrzejszych ludzi niż oni, ale dlatego, że w swej mądrości ujrzał, iż będą się oni jak najbardziej nadawać do Jego celów.

Jest wszakże jeszcze inna kwestia, drodzy przyjaciele, zanim pójdziemy dalej w naszych rozważaniach. Wasza wiara w Słowo Boże jest na próbie. Czasem jesteśmy skłonni pochopnie sądzić, że prawie każdy ma wiarę w Boże Słowo. Gdy używamy słowa wiara” w takim sensie, w jakim używane jest ono w Piśmie Świętym, to jest daleko mniej wiary w Słowo Boże, niż większość uważa lub niż moglibyśmy sobie życzyć. Nasz wykład umożliwi wam oszacować do jakiegoś stopnia miarę, siłę i intensywność waszej wiary.

Załóżmy, że zwrócę waszą uwagę na jakąś prawdę, na takie stwierdzenie w Piśmie Świętym, którego dotąd nie docenialiście i przypuśćmy, że owo stwierdzenie prezentuje pogląd przeciwny do tego, w co wcześniej wierzyliście; przypuśćmy, że jest on odmienny od tego, w co wierzą wasi przyjaciele i krewni; co więcej, załóżmy, że różni się on od tego, co popiera wasze ugrupowanie i jest całkowicie sprzeczny z wieloma poglądami, które przedstawiał wam sługa, którego tak długo poważacie — co byście wtedy zrobili, drodzy przyjaciele? Czy powiecie: — >>Moja siła bierze się ze Słowa Bożego i zamierzam trzymać się tej prawdy, choć muszę zrezygnować z długo cenionych myśli, z niektórych poglądów, które wyznawali moi rodzice i przodkowie, z idei, które długo były uznawane za ustalone i fundamentalne zasady ortodoksji<<. Czy raczej powiecie: >>No cóż, wygiąda na to, że ów pogląd jest biblijny, ale gdybym go przyjął, niechybnie oddzieliłoby mnie to, przynajmniej w wymiarze religijnym, od wielu tych, którzy byli mi bliscy i drodzy oraz spowodowało odrzucenie poglądów moich przodków i tych, które cenił mój pastor. Nie mogę tego zaakceptować<<.

Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że tam w niebiesiech jest Bóg chwały; Bóg, od którego pochodzą wszelkie dobre rzeczy i który jest źródłem każdego błogosławieństwa teraźniejszego i przyszłego; mamy też świadomość, że na tej ziemi znajduje się grupa istot, które są dokładnie tak haniebne, jak On jest chwalebny, istoty, które doświadczają mniej lub bardziej smutków i nieszczęść, prób i kłopotów. Możliwe, że gdybyśmy przeżyli to życie tutaj wolne od bólu i trudności, wolne od wszystkiego, co czyni życie nieprzyjemnym, moglibyśmy przykładać znacznie mniej wagi do przyszłości. My jednak jesteśmy zmuszeni spoglądać w przyszłość i zastanawiać się: >>Jeśli jest tak wiele smutku i cierpienia w tym życiu, to czy jest możliwe, aby w tym przyszłym było jeszcze więcej, albo czy możliwe jest, że nie będzie tam w ogóle żadnego życia?<<.

Zaden człowiek nie może odpowiedzieć na te pytania. Tylko Bóg może nam powiedzieć, czy będzie tam jakieś życie, czy nie. I nie tylko to, ale również, czy będzie to życie radosne, czy smutne, czy jest to życie na wyższym poziomie, czy jedynie kontynuacja na tym poziomie, na którym żyliśmy i mieliśmy nasze doświadczenia. Tylko Bóg może nam te sprawy odsłonić.

Wydawałoby się, że od kiedy nasz Ojciec Niebieski obdarzył nas rozumem, udzielił nam objawienia, które miało zadowolić ów rozum. To jest dokładnie to, co Bóg uczynił w swoim SŁOWIE. Jeśliby jednak nie przyszło od Boga żadne objawienie i gdyby dane nam było zrozumieć, że miał nadejść dzień, w którym może On udzielić takowego objawienia, jest bardzo prawdopodobne, że moglibyśmy spekulować, cóż to za księgę da nam Bóg. Pewnie pomyślelibyśmy, że skoro ludzie napisali tak wspaniałe książki, to Boża księga będzie miała jeszcze wspanialszy styl i że nakaże On aniołom z nieba, aby napisali tę znakomitą książkę, która przekazałaby nam to cudowne objawienie. Moglibyśmy sobie również wyobrazić, że będzie ona napisana tak, by każdy człowiek mógł ją czytać w swoim własnym języku, że wszystko będzie proste i jasne oraz że choć mogą istnieć pewne wątpliwości co do znaczenia tego, co napisałby człowiek, to nie będzie żadnych wątpliwości wokół znaczenia tego, co napisałby Bóg.

Moglibyśmy również być skłonni pomyśleć, że Bóg otoczyłby tę księgę taką aureolą, że człowiek natychmiast by powiedział: >>0, to jest jedna z Bożych ksiąg, bo żaden człowiek nie mógłby otoczyć książki aureolą<<. Mogłoby być tak, że książka ta przejawiałaby cudowne właściwości, takie, że jeśli dotknęłaby jej osoba chora, choroba by ją opuściła. Mogłaby się również w każdej książce znajdować cudowna kieszonka, tak że jeśli człowiek poczułby chęć iść gdzieś i głosić Ewangelię, nie potrzebowałby najpierw przeprowadzać dookoła zbiórki pieniędzy na pokrycie kosztów; bo jeśli byłoby to wolą Bożą, zawsze znalazłby w kieszonce pieniądze na sfinansowanie wydatków. Możemy sobie równie dobrze wyobrazić, że gdyby człowiek powiedział złe słowo przeciwko tej książce, natychmiast padłby martwy na ziemię. Bylibyśmy skłonni wyobrażać sobie, że Boskie objawienie musi być wspaniałą książką; a jednak, gdy już przejdziemy przez te wszystkie spekulacje, powiemy sobie przy dalszym dociekaniu: *Nie, nie, to byłby właśnie taki rodzaj książki, jakiego spodziewalibyśmy się po tego typu objawieniu; ale drogi Boże nie są naszymi drogami, Jego myśli nie są naszymi myślami i jest bardzo prawdopodobne, że gdyby Bóg miał nam dać objawienie, to byłoby ono całkiem odmienną książką niż ta<<. I to jest, drodzy przyjaciele, dokładnie to, co twierdzimy.

Przekonujemy się, że zamiast Biblii napisanej przez czystych i świętych aniołów mamy taką, którą napisali użyci przez Boga słabi i niedoskonali ludzie. A nie tylko to, bo stwierdzamy również, że jeśli ci, co mówią coś przeciwko temu Słowu, zamiast „paść trupem” otrzymują ogromne sumy pieniędzy za wygłaszanie wykładów po linii niewiary. Zamiast aureoli wokół tej księgi, idąc do wielu domów, znajdujemy na niej tylko kurz. Zamiast przekonania się, że każdy człowiek na ziemi posiada Biblię, stwierdzamy, że blisko siedemset milionów ludzi w ogóle nie wie o istnieniu takiej ksiqżki; natomiast spośród milionów tych, co wiedzą, jedynie mała ich część ma egzemplarz, zaś spośród posiadających egzemplarz Biblii, zaledwie garstka jest zainteresowana jej treścią, natomiast pośród tych, którzy są głęboko zainteresowani i stale sięgają do Słowa Bożego, panuje wielkie zamieszanie! Jeden twierdzi, że uczy ona tego, inny, że owego, zaś trzeci stwierdza, że uczy jeszcze czegoś całkiem innego. W rezultacie przekonujemy się, że nie ma na świecie książki napisanej przez ludzi, z którą wiązałoby się takie zamieszanie, jakie dziś panuje powszechnie wśród chrześcijan w odniesieniu do Słowa Bożego. Z pewnością jest to zupełnie odmienna książka od tego, co zgodnie z naszymi wyobrażeniami Bóg mógłby dać swoim stworzeniom, a jednak musiał to być najlepszy sposób. Jak głosi nasz tekst: „Zaiste myśli moje nie są jako myśli wasze, ani drogi wasze jako drogi moje”

Mimo to ktoś może dociekać: >Nie wiem, jak miałby to być najlepszy rodzaj objawienia. O ileż byłoby łatwiej, o ileż skuteczniej, gdyby wszystkie te tajemnicze, ciemne i mylące fragmenty zostały usunięte i gdyby w ich miejsce wprowadzić zapisy przejrzyste i jasne. O ileż by to było lepiej, z jaką łatwością można by nawrócić świat<<.

Musi być tak, że został popełniony jakiś wielki błąd. Jest oczywistym faktem, że coś zostało źle zrozumiane. Cóż to może być? Czy to możliwe, że nasz Ojciec Niebieski nie jest zainteresowany nawróceniem świata? Czy jest możliwe, że nie dba o to, czy nawraca się wielu, czy tylko nieliczni? Przeciwnie, odpowiadamy. Nasz Ojciec Niebieski jest znacznie bardziej zainteresowany nawróceniem świata niż ty lub ja. Pamiętacie, że powiedział, iż nie chce, „aby którzy zginęli, ale żeby się wszyscy do pokuty udali” (2 Piotra 3:9). Przywołajmy Jego stwierdzenie: „Nie mam upodobania w śmierci bezbożnego” (Ezech. 33:11 NB). Przypomnijmy sobie słowa Zbawiciela o podobnej wymowie, gdy informuje nas On, że nawet wróbel nie spada na ziemię bez wiedzy Ojca, a potem dodaje: „Jesteście więcej warci niż wiele wróbli” [Mat. 10:31 NB]. A jednak wydaje się to kłopotliwe. Tutaj mamy stwierdzenia Słowa Boga, że pragnie On, aby grzesznicy się nawrócili. Mimo wszystko widzimy, że dzisiaj ludzie robią tak dużo na rzecz nawrócenia świata, poświęcając czas i ziemskie sprawy, żeby uczynić wszystko, co się da, by świat nawrócić, działając na rzecz znalezienia misjonarzy, by ich wysłać na obce tereny, pracując celem zgromadzenia funduszy potrzebnych na opłacenie takich misjonarzy; a jednak pomyślcie, co mówi Ojciec — że całe złoto i srebro jest Jego, jak i bydło na tysiącach wzgórz. Bóg mógłby zebrać pieniądze niezbędne na wysłanie misjonarzy. Mógłby ściągnąć wystarczającą ilość misjonarzy, aby wykonać tę pracę. Co to wszystko znaczy? Jest tak nie dlatego, że Bóg nie jest bardziej zainteresowany nawróceniem narodów niż ty czy ja, lecz dlatego, że widocznie ludzie źle zrozumieli plan Niebieskiego Ojca.

Owym faryzeuszom sprzed dziewiętnastu stuleci musiało wydawać się to trudne, gdy przyszedł Jezus i im powiedział, że ich wszystkie poglądy były złe, skoro sądzili, że osiągną życie poprzez zachowywanie Prawa; że ich wysuki były bezcelowe, jeśli chodzi o zbawienie i że konieczne jest, aby zaniechali swoich starych wierzeń, uznali swój upadły, grzeszny stan oraz przyjęli Go jako Baranka Bożego, który gładzi grzech świata. Chociaż ubolewamy, że nie mieli oni odwagi, by zająć bardziej wyraźne i szlachetne stanowisko wobec tego, co było prawdą, nic na to nie poradzimy, ale do pewnego stopnia uzmysławiamy sobie, czym musiało to dla nich być. Taka sama sprawa miała miejsce za czasów Martina Lutra. W istocie musiał to być sprawdzian, w szczególności w odniesieniu do katolickich księży i teologów, mieć takiego człowieka jak Luter, który wstał i oświadczył, że źle zrozumieli świadectwo Słowa Bożego, bo podczas gdy oni głosili, że to ich system daje zbawienie wszystkim ludziom, w rzeczywistości umożliwia to jedynie krew Jezusa Chrystusa. Zdajemy sobie sprawę, że wymagało to olbrzymiej odwagi i uniżenia, żeby zajqć tak wyraziste stanowisko względem prawdy.

Stąd też, drodzy przyjaciele, nie powinniśmy być wcale zaskoczeni (w istocie powinniśmy współczuć), jeśli znajdą się tacy, którym nie spodoba się zarzut, że źle rozumieją Boskie plany i zamiary oraz uchylają się od wiary w Jego Słowo. Raczej naturalne jest pragnąć, by wszystko, co zrozumieliśmy w przeszłości, mogło uzyskać potwierdzenie, niż przyjąć Boską Prawdę w sytuacji, gdy oznacza to uprzątnięcie wszystkiego, w co wcześniej wierzyliśmy. Pozostaje jednak fakt, że źle zrozumieliśmy plany i zamiary Boga. Musi tak być, bo inaczej nie byłoby odpowiedzi na pytanie: Dlaczego Bóg dał nam Biblię tak trudną do zrozumienia?

Specjalne niezrozumienie Boskiego Słowa to pogląd, który był tak długo utrzymywany i nauczany, a mianowicie, że celem minionego okresu dziewiętnastu stuleci było nawrócenie ludzkości świata. Może to niektórych zdziwić.

>>Dlaczego?! Jeśli ostatnie dziewiętnaście wieków nie było po to, by nawrócić świat, to po co?<< Drodzy przyjaciele, gdy dzisiejszego wieczoru dojdziemy do końca tematu, przekonacie się, że nawrócenie świata, jakie zamierza przeprowadzić Bóg, jest znacznie bardziej chwalebne, niż mogłyby to w ogóle wymyślić umysły tych, którzy rozważali nawrócenie świata w tym wieku.

1) Po pierwsze, nie wierzymy, by Pan starał się nawrócić świat w minionych dziewiętnastu wiekach, PONIEWAŻ ŚWIAT NIE JEST NAWRÓCONY. Czytamy: „Tak jest z moim słowem, które wychodzi z moich ust:

Nie wraca do mnie puste, lecz wykonuje moją wolę i spełnia pomyślnie to, z czym je wysłałem” (Izaj. 55:11 NB). Fakt, że Boskie Słowo nie nawróciło świata, jest dowodem, że Bóg jeszcze go nie posłał, by nawrócić świat. W istocie, Bóg nigdy nie próbuje czegoś robić, tylko robi. Gdy rozejrzymy się dookoła i widzimy, jak daleko świat jest dziś od nawrócenia, musielibyśmy zakrzyknąć: >>Jeśli zamiarem naszego Ojca Niebieskiego w Wieku Ewangelii byłoby nawrócenie świata, to z pewnością nie jest On tak wszechmocną istotą, za jaką każą nam Go uznawać objawienie i rozum<<.

2) Innym powodem, dla którego uważamy, że pracą ostatnich dziewiętnastu stuleci nie było nawracanie świata, jest to, że bardzo wyraźnie stwierdza to Pańskie Słowo. Zobacz: Dz 28:25-27: „Dobrze Duch Święty powiedział (...) do ojców naszych, mówiąc: Idź do tego ludu, a mów: Słuchem słuchać będziecie, ale nie zrozumiecie, a widząc widzieć będziecie, ale nic nie ujrzycie” Nasz Zbawiciel odnosi się do tego cytatu z Izajasza w dwóch różnych miejscach: Mat. 13:13-17 i  Jan 12:36   „Póki światłość macie, wierzcie w światłość” W poprzedzającej części tego rozdziału z Ewangelii Mateusza odnotowane jest, że niektórzy uczniowie pytają Jezusa, dlaczego mówi w przypowieściach. Jego odpowiedź podana jest w wersecie 13: „Dlatego w podobieństwach do nich mówię, bo, patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją” (NB). On nie chciał, aby zrozumieli. Gdyby mówił jasno, każdy by zrozumiał. Nasz Zbawiciel nie powiedział, że wszyscy, którzy nie widzieli tych wspaniałych rzeczy, byli źli. Przypomina swoim uczniom, że mężowie sprawiedliwi iprorocy pragnęli widzieć te rzeczy, ale Ojciec Niebieski trzymał je w ukryciu, aż minęły cztery tysiące lat. Teraz zaś przyszedł Jezus, aby wywieść niektóre z tych spraw na światło dzienne, ale nie w taki sposób, żeby wszyscy mogli je zrozumieć. Tylko kilku prostych rybaków uchwyciło znaczenie tego, co mówił (Mat.13:16-17; 1 Kor. 1:26-29).

3) Trzecim powodem, dla którego wierzymy, iż Bóg nie próbował nawrócić świata w ciągu obecnego Wieku Ewangelii, jest to, iż BIBLIA WSKAZUJE, ŻE BĘDZIE TO CELEM PRZYSZŁEGO WIEKU. W Izaj. 6:9-11 (NB) znajdujemy proroctwo, do którego odwołuje się nasz Pan i Jego uczniowie:

„Idź i mów do tego ludu: Słuchajcie bacznie, lecz nie rozumiejcie, i patrzcie uważnie, lecz nie poznawajcie!” Chcę, abyście zauważyli kontekst. W wersecie 11 znajduje się pytanie Izajasza: „Dopókiż, Panie?” oraz Pańska odpowiedź: „Dopóki nie opustoszeją miasta i nie będą bez mieszkańców domy bez ludzi, a kraj nie stanie się pustynią Innymi słowy; drodzy przyjaciele, rozumiemy, że ten wiek się zakończyć czasem wielkiego ucisku i rozpaczy i aż dotąd będzie wielu, którzy będą słyszeć i widzieć te rzeczy bez zdolności zrozumienia ich znaczenia. Wiek przeznaczony na nawrócenie świata zbliża się, ale jeszcze nie nadszedł. I znowu, pamiętacie, że w Sof. 3:8-9 (BT) Pan mówi: „Przeto oczekujcie na Mnie — wyrocznia Pana — w dniu, gdy powstanę jako oskarżyciel, bo postanowiłem zgromadzić narody, zebrać królestwa, aby wylać na nie moje oburzenie, cały mój gniew zapalczywy; bo ogień mej żarliwości pochłonie całą ziemię. Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie” Ten okres wielkiego ucisku jest wszędzie umiejscawiany jako poprzedzający wspaniały czas błogosławieństwa i ogólnoświatowego nawrócenia.

4) Jest też czwarty powód. Uważamy, że obecny wiek nie służy nawróceniu świata na podstawie wielu stwierdzeń uczynionych przez naszego Pana Jezusa i Jego natchnionych apostołów, jak przy pewnej okazji, odnotowanej w Mat. 11:25: „Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi! żeś te rzeczy zakrył przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je niemowlątkom” Jaką metodą posłużył się Bóg w celu zakrycia tych rzeczy? Czy było to takie ułożenie spraw, że tylko każdy spośród Jego wiernych naśladowców miał posiadać Biblię i że nikt poza tym nie mógł mieć do niej wglądu? Nie, On zezwala, abyśmy pokazywali ją komukolwiek zechcemy, a sposób jej ukrycia polega na posłużeniu się tak niejasnym językiem, że tylko pewna klasa jest w stanie ocenić owe rzeczy. Jezus nie ubolewa z tego powodu i nie mówi:

>>Och, drogi Ojcze! Chciałbym, żebyś uczynił swoje objawienie jaśniejszym i przejrzystszym. Gdybyś jedynie powiedział im, że przychodzę jako Mesjasz i zrobił to w sposób prosty i jasny, tak żeby nikt nie popełnił błędu, ale nie, zamiast tego podałeś jedno stwierdzenie na temat mojego przyjścia tu, jedno tam, a jeszcze inne gdzie indziej i ludzie nie wierzą, gdy mówię im o tych rzeczach. Dlaczego nie podałeś wszystkiego tak jasno, żeby nie mieli wątpliwości? Dlaczego nie zamieściłeś zwartego rozdziału albo księgi o moim życiu tutaj?<< Jednak Jezus, zamiast się buntować, stwierdza: „Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi! żeś te rzeczy zakrył...” Wygląda na to, że Jezus miał taką samą opinię i takiego samego ducha w tej sprawie jak Ojciec Niebieski i cieszył się, że Biblia nie była tak zrozumiała, żeby wielu chciało ją mieć. I znowu, pamiętacie, jak nasz Pan, posyłając swych uczniów, powiedział: „Na drogę pogan nie wkraczajcie” (Mat. 10:5 NB). Wygląda to tak, jakby nasz Zbawiciel niespecjalnie się wtedy troszczył, czy dobra nowina dotrze do pogan, czy nie. Dlaczego tak było? Widocznie nie nadszedł jeszcze czas nawrócenia świata. Wiemy, że jest to prawdą, bo w dniach, jakie nastały po zmartwychwstaniu naszego Zbawiciela, rzekł On do swych uczniów: „Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody” (Mat. 28:19). Jest oczywiste, że to nie oznaczało, iż głoszenie Ewangelii miało na celu nawrócenie każdego poszczególnego człowieka. Gdy bowiem apostoł Paweł zamierzał udać się do Azji, duch mu zabronił (Dz 16:6-10). Ktoś mógłby powiedzieć: Czy Pismo Święte nie mówi, iż będzie kazana ta Ewangelia Królestwa wszystkim narodom i wtedy przyjdzie koniec? Tak, ale werset ten ma inną część, którą większość powszechnie pomija. Chodzi o frazę: „na świadectwo” (Mat. 24:14). Mamy świadomość, że jeśli Ewangelia Królestwa nie nawróciła świata w ciągu minionych dziewiętnastu stuleci, to dokonała swej pracy dawania świadectwa.

Jeśli dziełem tego wieku nie jest nawrócenie świata, to jaki ma on cel? Teraz dochodzimy do głównego punktu i przekonacie się, jak całkowicie Słowo Boże zrealizowało cel, dla którego Bóg je posłał, natomiast fakt, że było dane w tak niejasnej formie, jest jedną z okoliczności, które umożliwiły Panu przeprowadzenie Jego zamiarów.

Wielu, usłyszawszy, że to jest Słowo Boże, prawie się dalej nad tym nie zastanawia. Inny powie: >>Jeśli to Słowo Boże, to chciałbym się dowiedzieć więcej o tym, co w nim jest. Skoro rzeczy, które napisali ludzie, są takie wartościowe, to o ileż bardziej to, co może mi powiedzieć Bóg<<. Ktoś taki udaje się więc do Biblii i dziwi się, że jest ona taką dziwną książką. Czy- ta o tych wszystkich dziwnych rzeczach — o kołach w kole, o cudownych stworzeniach z czterema twarzami — o jednym jak orzeł, o innym jak lew (Ezech. 10:9-14) i mówi: >>No cóż, nie mogę wymyślić, co to wszystko ma oznaczać<<. Możliwe, że zwraca się do innej części Biblii i czyta o drobiazgowych szczegółach, na które musieli zważać Izraelici podczas wędrówki po pustyni, i stwierdza: >>Czyż nie jest to dziwne i osobliwe? Dlaczego Bóg zawarł w Biblii takie rzeczy?<<. Wielu twierdzi, że nie sq one użyteczne i próbuje znaleźć coś poza tq księgę; i chociaż wciąż mogą uważać Biblię za Słowo Boże, to przykładają do niego niewiele uwagi. Jeszcze inna klasa myśli sobie: >>To jest Boże Słowo i Bóg umieścił tam te wszystkie rzeczy dla jakiegoś celu. Gdy nadejdzie odpowiedni czas, że Bóg zobaczy, iż potrzebuję światła z tych zapisów, to zadba również o to, że je dostanę. Wiem, że gdy zakupię kopalnię złota, to się nie spodziewam, iż całe złoto leżeć będzie na wierzchu, gotowe do zabrania. Wiem, że muszę je wykopać. To jest Boża kopalnia złota i mam zamiar kopać, jak polecił Mistrz — kopać jak po ukryty skarb<< (Mat. 13:44). Zaczyna więc kopać i przekonuje się, że ludzie mieli fałszywe pojęcia na temat Bożego Słowa. Znajduje kilka bryłek w tej kopalni, co przynosi mu pewną miarę niepopularności. Niektórzy się obawiają i wolą wierzyć w rzeczy, które są popularne w odniesieniu do Słowa Bożego. Tacy mówią: >>Skoro przywódcy tak mówią, to ja w to wierzę<< (Jan 7:48, 12:42-43). Inni powiedzą: >>Nie, nie — skoro z tej kopalni złota, jaką dał mi Bóg, wydobywam bryłkę prawdy, to zamierzam się tego trzymać i głosić prawdę, nawet jeśli przyniesie mi to niepopularność<<.

Przekonujemy się zatem, iż ów istotny fakt, że prawdy trzeba się dokopywać, jest jedną z kwestii dokonujących podziału na tych, co są jedynie powierzchownie wierni Panu, i tych, co są Mu wierni z serca.

Dzisiaj zdajemy sobie sprawę, że gdyby Słowo Boże było wolne od tajemniczych i niejasnych stwierdzeń, to dla nikogo z nas nie byłoby powodu, by przy nim obstawać. Nie byłoby niepopularnych prawd. Wszyscy chrześcijanie uczyliby tych samych rzeczy i byłoby całkowicie niemożliwe kiedykolwiek wykazać wierność Panu, bo jakim sposobem nadarzyłaby się okazja, by tę wierność zademonstrować lub coś wycierpieć dla sprawy krzyża Chrystusowego? Gdyby Słowo Boga było proste, to ile prześladowań spotkałoby Jezusa? Pismo mówi: „Bo gdyby byli poznali, nigdy by Pana chwały nie ukrzyżowali” (1 Kor. 2:8). Apostoł Piotr również zaznacza: „Wiem, żeście to z nieświadomości uczynili” (Dz 3:17-18; Łuk. 23:34). A czyż nie jest prawdą, że sam Mistrz spojrzał na swoich morderców i rzekł: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”? To właśnie fakt, że świadectwo dotyczące Jezusa zostało dane w takiej zaciemnionej formie, sprawiło, że było możliwe wypróbowanie Jego wierności względem Niebieskiego Ojca, możliwe były Jego cierpienia.

Tak samo było z Jego uczniami. Gdyby faryzeusze zrozumieli Słowo Boga, to czy myślicie, że prześladowaliby uczniów? Fakt wywodzenia na jaw owego ukrycia prawdy stanowił sprawdzian gorliwości i wierności naśladowców Mistrza poprzez cały wiek. Widzimy, że Słowo Boga jest czymś, co umożliwia nam pokazanie, jak bardzo Go kochamy, jak bardzo jesteśmy gotowi ponosić ofiary w interesie tego, co zostało objawione. Widzimy jednak również inną klasę, która udaje się do Słowa Bożego i otrzymuje stamtąd pewną dozę światła oraz ma odwagę przy nim obstawać, nawet wtedy, gdy prowadzi to do hańby i prześladowania. Klasa ta zaczyna sobie uzmysławiać, że głosząc prawdę Bożego Słowa, można osiągnąć pewflą miarę zaszczytu. Choć jest to niepopularne, to jednak itak przyjemnie jest być zaangażowanym w takiej służbie. Nawet jeśli świat ich nie poważa, to wciąż istnieje mała garstka naśladowców Mistrza, która darzy ich czcią. Itak, służą oni Panu nie dlatego że Go miłują, lecz ze względu na osobiste zaszyty, jakie mogą z tego czerpać. To właśnie fakt, że Słowo Boże jest tak niezrozumiale, umożliwia poddanie ich próbie.

Widzimy więc, że jest kilka rzeczy niezbędnych dla właściwego zrozumienia Bożego Słowa. Jest nie tylko konieczne, żebyśmy je przekopywali, tak jak szuka się ukrytego skarbu, chętnie je badali, ale również nasze serce musi mieć odpowiednie nastawienie. W przeciwnym razie, niezależnie od tego, ile będziemy badać Słowo, nie dotrzemy do prawdy. Przekonujemy się więc, że to właśnie niejasna forma, w jakiej Biblia została dana, pomogła rozwinąć się owym wiernym z minionych dziewiętnastu wieków. Gdyby Biblia była prosta, jasna i przejrzysta od początku, nigdy nie mielibyśmy Martina Lutra ani żadnego z tych zacnych bohaterów okresu reformacji i cieszymy się, że brak jasności Słowa Bożego umożliwił wyłonienie się takich postaci jak tamte. Tak jak prawdy, które oni głosili na podstawie Biblij, były niepopularne dla nominalnych chrześcijan w tamtym czasie, tak i obecnie istnieją nowe prawdy, wywiedzione na światło dzienne, które są równie niepopularne dla nominalnych chrześcijan dzisiejszych czasów. Pytanie tylko, czy mamy zamiar stanąć po stronie popularnego błędu, czy po stronie niepopularnej prawdy.

Niektórzy byliby skłonni powiedzieć: >Uważasz, że Pan zupełnie nie troszczy się o nawrócenie świata dopóty, dopóki nie rozwinie tej klasy wiernych chrześcijan?<<. Nie, Pan jest zainteresowany nawróceniem świata; a owa selekcja tej klasy wiernych chrześcijan i ich wypróbowanie nie jest po to, by reszta świata została stracona, ale raczej po to, by mogła być zbawiona. Wspomnieliśmy już o tym wieku, w ciągu którego odbędzie się wspaniałe nawrócenie obejmujące cały świat. Każdy, kto bada Słowo, może dostrzec wiele proroctw na temat tego radosnego czasu.

To, że nawrócenie świata nie miało nastąpić wciągu obecnego wieku, jest bardzo jasno ukazane w takich fragmentach jak 2 Tym. 3:1: „A to wiedz, iż w ostateczne dni nastaną czasy trudne.. Nie wygiąda to, jakoby świat miał być nawrócony, gdy nadejdzie koniec wieku. W tym samym sensie wypowiada się apostoł Piotr: „Przyjdą w ostateczne dni naśmiewcy” (2 Piotra 3:3). To również nie brzmi tak, jakby nawrócenie świata już nastąpiło. Posłuchajmy naszego Mistrza: „A jako było za dni Noego, tak będzie i za dni Syna człowieczego” (Łuk. 17:26). I to też nie brzmi tak, jakby chodziło o światowe nawrócenie. Biblia uczy, że ogólnoświatowe nawrócenie odbędzie się po, a nie przed wtórym przyjściem Pana. Izaj. 29:11-15 (NB): „Dlatego z widzeniem tego wszystkiego jest u was tak, jak ze słowami zapieczętowanej księgi; gdy się ją poda temu, który urnie czytać i powie: Przeczytaj to, proszę, wtedy on odpowiada: Nie potrańę, gdyż to jest zapieczętowane; a gdy się poda księgę takiemu, który nie urnie czytać, i powie: Przeczytaj to, proszę, wtedy on odpowiada: Nie umiem czytać. I rzeki Pan: Ponieważ ten lud zbliża się do mnie swoimi ustami i czci mnie swoimi wargami, a jego serce jest daleko ode mnie, tak że ich bojaźń przede mną jest wyuczonym przepisem ludzkim, dlatego też Ja będę nadal dziwnie postępował z tym ludem, cudownie i dziwnie, i zginie mądrość jego mędrców, a rozum jego rozumnych będzie się chował w ukryciu. Biada tym, którzy głęboko ukrywają przed Panem swój zamysł, których działanie odbywa się w ciemności i którzy mówią: Kto nas widzi? Kto wie o nas?” Jakże prawdziwie opisuje to pozycję Słowa Bożego dzisiaj. Przedkładamy kilka z tych ciemnych tajemnic człowiekowi, który jest uczony, a on mówi: >>Nie mogę powiedzieć<<. Potem idziemy z tym do innego, który nie jest uczony i mówimy: >>Co sądzisz na temat tego zapisu?<<. On zaś odpowiada: >>Nie rozumiem tego, nie jestem uczonym<<. Ale oto prorok ma dla nas kilka dalszych myśli. Werset 16: „O, jak przewrotni jesteście! Tak jak gdyby można garncarza stawiać na równi z gliną! Jak gdyby dzieło mogło mówić o swoim twórcy: Nie on mnie stworzył, a garnek mówił o garncarzu: On nic nie urnie!” (NB) Czy jest możliwe, że ludzie bezwiednie wywracajq rzeczy do góry nogami? Jest wiele ważnych spraw, co do których jest to prawdą. Ludzie dawali nam do zrozumienia, że świat będzie nawrócony, a potem przyjdzie Chrystus. Przeciwnie, widzieliśmy wyraźnie, że świat nie będzie nawrócony, zanim przyjdzie Chrystus, lecz że w dniach ostatecznych będą czasy niebezpieczne; ludzie będą raczej miłośnikami przyjemności niż miłującymi Boga (2 Tym. 3:4). Jest to jedna z prawd, które zostały wywrócone. Gdy nadejdzie ów czas, to zauważcie, co będzie miało miejsce. W Izaj. 29:18 czytamy, że gdy nastanie ten wiek, gdy zostanie ustanowione Królestwo naszego Pana w chwale, nie będzie już dłużej tak, że ludzie będq słyszeć, lecz nie będq rozumieć, że będą patrzeć, a nie zobaczą, ale zarówno w literalnym, jak i symbolicznym sensie „głusi będą słyszeć słowa księgi, a oczy ślepych z mroku i z ciemności będą widzieć” (NB). Wersety 19 do 24: „Ale cisi nader się rozweselą w Panu, (...) gdy ustanie okrutnik, a zniszczeje naśmiewca, wykorzenieni będą wszyscy, (...) którzy winują człowieka dla słowa i bez przyczyny do upadku przywodzą sprawiedliwego. I staną się rozumnymi błądzący duchem, a szemracze nauczą się umiejętności” Ktoś mógłby powiedzieć:

>>Nie bardzo uchwyciłem tę myśl. Mówisz, że po swoim przyjściu Pan ma zamiar ujawnić ukryte w Słowie Bożym sprawy. Ale jak On to zrobi? Czy da im nową Biblię?<< Nie, będzie przy otwieraniu i zdejmowaniu pieczęci ze starych biblijnych prawd. Jak jasne i przejrzyste sq proroctwa odnośnie pierwszego przyjścia naszego Pana i Jego dzieła! W jaki sposób Pan uczynił je tak jasnymi dla nas? Czy przez wycięcie ich i zrobienie nowej książki oraz przez ułożenie proroctw we właściwym porządku? Nie, one ciągle są w takim samym ułożeniu. Stało się to dzięki umożliwieniu nam dostrzeżenia znaczeń tych zapisów. Nie są już one dla nas niejasne i tajemnicze, choć wciąż są tak samo rozrzucone jak zawsze. A zatem, po swoim drugim przyjściu nasz Pan zamierza pokazać ludziom zwiqzki pomiędzy wszystkimi tymi tajemniczymi obecnie kwestiami w Jego Słowie i ich tajemniczy charakter zostanie usunięty, a samo Słowo Boże nie będzie dłużej księgą trudną do zrozumienia. Będzie to bowiem czas, kiedy znajomość chwały Pańskiej napełni całą Ziemię tak, jak wody napełniają morze (Hab. 2:14) i wszyscy Go poznają, od najmniejszego do największego z nich (Jer. 31:34). Czyż nie takie nawrócenie jest potrzebne!

Następnie chcemy, żebyście zauważyli, iż prawdziwym celem rozwoju i wybrania tych, których Pismo Swięte zbiorczo nazywa Kościołem Chrystusa, tych, którzy chcą się ofiarować i być wiernymi w obliczu sprawdzianu niepopularnych prawd obecnego wieku, jakie są wywodzone na jaw, jest to, że zamierzajq oni być MISJONARZAMI, którzy będq przeprowadzać nawracanie świata w następnym wieku. Wielu jest skłonnych uważać, iż wydaje się bezużyteczne, że Pan miałby rozwijać, próbować i wybierać małą klasę ludzi w ciągu tego ostatniego wieku, a z kolei zezwalać, by tak wielka ich ilość szła do grobu bez poznania owego jedynego imienia danego ludziom pod niebem, w którym mają być zbawieni (Dz 4:12).

Popatrzmy jednak na zwiqzek, jaki istnieje między Kościołem tego wieku a światem, który ma ujrzeć światło w wieku, który nadejdzie: Nasz Zbawiciel wszędzie zaznaczał, że chrześcijańska droga jest bardzo wskq drogq. Pamiętacie, jak powiedział: „Ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; a mało ich jest, którzy ją znajdują” (Mat. 7:14). Jednq z kwestii, które sprawiajq, że jest ona wqska, stanowi niejasność Słowa Bożego. Innq jest niepopularność prawdy, jaka jest na czasie. Ten, kto chce postępować zgodnie z wolą Pana, nie może podążać zgodnie z kierunkiem tego świata (Efezj. 2:2). Pamiętacie, że przy jednej okazji, mówiąco tym, jak wąska jest ta droga i na pytanie uczniów: „Któż tedy może być zbawiony?”, nasz Zbawiciel odrzekł: „Łatwiej bowiem wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego” Przy innej okazji ktoś Go spytał:

„Panie! czyli mało tych jest, którzy mają być zbawieni?” (Łuk. 13:23). Jeśli droga jest tak wąska, nie będzie zbyt wielu zbawionych. Jednak Mistrz odparł: „Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga” (Łuk. 18:24-27 NB). W swej mqdrości Bóg to w jakiś sposób tak urzqdził, że zamiast nielicznych zbawionych, zbawionych będzie wielu (1 Tym. 2:3-4). Dziś jednak przekonujemy się, że jest wiele mężczyzn i kobiet, którzy sobie uświadamiają, że skoro inni mają być zbawieni, to trzeba im nieść Ewangelię. Jak bowiem będą zbawieni bez głoszenia (Rzym. 10:13-14)? Muszą być do nich posłani misjonarze. Czy ludzie mogą wiele zdziałać w związku z tym? Zostało wysłanych wielu misjonarzy, a jednak wciąż pozostają setki milionów, które nie słyszały o Panu Jezusie Chrystusie i o drodze zbawienia. Co więcej, do wszystkich tych zastępów, które poszły do grobu, nie zostali posłani żadni misjonarze. Nie ma w chrześcijaństwie kościoła gotowego, by zebrać pieniądze i wysłać misjonarzy do tych wszystkich, którzy umarli w pogańskiej niewiedzy. Wykażemy wam, że Bóg zdecydował o wspaniałym ruchu misyjnym, a ten ruch misyjny ma nie tylko ponieść Ewangelię do każdego żyjącego, ale też do tych wszystkich, którzy umarli bez znajomości zbawienia.

Pamiętacie, że w Ew. Jana 1:9 jest wspomniane: Jezus Chrystus „był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat” Zdajemy sobie sprawę, że spośród wszystkich milionów, jakie pojawiły się na świecie, zaledwie niewielu zostało oświeconych ową jedyną „światłością” i że skoro wszyscy mają być oświeceni, to obejmuje to zarówno rzesze tych, którzy zmarli, jak też żyjących i tych, którzy dopiero się urodzą.

Człowiek wymyślił, że to on ma wybrać misjonarzy, zbudować uniwersytety i seminaria, aby tych misjonarzy przygotować, a po tym, jak otrzymają swoje instrukcje — wysłać ich do Chin czy Afryki, aby tam nawracali pogańskie hordy. Drodzy przyjaciele, to był błąd.

Przekonaliśmy się, że w swoim planie Bóg zdecydował o posiadaniu pewnych wspaniałych misjonarzy; lecz zamiast pozwolić ludziom, by ich wybrali, wybiera ich osobiście; zamiast kształcić tych misjonarzy w ziemskich szkołach i uczelniach, poucza ich Pan (Jan 6:44-45); zamiast roku czy dwóch, ich kształcenie wymaga całego poświęconego życia. To jest część celu obecnego życia w przypadku każdego chrześcijanina czy chrześcijanki — rozwinąć się i przygotować do bycia z Jezusem jako członkowie owego wielkiego stowarzyszenia misyjnego, które zamierza dokonać nawrócenia ziemi w następnym wieku.

Pamiętacie, jak przy pewnej okazji, gdy Jan był już w podeszłym wieku i jego praca zbliżała się ku końcowi oraz gdy napisał poselstwa do różnych kościołów — Pan przemówił do niego słowem zachęty, stwierdzając: „Musisz zasię [w wyższym i znaczniejszym sensiel prorokować przed wielą ludzi i narodów, i języków, i królów” (Obj. 10:11). Wielu uważa, że jedynym możliwym do tego odniesieniem było rozpowszechnienie Księgi Objawienia, że tylko w tym sensie Jan dawał świadectwo przed wieloma narodami. Teraz jednak wiemy, że istnieje wyższy sens tego, że Jan i wszyscy wierni naśladowcy Mistrza mieli świadczyć przed światem.

Gdy nadejdzie ów wspaniały wiek, ciemności zostaną rozproszone przez promienie słońca. Pamiętacie, że w Piśmie Swiętym okres ostatnich sześciu tysięcy lat płaczu i zwątpienia, cierpień i ignorancji jest często porównywany do nocy, zaś ten chwalebny czas, jaki nastanie, gdy Słowo Boże nie będzie już dłużej trudnym Słowem, Słowem błędnie rozumianym, jest dla kontrastu nazywany porankiem. Psalm 30:6: „Albowiem prędko przemija gniew jego, ale po wszystek żywot trwa dobra wola jego; z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele” Skoro ma być poranek, będzie również słońce, żeby poj awiło się światło. Pytamy, co ma stanowić owo wielkie słońce, które wzejdzie w tym czasie? To słońce, o którym czytamy w Mal. 4:2: „Ale wam, którzy się boicie imienia mego, wznijdzie słońce sprawiedliwości, a zdrowie będzie na skrzydłach jego” Rozumowalibyśmy, że w zasadniczym sensie Jezus wyraźnie jest „słońcem sprawiedliwości”: ale kiedyś nasz Zbawiciel powiedział do swoich naśladowców: „Sprawiedliwi lśnić się będą jako słońce w królestwie Ojca swego” (Mat. 13:43). Wnosimy z tego, że ów wielki czas światła ma być zapoczątkowany poprzez promienie „słońca sprawiedliwości” i że ‚„słońce sprawiedliwości” oznacza nie tylko Jezusa, ale również wiernych naśladowców Jezusa. Pamiętacie zapis z Kol. 3:4: „Gdy się Chrystus (...) pokaże, tedy i wy z nim okażecie się w chwale” oraz w 2 Tym. 2:12: „Jeśli [z Nim] cierpimy, z nim też królować będziemy” I znowu w Izaj. 40:10: „Oto panujący Pan przyjdzie przeciwko mocnemu, a ramię jego panować będzie nad nim; oto zapłata jego z nim, a dzieło jego przed nim” — stwierdzenie dotyczące Pańskiego przyjścia. Wspomniane są tu dwie rzeczy: zapłata i praca. Dla kogo jest ta zapłata? Jego wierni naśladowcy mają być nagrodzeni miejscem tuż obok Niego. Zauważcie, że nie jest powiedziane: Zapłata Jego z Nim, a potem cała Jego praca będzie dopełniona przez nagrodzenie jego kościoła, ale „zaplata jego z nim, a dzieło jego przed nim” Jakie to dzieło będzie przed Nim, gdy Jego święci będą nagrodzeni miejscem po Jego prawicy? Chodzi o nawracanie świata. Juda stwierdza: „Oto Pan idzie z świętymi tysiącami swoimi, aby uczynił sąd wszystkim i karał wszystkich niezbożników” (Judy 1:14-15). Nie przychodzi, aby być surowym dla świata, nie po to, by okazać nieżyczliwość, ale żeby ich przekonać. Co jest po pierwsze niezbędne do nawrócenia? Przekonanie o swojej winie. Człowiek, który nie jest przekonany o swojej winie, nie może być naprawdę nawrócony; ale ten, kto jest przekonany o swej winie, znajduje się na dobrej drodze do nawrócenia. Pamiętacie, jak to było z ludźmi, którzy ukrzyżowali naszego Zbawiciela, bo nie zdawali sobie sprawy że jest On Mesjaszem. Odnosząc się do tego, prorok stwierdza:

„Patrzyć będą na mię, którego przebodli; i płakać będą nad nim płaczem, jako nad jednorodzonym; gorzko, mówię, płakać będą nad nim, jako gorzko płaczą nad pierworodnym” (Zach. 12:10). Znajdą się pośród tych, którzy będą przekonani o fakcie, iż ukrzyżowali Mesjasza, bo nie udało im się Go rozpoznać, a w związku z tym czynem ich serca będą odczuwać żal. Będą płakać nad Nim właśnie tak, jak ojciec płacze po stracie dziecka. Drodzy przyjaciele, mamy świadomość, że nawrócenie świata ma znaczyć daleko więcej, niż ogromna większość sobie kiedykolwiek wyobrażała. Nie ma misjonarzy nawracających lwy, ale owi misjonarze mają zamiar je odmienić, podobnie jak pustynię Sahary, którą przekształcą w taki sposób, że „weselić się będzie pustynia, (...) a rozraduje się i zakwitnie jako róża” (Izaj. 11:6-9, 35:1). Chcemy wam wykazać, że to nawrócenie będzie tak rozległe, że obejmie cały szeroki świat, co nigdy nie przyszło na myśl człowiekowi. Doprawdy, jak mówi Bóg: „Ale jako wyższe są niebiosa niż ziemia, tak przewyższają drogi moje drogi wasze, a myśli moje myśli wasze” (Izaj. 55:9).

Sądzimy, że pozwolenie, by Słowo pozostało dalej w obecnych warunkach jego zaciemniania i złej interpretacji, nie ułatwiłoby nawrócenia świata. Jeśli świat ma być nawrócony, to zaiste najlepsze, co można zrobić, to sprawić, by Słowo Boże stało się tak jasne, jak to tylko możliwe. Ale jeśli w ciągu obecnego Wieku Ewangelii świat nie ma być nawrócony, jeśli jego dziełem jest wybranie, rozwinięcie i wypróbowanie misjonarzy, to uznajemy, że najlepszą rzeczą dla ich rozwoju i sprawdzenia jest pozwolenie, by przez okres ich wyboru pozostało ono niejasne. I uważamy, że tak właśnie jest. Słowo Boże pozostało niejasne, błędnie je rozumiano i trudna była jego interpretacja. Do jego stwierdzeń przypięto wiele poglądów i różnorodnych myśli i trwało to do naszych czasów. W Obj. 20:12, po oświadczeniu, że Kościół powstanie i będzie królować z Chrystusem 1000 lat, poj awia się stwierdzenie, że „księgi otworzone są Te księgi nie zostały jeszcze otwarte; wyjątek stanowią ci nieliczni, którzy chcą podporządkować się Pańskiej woli. Jeśli chodzi o resztę ludzkości, to jak dotąd Słowo Boże dalekie jest od tego, by zostało dla nich otwarte. Ale później tak nie będzie. Księgi zostaną otwarte i nastanie czas, że droga będzie tak prosta, że „i głupi nawet nie zbłądzą” (Izaj. 35:8). Słyszeliśmy, że zapis ten odnoszony jest do obecnego czasu. Ale z pewnością tak nie może być. Z całą pewnością droga nie jest tak prosta i jasna, jak będzie naówczas. Obecnie jest ona raczej ciemna i mądrzy ludzie często na niej w tym czasie błądzą, a jedynie głupi nie. Fragment ten nie odnosi się do obecnego wieku, lecz do przyszłego, wspaniałego wieku ogólnoświatowego nawrócenia. Izaj. 35:1: „Weselić się z tego będzie pustynia i miejsce leśne, a rozraduje się i zakwitnie jako róża” Jestem pewny, że nikt z nas nie może utrzymywać, że jest to dziś prawdą. Na świecie wciąż są pustynie. To przekształcenie jeszcze ewidentnie nie nastąpiło. Gdy panowanie nad ziemią zostanie odebrane ludziom złym, którzy sprawowali kontrolę w przeszłości, a dane Chrystusowi i owym misjonarzom, którzy zostaną wzbudzeni do chwalebnego stanu wraz z Nim, wówczas nadejdzie dla pustyni czas radości i kwitnienia niczym róża, aż ostatecznie cała ziemia rozraduje się i zakwitnie jak ogród Pański, a Bóg „miejsce nóg swoich uwielbi” (Izaj. 60:13, 66:1). To będzie nawrócenie. Gdy to będzie miało miejsce, „tedy się otworzą oczy ślepych, a uszy głuchych otworzone będą. Tedy podskoczy chromy jako jeleń, a niemych język śpiewać będzie” (Izaj. 35:5-6). Jesteśmy pewni, że ta część nawrócenia także się jeszcze nie odbyła. Nie ma miejsc na tej ziemi, gdzie ślepym przywracano by wzrok, głuchym słuch i gdzie chromi byliby w stanie skakać. Taki czas jednak nadejdzie, gdy chory zostanie przemieniony w zdrowego, słaby w mocnego, gdy „stanie się miejsce suche jeziorem, a bezwodne źródłami wód” (Izaj. 35:7). Oto część zadań, jakie muszą być wykonane w następnym wieku. „I będzie tam droga bita” w owym czasie (Izaj. 36:8 NB). Dzisiaj to nie jest prawdą. Droga chrześcijan dzisiaj nie jest drogq bitq. Droga bita, szczególnie w tamtych czasach, była łatwo widoczna. Była to droga poprowadzona na wyżynach, tak żeby podróżny nie musiał wędrować mokradłami i bagnami ani nie musiał pokonywać trudności, jakie miałby podróżny wędrujący po nierównym terenie. Dzisiaj tak nie jest. Zamiast drogi bitej, dalekiej od przeszkód, droga chrześcijanina jest drogą wąską (Mat. 7:14). „Nie będzie tam lwa, a okrutny zwierz nie będzie chodził po niej (...); ale wybawieni po niej chodzić będą. Odkupieni, mówię, Pańscy nawrócę się, i przyjdq na Syon z śpiewaniem, a wesele wieczne będzie na głowie ich; radość i wesele otrzymają, a żałość i smutek uciecze” (Izaj. 35:9-10). To się jeszcze zdecydowanie nie wypełniło, gdyż wciąż są lwy. Szatan ciągle obchodzi jako lew ryczący, szukając, kogo by pożarł (1 Piotra 5:8). Żałość i smutek także jeszcze nie uciekly Smutek dostrzeżemy wszędzie, gdzie popatrzymy. Ludzie ciągle wzdychają. Nawet lud Pański wzdycha za lepszym czasem, na jaki z Boskiej opatrzności i w myśl nauki Słowa ma nadzieję w przyszłości (Rzym. 8:22-23).

W jaki sposób zostanie przeprowadzona ta praca? Dzięki uzdrawiającej mocy Chrystusa i Jego Oblubienicy, którzy będą sprawować władzę. „Słońce sprawiedliwości” wzejdzie ze zdrowiem na swoich skrzydłach. Pustynia zostanie uleczona i mieszkańcy ziemi zostaną uleczeni. Nawet ci, którzy umarli, zostanq wzbudzeni i wyprowadzeni, aby mieć udział w tym chwalebnym czasie. „Nie dziwujcież się temu; boć przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co w grobach, usłyszą głos jego; i pójdq” (Jan 5:28-29). Czyż Chrystus nie umarł za wszystkich? Czyż Słowo Boże nie powtarza po wielokroć: „Aby [Jezusj (...) za wszystkich śmierci skosztował” (Hebr. 2:9); „Albowiem jako w Adamie wszyscy umierajq, tak i w Chrystusie wszyscy ożywieni będę” (1 Kor. 15:22). Bo „tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał (...). Bo nie posłał Bóg Syna swego na świat, aby sądził świat, ale aby świat był zbawiony przezeń” (Jan 3:16-17). Teraz widzimy, jak z Bożej opatrzności ten chwalebny wiek nawrócenia przyprowadzi do wiedzy tych, którzy umarli bez poznania Chrystusa oraz jak przywiedzie do świadomości każdego we wszystkich zakątkach świata, zapewniając wspaniałą możliwość zbawienia, którego ofiara Zbawiciela dokonała dla wszystkich.

Widzimy, że dzisiaj istnieją różne przeszkody na drodze do nawrócenia świata. Na pierwszym miejscu znajduje się prawdopodobnie największa przeszkoda na tej drodze, a mianowicie wolność Szatana. Rzeczywiście chodzi on dookoła jak ryczący lew. Czy lud Boży nie czuje się nękany i ograniczony w swoich wysiłkach za sprawą tego złośnika, na ile Bóg mu na to zezwala? Mamy powiedziane, że po uwielbieniu Kościoła Szatan zostanie zwiqzany, uwięziony, aby nie zwodził więcej narodów (Obj. 20:1-3). Będzie to usunięciem jednej przeszkody na drodze do nawrócenia świata.

Po drugie, usunięta zostanie niewiedza. Czytamy w Piśmie Świętym, że „nie będzie więcej uczył żaden bliźniego swego i żaden brata swego, mówiąc: Poznajcie Pana; bo mię oni wszyscy poznają, od najmniejszego z nich aż do największego z nich, mówi Pan” (Jer. 31:34). Wtedy nie będzie różnic poglądów na temat świadectwa Bożego Słowa. Wszyscy tak samo pojmować będą Boski plan.

Trzecią przeszkodą w nawróceniu świata jest słabość ludzkiego umysłu. Znajdujemy wiele umysłów w takim stanie, że nie ma znaczenia, jak jasno prawda jest im przedstawiana, i tak nie mogq jej one uchwycić. Niektórzy są umysłowo chorzy. Jeśli mają być kiedykolwiek nawróceni, musi się to odbyć przez usunięcie ich chorób. Inni odziedziczyli słabość od swoich rodziców. Czasem ludzie majq uprzedzenia i różne sposoby fałszywego rozumowania. Nie ma znaczenia, co się powie lub czego się nie powie — nic nie zrównoważy w sposób całkowity błędnego rozsądzania, za jakim podążają te umysły. Zdajemy sobie jednak sprawę, że gdy nadejdzie ów czas, gdy wypełni się werset mówiący, iż „za onych dni nie będą więcej mówić: Ojcowie jedli grona cierpkie, a synów zęby ścierpły” (Jer. 31:29), ludzie zostaną wybawieni od swoich odziedziczonych słabości. Rozumiemy, że gdy zostanie osiqgnięty cel, dla którego Słowo Boże było zaciemnione, Pan usunie wówczas ten brak jasności, jaki spowijał Jego Słowo. Izajasz mówi: „I skazi [Bóg] na tej górze [Królestwo] zasłonę, która zasłania wszystkich ludzi, i przykrycie [niewiedzy], którym są przykryte wszystkie narody. Połknie śmierć w zwycięstwie, a Pan panujący otrze łzę z każdego oblicza, i pohańbienie ludu swego odejmie ze wszystkiej ziemi; bo Pan mówił. I rzecze dnia onego lud Pański: OTO BÓG NASZ ten jest; oczekiwaliśmy go, i wybawił nas. Tenci jest Pan, któregośmy oczekiwali; weselić i radować się będziemy w zbawieniu jego” (Izaj. 25:7-9). Zmarli zostaną obudzeni, aby usłyszeć Ewangelię. Było obiecane, że usłyszą po to, by jak inni mogli mieć udział w zasługach, jakie krew Chrystusa zapewnia wszystkim (Łuk. 2:10). Wówczas owi wspaniali misjonarze będą wykonywać swe chwalebne dzieło przemiany mieszkańców ziemi i ziemskich warunków, przekształcania ziemi z jej obecnego niedoskonałego stanu w stan raju, tak żeby Bóg mógł jeszcze raz spojrzeć na dół i ogłosić ów stan jako „bardzo dobry” Dzieje 3:20-21: „A [Bóg] posłałby (...) Jezusa Chrystusa, który zaiste niebiosa ma objąć aż do czasu naprawienia wszystkich rzeczy, co był przepowiedział Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków:” To zaiste będzie czas restytucji, czas, w którym pod władzą Chrystusa i Jego Kościoła warunki na ziemi i pośród członków rodzaju ludzkiego na ziemi zostaną odnowione, przywrócone dokładnie do takich, jakie panowały przed upadkiem. Dlaczego?! Skoro zapanują takie warunki, skoro Chrystus i Kościół przejmą kontrolę nad ziemią, a Szatan będzie związany, skoro z ziemi zostaną usunięte wsze!kie smutki, wraz z Szatanem, który dłużej nie będzie zwodzić i kusić człowieka, a posłuszeństwo oznaczać będzie błogosławieństwo i łaskę — wtedy nikt nie zechce grzeszyć, każdy zechce słuchać Pana i czynić Jego wolę. Oto kilka wersetów o podobnej tematyce. Psalm 110:3: „Lud twój będzie dobrowolny w dzień zwycięstwa twego” Gdy ten czas nadejdzie i Chrystus wraz z Kościołem przejmą kontrolę nad ziemią, ludzie wykażą dobrą wolę. Z powodu niedoskonałych warunków, jakie panują na ziemi obecnie, dziś nie są oni chętni, by się Mu podporządkować, ale w dniu Jego panowania okażą taką wolę. Psalm 18:45 (BT): „Są mi posłuszni na pierwsze wezwanie; cudzoziemcy mi schlebiają:” Zdaje się tu zawierać taka myśl, że gdy przyjdzie czas i cały świat usłyszy, że Chrystus ujął panowanie nad ziemią, ludzie Mu ulegną. Dalej, o tej samej wymowie Psalm 66:3-4 (BT):

„Powiedzcie Bogu:

Jak zadziwiające są Twoje dzieła! Z powodu wielkiej Twej mocy muszq Ci schlebiać Twoi wrogowie. Niechaj cała ziemia Cię wielbi i niechaj śpiewa Tobie, niech imię Twoje opiewa!”

Zwróciwszy waszą uwagę na te wersety, chciałbym, abyście zauważyli coś szczególnego w tych dwóch ostatnich. W przypisach do obydwu każdy z nich ma: „obłudnie się poddadzą” „Dla wielkości mocy twojej obłudnieć się podadzą nieprzyjaciele twoi” (BG). Znaczy to, że gdy nadejdzie ów czas, warunki będq dokładnie przeciwne do tych, jakie panujq dzisiaj. Warunki, jak i wszystko inne, muszą być odmienione. Rozumiemy, że w owym czasie człowiek czyniący zło zostanie szybko ukarany, zaś człowiek postępujący dobrze będzie natychmiast nagrodzony. A dzisiaj jest tak, że jest możliwe, iż człowiek postępujący dobrze cierpi, a człowiek czyniący źle może mieć powodzenie. Naówczas będzie odwrotnie. „Drogę niepobożnych podwraca” (Psalm 146:9). Nie będzie już dłużej faktem, że niegodziwość będzie profitować. Wtedy sprawiedliwość będzie przynosić korzyść, a nikczemność spotka się z należytą karą. Spodziewamy się, że wszyscy będą usiłowali podporządkować się Panu i robić to, czego On od nich oczekuje. Jeśli służą Bogu, będzie to lepiej dla ich zdrowia, ich życiowej pozycji oraz ich wszelakich Spraw. Będzie to czas, gdy z dobrego postępowania wyniknie nie tylko duchowa korzyść, ale również ziemska. Psalmista mówi, że kiedy zapanuje taki czas, nawet wielu Pańskich wrogów Mu się podporządkuje, jednak wich przypadku nie będzie to posłuszeństwo z serca, lecz posłuszeństwo udawane, okazywane nie dlatego, że naprawdę będą Go kochać, lecz dlatego, iż zapanujq nowe warunki, w których będzie się opłacało czynić dobrze. W konsekwencji, wraz z uplywem czasu niektórzy z nich prawdopodobnie polubią te warunki, chociaż na początku ulegali dlatego, że się to opłacało. Udawane posłuszeństwo zostanie stopniowo przemienione w posłuszeństwo serca. Krok po kroku nauczą się oni tak miłować warunki owego czasu, że będą wierni nawet za cenę cierpienia. Z drugiej strony, będq i tacy, którzy nieustannie okazywać będq tylko udawane posłuszeństwo. Nigdy nie dojdą do harmonii serca z Panem, nigdy nie osiągną tego punktu, że ich posłuszeństwo wynikać będzie z ich umiłowania sprawiedliwości. Pismo Święte nam pokazuje, że przy końcu Szatan zostanie na krótki czas rozwiązany. W jakim celu? Po to, by wskazać tych, co byli obłudni w swym poddaństwie (Obj. 20:1-3,7,8). Prawdopodobnie będą oni jakimś sposobem myśleć, że osiągną więcej, podporządkowując się szatańskim sugestiom niż na drodze wierności wobec Pana. Ujawnią się więc i zamanifestują fakt, że nigdy nie doszli do harmonii serca, lecz jedynie schlebiając, byli poddani Mistrzowi. Rozumiemy, że tacy zostaną usunięci jako niegodni miejsca w chwalebnym Królestwie Pana (Dz 3:23).

Niektórzy mogą być skłonni twierdzić: Jeśli w taki sposób ma się odbywać nawracanie świata, to zajmie to tylko tydzień lub dwa, a każdy będzie nawrócony, a ci, co będą niewierni — wytraceni i w ciągu roku czy dwóch cała praca będzie zakończona, a dzieło nawrócenia świata wykonane<<. My mówimy: 0, nie, drodzy przyjaciele, nawrócenie dokonałoby się w bardzo krótkim czasie, gdyby miało oznaczać jedynie pozbycie się zlych nawyków, rezygnację ze skłonności do prawdziwie złych rzeczy. W tym sensie będzie to szybka praca i zajmie niewiele czasu. Ale to nawrócenie, jakie jest zamysłem Pana,jest czymś tak wspaniałym, żeprzeprowadzeniego musi zajqć całe tysiqc lat. W Obj. 20:4 czytamy: „I ożyli, i królowali z Chrystusem tysiąc lat” i będzie to trwać aż do końca owego tysiąca lat, by pozostali z umarłych mogli żyć w doskonałym sensie. Nie wcześniej, bo dopiero z końcem owego czasu zostaną przywróceni do sprawiedliwości, nie do tego, co człowiek dziś nazywa sprawiedliwością, ale do takiego stopnia sprawiedliwości, jaki może znaleźć ocenę i uznanie przed Panem i Jego świętymi aniołami. Nie wcześniej, jak dopiero w tym czasie ludzie zostaną przemienieni ze stanu choroby do stanu doskonałego zdrowia, nie do zdrowia, jakie człowiek zna dzisiaj, lecz do absolutnej doskonałości zdrowia. W tym okresie stan właściwy obecnym, niedoskonałym warunkom ustąpi miejsca takiemu, w którym smutek i wzdychanie uciekną. Rozumiemy, że w swej dobroci Pan to tak urzqdził, iż będzie to dobre nawet dla tych, którzy uchylać się będq od osiqgnięcia harmonii z Nim. Pamiętacie, co mówi Biblia: „Dobryć jest Pan wszystkim, a miłosierdzie jego nad wszystkimi sprawami jego” (Psalm 145:9). Sądzimy, że nawet wobec takich nienaprawialnych złośników, którzy odmówią posłuszeństwa, Pan zamierza być dobrotliwy Nie może być jednak dobry dla każdego.

Niektórzy ludzie mówią nam, że niegodziwcy nie zasługują na takie dobre czasy jak owe. Skoro nie osiągają harmonii w tym życiu, na nic nie zasługują w przyszłości. No cóż, drodzy przyjaciele, gdybyśmy ja i wy otrzymywali tylko to, na co zasłużymy, nie dostalibyśmy zbyt wiele. Jednak cieszymy się, że Pan zamierza uczynić dla nas więcej, niż ktokolwiek z nas na to zasługuje. Widzieliśmy, że Pan jest dobry dla tych, którzy doszli do zgody z Nim w tym wieku, ma zamiar być dobry dla tych, co osiągną harmonię z Nim w wieku przyszłym, jak też zamierza być dobry nawet dla tych, którzy w ogóle nie osiągną z Nim porozumienia. On nie zamierza pozwolić im na życie wieczne we wszechświecie, w którym wszystko będzie czyste. Życie we wszechświecie wolnym od grzechu, podczas gdy oni kochają grzech, oznaczałoby dla nich wieczne męki, a Ojciec Niebieski, zdając sobie sprawę z tego, że nie ma miejsca we wszechświecie, gdzie mogliby być oni szczęśliwi, wytraci ich ze swego uniwersum. Jak powiedziane jest w Jego Słowie: „Wszystkich niepobożnych wytraci” (Psalm 145:20). Dziś nie da się stwierdzić, kim są owi niepobożni. Tacy, których my uważalibyśmy za bezbożnych, mogą być jedynie ignorantami, inni odziedziczyli słabości i nie są wstanie porządnie postępować. Niektórzy mogą być po prostu nieszczęśnikami. Jednak warunki przyszłego wieku objawią, kto naprawdę jest bezbożnikiem, i „wszyst kich niepobożnych [Bóg] wytraci”.

Ufam, że wszystko, co powiedziałem dziś wieczorem, umożliwi wam zrozumienie przynajmniej w jakimś stopniu, dlaczego Bóg dał nam Biblię tak trudną do zrozumienia. Jest tak dlatego, że nie zamyśla On nawrócić świata w tym wieku, lecz wybiera grupkę wiernych, a potem, w następnym wieku, gdy świat będzie nawracany, Biblia będzie zrozumiała. Wtedy wszyscy się przekonają, że Biblia dokonała dokładnie tego, co On względem niej zamierzył. Będzie to czas, gdy Bóg usunie okrywającą zasłonę, jaka rozciąga się nad wszystkimi ludźmi.

W Obj. 19:7 czytamy: „Przyszło wesele Barankowe, a małżonka jego nagotowała się” zaś w Obj. 21:2: „A ja Jan widziałem ono święte miasto, Jeruzalem nowe, zstępujące z nieba od Boga zgotowane, jako oblubienicę ubraną mężowi swemu” Wszyscy mamy świadomość, że ową małżonką jest Kościół Chrystusowy, połączony ze swym Panem. Natomiast Jan, mówiąc o wspaniałym świetle zstępującym z nowego Jeruzalem (Chrystus i Kościół), rzekł: „A narody, które będą zbawione, będą chodziły w świetle jego” (Obj. 2 1-24). Na doskonałej ziemi, pod tymi doskonałymi warunkami, narody zbawione dzięki wpływowi „słońca sprawiedliwości” otrzymają pozwolenie na chwalebną ziemską wieczność, gdy zaś wierni obecnego wieku będą dzielić z Chrystusem niebiańską chwałę po wszystkie wieki, jakie nadejdą. Amen.

Żywe kamienie Świątyni

„I wy jako żywe kamienie budujcie się w dom duchowny” — 1 Piotra 2:5.

Wygłoszono w Proyidence Hall, Lynn, Mass., w niedzielę wieczorem, 9 grudnia 1906.

Gdy Biblia w wersji króla Jakuba [KJVJ była gotowa i ukończona w 1611 r., słowo „żywy” [ang. „liyely”] znaczyło „żyjący” ale jego znaczenie uległo od tamtej pory zmianie i obecnie „żywy” to „szybki”, „aktywny”.

O Chrystusie i Kościele łącznie mówi się na wiele sposobów: On jest pasterzem, Kościół owcami; On krzewem winnym, Kościół — gałązkami; On — oblubieńcem, Kościół — Oblubienicą itd. Tutaj jest mowa o Chrystusie jako o kamieniu narożnym, węgielnym Swiątyni, gdy zaś my, Kościół, jesteśmy na Nim wybudowani. Nie jest to dom z drewna albo z cegły, lecz solidna budowla z kamienia.

Przy wznoszeniu dowolnego domu ważne są cztery stopnie:

1) Budynek istnieje tylko w umyśle architekta.

2) Zostaje zaplanowany na papierze.

3) Wznoszenie konstrukcji.

4) Przekazanie jej do użytku.

Pierwszą rzeczą, jaką musi zrobić ktoś, kto pragnie zbudować dom, jest udanie się do architekta, przedstawienie, co się chce mieć oraz omówienie szczegółów. Gdy ten się zastanawia, dom powstaje w jego umyśle. Tak i Kościół istniał w umyśle Boga już w najodleglejszej przeszłości. Plan został sporządzony na długo przed zapoczątkowaniem Kościoła. Podobnie mówi się o Jezusie jako o Baranku zabitym przed założeniem świata (Obj. 13:8). Było to przeznaczone, że taka klasa, Kościół, powinna powstać.

Po tym, jak architekt wszystko przemyśli, kreśli on widok od frontu, boki, dach, różne poziomy domu; powstają rysunki będące spojrzeniem z każdej strony. Podobnie i Bóg przekazał nam ilustrację tej wielkiej Świątyni. Stary Testament to długa seria obrazów Kościoła: baranek paschalny, ofiary Zakonu, Przybytek, Świątynia Salomona — to wszystko są obrazy Kościoła, a ilustracje te prezentowane są z każdego punktu widzenia. Architekt nie robi rysunków po to, by opowiedzieć sobie samemu o budynku, lecz dla użytku pracowników. Również Bóg przekazał robotnikom obrazy i plany owej wspaniałej budowli.

Gdy rysunki są kompletne, przychodzą konkretne polecenia co do tego, jak dom ma być budowany, z jakich materiałów, jak ma być wykończony itp. Tak samo Bóg — dał nam rysunki — Stary Testament oraz szczegóły w Nowym Testamencie. Nowy jest objaśnieniem Starego, obydwa są potrzebne.

Czasem ludzie przystępują do działania i rozpoczynają pracę, zanim nadejdą precyzyjne polecenia. Tak i w Starym Testamencie został przygotowany grunt pod budowlę; gdy przyszedł Chrystus, położony został fundament, a następnie nadeszły precyzyjne wskazówki.

Budowniczowie udają się do kamieniołomu po kamienie. Świat jest kamieniołomem, z którego żywe kamienie są wydobywane (Jan 15:19). Wszystkie kamienie brane są z tego samego kamieniołomu. Tak więc Bóg bierze wszystkie żywe kamienie ze świata. Stąd też wziął wielki kamień narożny. Kamień musi być wycięty z kamieniołomu. W chwili poświęcenia chrześcijanin jest odcinany od świata, a następnie zawiera przymierze, by służyć tylko Bogu. Nie jest już częścią świata, ale jest odcięty od świata (Jan 17:14,16).

Gdy rozejrzymy się po kamieniołomie, zauważymy ogromne różnice w sposobach pozyskiwania kamienia. Czasami kamieniarz używa małego, stalowego klina, by wydobyć wielki kamień. Tak też jest i z niektórymi spośród nas — miłość Boża wchodzi do naszego serca i to wystarczy, by nas całkowicie odłączyć od świata. Ale nie zawsze tak jest. W przypadku innych kamieni nie da się zastosować małego klina. Robotnicy używają wtedy twardego, diamentowego świdra. Wiercą mały otwór, napełniają go dynamitem i wyrywają kamień. Tak też jest z niektórymi chrześcijanami; wiedzą o Bogu, o Jego miłości, dobroci i wspaniałych obietnicach, ale wciąż służą światu, aż przydarzy się jakieś wielkie nieszczęście — takie jak utrata dziecka, mienia czy też zrujnowanie wszystkich planów i nadziei, i otwiera im oczy na niestosowność ich postępowania oraz wyrywa ich ze świata. Od tego czasu są zdeterminowani służyć jedynie Bogu.

Nieważne jednak, w jaki sposób kamień się wydobywa; kto już się znalazł na zewnątrz, jest gotowy, by podlegać szykowaniu go do Świątyni. Kamień musi być wycięty całkowicie, chrześcijanin musi być w zupełności oderwany od świata; oderwanie w jednej drugiej, w jednej czwartej lub w trzech czwartych nie zadziała, musi być oderwany w całości albo w ogóle. Pan porównuje swych naśladowców do żołnierzy. Zanim ktoś stanie się żołnierzem, ma własną wolę, idzie, gdzie chce, nosi własne ubrania, rozporządza swoim własnym czasem itp. Gdy się jednak zaciągnie do służby, całkowicie przestaje być panem samego siebie, idzie tam, gdzie ma nakazane, nosi mundur, jaki mu dadzą. Tak samo jest z nami: nie mamy własnej woli, a naszą szatę stanowi ta, którą zapewnia Chrystus — zasługa Jego sprawiedliwości. Musi to być bezwarunkowe poddaństwo względem Jego woli. Jeśli powiemy, że spróbujemy Mu być posłuszni tak długo, jak nie będzie to w konflikcie z naszymi sprawami, tak jak my je postrzegamy, wówczas nie jesteśmy poświęceni.

Gdy kamień jest wydobyty jest nim na dobre — nigdy nie może ponownie stać się częścią kamieniołomu. Tak też jest z chrześcijaninem; jedno poświęcenie jest wystarczające, bądźmy wierni temu, które już uczyniliśmy. Jest tylko jedno poświęcenie, które ma znaczenie na całą wieczność; jedna druga albo trzy czwarte czy dziewięć dziesiątych z całości nie liczą się. Jest niemożliwe, by stać się ponownie częścią świata, jeśli ktoś się poświęcił. Jeden może chcieć to zrobić, inny nie potrafi nigdy. Często kamień pozostawiany jest w kamieniołomie na długi czas, zanim zostanie stamtąd zabrany, ale mimo to jest on już oddzielony od kamieniołomu. Również chrześcijanin może być po swoim poświęceniu przez jakiś czas zostawiony sam (pozornie nie użyty przez Pana), ale tak czy owak nie przynależy on już do świata.

Pasujące kamienie zabierane są z kamieniołomu. Murarz szuka kamieni odpowiadających określonym wymogom. Najpierw patrzy na kolor kamienia, gdyż ma to być śnieżnobiała Świątynia (Obj. 3:5). Jeśli nie przyjęliśmy Jezusa za swojego Zbawcę i Odkupiciela, nie jesteśmy odpowiedniego koloru. Nie są dozwolone żadne domieszki; niektórzy z nas mają tylko małe smugi, ale musimy być oczyszczeni krwią Jezusa.

Nawet spośród białych kamieni nie wszystkie są brane. Jeśli są za twarde, nie mogą być docięte i obrobione; inne są za miękkie, tak że się kruszą i ścierają. Niektórzy chrześcijanie mają właściwy kolor, uznali Jezusa za swego Zbawcę i Odkupiciela, ale mają za twardą wolę i odmawiają poddania się pod wolę Pana. Inni, będąc odpowiedniego koloru, posiadają miłość, ale nie mają siły charakteru, są zbyt miękcy i próby oraz cierpienia powodują ich kruchość, tak że nie mogą unieść krzyża. Jeśli chodzi o Świątynię, to wszystkie takie kamienie już się pojawiały.

Ciągle jednak kamień nie jest gotowy do Świątyni. Musi zostać wycyzelowany do odpowiedniego rozmiaru, ukształtowany i wykończony. Tak więc gdy chrześcijanin wybrany jest ze świata, pozostałości pychy, samolubstwa itp. muszą być wydobyte dłutem i zatarte. Niektórzy dadzą się łatwo obrabiać, przy innych zajmuje to więcej czasu. Jak szybko dał się ukształtować i udoskonalić charakter Szczepana w czasach pierwotnego Kościoła! Inni, mając odmienną formę, wymagali dłuższych okresów.

Są ogromne różnice między kamieniami. Oto tutaj kamień wielki, jasny i piękny nawet w kamieniołomie — o ileż piękniej będzie wyglądał po wypolerowaniu i obrobieniu! Tak samo też spotyka się chrześcijan, którzy mają piękne charaktery już na początku swej drogi — jakże będą oni piękni, gdy ich wygładzanie się zakończy. Ale oto tam chropowaty kamień, niezbyt piękny; gdy jednak murarz będzie go ostrożnie obrabiał, wydobędzie z niego wspaniały połysk, piękno i blask, tak że na koniec jest on tak samo piękny jak ten inny kamień. Również Pan bierze teraz ze świata i takich, co są szorstcy, nieokrzesani i nieprzyjemni, ale przy bardzo ostrożnej obróbce i polerowaniu przez próby, ćwiczenia i pewne gorzkie doświadczenia wypracowuje z nich piękne kamienie do tej wspaniałej Świątyni, równie piękne i błyszczące jak inne.

Nie jest tak dlatego, że Bóg lubi zadawać nam ból, lecz ponieważ nas kocha, interesuje się nami i wie, jakie polerowanie jest nam potrzebne. Przy ukończeniu musimy być „bez zmazy lub skazy, lub czegoś w tym rodzaju” (Efezj. 5:27 NB). Krew Jezusa oczyszcza nas od wszelkiego grzechu (liana 1:7) i czyni nas bielszymi niż śnieg. Wszakże zmarszczki pychy, samolubstwa itp. muszą zostać wyprasowane gorącym „żelazkiem” nieszczęść i cierpienia w procesie przygotowania do Królestwa.

Widzimy, że w przypadku jednego kamienia murarz używa małego dłuta i małego młotka i odłupuje kawałek po kawałku; przy innym używa ciężkiego młota i wielkiego dłuta i odbija spore płaty. Jednak duże dłuto i młot nie przydałyby się w przypadku tego pierwszego kamienia, bo pokruszyłyby go na kawałki; natomiast małe dłuto i młotek nie zadziałałyby przy tym drugim kamieniu i byłyby nieskuteczne. Tak samo jeden chrześcijanin różni się od drugiego; niektórzy z nas potrzebują cięższych doświadczeń, przygotowujących nas do owej Świątyni, gdy zaś inni nie są w stanie wytrzymać takiej gwałtownej obróbki w celu ich przygotowania i wypolerowania. Pan wie najlepiej, czego potrzebujemy i nie będzie nas nękał próbami, których nie bylibyśmy wstanie znieść (1 Kor. 10:13).

Pamiętamy ten piękny wiersz [zob. Straż 2/2011, str. 37], który jakiś czas temu pojawił się w The Watch Tower — o tym, jak pewna siostra żaliła się z powodu swych problemów i sądziła, że jej krzyż jest dla niej za ciężki oraz myślała sobie, że gdyby mogła mieć nieco przyjemniejsze krzyże, takie jak jej bliźni, to jakże byłaby szczęśliwa. Miała sen, w którym anioł wziął ją do miejsca, gdzie znajdowały się krzyże wszelkiego rodzaju i zaproponował jej, aby sobie któryś wybrała. Zobaczyła jeden pokryty różami, rozpoznała w nim taki krzyż, jaki mieli jej bliźni i mówiąc, że chciałaby taki jak ten, zatrzymała się, by go podnieść. Lecz cóż to?! Nie pomyślała o ostrych kolcach, które były między różami i pokłuły jej pałce. Nie, nie mogłaby nosić takiego krzyża i współczuła swemu bliźniemu. Potem zobaczyła krzyż ozdobny, iskrzący się i błyszczący; jakże był piękny i jakże byłoby miło mieć krzyż taki jak ten! Gdy jednak usiłowała go podnieść, stwierdziła, że nie może i dziwiła się, jak siostra X mogła nosić taki krzyż, dziwiła się, że jej nie przygniótł. Itak próbowała krzyże jeden po drugim, ale nie mogła znaleźć żadnego, który by jej pasował; zaczęła płakać, że nie ma krzyża dla niej. Gdy anioł podniósł bardzo prosty krzyż, z wypisanymi na nim jedynie słowami o miłości, spodobał się jej i ... o dziwo, to był jej własny, stary krzyż. Postanowiła już nigdy nie narzekać na swój krzyż, lecz nosić go cierpliwie. Pan wie najlepiej, czego potrzebujemy: „On daje co najlepsze tym, którzy Jemu zostawiają wybór” (zob. WT. 1 sierpnia 1905).

Bądźmy więc wdzięczni Panu za Jego miłosierdzie i miłość i cieszmy się z tego, co mamy. Musimy zostać wyrzeźbieni i wypolerowani tutaj; nie będziemy doskonali w naszym ciele, ale możemy być doskonali w naszych sercach, naszych intencjach. Swiątynia Salomona była obrazem wielkiej Świątyni duchowej. Kamienie do Swiątyni Salomona były dopasowywane i przygotowywane daleko od niej; były dobierane, przycinane i polerowane tak, że gdy nadchodził czas, by je umieścić w świątyni, każdy kamień pasował na swoje miejsce i budowla powstawała bez stuku młota. Również gdy nadejdzie czas powstania tej duchowej Swiątyni, nie będzie wokół tego hałasu i nieładu, bo wszystko będzie gotowe i kompletne.

Z kamieniołomu wycina się więcej kamieni, niż jest potrzebne do budowy świątyni. Te, które mają zbyt wiele usterek, wkrótce rozpadłyby się na kawałki, tak więc niektóre z nich składuje się na hałdzie odpadów; inne są zbyt dobre, by je wyrzucić na śmietnisko, a zbyt słabe, by nadawać się na świątynię — przeznacza się je do jakiegoś innego wykorzystania. Tak i my, jeśli będziemy wierni, znajdziemy się w strukturze Świątyni, gdy jednak odmówimy formowania i polerowania i będziemy nieposłuszni, nie znajdziemy się ani w gronie „wielkiego ludu” ani nie na składowisku nieczystości; czeka nas wtóra śmierć.

Kamienie, które zostały pozyskane, zanim rozpoczęła się budowa, są składowane aż do czasu, gdy budynek będzie gotowy na ich przyjęcie. Tak i chrześcijanie z przeszłości nie otrzymali swej nagrody w chwili śmierci, lecz zasnęli, tak jak Szczepan. Wszyscy oni powstają, gdy zaczyna brzmieć siódma trąba. Inne kamienie, które odcinane są już w trakcie wznoszenia budowli, nie muszą być składowane, lecz od razu idą na swoje miejsce w budynku. Tak i my, nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni. Umarli w Chrystusie powstaną najpierw, potem my, którzy jesteśmy żywi i pozostajemy, będziemy razem z nimi pochwyceni na obłokach, aby w powietrzu spotkać Pana (1 Kor. 15:51; 1 Tes. 4:16-17; Obj. 14:13).

Wielu spodziewa się, że uwielbienie Kościoła zakończy Boski plan odnośnie rodzaju ludzkiego. Ale wielka praca przewidziana w tym planie dopiero się wtedy rozpocznie. Prawdziwa praca Kościoła będzie miała miejsce za zasłoną, po uwielbieniu. Kościół nie będzie pomnikiem Bożej łaski, gdyż po wybudowaniu pomnika nie ma z niego pożytku, z wyjątkiem oglądania. Kościół i jego Głowa, Chrystus, będzie miejscem mieszkania Boga, domem, który będzie chronił ludzkość przed sztormem, deszczem i upałem, przed Mątwą grzechu i śmierci oraz przed mocą Szatana.

Bądźmy zatem wierni, abyśmy mogli uzyskać swe miejsce w tej chwalebnej Świątyni i wejść do radości naszego Pana. „Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego ijuż z niej nie wyjdzie” (Obj. 3:12 NB).

Ze zbioru notatek br. J. A. Meggisona z Bostonu

Żołnierze Chrystusa

„Przetoż ty cierp złe, jako dobry żołnierz Jezusa Chrystusa” — 2 Tym. 2:3.

Wygłoszono w styczniu 1907 roku.

Ziemia jest wielkim polem bitewnym. Są walki partii politycznych, walka z grzechem, z nałogami, z insektami, z chorobami. Niektórzy uczynili z walki swoją profesję — są żołnierzami. Musimy walczyć o nasz chleb powszedni. Gdy stajemy się chrześcijanami, nie zaprzestajemy walki, lecz walczymy ciężej niż kiedykolwiek, i to pod wieloma względami. Toczymy dobry bój wiary. Wielu staje do walki, a Pismo Święte ich zachęca i pokrzepia. Tysiąc dziewięćset lat temu zostało w Palestynie uruchomione pierwsze biuro werbunkowe; od tamtej pory tysiące wstąpiły do wojska.

Jest wiele punktów wspólnych dla bycia żołnierzem w rzeczywistej armii a żołnierzem w armii duchowej. Do normalnej armii wstępuje się na pięć czy dziesięć lat; do armii duchowej wstępuje się na całą wieczność. Każdy dowolny człowiek może się zaciągnąć do zwykłej armii; trzeba być wysokim, mieć dobre zdrowie itp. Chociaż w walce lepszym mógłby okazać się ten, kto nie przeszedł pomyślnie testów rekrutacyjnych i nie został przyjęty. Aby zaciągnąć się do armii Pańskiej, pewne kwalifikacje są niezbędne. Po pierwsze kandydaci muszą uznawać Pana za swego Zbawcę i Odkupiciela. Nieważne, ile zrobiłeś dobrych uczynków, jak bardzo jesteś rozumny — nie zostaniesz przyjęty, jeśli nie spełnisz tego pierwszego wymagania.

Co oznacza zaciągnięcie się do wojska? Czego wymaga się w dowolnej armii? Musisz iść do biura rekrutacji, podpisać określone dokumenty, zrezygnować z prawa decydowania o sobie i z własnej woli. Twoją wolą musi być wola dowódcy, musisz iść tam, gdzie on rozkaże.

Gdy przyłączasz się do armii Pańskiej, zaciągnięciem jest poświęcenie. Musisz zaprzestać walki dla siebie i walczyć dla Pana — czy będzie to zaszczytem, czy hańbą. Gdy wykonałeś ten krok, jesteś w armii Pana (Rzym. 12:1). Niektórzy walczą tylko chwilami, cierpią niewiele; a ilu jest takich, co oddali się całkowicie i uczynili z tego swój główny cel?

Co skiania nas do tego, by wstąpić do armii Pana? Pięć rzeczy:

1) Miłość i wdzięczność za to, co On dla nas uczynił. Byłoby dziwne, gdybyśmy nie byli skłonni nieco wycierpieć! Gdy mamy właściwą miłość i wdzięczność, nikt nas nie powstrzyma przed zaciągnięciem się.

2) Ponieważ harmonizuje to ze szlachetnością charakteru. Nie ma nic większego i lepszego niż walczyć dla naszego Niebieskiego Ojca i Jego Syna.

3) Ponieważ zdajemy sobie sprawę, że nagroda na koniec jest wspanialsza i lepsza niż w jakiejkolwiek innej walce. Przypatrzcie się, co daje świat! Zobaczcie, co dostajemy my (2 Kor. 4:17-18).

4) Gdyż mamy świadomość, że obecne wynagrodzenie jest wyższe i bardziej pożądane niż zarobki w innych armiach. Dostajemy ze stukrotnym okładem. Nikt też nie powie, że ma tylko próby. Mamy wiele radości i błogosławieństw.

5) Ponieważ ci, co staną się dobrymi żołnierzami, będą mieć możliwość błogosławienia świata i pomagania tym dookoła siebie znacznie lepiej, niż prowadząc swoje życie w inny sposób.

Nie myślcie, że ma to być łatwe; porównanie do żołnierza byłoby nieodpowiednie, gdybyśmy nie musieli znosić trudów. Trudy rekompensowane są przez radości towarzyszące najdłuższej bitwie. Słowa: walka” i czmaga nie” pokazują, że ponosimy pewien koszt. Walczyć” (cierpieć męczarnie) — oznacza to, że życiu chrześcijanina towarzyszy ból, choć nie mamy powodu, by obawiać się prób, gdyż Chrystus nam pomaga. Kim są nasi wrogowie? Skoro jesteśmy żołnierzami, musimy prowadzić walkę. Gdzie jest wróg, z którym walczymy? Głównym jest sam Szatan (Efezj. 6:12). Jesteśmy mali i słabi w porównaniu do takiego potężnego przeciwnika. Jednak „nie bój się, bo więcej ich z nami, niż z nimi” (2 Król. 6:16).

„Nie dziwcie się, bracia, jeżeli was świat nienawidzi” (1 Jana 3:13 NB). A zatem i świat jest przeciwko nam. „Czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem?” (Jak. 4:4 BT).

Najgorszym wrogiem jesteśmy my sami. Chcemy powstrzymać ducha gorzkości, złośliwości, zazdrości od zadomowienia się w naszych sercach. Wszystko, co przejawia skłonność do odciągania nas od Pana, jest naszym wrogiem, bez względu na to, czego dotyczy.

Potrzebujemy wskazówek, jak walczyć (Psalm 144:1). Nasz Ojciec Niebieski jest naszym nauczycielem. On nam pokazuje, co zrobić, jak zaatakować przeciwnika, żeby udało nam się zwyciężyć. Musimy nauczyć się różnych rzeczy, aby być dobrymi żołnierzami. Jedną z zasadniczych spraw jest powściągliwość (1 Kor. 9:25). Skoro sportowcy są w stanie tyle przetrzymać, by spełnić swe pragnienia, to ile powinni być gotowi poświęcić chrześcijanie? Zołnierze znoszą wiele, by wydostać się spod zasięgu wroga, czasem porzucają karabiny i okrycia, choć są im one bardzo potrzebne; a co my ofiarowalibyśmy z ochotą, żeby tylko uciec przed mocnymi chwytami Szatana?

Jeśli nasza religia jest coś warta, warta jest wszystkiego — interesów, towarzystwa, uczuć itp. Jakże powinniśmy być powściągliwi, praktykując samokontrolę w odniesieniu do własnych apetytów, pragnienia przysmaków, bogactwa czy ambicji. „Zaden żołnierz nie daje się wplątać w sprawy doczesnego życia” [2 Tym. 2:4 NBJ. Zasadniczo na żołnierzy bierze się osoby samotne, niezwiązane; jeśli ich umysł nie będzie się zajmował tym, co robią, nie będą dobrze sprawować swej służby. Nie jest złą rzeczą dla chrześcijanina zawrzeć związek małżeński; Apostoł i nasz Pan pokazują, że jest to dobre. Nie mamy prawa nikogo osądzać, w ich przypadku może to być właściwe. Jeśli jednak jest możliwe, aby pozostać samotnym, to ileż więcej możemy zrobić w służbie Pańskiej. „A tak ten, kto daje za mąż, dobrze czyni; ale który nie daje za mąż, lepiej czyni” [1 Kor. 7:38]. Jest konieczne, abyśmy mieli oczy otwarte, żeby nas wróg nie schwytał i nie uniemożliwił nam bycia dobrymi żołnierzami. Czy tak zarządzamy swoimi sprawami, żeby poświęcać więcej czasu dla Pana (1 Tes. 5:5-8)? Bądźcie trzeźwi, żołnierze, bo którzy się w nocy zabawiają i piją, nie będą rano gotowi do walki. Jeśli w pełni korzystamy z przyjemności i dobrodziejstw tego życia, nie będziemy w stanie walczyć i nie uda nam się odnieść zwycięstwa. Dlatego potrzebne są inne rzeczy, takie jak odwaga, uczciwość i wierność.

Pieśń 6:4 — „Groźna jak zbrojne zastępy” (BT). Wydaje się to zagadkowe: „zbrojne zastępy”, dlaczego „groźna”? Zapytałem żołnierza. Gdy ludzie są bliscy poddania się, gdy wróg jest silny i wszystko dokoła bliskie zguby, to jeśli kilku mężczyzn biegnie naprzód i powiewa sztandarami, pobudza to siły żołnierzy i ich zapał; zbierają swe siły na nowo i walczą jak oszalali; nie ma nic groźniejszego niż zastępy unoszące sztandary. Co stanowi nasze sztandary?

Pieśń 2:4 — Miłość dla Niego, dla Jego sprawy; w miłości nie ma bojaźni. Jest wymagane posłuszeństwo, nie po prostu posłuszeństwo, lecz ochocze posłuszeństwo. Wielu jest posłusznych, lecz nie dostrzegają oni, jaką wartość ma ochocze posłuszeństwo, bez ociągania się — gotowość w działaniu, gotowość w walce. Jeśli pielęgnujemy ducha, który bezzwłocznie słucha, wygranie bitwy nie będzie trudne. Gdy Pan rozkaże nam zrobić jakąś niewielką rzecz, to jeśli zabraknie nam szybkości, potkniemy się na punkcie konieczności podjęcia decyzji. Przestudiuj 1 Kor. 9:26. Nie mamy walczyć w dowolny sposób. Gdy walczy dwoje ludzi, zwycięstwo może odnieść nawet ten słabszy, bo jego uderzenia były przemyślane, wymierzone nie w powietrze. Obserwuj i patrz, jakiego rodzaju uderzeń oczekuje od nas Pan. Nie myślcie, że liczy się dowolny rodzaj aktywności (2 Tym. 2:5).

Co stanowi naszą broń (Efezj. 6:11)? Nasza broń nie jest cielesna, nie mamy walczyć gorzkością, złośliwością itp., nie mamy innych ranić. „Udaremniamy ukryte knowania” (2 Kor. 10:4-5 BT). „Żadna broń ukuta przeciwko tobie nic nie wskóra” (Izaj. 54:17 NR; Psalm 149:6; Psalm 144:2). Twierdza — kto potrzebuje twierdzy? Tylko żołnierze, i Pan dostarczy wszystkich potrzebnych rzeczy. Kantyna działa tylko dla żołnierzy, wszyscy inni nie mają do niej wstępu. Wielu chce wiedzieć, dlaczego jest tak, że gdy udają się do Biblii, nie widzą tych wspaniałych rzeczy, jakie widzą inni. Biblia jest pokarmem dla żołnierza i nikt inny nie może z niej korzystać, dopóki nie stanie się żołnierzem (1 Kor. 9:7). Czy sami ponoszą koszty? Czy to nie rząd ich zaopatruje? A czy to nie Pan zaopatruje nas? „A Bóg mój napełni wszelką potrzebę waszą” [Filip. 4:19].

Byłoby wielkim błogosławieństwem, gdybyśmy mogli sobie uzmysłowić, jaką twierdzę mamy w naszym Niebiańskim Ojcu. Wielu ufa, ale czy jest to wielka ufność? Bo powinna być. „,Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” [Rzym. 8:31]. Przecież nikt. Czy Szatan nie jest przeciwko nam z całych swoich sil? On myśli, że jest przeciwko nam, ale w rzeczywistości jest za nami; usiłuje szkodzić ludowi Bożemu, ale pomaga w naszym rozwoju; jego sprzeciw stanowi dla nas wyzwanie i jeśli damy mu odpór, będzie to dla nas wzmocnieniem i pomocą; on naprawdę nas szlifuje (Psalm 2:1-4). Równie dobrze można by próbować unicestwić Słońce, żeby nie istniało; nie da się jednak zaszkodzić Słońcu ani zniweczyć planu. Bóg się śmieje na myśl o słabowitym człowieku próbującym udaremnić Jego plan.

Żołnierze są szczęśliwi, niefrasobliwi, w pięknych mundurach; gdy jednak pojawia się ciężkie zadanie, nie wyglądają już tak radośnie. Jesteśmy beztroscy, ale gdy przyjdą bardziej surowe doświadczenia, możemy już nie czuć się tak szczęśliwi, a jednak możemy być bardziej zdeterminowani, by służyć Panu, niż byliśmy kiedykolwiek przedtem. Najpierw nie mamy ciężkich walk, ale zanim zostaniemy posłani, musimy przejść ćwiczenia. Nie ma znaczenia, czy żołnierz osiąga cel; oczekuje się od niego, że będzie działał jak najlepiej. Gorliwość, z jaką ćwiczył, sprawdzi się w ciężkiej bitwie. Sposób, w jaki odnosimy zwycięstwo w małych sprawach, wykaże, czy zamierzamy zwyciężyć w wielkiej bitwie; wielkie zwycięstwo składa się z małych zwycięstw. Co sprawia, że zwyciężamy? Wiara — wiara w obietnice, jakie Bóg zawarł w swoim Słowie.

Pierwszym zwycięstwem, jakie odnosimy, jest poświęcenie się. Przeciwnik i wszyscy nasi wrogowie będą starali się zapobiec naszemu poświęceniu, stąd też pytanie, w jaki sposób zamierzamy wygrać. Jeśli uwierzymy Pismu Świętemu, to przekonamy się, że jest to rozumna służba, a nie chcemy pełnić służby nierozsądnej. Skoro Pan mówi, że jest ona rozumna, to będziemy ją pełnić. Co odnosi zwycięstwo? Wiara. Gdy czasami wygląda na to, że nie damy rady, to czy zamierzamy pokonać owe zniechęcenie? To zależy od wiary. W jaki sposób? Jeśli uwierzymy w zwycięstwo, wówczas zwyciężymy. Skoro mój Ojciec Niebieski zapewnił zakrycie moich niedoskonałości, to wie, że tego potrzebuję. Są też walki innego rodzaju. Pycha — „pycha przychodzi przed upadkiem” [Przyp. 16:18]. Jeśli w to uwierzymy, będziemy się starać pozbyć pychy. Bóg daje nam zwycięstwo. Jak? Daje nam obietnice. Chcemy zrozumieć, co zwycięstwo oznacza. Nie oznacza ono podania najlepszego argumentu. Jeśli udałoby mi się kogoś przekonać, że to nie on ma rację, tylko ja, to byłoby to zwycięstwo? Nie. Może powiedzieliśmy jakieś niemiłe rzeczy. Przekonanie owego człowieka to żadne zwycięstwo, jeśli byliśmy nieco sarkastyczni itp.; nie byłoby to działanie na podobieństwo Chrystusa i nawet za taką cenę nie musi zostać przekonany. Nasze największe porażki są często naszymi największymi zwycięstwami. Czy znajomość Biblii zapewnia zwycięstwo? Nie. Jeśli odnosimy zwycięstwo, może nie poznaliśmy Biblii tak, jak znalibyśmy ją w przeciwnym razie. Czy powinniśmy spędzać czas na badaniu, jeśli mamy okazję iść do pracy? Kiedy w ogóle mamy czas na studiowanie? Gdybym został w domu, kosztowałoby mnie to zwycięstwo. Mógłbym się więcej dowiedzieć o zapisach Słowa, gdzie jest dany werset itd.

W każdym przypadku zwycięstwo oznacza postawienie woli Pańskiej na pierwszym miejscu; sprawą drugorzędną jest rezultat. Przeciwnik jest bardzo mądry i przebiegły; próbuje nas pozyskać, przechodząc od jakiegoś ważnego ataku do jakiegoś małego. Dajecie dziesięcinę z mięty anyżku lub kminku, a ważniejsze rzeczy w Zakonie pomijacie. Oni nie znali głównych zasad odnośnie tego, czego Pan od nas wymaga. Powinniśmy się bać, ażeby Przeciwnik nie pozbawił nas owoców walki. Na początku wojny panowały ostre restrykcje w związku z dezercją, w późniejszym okresie dawano ludziom szanse na dezercję. Dlaczego? Wszyscy mężczyźni, którzy zdezerterowali, nawet jeśli walczyli przez całe cztery lata, tracili honorowe zwolnienie i rentę. Jeśli walczyli zaledwie przez ostatnie trzy miesiące, otrzymywali honorowy wypis i rentę. Analogia jest następująca — na początku Pan nas osłania, jakkolwiek nie ingeruje w naszą wolną wolę; szczególną troską otacza niemowlęta, ale z czasem Pan burzy ogrodzenie i daje nam szansę, byśmy mogli zdezerterować; oznacza to jednak utratę wszystkiego. Pamiętajcie, są dwie rzeczy, których musi nauczyć się każdy żołnierz:

Po pierwsze — osiągać cel,

Po drugie — utrzymać pozycję.

Chwyćmy się żywota wiecznego i bądźmy wiernymi aż do końca.

St. Paul Enterprise, 11 grudnia 1917

Choroby duchowe - ich przyczyny i leczenie

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Indianapolis, Indiana, niedziela, 16 czerwca 1907.

Fragment, który wybrałem nie jako tekst, lecz jako wstęp do naszych porannych rozważań, znajduje się w Ewangelii Łukasza, rozdział piąty, wersety 30-32: „I szemrali faryzeusze i ich uczeni w Piśmie, mówiąc do uczniów jego: Dlaczego z celnikami i grzesznikami jecie i pijecie? A Jezus odpowiadając, rzeki do nich: Nie potrzebują zdrowi lekarza, lecz ci, którzy się źle mają” [Łuk. 5:30-32 NR]. To na ten krótki werset chcemy położyć szczególny nacisk: „A Jezus odpowiadając, rzekł do nich: Nie potrzebują zdrowi lekarza, lecz ci, którzy się źle mają."

Uczyliśmy o Jezusie jako Wielkim Pasterzu i o Kościele jako Jego owcach; uczyliśmy o Jezusie jako winnym krzewie i Kościele jako latoroślach; uczyliśmy o Jezusie jako Wodzu i Kościele jako żołnierzach; o Nim jako Oblubieńcu i Kościele jako członkach Oblubienicy; uczyliśmy o Nim jako Mistrzu, o nich jako sługach; i uczyliśmy o Nim jako wielkim „gruntownym, węgielnym kamieniu” i o nich jako kamieniach, które mogą być wznoszone na Nim jak na fundamencie - wbudowani w ów Kamień Gruntowny Węgielny; jednak tego ranka, drodzy bracia i siostry, chciałbym zwrócić waszą uwagę na Jezusa jako naszego Wielkiego Lekarza i na nas jako Jego pacjentów.

Pamiętacie, że taka była relacja, jaką nasz Ojciec Niebieski bardzo wyraziście utrzymywał w stosunku do Izraela. Pamiętacie, jak wyraził się w 2 Mojż. 15:26, mówiąc: „Ja Pan, który cię leczę” Pamiętacie, co stwierdza w Psalmie 103: „Który odpuszcza wszystkie nieprawości twoje; który uzdrawia wszystkie choroby twoje” [Psalm 103:3]. Pamiętacie, jak często przypominał Izraelowi, że gdyby byli posłuszni, to nie zsyłałby na nich chorób i nieszczęść, jakie spadły na Egipcjan. Pamiętacie, że im przypominał, iż posłuszeństwo wyznaczać będzie miarę ich dobrego zdrowia; pamiętacie też, jak często karcił królów, którzy zamiast zwracać się do Niego o uzdrowienie, udawali się do zwykłych lekarzy. Ktoś mógłby powiedzieć:

Czy obietnice te mają jakieś znaczenie dla nas? Czy my mamy prawo rościć sobie do nich pretensje? Odpowiadam, drodzy przyjaciele, że Bóg nigdy nie uczynił obietnicy dla cielesnego Izraela, a to, co owa obietnica znaczy nawet dla duchowego Izraela, to coś więcej, niż znaczyła ona dla członków naturalnego Izraela. Pamiętacie, jak Bóg powiedział do Izraela ze świata, że jeśli będą wierni, On będzie błogosławił ich kosz i ich dzieżę; pamiętacie, jak im powtarzał, że rozmnoży ich stada i powiększy ich przychówek, że będzie błogosławił ich pszenicy, winu i oliwie. Wszystkie te obietnice znaczą dziś więcej dla nas, niż wtedy znaczyły dla Izraela ze świata. Dlaczego, powie ktoś, to zaskakujące; nigdy nie sądziłem, że mieliśmy jakieś prawa do tych obietnic! Zawsze myślałem, że będąc wiernymi Panu, mieliśmy się spodziewać cierpień i tego, że będziemy uczestnikami prób; że trzeba będzie nosić brzemię, a ty chcesz nam powiedzieć, że jeśli jesteśmy wierni naszemu Panu, to będzie to oznaczać ziemskie powodzenie, że nasze ziemskie bogactwo się powiększy i że zamiast krzyża znajdziemy łoże usłane różami? Ja zaś odpowiadam: Nie, drodzy przyjaciele, zupełnie nie. Naśladowanie naszego Pana Jezusa Chrystusa oznaczać będzie krzyż; będą próby i będą smutki; będą ciernie na naszej drodze. Ale, zapytacie, jak to? Skoro te wszystkie obietnice są dla nas i skoro Pan ma te obietnice spełnić w stosunku do nas, to czy oznacza to niesienie krzyża? Czy spełnianiu tych obietnic dzień po dniu będą towarzyszyć jakieś próby czy trudności? 0, drodzy bracia i siostry, nie uchwyciliście właściwej myśli.

Pozwólcie, że wyrażę to tak: Bóg nigdy nie wykonał obietnicy dla światowego Izraela, ale sprawił, że duchowy Izrael ma nawet większe prawo domagać się tej obietnicy, niż miał naturalny Izrael. Gdy domagamy się tych obietnic, musimy przełożyć je z obietnic rzeczywistych na obietnice duchowe. Innymi słowy cokolwiek Bóg obiecał naturalnemu Izraelowi w zakresie spraw rzeczywistych, duchowemu Izraelowi obiecał w zakresie spraw duchowych. Pamiętacie, jak im powiedział, że jeśli będą Mu wierni i posłuszni, On będzie błogosławił ich pszenicy i winu, ich oliwie i stadom i te same rzeczy obiecał nam, lecz chodzi o duchową pszenicę, duchowe wino, duchową oliwę, duchowe stada, czyli że w tych przypadkach mamy się cieszyć błogosławieństwami.

Przypominacie sobie, w jaki sposób Bóg zwracał się do Izraela, mówiąc:

0, Izraelu, gdybyś usłuchał moich przykazań, wówczas karmiłbym cię najlepszą pszenicą. Jednak tylko nieliczni spośród Izraela spróbowali kiedykolwiek smacznej pszenicy. Najlepsza pszenica nie wyrastała na polach Palestyny; tamta była normalna, najzwyklejsza. Najsmaczniejszą pszenicą Bóg zaczął karmić swoje dzieci tysiąc dziewięćset lat temu. I wtedy, drodzy przyjaciele, jakkolwiek tylko kilku spośród owych Izraelitów, jak Piotr, Paweł, Jakub i Jan, było wystarczająco wiernych, żeby mieć dozwolone skorzystanie z najlepszej pszenicy, to większa część z nich nigdy nie spróbowała tej lepszej, lecz tylko tę najzwyklejszą.

Tak samo jest w odniesieniu do chorób. Nie oczekujemy, że Ojciec Niebieski i Jego niebiański Syn będą naszymi lekarzami, by nas leczyć w normalnym sensie; to nie naturalne choroby obiecali Oni leczyć u mnie i u ciebie, lecz choroby duchowe — pychę, samolubstwo, niecierpliwość, złośliwość, zazdrość itp. Określenia „choroby duchowe” używamy tego ranka raczej w sensie posłużenia się nim dla wygody. W sensie rzeczywistym to nie są choroby duchowe. Moglibyśmy powiedzieć, że są to choroby metaforyczne; ponieważ słowo „duchowy” jest często używane jako synonim słowa „obrazowy” będziemy go dziś rano używać w tym sensie. Tak więc nie mamy zamiaru opowiadać o rzeczywistej gruźlicy, o rzeczywistym dyfterycie i rzeczywistym paraliżu, lecz chcemy pomówić o duchowej gruźlicy duchowej błonicy i o duchowym bezwładzie. Wiemy, drodzy przyjaciele, że intencją Boga zawsze było to, by używać dobrych, zwykłych sposobów w podejściu do leczenia naturalnych chorób. Gdy czujemy się przeziębieni, nie modlimy się, żeby Bóg nas ogrzał w sposób cudowny, lecz siadamy przy ogniu i dziękujemy Mu za ogień, który nas ogrzewa. Gdy jesteśmy głodni, nie prosimy Pana, żeby zrobił cud i zabrał to uczucie głodu. I dokładnie tak, jak udajemy się do stołu, aby zaspokoić głód i jak zbliżamy się do ognia, żeby zaradzić odczuwaniu zimna, tak samo też wierzymy, że Bóg chciałby, abyśmy korzystali z naturalnych środków, które mogłyby dopomóc do naszego naturalnego zdrowia. Itak jak dziękujemy Mu za ogień i pożywienie, tak też powinniśmy Mu dziękować za lekarstwa i środki, co by to nie było, jeśli tylko przynoszą nam ulgę w sposób naturalny. Naprawdę, drodzy przyjaciele, uważam, że Słowo Pańskie pełne jest właśnie takiej idei. Poprzez całe Słowo Boże przewijają się odniesienia do lekarstw i sposobu, w jaki mamy z nich korzystać. I istotnie uważam, że to prawda, iż najwymowniejszy zapis biblijny, popierający podejście tych, co uzdrawiają na podstawie wiary, tak naprawdę stanowczo sprzeciwia się ich poglądowi. Często cytują oni ten zapisz piątego rozdziału Listu Jakuba: „Choruje kto między wami, niechże zawoła starszych zborowych, a niech się modlą za nim, pomazując go olejkiem w imieniu Pańskim” [Jak. 5:14]. Nie myślimy, żeby to pomazywanie olejkiem było obrzędem. Nie uważamy, że poprzez swego Syna Bóg zostawił nam trzy zalecenia — chrzest, Wieczerzę Pańską i pomazywanie olejkiem; wcale nie. Wiemy, że w znacznym stopniu olejki stanowią bardzo ważny składnik naszych lekarstw Wiemy, jak powszechnie słodki olej, tran i wazelina używane są jako środki lecznicze, a z Biblii uczymy się, że oprócz kilku korzeni, ziół i balsamu, olejki znajdowały się wśród najważniejszych medykamentów; pomazanie olejkiem było równoważne podaniu lekarstwa. Nie było to jedynie częścią obrządku, jak i dziś jeszcze sądzi, zdaje się, wielu tych, co prezentują zły punkt widzenia w kwestii uzdrawiania przez wiarę. Nie o tym jednak, drodzy przyjaciele, chcemy dzisiaj mówić. Interesują nas te inne choroby. Dla poświęconego dziecka Bożego pycha jest straszniejszą chorobą niż zapalenie płuc. Dlatego, kto idzie śladami Mistrza, samolubstwo jest okropniejsze niż szkarlatyna. Czegóż by człowiek nie zrobił, żeby pozbyć się lizycznej choroby? Ile by nie wydał pieniędzy i jak daleko by nie pojechał oraz jakich nie byłby gotów cierpieć niewygód, gdyby przy tym mógł uzyskać poprawę swego stanu zdrowia? A co powinien być skłonny poświęcić chrześcijanin dla lepszego zdrowia duchowego i jakie znosić niedogodności, przez jakie chętnie przechodzić cierpienia oraz do jakiej być chętnym ofiary, jeśli- by przez to mógł osiągnąć polepszenie swego duchowego zdrowia? Myślę, drodzy przyjaciele, że dzięki tej konwencji wszyscy odjedziemy stąd znacznie zdrowsi duchowo, niezależnie od tego, czy odjedziemy w lepszym stanie zdrowia fizycznego, czy też nie. I nie tylko to, chciałbym również powiedzieć, że odnośnie Boga i Jego drogiego Syna jako naszych Wielkich Lekarzy jest jeszcze pewien aspekt, o którym wszyscy powinniśmy pamiętać, mianowicie, że my również mamy być lekarzami — lekarzami jedni dla drugich. Wiecie, jak często się zdarza, że jeśli ktoś przez wiele lat jest pod opieką doktora, uczy się od niego wielu metod i w sytuacji, gdy zachoruje przyjaciel takiego pacjenta, powinien od niego usłyszeć: >>Cóż, gdy mi dolega coś podobnego, mój lekarz radzi mi przeważnie zrobić to i to; spróbuj i ty, myślę, że to ci pomoże<<. Tak właśnie powinno być z nami: skoro jesteśmy już trochę lat pod opieką duchowego Wielkiego Lekarza, powinno to powodować polepszenie nie tylko naszego duchowego zdrowia, ale ponadto stawiać nas w pozycji tych, co pomagają swoim braciom i siostrom poprawić również ich duchowy stan zdrowia. Jakie byłoby to okropne, gdybyśmy usłyszeli, że ktoś z naszych braci czy sióstr stwierdza: >>Przykro mi się z nim spotykać, bo za każdym razem, gdy się z nim widzę, odczuwam pogorszenie mojego duchowego zdrowia<<. Z drugiej strony, jakże byłoby chwalebne, gdyby wasi bracia i siostry mogli powiedzieć: >>Cieszę się, gdy go spotykam, bo zdaje się, że za każdym razem, gdy mam z nim kontakt, jest to wzmocnieniem dla mojego duchowego stanu i mam poczucie, że w rezultacie tej chwili społeczności z nim moje duchowe zdrowie się poprawia<<.

Wiemy, że nasz Pan nigdy nie posłużył się obrazem, który nie byłby stosowny. Jesteśmy pewni, że nigdy nie natchnąłby swoich apostołów do posłużenia się nieodpowiednią ilustracją. Dlatego też, skoro w tym zapisie nasz Pan, a w innym nasz Ojciec Niebieski przyrównani są do naszych lekarzy, uznajemy, że musi być coś bardzo stosownego w tym zobrazowaniu. Jestem pewny, drodzy przyjaciele, iż się wszyscy przekonacie, że tak jest. Przekonamy się, że zachodzi wspaniała paralela między chorobami fizycznymi i duchowymi. Stwierdzimy, że każde fizyczne schorzenie ma odpowiadające mu schorzenie duchowe; że tak jak jest fizyczne zapalenie płuc, tak jest i duchowe, jak istnieje naturalny paraliż, tak jest też coś, co odpowiada mu w zakresie duchowym; tak jak są różne dolegliwości ciała, znajdziemy również odpowiadające im albo porównywalne dolegliwości w obrębie ducha. Nie tylko przekonamy się, że te różne choroby mają swoje odpowiedniki, ale że podobnie jest i w zakresie metod ich leczenia. Stwierdzimy, że wszystkie oznaki występowania choroby również mają swoje odnośne podobieństwa. Zauważymy, że wszelkie rozmaite środki pomocnicze w kwestiach zdrowia fizycznego mają odpowiadające im środki zaradcze w obrębie zdrowia duchowego. Jedną z przyczyn, dla których uważam, że będzie dla nas szczególnie pomocne wykorzystanie tego zobrazowania dzisiejszego poranka, jest fakt, że jesteśmy z tymi kwestiami tak dobrze zaznajomieni, że nie tylko będziemy w stanie lepiej uchwycić różne lekcje, ale jest tym bardziej prawdopodobne, że je zastosujemy. Gdybym miał stanąć tutaj i zilustrować niektóre z tych duchowych lekcji za pomocą jakichś niezwykle zawiłych twierdzeń z astronomii, można by rzec, że brzmi to, owszem, bardzo ciekawie, co mówię, ale jakże szybko zapomnielibyśmy to wszystko. Jeśli natomiast weźmiemy takie zwyczajne rzeczy jak cierpienia, schorzenia i choroby i jeśli nakreślimy tę paralelę, to ufam, że w efekcie umożliwi wam to kreślenie takich porównań stale, dzień po dniu, w ciągu waszego życia. Mam nadzieję, że od tego ranka nigdy już nie będziecie myśleć o doktorze bez przypomnienia sobie o owym Wielkim Lekarzu. Mam nadzieję, że słysząc o osobie sparaliżowanej, zatrzymacie się i zaczniecie myśleć i obserwować, czy aby sami nie jesteście duchowo sparaliżowani; że już zawsze, czując ból i cierpienie, będziecie sobie przypominać niektóre z tych duchowych boleści i cierpień i że w konsekwencji to dzisiejsze kazanie stanie się kazaniem na każdy dzień waszego życia, a każde doświadczenie cierpienia i choroby oraz sprawy z tym związane będą nam na nowo przypominać o tych duchowych chorobach i skłaniać do zastanawiania się i obserwacji, czy aby nie mamy którejś z nich.

WSPOMAGANIE ZDROWIA

Pierwszą sprawą, o jakiej zamierzam mówić, są środki wspomagające zdrowie. Wiemy, że jest wiele środków wspomagających zdrowie fizyczne i wszystkie one mają odpowiadające im środki zaradcze w zakresie zdrowia duchowego.

WIEDZA

Pierwszym środkiem wspierającym zdrowie jest odpowiednia wiedza na temat swojego własnego stanu. Rozumiecie, mężczyzna lub kobieta byliby uważani za bardzo nierozsądnych, gdyby dostrzegając jakieś dziwne objawy w swoim ciele, nie zastanawiali się, co im jest. Jakże niemądrze postępowałby ktoś, kto mając dziwne zmiany na swoim palcu, zlekceważyłby je i nie zwracał na to uwagi, a w końcu okazałoby się, że jest to zakażenie krwi i ostatecznie doszłoby do śmierci danej osoby. I tak samo jest w sprawach duchowych, drodzy przyjaciele. Zdajemy sobie sprawę, że każdy z nas będzie się znajdował w tym lepszym duchowym stanie, im pilniej się dowie, co może się z nami dziać w tym zakresie. Nie chcemy być z grona takich, co przymykają oczy na swoje słabości. Pamiętacie sposób, w jaki Apostoł polecił nam doświadczać samych siebie. Dlaczego mamy się sprawdzać? By się przekonać, czy mamy jakąś słabość; nie da się tego stwierdzić bez jakiegoś sprawdzianu. Doświadczamy samych siebie, by odkryć, jakie to są owe słabości, które, naszym zdaniem, posiadamy.

Pamiętacie, że istnieje bardzo dzisiaj liczna klasa ludzi, którzy zwą się „chrześcijańskimi uczonymi” [Christian Scientists]. Wiecie, że wierzą oni, iż choroba i cierpienie to tylko złudzenie, że to jedynie wytwór śmiertelnego umysłu; sąto ludzie, którzy mówią, że ból głowy nie istnieje i twierdzą: >>My nigdy nie mamy żadnego bólu głowy<< itp. >>Nie sądzę, że jest coś takiego jak ból głowy; ból głowy jest jedynie złudzeniem, oszustwem, czymś, co się zalęgło w wyobraźni.<< Jest też, drodzy przyjaciele, inny rodzaj „chrześcijańskiego uczonego” który tak siebie nie nazywa, ale jest nim dokładnie tak samo jak pozostali. Jest to ktoś, kto mówi: >>Nie jestem samolubny, jestem tak samo niesamolubny jak każdy inny mieszkaniec Indianapolis<<. On również jest „chrześcijańskim uczonym”: chociaż się tak nie określa. Mamy świadomość, że w kwestiach naturalnych mężczyzna lub kobieta, którzy rozumieją, jaki jest ich problem, zajmują lepszą postawę, by się właściwie i szybko wyleczyć, niż ci, co są ślepi na ten fakt. Czyż nie uważamy, że niemądry jest ktoś, kto by mówił: >>No cóż, jestem nieco przeziębiony, wiem, to jest nieprzyjemne, ale nie będę na to zwracał uwagi. Gdy przeziębienie rozwinie się na tyle, że wywiąże się zapalenie płuc, pójdę do lekarza i zobaczę, czy może mnie on wyleczyć<<. Powiesz: >>Co za głupiec! O ileż łatwiej byłoby w jego przypadku wyleczyć przeziębienie i nie czekać, aż przejdzie ono w zapalenie płuc!<<. Tak jest też z duchowymi sprawami. Może twoja pycha nie osiągnęła jeszcze bardzo poważnego stadium; ta pycha, która jest w twoim sercu, może być małą sprawą, niewielkim problemem, ale bywa dokładnie tak jak z tym przeziębieniem — stopniowo rozwija się ono i staje czymś poważnym, podobnie pycha — rośnie i rośnie, a im dłużej czekasz, im dłużej zwlekasz z rozpoczęciem leczenia, tym większe jest niebezpieczeństwo, że nie da się już wcale tego wyleczyć. Zdajemy sobie sprawę z konieczności wiedzy na temat naszego stanu. Nie chcemy zamykać oczu, chcemy wiedzieć, jakie są nasze słabości. Mnie nie przyniesie pożytku wiedza na temat twoich słabości, a dla ciebie nie będzie korzystna znajomość moich, natomiast ogromnie mi się przyda poznanie moich własnych słabości, zaś tobie niezmiernie pomoże wiedza na temat słabości, które ty właśnie posiadasz.

LEKARZ

Następnym środkiem pomocniczym w sprawach zdrowotnych, o jakim chciałbym wspomnieć, jest pomoc zarówno w odniesieniu do zdrowia fizycznego, jak i — a nawet bardziej — zdrowia duchowego. Jest to obecność i wsparcie LEKARZA. Wiecie, jak to jest: Idziecie do doktora i mówicie mu o swoim stanie, pytacie go o radę, prosicie o wsparcie i pomoc, a on przepisuje wam odpowiednie lekarstwo. Tak samo w odniesieniu do choroby duchowej. Udajemy się do Wielkiego Lekarza w modlitwie i mówimy Mu:

>>O, Wielki Lekarzu, mam okropne napady niecierpliwości i teraz, Wielki Lekarzu, chcę, abyś mi pomógł; jesteś jedynym, który może mi pomóc i wyleczyć mnie z tej strasznej przypadłości; muszę znaleźć u Ciebie wsparcie<<. Drodzy przyjaciele, powinniśmy często kierować do Niego nasze prośby, coraz bardziej zabiegając o tę duchową silę.

Zanim przejdziemy do innego punktu, wspomnimy jeszcze o czymś — do Wielkiego Lekarza powinniśmy udawać się nie tylko we własnych sprawach; należy chodzić do Wielkiego Lekarza również w sprawach naszych braci i sióstr. Wiecie, jak to jest — bardzo często zdarza się, że wasz przyjaciel czy członek rodziny choruje i nie jest w stanie pójść do doktora, więc wy idziecie tam za niego. Czasem bywa, że ktoś może być wręcz nieprzytomny i nie może iść osobiście, i co robicie dla niego? Przypuśćmy, że macie syna, który jest chory i nieprzytomny. Jak postępujecie? Czy mówicie: >>0, mój syn, jest nieprzytomny, jest chory, nic nie wie; dlaczego tak jest, co za straszny stan! Mam nadzieję, że odzyska przytomność, a wtedy wyślę go do lekarza<<. Nie! Nie czekacie, aż sam oprzytomnieje, lecz natychmiast idziecie do lekarza i mówicie: >>Proszę przyjść do mojego chłopca, jest chory i nieprzytomny<<. Tak samo i w kwestiach duchowych. Idziemy do Wielkiego Lekarza nie tylko w swojej sprawie, ale również w sprawach naszych braci i sióstr. Czasem spotkacie brata, który ma pewne duchowe schorzenia i jest tego nieświadomy; może mieć jakąś dozę pychy i nie zdaje sobie z tego sprawy. Jaka jest wasza powinność? Czy stwierdzacie jedynie: >>Mam nadzieję, że któregoś dnia brat ten zorientuje się, że dolega mu pycha, że pójdzie do Wielkiego Lekarza i zostanie uzdrowiony<<. Nie, drodzy przyjaciele, macie pójść za tego brata do Wielkiego Lekarza i, jak mówi Pismo, prosić jedni za drugimi, a będziecie uzdrowieni.

Uważam, że jest to jeden ze sposobów pozwalających ocenić, jak solidne jest nasze duchowe zdrowie. Sądzę, że prawie wszyscy z nas mieli kontakt z bratem, który mógł zawinić przeciwko nam; i co, drodzy przyjaciele, czujecie w stosunku do tego brata? Wyobraźcie sobie, że jest taki brat. Czy myślicie o kimś takim? Zobaczcie, czy w waszym sąsiedztwie jest ktoś, z kim jest wam niełatwo obcować, kto cały czas zdaje się przejawiać złego ducha itp. I co zrobiliście w przypadku takiego brata? Jak często się za nim modlicie? >>Ależ, powiecie, ja nigdy nawet nie pomyślałem, żeby się za nim modlić<<. Zatem powinniście udać się do Wielkiego Lekarza, gdyż potrzebujecie Go równie mocno jak ów brat. Jeśli natomiast możecie powiedzieć:

>>No cóż, modliłem się często za tym bratem, wtedy, drogi bracie, ciesz się, gdyż twój duchowy puls jest w porządku<<.

DIETA

Chciałbym również powiedzieć o jeszcze innym rodzaju zdrowotnej pomocy; jest to środek wspierający zarówno zdrowie fizyczne, jak i duchowe; chodzi o właściwy rodzaj DIETY. Wiecie, jak doktor mawia zwykle do pacjenta: >>No cóż, nieważne, ile razy po mnie posyłasz i nie ma znaczenia, ile zażywasz lekarstw; jeśli nie zaprzestaniesz pić tak dużo mocnej kawy, nie będziesz się dobrze czuć. Moje lekarstwa ci nie pomogą<<. Tak samo jest w sprawach ducha. Nie liczy się, w ilu uczestniczyliście konwencjach, nie ma znaczenia, jak dużo czytacie ze Słowa Bożego ani jak często bierzecie udział w nabożeństwach w waszym mieście itp. — jeśli nie uregulujecie swojej diety wmyśl zaleceń Wielkiego Lekarza, nie możecie oczekiwać dobrego stanu duchowego zdrowia. A czym jest nasza duchowa dieta? Dokładnie tak samo, jak o naszej naturalnej diecie przesądza, co jemy, tak na dietę duchową skiada się to, co czytamy. Pamiętacie, co mówi Pismo Swięte: „Ilekroć otrzymywałem Twoje słowa, pochłaniałem je” [Jer. 15:16 BTI. Drodzy bracia i siostry, jeśli wstajecie rano i pierwszą rzeczą, jaką spożywacie na śniadanie, jest jeden czy dwa artykuły donoszące w porannej gazecie o próbie morderstwa, a potem, na obiad, kilka rozdziałów powieści, zaś na kolację przeczytacie w wieczornej gazecie o jednym czy dwóch rozwodach, to wasze duchowe zdrowie nie tylko będzie kiepskie, ale na takiej diecie nie będzie miało żadnych szans na poprawę. Ktoś powie: >>Czy jest w tym coś złego? Czy jest coś złego lub grzesznego w czytaniu powieści?<<. Co za niemądre pytanie! Jak myślicie; przypuśćmy, że jestem chory, przyszedł doktor i mówi: >>Nieważne, ile razy będziesz mnie wzywać, nie poprawi ci się, dopóki nie przestaniesz pić tej mocnej kawy; twoje serce tego nie wytrzyma<<. A ja odpowiem: >>Doktorze, muszę całkiem zrezygnować z kawy? Dlaczego? Czy jest coś grzesznego w piciu kawy?<<. On zaś mi powie: >>Ależ, niemądry człowieku, nie chodzi o to, czy jest to grzeszne, czy nie, lecz o to, czy pomoże ci wyzdrowieć<<. Taka jest też droga postępowania w kwestiach duchowych. Nie chodzi o pytanie, czy czytanie powieści jest grzeszne, czy nie, ale o pytanie, czy dopomoże nam ono do duchowego zdrowia. Ja powiem, że nigdy nie przyniosło to nikomu prawdziwego duchowego zdrowia.

CZYSTOŚĆ

Wspomniałbym też o jeszcze jednym środku wspomagającym zdrowie, i to zarówno w przypadku zdrowia fizycznego, jak i duchowego. Chodzi o CZYSTOŚĆ. Wiecie, jak doktor mówi przeważnie do pacjenta: >>Jeśli chcesz się dobrze rozwijać, musisz się często kąpać, żeby pory skórne się otwierały<<. Tak samo jest w sprawach ducha. Jeśli chcesz się cieszyć duchowym zdrowiem, musisz się nauczyć utrzymywać duchową czystość. W piątym rozdziale Listu do Efezjan powiedziane jest o obmyciu wodą przez Słowo [Efezj. 5:26], a w Psalmie 119:9 czytamy: „Jakim sposobem oczyści młodzieniec ścieżkę swoją? Gdy się zachowa według słowa twego” Słowo Boże jest wodą, którą mamy się obmywać, żeby być czystymi w tym wyższym sensie.

Jest tutaj jednak jeszcze inna myśl: Jak wiadomo, bardzo częste mycie wodą cię nie oczyści ani nie umyjesz się skutecznie, jeśli nie użyjesz ciepłej wody. Jak wiecie, ciepła woda zmywa znacznie lepiej niż zimna. A jak ją podgrzewamy? Na ogniu. Zatem, jeśli chcecie być czyści duchowo, nie wystarczy wziąć Słowo Pańskie i czytać je wyłącznie w sposób nieformalny - bo to byłoby używaniem zimnej wody. Chcemy dołożyć do tego ogień gorliwości, wtedy będziemy w stanie się oczyścić. Czasem w naszych podróżach zdarza nam się spotkać brata, który jest uzależniony od tytoniu. W rozmowie z nim słyszymy: >>Chciałbym to rzucić, chciałbym się od tego uwolnić, ale próbowałem i wygląda na to, że nie dam rady. Wydaje się, że nie jestem w stanie tego rzucić<<. Prawdopodobnie po latach spotkacie tego brata znowu i okaże się, że jest wolny od nałogu tytoniu jak nikt na świecie. Zapytacie: >>Bracie, jak to możliwe? Zdaje się, że mówiłeś, iż nie możesz przestać, że jest to niemożliwe?<<. >>Widzisz, odkryłem, że nie byłem wystarczająco żarliwy w tej kwestii. Gdybym miał dość zapału, już wtedy mógłbym to rzucić<<. A zatem, jego problem polegał na tym, że nie miał na tyle ciepłej wody, ile było potrzeba. Tak i wy, braterstwo, prawdopodobnie nie macie dość zapału; prawdopodobnie woda nie jest na tyle ciepła, żebyście mogli oczyścić się tak zupełnie, jak byłoby to możliwe, gdyby była ciepła.

ĆWICZENIE

Chciałbym powiedzieć również o innym rodzaju pomocy; pomoc ta służy zarówno zdrowiu naturalnemu, jak i duchowemu; jest to ĆWICZENIE. Nie jest dobrze każdego dnia ciężko się objadać, a potem zupełnie nie ćwiczyć; należy więcej wychodzić i ćwiczyć. Tak samo, drodzy przyjaciele, jeśli ja i wy pragniemy lepszego zdrowia duchowego, musimy nauczyć się ćwiczyć. Musimy nauczyć się używać siły i duchowego pokarmu, jakich udziela nam Bóg. Jeśli udajecie się do Słowa Bożego i ucztujecie przy stole Jego Słowa raz lub dwa razy dziennie, a następnie nie ćwiczycie, możecie być pewni, że nabawicie się duchowej podagry lub czegoś w tym rodzaju. Wiemy, że wielu spośród ludu Pańskiego ma niepowodzenia pod tym względem. Ale po to jest światło. Nasze światło nie jest po to, by je chować pod korzec. Nasze światło nie służy tylko temu, żebyśmy wiedzieli więcej niż inni, lecz Bóg dał nam światło, żebyśmy mogli być wypróbowanymi dla Niego pracownikami. Przypomina mi to stwierdzenie, na które natknąłem się w Szkocji. Będąc tam, znalazłem książkę, w której znajdowało się pasujące, jak sądzę, do tego tematu zdanie. Brzmiało ono tak: „Nie stawiaj swojej świecy pod korcem, bo jeśli to zrobisz, to światło albo się nie wydostanie, albo — jeśli zapali korzec, spowoduje pożar, a wtedy płomień będzie większy, niż się spodziewałeś” Nie sądzę, że chcemy się znaleźć w takich okolicznościach. Pan dał nam światło, żebyśmy się mogli ćwiczyć, a im więcej ćwiczymy, tym lepsze będzie nasze duchowe zdrowie.

Znam pewną siostrę z Kanady. Slyszałem o niej bardzo często i każdy zdawał się mieć wspaniałą zaiste opinię na temat jej duchowości. Wyglądało na to, że musi być ona gigantem w zakresie spraw duchowym, ale nie miałem przyjemności jej spotkać. W końcu nadarzyła się szczęśliwie okazja, że mogłem pojechać do miasta, w którym ona mieszka. Gdy tam przybyłem, stwierdziłem, że fizycznie wyglądana zwyczajną, młodą kobietę, jaką każdy może spotkać; z naturalnego punktu widzenia nie było w niej nic szczególnie atrakcyjnego. A jednak wkrótce się przekonałem, że sam zaczynam podzielać opinie, jakie tyle osób miało na jej temat. Była naprawdę tytanem duchowości. Nie zajęło mi to długo, by odkryć, jaka była tego przyczyna. Opowiedziała mi, że po tym, jak przyszła do znajomości tych prawd, wzięła kilka kartek papieru i najpierw spisała na tych kartkach nazwiska światowych krewnych; potem zapisała nazwiska wszystkich swoich światowych przyjaciół, następnie każdej osoby, którą dobrze znała. Powiedziała, że nie ustała, dopóki nie posłała do każdego z nich jakiejś literatury, żeby przyprowadzić ich na drogę poznania, oraz tych błogosławieństw które były jej udziałem. Pamiętam, jak jadąc drogą, ja i jeden brat siedzieliśmy w powozie z przodu, a ona i jeszcze jedna siostra z tylu, i jak zatrzymała swój powóz i wysiadła, zaś ów brat mi powiedział, że gdy spojrzał do tyłu, widział, że wysiadła, by wręczyć tamtejszym farmerom kilka broszurek. Nigdy nie zapominała o tym, by udając się w drogę powozem lub idąc pieszo, zabrać ze sobą zapas broszurek. Zawsze rozglądała się za możliwościami służby. Była wyćwiczona, drodzy przyjaciele; to jest jeden ze sposobów, by się ćwiczyć. Mamy świadomość, że jest wiele sposobów ćwiczenia. Możemy ćwiczyć w naszym własnym domu. Jakże wspaniałe okazje ma żona do ćwiczenia swej cierpliwości, wytrwałości, łagodności i ustępliwości, nawet w związku ze swymi pracami domowymi. Takie okazje znajdują się wszędzie i do nas należy wykorzystywanie ich do ćwiczenia. Pamiętacie, co mówi Pismo:

„A wszelkie karanie, gdy przytomne jest, nie zda się być wesołe, ale smutne; lecz potem owoc sprawiedliwości spokojny przynosi tym, którzy są przez nie wyćwiczeni” (Hebr. 12:11). Wszystko wymaga ćwiczenia, czy odbywa się to przez upominanie lub łagodne karanie, czy też nie.

ATMOSFERA

Moglibyśmy powiedzieć o jeszcze innym środku dopomagającym zarówno do naszego fizycznego, jak i duchowego zdrowia, a jest to odpowiedni rodzaj ATMOSFERY. Wiesz, jak mawiają lekarze: >>Trzeba zabrać pacjenta z tego dusznego pokoju, tu jest zbyt ciasno i wentylacja jest niewystarczająca<<. Tak, drodzy przyjaciele, właściwe powietrze jest niezbędne dla naturalnego zdrowia. Czysta atmosfera konieczna jest także dla zdrowia duchowego. Jakim powietrzem oddycha Boży lud? Odpowiadamy, że atmosferę tę stanowi Boży duch święty. To o tym mówi apostoł Paweł:

„Abyście się odłączyli od każdego brata nieporządnie chodzącego” [2 Tes. 3:61. Dlaczego? Ponieważ nie jest to odpowiedni rodzaj atmosfery, wjakiej chcielibyśmy przebywać. Nie chcemy mieć społeczności z kimś, kto chodzi nieporządnie, z kimś, kto ma zwyczaj się upijać lub chodzić niezgodnie z duchem moralności, nie mówiąc o duchu chrześcijaństwa. To nie jest taki rodzaj atmosfery, jaki byłby odpowiedni dla poprawy naszego duchowego zdrowia. „Złe rozmowy psują dobre obyczaje” — słusznie stwierdza Pismo Swięte [1 Kor. 15:33].

ODPOCZYNEK

Chciałbym powiedzieć, co jeszcze dopomaga do naszego fizycznego, jak i duchowego zdrowia. ODPOCZYNEK. Jak wiadomo, lekarz zaleciłby pacjentowi zaniechanie pracy na kilka dni, żeby odpoczął, pojechał w góry lub nad jezioro. Również dla duchowego zdrowia, drodzy przyjaciele, odpoczynek jest sprawą zasadniczą. Jaki rodzaj odpoczynku? Odpoczynek z wiary, odpoczynek, który opiera się na obietnicy: „Nie zaniecham cię ani cię opuszczę” [Hebr. 13:5]. Któż nie odpoczywałby, mając obietnicę taką jak ta; odpoczynek opiera się na takim wspaniałym wersecie Pisma Świętego jak ten, w którym nasz Pan mówi: „Dosyć masz na łasce mojej” [2 Kor. 12:9]. Drodzy przyjaciele, jeśli nie opieracie swego wypoczynku na tych obietnicach, to dlatego, że nie macie odpowiedniej wiary w obietnice. Wiara jest tym, czego potrzebujemy. W świecie znajduję wielu, którzy w swym odczuciu mają wiarę — wiarę w cechy swych przyjaciół, wiarę w tę rzecz lub inną, ale tylko nieliczni wierzą w to, co stwierdza Słowo Boże. Wy i ja powinniśmy mieć taką wiarę, która powie: Będę mieć więcej wiary w Boże Słowo niż w jakiekolwiek moje odczucia lub w moich przyjaciół czy cokolwiek innego, gdyż On powiedział: „Nie zaniecham cię ani cię opuszczę” Jeśli zdarzy się jakieś zaniechanie lub opuszczenie, to tylko z waszej strony; to wy możecie Go opuścić bądź zapomnieć, ale On nigdy was nie zaniecha i nie opuści. Wiemy, że czasami lud Boży przeżywa dotkliwe kłopoty i prawie mu się wydaje, że Pan go opuścił. Jest to dobrze oddane w następującym zapisie z Księgi Psalmów: „Oczy jego upatrują, powieki jego doświadczają synów ludzkich” [Psalm 11:4]. Wiecie zapewne, o czym mówi pierwsza część: „Oczy jego upatrują Pan patrzy z góry na nas; On się nam przypatruje i mówi: „Powieki jego doświadczają synów ludzkich” Co to znaczy? Czym są Jego powieki? Powiek używamy, gdy idziemy spać; gdy idziemy spać, opuszczamy powieki, wtedy jesteśmy gotowi do snu. Ale Jego czujne oczy nigdy nie śpią i nie drzemią. Słowo Boże mówi, że On nie chodzi spać [Psalm 12 1:4], ale czasem wygląda to tak, jakby spał.

Wyraziłbym to następująco: Wyobraźcie sobie, że posiadam mały sklep i zatrudniam kogoś do pomocy. 0w człowiek wydaje się bardzo uważny przy pracy wtedy, gdy ja jestem obecny, ale gdy odchodzę, zaczyna ją lekceważyć. Pomyślałem: Sprawdzę go któregoś dnia. Przekonam się, czy jest on tak samo solidny, gdy odchodzę, jak wtedy, gdy jestem. Pewnego dnia on i ja mieliśmy sporo do zrobienia, bardzo ważną pracę, i pracowaliśmy cały dzień. Gdy skończyłem swoją część, odszedłem, usiadłem sobie, oparłem się i przymknąłem oczy. On się rozejrzał, pomyślał: Szef śpi, więc mogę zwolnić, i przestał pracować. Ale ja wcale nie spałem. W rzeczywistości spoglądałem kątem oka spod moich powiek; moje powieki go doświadczały Gdy stwierdziłem, że jest niesolidny, nie mogłem mu ufać. Tak jest również z naszym Niebiańskim Ojcem. On nigdy nie zasypia, ale czasem Jego powieki nas doświadczają. My wołamy i wydaje się, że On nie słyszy; mamy problemy, a wydaje się, jakby On w ogóle nie zwracał na to uwagi. Wtedy wydaje nam się niemalże, że Pan zasnął, ale nie, On nie śpi. Tylko Jego powieki nas sprawdzają. On chce się przekonać, czy powiemy: Skoro Pan śpi, mam zamiar przestać i odpocząć. Pan szuka takich, którzy z głębi serca powiedzą: Nieważne, czy On śpi, czy nie. Mam zamiar być tak samo wierny w tej sytuacji, jak byłbym w innej.

RADOŚĆ

Teraz, drodzy przyjaciele, chciałbym powiedzieć o jeszcze innym środku zaradczym, pomocnym w przypadku zdrowia fizycznego, jak i duchowego. Dokładnie tak jak się przekonaliśmy, że wiara będzie oznaczać lepsze zdrowie duchowe, jeśli będziemy mieć taką wiarę, która pozwoli nam odpoczywać w oparciu o Jego obietnice, tak też podobnie, drodzy przyjaciele, inną ważną pomocą jest dla naszeg zdrowia

RADOSC.

Doktor często mawia do pacjenta: >>Rozpogódź się, jesteś za bardzo przygnębiony<<. A zatem, skoro radość stanowi takl wspaniały środek w odniesieniu do naszego naturalnego zdrowia, to jest on równie, a nawet bardziej pomocny w kwestii zdrowia duchowego. Jeśli całe dni spędzasz, martwiąc się swoimi próbami i trudnościami, to nic dziwnego, że twoje duchowe zdrowie nie jest najlepsze. W takich okolicznościach nie może być ono dobre. Musisz się nauczyć, jak stwierdza apostoł Paweł, zapominać to, co za tobą, i myśleć o rzeczach, które są przed tobą, kontynuować bieg o nagrodę wysokiego powołania od Boga w Jezusie Chrystusie.

Jakiś czas temu jeden z naszych braci narysował obraz; na jednej stronie znajdował się duży kamienny blok, o bokach liczących około czterech metrów w każdą stronę, a pod ową kamienną bryłą — kobieta płacząca z bólu. Z boku na kamieniu tym widniał napis: „Nasze próby” Tutaj kobieta była śmiertelnie przygnieciona tymi doświadczeniami. Drugi obraz przedstawiał ten sam blok z kamienia, ale kobieta umieszczona była powyżej i wydawała się być szczęśliwa i radosna, stojąc na wierzchu tej kamiennej bryły. Poniżej znajdowały się słowa: >>Czy twoje próby są brzemieniem czy błogosławieństwem? To zależy to od tego, czy żyjesz ponad nimi, czy pod nimi. Gdzie żyjesz?<<. Teraz skierujmy to pytanie do każdego z nas: Gdzie żyjesz? Gdy żyjemy pod naszymi próbami, to nic dziwnego, że nie znajdujemy tam zbyt wielkiej pomocy, ale jeśli żyjemy ponad naszymi zmartwieniami, wówczas jakież błogosławieństwo może wyniknąć z samych tylko doświadczeń.

Nie mam wątpliwości, że będziemy bardzo zaskoczeni, gdy się przekonamy, w jaki sposób nasze próby wyrastają z zupełnie małych początków. Poznacie kogoś, kto nie okazuje zbytnio sympatii dla waszych przekonań i czyni na wasz temat jakieś uwagi, załóżmy jakieś niemiłe uwagi odnośnie waszej religii. Najlepiej by było potraktować je dobrodusznie i nie zważać na nie, ale nie robicie tego. Myślicie sobie, że to okropne, że to straszne, iż mówi on takie rzeczy. To nie w porządku. Uciekamy stamtąd i z czasem zapędzamy się w kozi róg, dochodzimy do wniosku, że jest to gorsze, niż się spodziewaliśmy. Wtedy spotykamy brata i mówimy: >>Wiesz, miałem ciężką próbę. Spotkałem kogoś, kto drwił ze mnie z powodu mojej religii<<. Gdy mu o tym opowiadamy, brzmi to jeszcze gorzej. Nie wiedzieliśmy, że to takie złe, dopóki mu o tym nie powiedzieliśmy. A ponieważ brat ten nam współczuł i wyraził smutek z powodu naszych doświadczeń, pomyśleliśmy: >>Teraz wiem, że ten brat nie wyraziłby swego smutku, gdyby to nie było taką złą rzeczą; musi to być coś złego, bo inaczej tak by mi nie współczuł<<. W ten sposób próba narasta coraz bardziej, aż w końcu owo małe kretowisko przybiera rozmiar wielkiej góry. I wy, i ja nie chcemy posiadać wiary, która zmieniałaby kretowiska w góry, lecz wiarę, która góry przemienia w kretowiska. Nasze duchowe zdrowie nie może być w takich okolicznościach dobre. Radość ma oznaczać nie tylko wielką pomoc dla naszego duchowego zdrowia, ale również pomoc w sprawach duchowej kondycji braci i sióstr.

Jestem pewien, że każdy z nas dźwiga krzyż; wszyscy macie próby i sądzę, że byłoby bardzo bezduszne z mojej strony, gdybym chciał włożyć nieco ze swojego krzyża na was i sprawić, żebyście mieli jeszcze więcej do niesienia, niż już macie. Jednak nie taka jest dorada Słowa Pańskiego dla nas. Czy Słowo Boże stwierdza: „Wszelką troską swoją wrzućcie na swoich braci, gdyż oni mają pieczę o was?”: Nie, tak nie mówi. Ono stwierdza: „Wszelką troskę swoją złóżcie na niego” [1 Piotra 5:7 NB]. Drodzy przyjaciele, jeśli mam radość, jeśli mam jakieś przyjemne doświadczenie, które było pokrzepiające, jakieś miłe przeżycie, wówczas zechcę wam o nim opowiedzieć, gdyż ono wam pomoże. Jeśli jednak przechodzę doświadczenie, które jest próbą i ciężarem, doświadczenie, które powoduje ból — opowiem o nim tylko Panu. On jest jedynym, z którym podzielę się tą sprawą.

Przypomina mi to pewien zbór na Zachodzie, jeden z największych zborów w zachodniej części Stanów Zjednoczonych, gdzie miał miejsce pewien mały incydent. Opowiedział mi tam o nim jeden z braci i sądzę, że dobrze to ilustruje nasze zagadnienie. Brat ten powiedział, że w każdą środę wieczorem mają oni w tym mieście zebranie świadectw i modlitw i zebrania te stały się bardzo poważną okolicznością, bo niemal w każdą środę znajdowały się dwie lub trzy siostry, które popłakiwały, a dwóch lub trzech braci przemawiało tak, że nawet jeśli nie płakali, to wyglądało, jakby chcieli, i zasadniczo, gdy zebranie się kończyło, wszyscy byli tak smutni i przygnębieni, że już nie wiedzieli, co mają robić, tęskniąc za kimś, kto poniósłby ten ciężar i uwolnił ich od brzemion. Brat ten powiedział, że trwało to jakiś czas, aż w jedną środę pewna siostra pojawiła się w towarzystwie męża, który nie dość, że nie był w Prawdzie, to w ogóle nie przyznawał się do chrześcijaństwa. Nie interesował się zbytnio religią, ale przyszedł z żoną na owo zebranie świadectw. Brat opowiadał, że było to takie zebranie jak zwykle — czas powagi, bo wszyscy mieli wiele przeżyć, o których opowiadali, jak i o swoich trudnościach i porażkach, w których nie udało im się odnieść zwycięstwa, choć mieli na nie nadzieję, i tego wieczoru czuli się niemal zupełnie przytłoczeni swymi doświadczeniami. W dalszej części nabożeństwa mąż owej siostry wstał, żeby coś powiedzieć i wszyscy byli bardzo zaskoczeni, mając świadomość, że nie wyznaje on żadnej religii, a nie wiedzieli, co takiego ma do powiedzenia. On zaś wstał i rzekł: >>Przyjaciele, cieszę się, że mogę tu dzisiaj być, bo czegoś się nauczyłem. Odkąd moja żona zainteresowała się tą religią, mówiła o tak wielu tajemniczych rzeczach, że nie mogłem przestać łamać sobie nimi głowy Opowiada to w taki sposób, że nie mogłem nic zrozumieć, ale co jakiś czas mówi coś, co staje się dla mnie w pewnej mierze jasne i proste, i to jest przyczyna, dla której cieszę się, że jestem tu tego wieczoru. Jest pewna rzecz, o której zwykła ona mówić od samego początku, jak się tym wszystkim zainteresowała, a ja nigdy nie rozumiałem, co ona ma na myśli. Jednak dziś wieczorem stało się to dla mnie zupełnie jasne i zrozumiałe. Zwykła ona mówić dużo o klasie wielkiego ucisku, a ja nigdy nie wiedziałem, czym jest ta klasa wielkiego ucisku, aż do chwili gdy tu dzisiaj przyszedłem<<. Wszyscy wzięli to sobie do serca i odtąd nie byli już klasą wielkiego ucisku. Swoje próby i smutki najpierw zanosili do Pana, a gdy schodzili się razem, było więcej radosnych i przyjemnych świadectw.

Teraz sobie uzmysławiamy, że ten duch, który znosi rzeczy smutne i nieprzyjemne, a raduje się z rzeczy dobrych, miłych i pomocnych, nie tylko dopomoże swoj emu własnemu duchowemu zdrowiu, ale również będzie pomagał w sprawach duchowego zdrowia swych braci i sióstr. Pamiętajcie, że potrzebujemy miłości, która zakrywa mnóstwo grzechów. Bądźcie pewni, że mamy taką miłość.

Kiedyś pewna dobra, zacna siostra rozmawiała ze mną — ale nie mogłem jej pomóc, bo, jak sądzę, kierowała nią co najmniej pewna doza zazdrości — i zaczęła skarżyć się na brata związanego z jej zborem, zacnego brata, człowieka, którego wysoko poważałem i wielce ceniłem, i próbowałem powstrzymać tę siostrę, ale ona nie mogła przestać, musiała opowiedzieć o tym bracie, o tej sprawie i o tamtej sprawie, i jeszcze o jakiejś — sądzę, że tak przez około kwadrans, a wszystkie moje sugestie, żeby o tym nie mówić, nie dały rezultatu. W końcu, gdy już tak mówiła przez piętnaście minut, rzekła: >>Cóż, wszystko to puściłam w niepamięć, pogrzebałam<<. Ja zaś powiedziałem: >>Nie, siostro, nie wszystko puściłaś w niepamięć<<. Ona na to: >>Ależ tak<<. >>Nie, siostro, nie wszystko zostało pogrzebane<<. >>Dlaczego, bracie Barton, co masz na myśli?<< <<Cóż, siostro, jeśli było pogrzebane, to dzisiejszego popołudnia wykopałaś wszystko z powrotem, gdyż ujrzałem to tutaj tak wyraźnie, jakby nigdy nie znalazło się pod ziemią<<.

Drodzy przyjaciele, posiadajmy takiego ducha, że gdy mówimy, iż coś przebaczyliśmy, to niech to będzie naprawdę przebaczone; gdy mówimy, że coś pogrzebaliśmy, to niech odpowiada to rzeczywistości; jeśli mówimy, że zakrywamy mnóstwo grzechów, zakrywajmy je, a nie zakrywajmy w taki sposób jak tutaj. (Brat Barton położył swoją chusteczkę na oparciu fotela) i powiedział: >>0 tak, przebaczyliśmy temu bratu, zakryliśmy wszystkie grzechy, ale wiecie, co on zrobił wtedy i wtedy (podnosząc jeden róg chusteczki) albo innym razem, wiecie, co zrobił (odginając inny róg), a potem jeszcze zrobił to i to (unosząc kolejny róg chusteczki) — ale wszystko to przykryłem miłością<<. Obawiam się, drodzy przyjaciele, że sporą większość z nas cechuje taki właśnie rodzaj przebaczania.

Wy i ja chcemy mieć mały grób dla wszystkiego, co nasze własne, oraz mnóstwo małych grobów otwartych cały czas. Biblia mówi o martwych uczynkach. Gdy więc znajdziecie jakieś martwe uczynki, włóżcie je do jednego z tych małych grobów. Wiadomo, że jeśli mieszkacie w domu i znajdowalibyście tam martwe szczury na kominku albo zdechłe psy na kredensie lub, powiedzmy, inne martwe zwierzęta gdziekolwiek, to nie byłby to zbytnio zdrowy dom, czyż nie? Tak więc, drodzy przyjaciele, jeśli wasze domy pełne są martwych uczynków, tych nieżyczliwych rzeczy, jakie mówią o was drudzy, tych złych interpretacji, tych małych rzeczy, które przeceniacie, to w takim domu nie możecie mieć dobrego duchowego zdrowia. Równocześnie pamiętajmy, że jeśli zostaną wypowiedziane takie niemiłe rzeczy, należy je natychmiast włożyć do jednego z tych małych grobów. Jeśli brat powie coś nieprzyjemnego o tobie, zastanów się, jak szybko możesz to pogrzebać. Jeśli możesz to zrobić tak szybko, jak on to wypowiada, wszystko jest dobrze. I nie wznośmy nad tym grobowca, na którym byłoby napisane: >>Tutaj jest pochowana niemiła rzecz, jaką powiedział o mnie John Smith tego dnia, gdy rzekł to i to<<. Zapomnijmy, że tam to pochowaliśmy. Zakopmy tak głęboko, żeby nie mogło powstać z martwych.

Zanim przejdziemy do następnego aspektu naszego tematu, moglibyśmy powiedzieć nieco o trosce lekarza i pracy, jaką on wykonuje. Wiadomo, że czasem przypadek jest tak poważny, że lekarz musi nawet wykonać amputację; musi amputować palec, dłoń czy kończynę. Tak samo, drodzy przyjaciele, Wielki Lekarz musi dokonywać amputacji, czasem musi amputować nasze sposobności służby, a czasem musi odciąć nasze zdrowie lub też naszą ziemską pozycję czy tę lub tamtą rzecz. Ale tak jak mądry chirurg nigdy nie wykonuje amputacji, jeśli to nie jest absolutnie konieczne, tak i Wielki Lekarz nigdy niczego nie amputuje, dopóki nie jest to absolutnie niezbędne dla naszego duchowego zdrowia. Jednakże, drodzy przyjaciele, często taka amputacja byłaby do uniknięcia, gdybyśmy byli wierni! Na przykład jakiś człowiek rozciął sobie palec i do rany wdało się zakażenie. Udaje się więc do doktora i mówi: >>Doktorze, obawiam się, że to zakażenie krwi. Co może pan na to poradzić?<<. Doktor odpowiada: >>No cóż, sądzę, że muszę to przypalić<<.

>>Ależ, doktorze, to jest bolesne.<< >>Tak, rzeczywiście.<< >>A zatem nie pozwolę panu na to; nie chcę tego cierpienia, nie dam sobie tego zrobić.<< Idzie więc do domu i po kilku dniach przychodzi znowu, mówiąc: >>Doktorze, z tym placem jest coraz gorzej; teraz może pan go przypalić<<. Lekarz na to: >>Teraz jest już za późno; zakażenie wdało się głębiej i przypalenie nic nie pomoże; jedyne, co można zrobić, to obciąć palec.<< >>Obciąć palec? Ależ, doktorze, nie mogę na to zezwolić.<< >>Cóż, jednak będę musiał to zrobić.<< >>Nie mogę, nie wyrażam zgody.<< Człowiek idzie więc znów do domu i wraca po paru dniach, stwierdzając: >>Doktorze, jest gorzej, może mi pan teraz obciąć palec.<< >>Teraz jest już na to za późno, jest już tak źle, że trzeba obciąć całą dłoń.<<

W kwestiach ducha jest podobnie, drodzy przyjaciele; może się czasem zdarzyć, że zrobimy coś nieprzyjemnego i niegrzecznego i wymaga to przypalenia. Musimy przeprosić danego brata, ponieważ go źle potraktowaliśmy albo nie postąpiliśmy względem niego tak życzliwie jak należało. Jest to przykre, nie chcemy go przeprosić, nie chcemy, żeby przypalano tę ranę.

Jest z nią coraz gorzej i gorzej, aż w końcu skutkuje to amputacją. Amputacja okazuje się konieczna i zostajecie pozbawieni pewnych błogosławionych przywilejów, jakie mieliście w Pańskiej służbie. A w ostateczności może to nawet skutkować wtórą śmiercią. Jednak, jak powiedział Mistrz, lepiej jest wejść do żywota z jedną ręką, niż dwie ręce mając, narażać się na niebezpieczeństwo wtórej śmierci [Mar. 9:43].

LEKARSTWO

Dalej, drodzy przyjaciele, pomyślmy o lekarstwach. Wiadomo, że zwyczajny lekarz ma wielką ilość środków; Wielki Lekarz także. Zwyczajny lekarz ma mnóstwo środków, które są dość gorzkie; Wielki Lekarz również posiada liczne środki, które są bardzo gorzkie, ale Wielki Lekarz nam nie daje tych gorzkich lekarstw dlatego, że się o nas nie troszczy. Wiadomo, że gdy doktor daje pacjentowi jakieś niesmaczne lekarstwo, nie robi tego dlatego, że chce zobaczyć, jak pacjent się skrzywi, lecz dlatego, że jest to jedyne lekarstwo, które zadziała. Również Wielki Lekarz — gdy dał ci jakieś gorzkie lekarstwo, robi tak dlatego, że wie, iż to lekarstwo najlepiej pomoże w twoim przypadku.

Można by powiedzieć, że Biblia jest jak wielka apteczka medyczna. I wy, i ja chcemy udawać się do Biblii i uczyć się uzyskiwać tam lekarstwa odpowiednie w naszym przypadku. Chcemy rozumnie stosować te środki. Bądźmy ostrożni, żeby przyjmować właściwe lekarstwo. Wiadomo, że człowiek sięgający do apteczki po lekarstwo, jakiego potrzebuje, bardzo uważa, żeby wziąć właściwy lek. Nie sięga pospiesznie po pierwszą rzecz w zasięgu jego ręki. Jeśli jest trochę przeziębiony, nie sięga po dowolny środek i nie ryzykuje, że weźmie butelkę z laudanum i sam się zabije. Uważa, żeby wybrać odpowiedni środek. Tak też jest i w duchowych kwestiach, drodzy przyjaciele. Gdy udajemy się do Słowa Bożego po odpowiednie lekarstwo, bądźmy ostrożni, by sięgnąć po właściwy środek, lek, który jest najbardziej potrzebny.

W celu zilustrowania zagadnienia wyobraźmy sobie, że pewien brat jest duchowo chory. Załóżmy, że w jednym ze zborów Pańskiego ludu znajduje się brat, który posiadał bardzo dobre wykształcenie. Pobierał solidne nauki i wiedział, jak coś powiedzieć i to w jak najpiękniejszy sposób. Gdy przemawiał, każdy słuchał tych wspaniałych słów, jakie płynęły z jego ust. Wyobraźcie sobie, że był w tym zborze inny brat, bardzo prosty. Nie miał wyższych studiów i gdy chciał coś powiedzieć, krążył wokół tematu, a w końcu itak trzeba było zgadywać, co miał na myśli. Wyobraźcie sobie, że nie podobało się to owemu wykształconemu bratu i razu pewnego stwierdził:

>>Nie lubię słuchać, jak tamten się wypowiada. Chciałbym słuchać kogoś, kto wie, jak się wysłowić, kto umie objaśnić pogląd, jaki ma na myśli. Nie podoba mi się język tego brata<<. Widać, że brat ten jest chory duchowo, drodzy przyjaciele, bo sprawia mu ból słuchanie tego, co mówi ów biedny, prosty brat. I pomyślcie sobie teraz, że udaje się on po lekarstwo, mówiąc:

>>Wiem, że jestem chory i że muszę zażywać leki. Muszę otrzymać pomoc. Nie mogę wytrzymać w obecności tamtego brata! Co mam zrobić?<<. Idzie więc i przeszukuje apteczkę, i w końcu natralia na zapis z Listu do Tesaloniczan, gdzie jest powiedziane: „Abyście się odłączyli od każdego brata nieporządnie chodzącego” [2 Tes. 3:6]. Myśli sobie: >>Otóż to, odłączę się od tego niedouczonego brata. Nie chcę mieć z nim dłużej nic wspólnego, nie jest wystarczająco utalentowany, jak dla mojego towarzystwa<<.

A zatem, drodzy przyjaciele, zażył on złe lekarstwo, i rzeczywiście, jeśli nie uświadomi sobie w porę swojego błędu, może się to skończyć wtórą śmiercią. Jego problemem jest pycha, a owe lekarstwo nie było środkiem leczniczym w przypadku pychy. Można by tu jeszcze dodać, drodzy przyjaciele, że istnieje jedna wielka różnica między środkami naturalnymi a duchowymi. Srodki naturalne, nawet jeśli dostajemy te odpowiednie, musimy przyjmować w bardzo małych dawkach, ale inaczej jest z lekami duchowymi; gdy dostaniesz właściwe lekarstwo duchowe, możesz przyjmować je w litrowych dawkach sześćdziesiąt razy na dzień, a im więcej zażyjesz, tym lepiej. Im więcej zażyjemy tych chwalebnych środków mądrego i wielkiego Lekarza, tym lepiej.

SYMPTOMY CHOROBY

Teraz zamierzam powiedzieć kilka słów o kolejnym aspekcie naszego tematu, gdyż pomoże nam to lepiej przedstawić to, co byśmy chcieli przekazać na ten temat. Powiem kilka słów o symptomach chorób. Wiemy, że różne rzeczy określają stan fizycznego zdrowia. Mają one swoje odpowiedniki pozwalające na właściwą ocenę stanu naszego duchowego zdrowia. Na przykład, powszechnym sposobem oceny czyjegoś stanu zdrowia jest ogląd jego języka. Jak wiadomo, doktor często stwierdza, jaki jest stan pacjenta, obejrzawszy jego język. Jest to również bardzo dobry sposób określenia stanu duchowego zdrowia. To, co musimy zrobić, to po prostu posłuchać przez jakiś czas, jakim językiem ktoś się wyraża; da się stwierdzić, jaki jest stan duchowego zdrowia danej osoby w oparciu o używany przez nią język.

Wiemy, że inną wskazówką choroby czy dolegliwości jest ból. Gdy wystąpi ból, wskazuje to na coś poważnego. Wiemy też, że rodzaj bólu wskazuje, jaki jest problem. Doktor pyta: >>Jak pojawia się ból? Czy gwałtownie? Jak szybko mija? Czy pojawia się raczej powoli i trwa przez dłuższy czas? itp.<< Na podstawie opisu, jaki podajesz, doktor jest w stanie powiedzieć, co ci dolega.

Stwierdzamy, drodzy przyjaciele, że ból jest również wskazaniem w chorobie duchowej. Gdy cierpisz, bo ludzie nie poświęcają ci zbyt wiele uwagi, gdy odczuwasz ból, bo ten czy tamten cię nie poznaje, gdy przyjeżdżasz na konwencję albo jest ci smutno, bo nie zostałeś wezwany do wzięcia udziału w wyróżniającej się części nabożeństwa itd. — oznacza to chorobę, duchową chorobę, a rodzaj bólu określa nawet twój problem. Wyobraźmy sobie, że to ja jestem duchowo chory. Gdy tylko popełnię jakiś błąd, sprawia mi to okropny ból. Udaję się więc do Wielkiego Lekarza i mówię: >>Wielki Lekarzu, wiem, że jestem chory, bo ilekroć robię jakiś błąd, bardzo mnie to boli, odczuwam straszliwy ból<<. On zaś pyta: >>Czy masz ten ból, gdy popełnisz błąd?<< >>Tak, gdy popełnię jakiś błąd.<< >>Jesteś pewny? Czy jest tak wtedy, gdy robisz błąd, czy zdarza się to tylko wtedy, gdy inni ludzie się o tym dowiedzą?<< >>Owszem. Gdy nikt o tym nie wie, nic mnie nie boli.<< >>Zatem pycha jest twoim problemem.<< Gdybyśmy mieli właściwego ducha, byłoby nam przykro zarówno z powodu błędów, o których nikt nie wie, jak i tych, o których wie każdy. Skoro jednak umiemy stwierdzić, że jest tak tylko wtedy, gdy inni zauważają te błędy, oraz że jest nam z ich powodu przykro, wówczas nie jest to poprawny stan i oznacza to, że występuje pycha. Gdy natomiast potrafimy przyznać, że jest nam równie przykro z powodu błędów, o których nikt nie wie, jak i tych, o których wie każdy, to jest to oznaką, że jesteśmy niedoskonali, ale również wskazuje, że trwa praca leczenia.

Zmęczenie: Chciałbym też powiedzieć, że inną oznaką choroby jest zmęczenie. Wiecie, jak to czasem mężczyźni lub kobiety stwierdzają: >>Nie jestem zdrowy; zdaje mi się, że nie daję rady robić wszystkiego tak jak zwykle; coś musi być nie tak<<. Tak to właśnie jest, drodzy przyjaciele. Gdy czujemy się znużeni czynieniem dobrze, to jest to wskazówką, że potrzebujemy jakiegoś rodzaju duchowego środka wzmacniającego. Jest to wskazaniem, że nasze duchowe zdrowie nie jest tak dobre, jak być powinno. A jednak, gdy mówię: „znużeni czynieniem dobrze” nie wysnuwajcie z tego złego wniosku. Nie myślcie, że chodzi o znużenie przyjeżdżaniem na konwencje; nie, nie chodzi o to. Niektórzy mogliby w ten sposób zwodzić samych siebie. Moglibyście pomyśleć: >>0, wiem, że jestem głęboko poświęcony, bo, spójrzcie, jakie czynię poświęcenie, przybywając na tę konwencję; zobaczcie, ile musiałem wycierpieć, żeby się tu dostać itp. To ukazuje stan mojego duchowego zdrowia<<. 0, nie, wcale nie. Co wami powodowało, żeby uczynić tę ofiarę przyjechania tutaj? Czy to, że pomyśleliście sobie, iż będzie to taki wspaniały czas, czy może spodziewaliście się spotkać tu wielu drogich braci i wiele sióstr, z którymi poznaliście się już wcześniej. A jednak, drodzy przyjaciele, czy uczynilibyście tak wielką ofiarę, robiąc coś, czego Pan by od was zażądał, gdyby to nie było takie przyjemne? Czy idąc do pracy kolporterskiej, uczynilibyście tak wielką ofiarę, jaką robicie, przyjeżdżając tutaj? Czy pokonalibyście wiele różnych przeszkód, by zanieść Prawdę do kogoś, kto mieszka wiele mil od miejsca waszego zamieszkania — tyle, ile pokonaliście, żeby przybyć tutaj i otrzymać kilka z tych wspaniałych prawd? Na tej podstawie można osądzić duchowe zdrowie. Jeśli chcesz wiedzieć, czy twoje duchowe zdrowie jest dobre, nie myśl o dniu, w którym wszystko szło gładko, lecz o dniu, gdy wszystko zdawało się iść źle. Jeśli chcesz się przekonać, czy masz gorliwość, nie myśl o sytuacji, gdy tamten człowiek pierwszy do ciebie podszedł, a ty nie mogłeś tego wykorzystać, żeby mu powiedzieć, w co wierzysz, lecz myśl o tym, jak daleką pokonałeś drogę, by zanieść Prawdę do tych, którzy byli łaknący i spragnieni. Oto sposób, w jaki ocenisz swoje duchowe zdrowie.

Izolacja: Dalej, drodzy przyjaciele, jeszcze jedna oznaka choroby — chęć odosobnienia. Wiecie, że nierzadko jedno z rodziców powie: >>To dziecko nie czuje się dziś dobrze, bo nie wygląda, żeby miało ochotę wyjść z innymi dziećmi, jak to zwykle robi<<. Dlatego też twierdzimy, że jeśli twoje zamiłowanie do utrzymywania towarzystwa z ludem Bożym maleje, jest to wskazówką, że twoje duchowe zdrowie nie jest tak dobre, jak być powinno. Jeśli ci nie zależy, żeby się spotykać z ludem Bożym, przynajmniej na konwencji, w czasie wizyty pielgrzyma w twoim mieście czy przy podobnego rodzaju okazji, to nie świadczy to dobrze o twoim duchowym zdrowiu; bowiem Apostoł stwierdza: „Nie opuszczając społecznego zgromadzenia naszego, (...) a to tym więcej, im więcej widzicie, iż się on dzień przybliża” [Hebr. 10:25].

CHOROBY DUCHOWE

Teraz chciałbym pokrótce wymienić niektóre z duchowych chorób. Nie bardzo wszakże zagłębię się w to zagadnienie. Wiemy, że są różnego rodzaju choroby fizyczne i najrozmaitsze choroby duchowe. Wzrok: Po pierwsze, jak wiadomo, mamy problemy z fizycznym wzrokiem. Ale ludzie mają również problemy ze wzrokiem duchowym. Na przykład ja jestem, jak to się zwykle mówi, krótkowzroczny. Nie widzę tego, co znajduje się daleko. Nie potrafię rozpoznać nikogo spośród słuchających. Jeśli chcę coś przeczytać, książkę muszę trzymać bardzo blisko oczu. Jestem krótkowidzem. Podobnie też niektórzy z ludu Pana są krótkowzroczni pod względem duchowym. Spotykamy wielu ludzi, którzy nie widzą Tysiąclecia i wszystkich jego błogosławieństw; jest to zbyt daleko. Mogą oni widzieć tylko rzeczy znajdujące się tuż obok, czyli oddalone na tyle, że mogą je dostrzec. Oni są krótkowidzami.

Spotykamy też, drodzy przyjaciele, takich, którzy są dalekowzroczni. Są takimi dalekowidzami, że jeśli chcą czytać książkę, muszą ją trzymać daleko przed sobą. Nie widzą zbyt dobrze tego, co jest blisko nich, natomiast wyraźnie widzą rzeczy oddalone. Spotykamy również duchowych dalekowidzów. Niektórzy z braterstwa są tak dalekowzroczni, że spoglądają w dal, aż do końca Tysiąclecia, a nie widzą słabości swojego ciała; nie widzą sposobności służby w pobliżu, w sąsiedztwie.

Tu w Stanach Zjednoczonych powszechnym problemem związanym ze wzrokiem jest tak zwana katarakta. Jak wiecie, jest to coś złego, co pojawia się w optycznej części oka, sprawiając, że widzenie jest coraz gorsze, aż w końcu całkowicie zanika. Do niczego nie pasuje to tak dobrze jak do pychy. Dokładnie tak jak katarakta poj awia się najpierw w nieznacznej formie, tak też jest z pychą. Pycha zaczyna się od ślepoty na nasze własne sprawy Gdy popełnimy błąd, nie chcemy go widzieć; nie omieszkamy zauważać błędów u innych, ale swoich własnych widzieć nie chcemy. Pycha stale narasta, jest coraz gorzej i gorzej, aż w końcu skutkuje całkowitą ślepotą.

Gdy zatem spotkamy kogoś, kto ma jakieś problemy ze swoim duchowym wzrokiem, wyślijmy go do wielkiego duchowego specjalisty, do duchowego Wielkiego Lekarza, który specjalizuje się w tych wszystkich, można by rzec, dolegliwościach i pamiętajmy o sposobie, jaki przedstawia apostoł Jan w Objawieniu: „Oczy twoje namaż maścią wzrok naprawiającą, abyś widział” [Obj. 3:18].

Słuch: Pomówmy nieco o kłopotach związanych ze słuchem. Mamy problemy zarówno z rzeczywistym słuchem, jak i ze słuchem duchowym. Wiadomo, że jedni nie dosłyszą, a inni są głusi. Jakże wielu jest takich, co źle słyszą w sensie duchowym. Są oni obojętni. Nie potrafią usłyszeć, dopóki Pan nie podniesie głosu; jeśli krzyknie wystarczająco głośno, wówczas Go usłyszą, ale nigdy nie słyszą „głosu cichego i wolnego” Jeśli na ulicy pojawi się sposobność do służby, okazja, by nieść Prawdę komuś z przechodniów, wówczas oni tego nie słyszą. Gdy nadarza się okazja i Pan mówi do danego brata: >>Nie widzisz, tam jest ktoś, komu mógłbyś dać broszurę?<<, prawdopodobnie myśli on o tym, ale nie słyszy, dopóki nie będzie to głos grzmotu. Jakże często zarówno w sferze rzeczywistej, jak i duchowej jest tak, że obojętność narasta i staje się coraz większa, aż w końcu dochodzi do całkowitej głuchoty.

Niestrawność: Można by rzec dwa słowa o kłopotach z żołądkiem. Mamy problemy zarówno z naturalnym, jak i z duchowym trawieniem. Wiadomo, że jest wiele form fizycznej niestrawności, podobnie też — wiele jest rodzajów niestrawności duchowej. Istnieje pewna bardzo powszechna forma niestrawności, właściwa prawie wszystkim — w naturze polegałoby to na tym, że człowiek nie przyswaja niczego z wyjątkiem mleka. Gdy ktoś ma taką właśnie formę niestrawności, musi odżywiać się wyłącznie mlekiem, czasem przez lata. Niektórzy spośród Pańskiego ludu mają podobną formę duchowej niestrawności — nie mogą spożywać niczego prócz mleka; nie chcą słyszeć o niczym innym jak tylko o wierze i pokucie, a jeśli pójdziesz i opowiesz im o restytucji lub o jakichś innych chwalebnych sprawach, powiedzą ci: >>0, nie mogę tego słuchać; nie mogę tego przyjąć, mam niestrawność, jestem na diecie mlecznej<<. Przykro mi z ich powodu.

Jest też inna forma niestrawności, dokładnie przeciwna do powyższej. Chodzi o taki rodzaj naturalnej niestrawności, gdy pacjent może spożywać wszystko z wyjątkiem mleka; mleko jest dla niego czymś szczególnie niepożądanym i żołądek buntuje się nawet na najmniejszą jego ilość. Spotykamy takich, co mają ów rodzaj niestrawności i mogą przyjmować wszystko prócz mleka Słowa Bożego. Nie chcą rozmawiać o niczym innym, jak tylko o czasie proroczym, o obrazach i cieniach, o Księdze Objawienia. A gdy przychodzą na zebranie i dowiadują się, że tematem będzie miłość Boża, stwierdzają: >>Właściwie to mogłem zostać w domu i czytać Objawienie<<. Jest to forma duchowej niestrawności. Nie chcielibyśmy jej posiadać. Chcemy należeć do tych, których stan duchowego żołądka pozwala doceniać zarówno mleko Słowa, jak i twarde potrawy mięsne. Zwracajmy uwagę na to, aby nasza duchowa strawa była czysta, ale jeśli jest czysta, a nie z domieszkami tradycji, wówczas bądźmy zadowoleni i cieszmy się nią, niezależnie od tego, czy jest to pokarm mleczny, czy mięsny.

Problemy z sercem: Można by jeszcze powiedzieć coś o duchowych problemach z sercem. Jak wiadomo, problemy z sercem są poważną sprawą. Również duchowe problemy z sercem są bardzo poważne, gdyż serce to po prostu intencja woli, pobudka, pragnienie. Żadne z tych duchowych chorób nie są tak niebezpieczne jak te, które oddziałują i wpływają na nasze motywy nasze intencje, naszą wolę i pragnienia. Są różne rodzaje schorzeń serca, zarówno tych fizycznych, jak i duchowych. Biblia mówi, że niektórzy są dwoistego serca, inni mają serca zatwardziałe; mówi też o takich, których serca są obciążone troskami tego świata lub o takich, którzy mają serca bojaźliwe. Bojaźliwość to choroba bardzo zaraźliwa. Gdy szpiedzy zostali wysłani do Ziemi Obiecanej, nie wydawali się bojaźliwi, ale tam nabawili się tchórzliwości. Gdy niektórzy z nich powrócili, powiedzieli: Nigdy nie uda nam się zdobyć tej ziemi, miasta są obwarowane aż do nieba i są w tej ziemi olbrzymi, przy których my jesteśmy jak szarańcza {4 Mojż. 13:33]. Ich tchórzliwość szybko rozszerzyła się na cały naród izraelski i jak wiemy, tylko dwóch z nich przeżyło i weszło do tej obiecanej ziemi — Kaleb i Jozue. Tak więc, gdy dolega nam bojaźliwość, idźmy do Wielkiego Lekarza i pozwólmy się zaszczepić, żebyśmy byli odporni na straszne skutki tej okropnej choroby.

Paraliż: Powiedzmy nieco o paraliżu. Istnieje fizyczny paraliż, ale jest też paraliż duchowy. Czasem zdarza się coś takiego: Wchodzicie do czyjegoś domu i znajduje się tam mężczyzna — wielki, silny, wyglądający zdrowo i sprawiający wrażenie, że mógłby całodzienną pracę wykonać tak samo dobrze jak każdy inny na świecie, on zaś nie może robić niczego. Nie może poruszyć ani ręką, ani nogą, ani językiem. Dlaczego? Bo jest sparaliżowany. I czasem, drodzy przyjaciele, spotykamy również takiego chrześcijanina, który jest chrześcijaninem zacnym, szlachetnie wyglądającym i wydaje się posiadać tyle samo czasu co reszta spośród nas oraz że posiada równie spore zdolności jak niejeden z nas i tak samo wiele możliwości, a jednak nie robi nic. Co mu dolega? On jest sparaliżowany strachem, drodzy przyjaciele. Jak wiecie, są różne rodzaje paraliżu; czasem nie jest on całkowity, czasem jest tylko częściowy Bywa, że ktoś ma niedowład ręki, i to wszystko. Bywa, że paraliż obejmuje połowę ciała. Tak samo, drodzy przyjaciele, rzecz się ma w sprawach ducha. Nie zawsze jest to całkowity paraliż, czasem jest on tylko częściowy. Czasem częściowy paraliż występuje wtedy, gdy chodzi o pracę ochotniczą; czasem ma on miejsce wówczas, gdy trzeba głosić Prawdę we własnym domu itp. Drodzy przyjaciele, pamiętajmy, co mówi Pismo Święte: „Doskonała miłość usuwa bojaźń” Udawajmy się do Wielkiego Lekarza i nabywajmy coraz więcej miłości, która jest antidotum na ten duchowy paraliż.

Nerwowość: Tutaj można by rzec słowo o duchowej nerwowości. Wiadomo, że jest nerwowość rzeczywista, ale jest także nerwowość duchowa. Zapewne wiecie, w jak nędznym stanie znajduje się człowiek, który cierpi na nerwowość, zwłaszcza w jej najgorszej formie, czyli w formie wyczerpania nerwowego; wiecie, jak wówczas wszystko wyolbrzymia. Gdy grają ładny utwór muzyczny, on nie słyszy muzyki, jest to dla niego okropne. Podobnie jest, drodzy przyjaciele, w sprawach duchowych. Czasem znajdą się tacy, którzy posiadają duchową nerwowość i są bardzo drażliwi oraz wszystko wyolbrzymiają. Nie ma znaczenia, jak dobrze byliby traktowani — z pewnością znajdą coś, co ich urazi. Są pewni, że ktoś chciał ich właśnie obrazić, pewni do tego stopnia, że nie podlega to w ogóle dyskusji, bo tak jest i już. Nie, drodzy przyjaciele, musimy posiadać więcej takiego ducha, o jakim mówi Pismo Swięte, stwierdzając: „Milość nie myśli nic złego” Pragniemy takiej miłości, która nie usiłuje przez cały czas przypisywać złych pobudek temu, co robią inni. Idźmy więc do Wielkiego Lekarza i pozbądźmy się tego strasznego potwora, jakim jest nerwowość.

Gorączka: Następnie chciałbym powiedzieć słowo lub dwa na temat duchowej gorączki. Jest gorączka rzeczywista i gorączka duchowa. Istnieje gorączka niecierpliwości. Jakże często mówimy o ludziach, że są gorączkowo niecierpliwi. Tak jak są różne rodzaje gorączki, tak są też różne rodzaje niecierpliwości. Istnieje niecierpliwa chęć, żeby być bogatym, niecierpliwość w dążeniu do wykazania komuś, że ma się lepszy argument od niego oraz niecierpliwość związana z wyborem własnej drogi. Są różnice między rodzajami gorączki; żółta febra jest straszniejsza niż tyfus. Są też różnice w niecierpliwości. Gorzej jest być niecierpliwym w dążeniu do bogactwa niż niecierpliwym w usiłowaniu, by przekonać kogoś do swoich racji. Niemniej jednak nie chcielibyśmy mieć żadnej z tych form niecierpliwości. Pamiętamy, że gdy teściowa Piotra miała gorączkę, posłał on po Jezusa, który przyszedł i położył swoje dłonie na jej rozgorączkowanym czole, ona zaś wstała i usługiwała tym, którzy byli w domu. Tak też jest z nami — jeśli dręczy nas jakaś gorączka niecierpliwości, wezwijmy naszego Mistrza, pozwólmy, by Wielki Lekarz położył swe błogosławione dłonie na naszym rozpalonym czole, żeby gorączka nas opuściła i żebyśmy mogli bardziej cierpliwie, a nie z niecierpliwością, służyć Jemu i członkom Jego domostwa. Tajemnica w tym wszystkim polega na utrzymywaniu duchowego zdrowia w normalnym stanie. Wiadomo, że jeśli człowiek jest w ogólnie dobrej kondycji zdrowotnej, to może zranić się w palec zardzewiałym gwoździem, a nic mu to nie zaszkodzi. Z drugiej strony, jeśli jego zdrowie nie jest w dobrym stanie, to nawet mała zadra tkwiąca w jego palcu może spowodować zakażenie. Podobnie w sprawach duchowych: Jeśli duchowa kondycja człowieka jest dobra, to ktoś mieniący się być bratem w Chrystusie może go oszukać i pozbawić ostatniego dolara na tym świecie, a nie wpłynie to na jego zdrowie duchowe; nie pomoże mu to do zachowania szacunku dla owego brata, ale nie odbije się na jego duchowej kondycji. Z drugiej strony, jeśli stan jego duchowego zdrowia nie był dobry, to ktoś może powiedzieć o nim coś błahego, na co nie warto zwracać uwagi, a kwestia ta zostanie tak wyolbrzymiona i przeceniona w jego umyśle, że może skutkować ciemnością zewnętrzną, a w końcu nawet wtórą śmiercią.

POMOCNICY LEKARZA

0, jakże powinniśmy wielbić naszego Ojca za łaskawe uznanie nas za swych pacjentów i za posłanie swego Syna, aby stał się naszym Wielkim Lekarzem! Ponadto, drodzy przyjaciele, jeśli wy i ja poddamy się leczeniu u tego Wielkiego Lekarza, doczekamy dzięki Boskiej opatrzności czasu, gdy będziemy mogli dzielić z Nim pracę uzdrawiania ludzkości, nie tylko w sensie obrazowym, ale również w sensie rzeczywistym. Jak bardzo cieszymy się z tego, że uświadamiamy sobie potrzebę lekarza, jak i tego, że Ojciec nam Go zapewnił.

Conyention Report

Najwyższy motyw

Konwencja Badaczy Pisma świętego w Put-In-Bay Island, Ohio, 30 sierpnia 1908.

Drodzybracia i siostry!

Wiadomo, że zazwyczaj bierzemy tekst, a następnie wygłaszamy w oparciu o ten tekst kazanie, ale dzisiejszego popołudnia zastosujemy odwrotną kolejność i podamy nasz werset przy końcu kazania. Mamy specjalny powód, by tak uczynić. Często bywa tak, że zapowiedziany tekst jest bardzo znany i niektórzy od razu przypominają sobie myśli podawane przez różnych mówców, tak że słuchając, są kuszeni, by myśleć: >>Chciałbym, żebyś wybrał coś innego, bo bym nie wiedział, co się da z tego wersetu wydobyć<<. I jestem pewny, drodzy przyjaciele, że właśnie z takim przypadkiem mamy dzisiaj do czynienia. Jest to bowiem bardzo znany tekst i na pozór bardzo prosty, stąd też spodziewam się, że jeśli powiem wam, jaki to werset, może was to zniechęcić i uniemożliwić cieszenie się pełną głębią tego, co chcemy wam dzisiaj powiedzieć. Tak więc, drodzy przyjaciele, nasz cały wykład będzie służył przygotowaniu was na ten tekst, a potem, niezależnie od tego, czy zapamiętacie, co było mówione, czy też nie, mam nadzieję, że zapamiętacie tekst oraz jestem przekonany, że odniesiecie z tego błogosławieństwo.

Ze Słowa Bożego dowiadujemy się, że każdy poszczególny członek rodzaju ludzkiego będzie spędzał wieczność w jednym z czterech stanów. Czasem sobie myślę, że Pan chciał to chyba zilustrować poprzez zapis z 1 Mojż. 2:10-14, gdzie, jak pamiętamy, powiedziane jest: „A rzeka wypływała z Edenu, aby nawadniać ogród. Potem rozdzielała się na cztery odnogi. Nazwa pierwszej:

Piszon. To ta, która opływa cały kraj Chawila, gdzie jest złoto, a złoto tego kraju jest wyborne. Tam jest żywica bdelium i kamień onyksowy. Nazwa drugiej rzeki: Gichon. To ta, która opływa cały kraj Kusz. A nazwa trzeciej rzeki:

Chiddekel. To ta, która płynie na wschód od Asyrii. Czwartą zaś rzeką jest Eufrat” (NB). Wiemy, drodzy przyjaciele, że jest to opis geograficzny dotyczący ogrodu Eden, a jednak bardzo często pod tymi geograficznymi faktami znajdujemy rozmaite lekcje odnoszące się do zilustrowanego czy zobrazowanego w ten sposób wielkiego Boskiego planu. Myślę, że podobnie jest w przypadku tamtych rzek. Wiemy, że czasem w Słowie Bożym ludzie są porównani do rzeki. Pamiętamy, co jest napisane w Obj. 17:15: „Wody, któreś widział, gdzie wszetecznica siedzi, są ludzie i zastępy, i narody, i języki” I dlatego, drodzy przyjaciele, wydaje mi się, że Bóg zamierzył, aby rzeka, która wypływała z Edenu, przedstawiała rodzaj ludzki, rasę ludzką. Rzeka ta ma swoje źródło w Edenie. Rodzaj ludzki ma swój początek w Edenie. Rzeka z niego wypływała. Ludzkość wyszła z Edenu wskutek grzechu. Po opuszczeniu Edenu rzeka ta została podzielona na cztery części; i odkąd ludzkość opuściła ogród Eden, znajduje się w procesie podziału na cztery części.

Pierwszą odnogą tej rzeki był Piszon, który opływa ziemię Chawila, gdzie znajdowało się złoto, a złoto tej ziemi było dobre. Pamiętamy z naszych rozważań nad Przybytkiem, że złoto obrazuje boską naturę. Według Bożego zamysłu jeden dział owej ludzkiej rasy ma osiągnąć boską naturę. Druga odnoga tamtej rzeki wpływa do ziemi etiopskiej, a jak wiemy, od niepamiętnych czasów Etiopia była symbolem służebności. Itak mamy drugi dział rasy ludzkiej, tę część rodzaju ludzkiego, która będzie służyć przed tronem i ukazana jest w Objawieniu jako ci, co trzymają palmy. Trzecia odnoga tej rzeki reprezentuje wielkie rzesze restytucyjne. Była również czwarta odnoga owej rzeki, zwana Eufratem. Eufrat to rzeka, którą Cyrus osuszył. Ma zatem istnieć czwarty dział naszej rasy, który zostanie „wysuszony” we wtórej śmierci jako niegodny jakiegokolwiek miejsca w wielkim Bożym wszechświecie.

Zarówno moim, jak i waszym pragnieniem jest znalezienie się w klasie zobrazowanej przez rzeczną odnogę Piszon, klasie, którą tworzą przyszli dziedzice Boga i współdziedzice z Chrystusem oraz uczestnicy boskiej natury. Powstaje tu jednak pytanie, drodzy przyjaciele, a jest ono następujące:

Dlaczego chcesz być uczestnikiem boskiej natury? Dlaczego nie miałbyś się raczej znaleźć pośród klasy, która będzie wśród restytucyjnych zastępów? Dlaczego wolisz być w tej wybranej grupie, a nie pośród owego wielkiego ludu, który stać będzie przed tronem, trzymając palmy? Jaki jest twój powód? Jaki jest twój motyw? Załóżmy, że poprosimy cię, abyś przez chwilę nad tym pomyślał. Nie chcę, żebyście mi odpowiadali na to pytanie, lecz odpowiedzcie sobie na nie we własnym umyśle i sercu. Jaki jest prawdziwy, zasadniczy motyw, który nakłania was do tego, by pragnąć znalezienia się w tym wybranym gronie?

Drodzy przyjaciele, tekst, który wybraliśmy, odpowiada na to pytanie, ale zastanówmy się nad kilkoma rodzajami motywacji, którymi można się kierować. Możemy sobie wyobrazić, jak niektórzy mówią: >Powiem ci, dlaczego chcę być w tej klasie. Dlatego, że chcę czegoś najlepszego. Inni mogą wziąć to drugie z kolei, ale ja chcę tego, co najlepsze<<. Drodzy przyjaciele, twierdzę, że jeśli nie posiadacie lepszej motywacji niż ta i jeśli nigdy nie zdobędziecie się na lepszy motyw niż taki, wówczas nigdy nie będziecie jednym z tego grona, gdyż nie jest to nic innego jak samolubstwo, a samolubstwo nigdy nie zwycięży nagrody. Zdaje mi się, że chrześcijański bój jest bardzo podobny do rzeczywistej walki. Wiecie, jak to jest w prawdziwej bitwie: Dwie armie stają naprzeciwko siebie, staczają bitwę i jedna armia zostaje pokonana; lecz co dzieje się z tym pokonanym wojskiem? Czy znika ono natychmiast? Nie, jedynie cofa się kilka mil, formuje nowe szyki i teraz musi być wyparte ze swoj ej drugiej pozycji. Gdy tak się dzieje, znów cofa się o kilka mil i broni się na nowej pozycji; teraz ten sam wróg musi być pokonany na trzecim polu. Tak też jest, drodzy przyjaciele, w chrześcijańskim boju. Po pierwsze toczymy bój z własną pychą; to osobista durna nakazywała nam, żebyśmy pragnęli mieszkać w lepszych domach, niż mieszkają inni ludzie, nosić lepsze ubrania, niż noszą inni; walczyliśmy z tym duchem i odnieśliśmy zwycięstwo, ale co stało się z tym przeciwnikiem? Czy zniknął on zupełnie? 0, nie, samolubna pycha wycofała się tylko na niewielką odległość i formuje się na nowo, na innym polu niż poprzednio i tym razem ta sama egoistyczna durna nakazywała nam mieć poczucie, że chcielibyśmy cytować wersety i być postrzegani przez braterstwo jako ci, którzy więcej wiedzą o Biblii, niż wiedzą o niej inni. Był to ten sam duch, tylko na innym polu niż wcześniej. Walczyliśmy z tym i również zwyciężyliśmy. Ale samolubna pycha zajmuje trzecią pozycję: >>Inni ludzie mogą się zadowolić restytucją, innych może zadowolić znalezienie się pośród klasy wielkiego ludu, ale jeśli chodzi o mnie, to chcę otrzymać lepsze miejsce albo nic; muszę mieć lepsze miejsce od wszystkich<<.

>>Cóż, mógłby ktoś powiedzieć, to nie oddaje mojego stanowiska. Nie sądzę, że zadowoliłbym się innym miejscem niż w „malutkim stadku” a to dlatego, że Pan mnie do niego zaprosił. On mnie na to miejsce powołał i już od wielu lat nakierowałem na to mój umysł i serce, tak że obawiam się, iż nie byłbym z niczego innego zadowolony. Obawiam się, że odkąd Pan mnie zaprosił i wybrał na to miejsce, nie mógłbym być kontent z żadnego innego. Gdyby Bóg mnie nie powołał, byłoby inaczej. Sądzę, że patrzyłbym w przyszłość, będąc zadowolony z restytucji, ale moje serce tak bardzo skupiło się na tych lepszych rzeczach, że nie mogę zadowolić się niczym innym niż tym, co jest teraz.<< Chcę powiedzieć, drodzy przyjaciele, że tu znowu występuje błąd w naszym uzasadnieniu. Przed jakieś siedemnastu laty moje serce skupiło się wokół spraw duchowych. Spoglądałem w przyszłość do owego dnia, kiedy

— jeśli okazałbym się wierny — mogłem mieć nadzieję, iż zostanę uznany za godnego miejsca u boku mojego drogiego Mistrza. Jestem pewien, że nikt nie myślał bardziej ustawicznie i bardziej intensywnie, ani też bardziej usilnie nie tęsknił za tym, z czym ja wiązałem dziedziczenie wraz z Jezusem Jego niebiańskiego tronu. I oto dzisiejszego popołudnia, drodzy przyjaciele, chcę powiedzieć, i tak też uważam, że jeślibym powstał i stwierdził, że zaistniał jakiś błąd i nie czeka mnie nic innego jak tylko restytucja, byłbym w pełni usatysfakcjonowany i całkowicie zadowolony. Pewnie się zastanawiacie, czy nie chciałem przez to powiedzieć, że nie spodziewam się pomyłki w tym względzie i że jestem pewny, iż żadnej pomyłki nie będzie; a jednak mówię:

załóżmy, iż mogłaby się zdarzyć — stanowczo byłbym w zupełności zadowolony. I wy, i ja nie pojmujemy, co oznacza restytucja. Czasem wydaje mi się, że restytucja będzie czymś znacznie większym, niż wy i ja wyobrażamy sobie odnośnie miejsca u boku naszego Zbawiciela.

Pamiętam, że gdy jakiś czas temu byłem w domu, przyszła mi do głowy pewna myśl — pomyślałem, jaka na tej ziemi zajdzie wspaniała przemiana, gdy dokona się restytucja! Próbowałem sobie wyobrazić, jak restytucja będzie wyglądać i zastanawiając się nad nią, wziąłem słownik Webstera i pomyślałem, że zacznę od niego. Wykreśliłem wszystkie słowa, które nie będą potrzebne, gdy restytucja się zakończy. Wykreśliłem więc lekarzy, dentystów, właścicieli zakładów pogrzebowych i policjantów; wykreśliłem cmentarze, karawany pogrzebowe, pogrzeby, trumny; wykreśliłem pigułki, tabletki, bandaże, kule i wszelkiego rodzaju środki lecznicze; wykreśliłem więzienia, szpitale i domy opieki; dalej okręty wojenne, krążowniki, łodzie podwodne, karabiny i działa; wykreśliłem wszelką przemoc, ucisk, cierpienie; wszystko: reumatyzm, nerwicę, gruźlicę i błonicę; wykreśliłem wszelkie huragany, trzęsienia ziemi, susze, pustynie i odludzia; wykreśliłem ciernie i osty oraz wszystkich złodziei i morderców; wykreśliłem wszelakie zamki, klucze, blokady i rygle, pożary i katastrofy Gdy przejrzałem całość, prawie nic nie zostało z tego słownika. Nigdy sobie tego nie uświadamiałem, jak ogromna część słownika bazuje na pojęciach opisujących smutek, cierpienie, grzech i śmierć.

Potem sobie pomyślałem: Jeśli to jest to, co Pan zamierza usunąć, to co ma zamiar dać w zamian? Co to będzie oznaczać dla bytu na ziemi w takich okolicznościach? Czuję się zadowolony, że nikt na ziemi nie będzie narzekał, iż minął się z wysokim powołaniem. Prorok oddaje to tak: „Troska i wzdychanie znikną” [Izaj. 35:10 NB]. Nie spodziewamy się, że będą na tej ziemi istoty, które przez całą wieczność będą śpiewać z tego powodu, że zostały pozbawione niebiańskiego stanu, ale jestem pewien, że niektórym będzie przykro, że nie udało im się wykorzystać tego czasu na okazanie miłości dla Pana, bo chcieli Mu służyć i Go czcić — będzie im smutno z tego właśnie powodu, a nie dlatego, iż się przekonają, że są mieszkańcami odnowionej ziemi. Nie chodzi więc o to, by stwierdzić, że nie będziemy zadowoleni, gdy znajdziemy się tutaj, niemniej jednak po drugiej stronie bylibyśmy usatysfakcjonowani w pełni i całkowicie zaspokojeni. Dowolne miejsce w Boskim wspaniałym wszechświecie będzie stanowić zadowalający przydział — czy to pośród „malutkiego stadka”, czy pośród „wielkiego ludu”, czy też pomiędzy klasą restytucyjną.

Wyobrażam sobie jednak, że ktoś stwierdzi: >>Powiem ci, co ja myślę o tej sprawie: Ja chcę być w tym „malutkim stadku” a przyczyną, dla której chcę należeć do tej klasy, jest fakt, że pragnę być z Panem; chcę móc zobaczyć Go twarzą w twarz, pragnę znaleźć się w Jego obecności, chcę cieszyć się tą wspólnotą i społecznością z Nim, jaka będzie rozkoszą dla tych, co zajmą miejsce ze swoim Mistrzem<<. A jednak, drodzy przyjaciele, powiedziałbym, że i to nie jest odpowiedni motyw dla zajęcia miejsca w tym chwalebnym gronie. Czy kiedykolwiek myśleliście nieco dłużej nad tym, jaką społeczność i więź będzie mieć z Bogiem rodzaj ludzki, gdy już zostanie przywiedziony do doskonałości? Czy zastanawialiście się kiedykolwiek, jak przyjemna będzie ta łączność? I wy, i ja nie możemy ocenić tego w rezultacie doświadczenia; możemy to jedynie przyjąć wiarą. Wiemy, drodzy przyjaciele, że mamy więź z Ojcem, ale nie jest tak, że to czujemy. Nasze odczucia są zawodne; niektórzy czują coś w taki sposób, drudzy w inny, lecz wierzymy w to; nie dlatego, że to czujemy, ale dlatego, że mówi o tym Słowo Boże, niezależnie od uczuć. Czy myśleliście kiedykolwiek, że doskonały człowiek nie tylko będzie mieć łączność z Bogiem, ale będzie ją również odczuwać? Nie będzie to już wyłącznie kwestią wiary, lecz zarówno kwestią odczuć, jak i wiary — cóż za łączność z Bogiem musiał mieć Adam w ogrodzie Eden! Pomyślcie, jak przyjemna musiała być takowa więź z Nim! Pomyślcie też, drodzy przyjaciele, co to będzie oznaczać dla rodzaju ludzkiego, gdy zostanie przywrócony do takiej pozycji! Było tylko dwóch łudzi, którzy w ogóle poczuli ową łączność, możliwą jedynie dla człowieka doskonałego — oj ciec Adam i nasz Pan Jezus Chrystus. I właśnie to, drodzy przyjaciele, było jedną z tych rzeczy, które sprowadziły na naszego Zbawiciela najcięższe doświadczenie w całym Jego życiu. Wiemy, że jesteśmy powołani, aby cierpieć z Jezusem, ale zdajemy sobie sprawę, że Jego cierpienia były dotkliwsze i znacznie przewyższające wszystko, co my, być może, cierpimy. Sądzę, że dobrze ilustruje to jeden z obrazów Starego Testamentu. Pamiętacie, że w 2 Mojż. 12:8-9, mówiąc Mojżeszowi o ofiarowaniu baranka paschalnego, Pan zaznaczył, iż nie powinni jeść baranka surowego bądź też rozmoczonego [KJV sodder] w wodzie. Słowo sodden” znaczy gotowany nie mieli go więc spożywać na surowo czy po ugotowaniu w wodzie, lecz upieczonego na ogniu. Pan był w tym względzie bardzo drobiazgowy. Jest to ponownie podkreślone w 2 Kron. 35:13. Pamiętacie, że tam Pan stwierdza: „I piekli baranki wielkanocne ogniem (...); a inne rzeczy poświęcone warzyli w garncach” To ofiarowanie baranka paschalnego obrazowało ofiarę naszego Pana Jezusa, tę, o której Apostoł mówi: „Albowiem Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest, Chrystus” [1 Kor. 5:7]. Ofiara ta miała być pieczona. Zaś z drugiej strony, ofiary, które obrazowały to, co ofiarujecie wy, co ofiaruję ja, nie były pieczone, one miały być gotowane. Co miałoby to pokazywać? Otóż, jak wiadomo, temperatura pieczenia jest dwukrotnie wyższa niż temperatura gotowania; gotuje się w temp. nieco wyższej niż 100 stopni, zaś do upieczenia czegoś trzeba ponad 200 stopni. Drodzy przyjaciele, wygląda na to, że ofiara Pana Jezusa Chrystusa była dwukrotnie sroższa niż ofiara, jaką my mamy złożyć. Z łatwością możemy zrozumieć, jak to mogło być. Widzimy, że Jego doskonała natura sprawiała, że cierpiał On w takim stopniu, w jakim my nie potrafimy. On był człowiekiem doskonałym; wszystkie Jego zmysły były doskonałe. Miał doskonały zmysł smaku, my zaś nie mamy. Pomyślcie, drodzy przyjaciele, jaką straszną rzeczą byłoby dla doskonałego człowieka posiadanie doskonałego smaku w tym niedoskonałym świecie! Doskonały smak domaga się doskonałych potraw, doskonałych ciast, a takich nie było w czasach naszego Zbawcy, ani nie ma teraz. Skoro wy i ja, mając niedoskonałości w naszym odczuwaniu smaku, możemy rozpoznać niedogotowaną potrawę, skoro możemy wyczuć nieodpowiednie przygotowanie naszej żywności i stwierdzić, czy owoc jest zbyt dojrzały, czy też niedojrzały; to o ileż bardziej człowiek z doskonałym zmysłem smaku! Pomyślcie, co musiał w związku z tym odczuwać nasz Pan. Każdy posiłek, w jakim uczestniczył nasz Zbawiciel, musiał być dla Niego próbą, dotkliwym doświadczeniem, a jednak On wszystko przetrzymał i nigdy się nie skarżył. Doprawdy, gotów był przyjmować wszystkie zaproszenia na posiłek, tak że niektórzy nawet wypominali Mu, jak to kiedyś wyraził nasz Pan, że jest „żarłokiem i pijanicą wina” >Jen człowiek sprawia wrażenie, jakby się obawiał wchodzić do naszych domów, musi myśleć o swoim żołądku<< - to brak świadomości, że gdyby nasz Zbawiciel kierował się własnym dobrem, nigdy by tam nie poszedł; raczej pozostałby na zewnątrz i zjadł jakieś dziko rosnące owoce, które prawdopodobnie były dla Niego bardziej zdatne niż niewłaściwie zestawione i sporządzone potrawy; jakie przed Nim stawiano. Ale co sprawiało, że chętnie tam szedł? Szedł z powodu sposobności głoszenia Ewangelii. Pomyślcie wszakże, ile kosztowało Go przyjmowanie każdego takiego zaproszenia!

Dalej, drodzy przyjaciele, spójrzmy na inne zmysły. Miał On doskonały zmysł węchu. I wy, i ja mamy obecnie dość sporo nieprzyjemnych doznań w tym względzie. Pomyślcie, jak to musiało być z naszym Zbawicielem, gdy przebywał w miastach Wschodu z wąskimi i brudnymi uliczkami! Podróżni z Europy tak często opowiadają o nieczystościach w tych miastach. Jak zatem musiał znosić to człowiek o doskonałym powonieniu! Pomyślcie, ile to kosztowało naszego Zbawiciela!

Pomyślcie też, jak Jego doskonały słuch umożliwiał Mu słyszenie większej ilości nieprzyjemnych dźwięków, a doskonały wzrok sprawiał, że widział więcej przykrych rzeczy niż ktokolwiek z pozostałych łudzi. Natomiast Jego doskonały umysł i doskonałe jestestwo dawały Mu możność cierpienia w takim stopniu, w jakim nie mogła cierpieć cała reszta ludzi. Zaiste, był On w stanie bardziej gruntownie poznać, przez co przechodzi rodzaj ludzki, niż było to możliwe w przypadku kogokolwiek z reszty ludzkości.

Zdajemy sobie ponadto sprawę z roli Jego preegzystencji w uzupełnieniu Jego cierpień. Wyj ja nie znamy nic lepszego od tego, co jest teraz. Gdybyśmy kiedyś żyli w lepszych warunkach, w lepszym świecie, a następnie musieli przyjść tutaj, to jakże byłoby to trudne, o ileż bardziej nieprzyjemne, niż jest w obecnym czasie. Pomyślmy więc, drodzy przyjaciele, ile to kosztowało naszego Zbawiciela. W niebie nigdy nie wątpiono w Jego słowo, tam nigdy nie był źle traktowany i w ciągu wszystkich tych wieków, jakie spędzał z Ojcem, nie obchodzono się z Nim nieżyczliwie. Pomyślcie, co wycierpiał nasz Zbawca, przychodząc na tę ziemię!

Jednak, drodzy przyjaciele, nie to chciałem szczególnie podkreślić w kontekście srogości cierpień naszego Zbawiciela. Przypominacie sobie na przykład, jak przy końcu swego życia powiedział pewnego razu do swoich uczniów: >>Co to ma znaczyć, „z złoczyńcami jest policzony?”<< [Mar. 15:28]. Zbawiciel mógł wiedzieć, że proroctwo to odnosi się do Niego, ale miał wątpliwości co do jego znaczenia. Nie mógł tego zrozumieć. >>Wiem, że to proroctwo do mnie się odnosi, ale jak mam być zaliczony do przestępców? Na pewno jest coś, czego nie mam przeżyć, ale tego nie mogę zrozumieć.<< Prawdopodobnie wkładam w Pańskie usta słowa lub też myśli do Jego umysłu, których tam wcale nie było. On zdawał sobie sprawę, że musi to przetrzymać jako część swoich doświadczeń. Co to jednak miało oznaczać — tego nie mógł pojąć. Wydaje się, że od tamtego czasu już tylko szukał sposobności, aby werset ten się wypełnił. Na przykład, jak pamiętacie — gdy zgraja z Judaszem przyszła, aby Go pojmać, powiedział: „Wyszliście jako na zbójcę z mieczami i z kijami” [Mat. 26:501. Wyglądało to tak, jakby to był ów sposób policzenia Go ze złoczyńcami. Pamiętacie, drodzy przyjaciele, że niedługo potem wypuścili Barabbasza, aby zatrzymać naszego Zbawiciela. Możliwe, że w ten sposób został zaliczony do przestępców. Nie, to nie było to. Przypominacie też sobie, że później ukrzyżowano Go między dwoma złoczyńcami. Czy w ten sposób został zaliczony do przestępców? Nie, to wciąż nie o to chodziło. Przypominacie sobie, jak wisząc już na krzyżu, nagle nasz Zbawca zawołał: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” To tak, jakby powiedział: >>Dlaczego, drogi Ojcze, co to znaczy? Spodziewałem się, że ludzie mnie odrzucą, spodziewałem się, że ludzie mnie opuszczą, ale nie sądziłem, że Ty mnie zostawisz. Co to ma znaczyć, Ojcze?<<. Drodzy przyjaciele, my wiemy, co to znaczy. To było owo miejsce, w którym został zaliczony do przestępców. Aby zapłacić karę za grzech naszej rasy, było konieczne nie tylko to, że mial umrzeć, ale miał umrzeć w poczuciu odebrania Mu Bożej łaski. To w tym został zaliczony do przestępców. Możecie sobie, drodzy przyjaciele, wyobrazić, co czuł nasz Zbawca, gdy przechodził przez to doświadczenie. Pamiętacie, że był już w takiej agonii, że gdy wołał, ci, którzy znajdowali się dokoła, nie mogli zrozumieć, co mówi. Twierdzili, że brzmi to tak, jakby wołał Eliasza. Nasz Pan był człowiekiem doskonałym, a jako człowiek doskonały miał też doskonały dar wymowy. Nikt nie mógł wypowiadać słów bardziej dokładnie, niż potrafił to Jezus, a mimo to, chociaż przemówił w ich języku, nie mogli Go zrozumieć. Myśleli, że woła Eliasza. Cóż to miało znaczyć? To oznaczało, że Jego dusza była w takiej agonii, iż nie mógł w tym momencie w sposób doskonały kontrolować nawet swoich słów i dlatego niewyraźnie wyszeptał:

„Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” Drodzy przyjaciele, jest to jedno z takich doświadczeń, przez które, jak sądzę, ani wy ani ja nie będziemy musieli przechodzić. Było ono konieczne dla Niego, gdyż stanowił On ofiarę okupową za grzechy tego świata. Było to niezbędne w Jego przypadku, ale wy i ja mamy obietnicę od Boga, że „nie zaniecham cię ani cię opuszczę” [Hebr. 13:5]. A jeśli wszystkie odczucia naszej natury zdają się wskazywać, że Bóg nas opuszcza, gdy nadchodzi czas, by umrzeć, możemy mówić: >>Wiem, że tak nie jest, gdyż wierzę w Boże Słowo i nie będę wierzył swoim odczuciom wbrew Jego Słowu<<. Zważcie, że Pan Jezus mógł ufać swoim odczuciom; On miał łączność, która sięgała znacznie dalej, niż byłoby to kiedykolwiek możliwe w naszym przypadku, gdyż my jesteśmy słabymi, ziemskimi naczyniami; stąd też w umyśle Zbawcy nie było wątpliwości, co miało znaczyć Jego doświadczenie — Ojciec Go opuścił, a Jezus zawołał: „Wykonało się”, czyli >>proroctwa, które mnie dotyczyły, spełniły się<<.

I to, drodzy przyjaciele, w największym stopniu spowodowało śmierć Pana. Wiadomo, że ukrzyżowanie było czymś strasznym, okrutnym, tym bardziej, że było to bardzo długie, powolne umieranie. Biedna, bezbronna ofiara wisiała na krzyżu, czasem całe dnie, cierpiąc niewysłowioną agonię. Gdy tak wisiała w beznadziejnym położeniu, nawet krążące w powietrzu sępy nabierały odwagi, by sfruwać niżej i wydziobywać oczy, wiedziały bowiem, że ofiara nie może sobie pomóc. Prawo żydowskie było daleko bardziej humanitarne niż jakiekolwiek inne ziemskie prawo, co wyrażało się także w stwierdzeniu, że nikt nie może wisieć na krzyżu po zachodzie słońca. W związku z tym pod koniec dnia Żydzi przyszli, aby zdjąć ciała Pana Jezusa i złoczyńców, nie tylko z tego powodu, że dzień się kończył, ale również dlatego, że zbliżał się sabat. Pamiętacie, iż stwierdzono przy tym, że Pan Jezus już nie żyje. Jak to się stało, że nasz Zbawiciel umarł tak szybko? Biblia, drodzy przyjaciele, ukazuje nam przyczynę. Nasz Pan zmarł z powodu pęknięcia serca. Jak wiadomo, często mówi się o ludziach, że zmarli dlatego, że pękło im serce, ale przeważnie określenia tego używa się w sensie obrazowym; ludzie ci mieli jakieś poważne troski, jakieś duże zmartwienia, które były tak srogie, że mówi się o nich jako o łamiących serce. Istnieje wszakże coś takiego jak dosłowne pęknięcie serca. Zdarza się to jednak niezwykle rzadko. Bardzo niewielu lekarzy może podać przykład takiego zjawiska. Ściany serca są tak mocne, że prawie niemożliwe jest, żeby pękły; zdarza się to tylko wtedy, gdy serce jest bardzo słabe. Czy jest możliwe, żeby nasz Zbawiciel zmarł z powodu literalnego pęknięcia serca? Tak, drodzy przyjaciele, serce naszego Zbawcy dosłownie pękło; zabił Go szok spowodowany odrzuceniem przez Ojca. Mamy trzy wersety, które się do tego odnoszą. Dwa z nich w Psalmach. Psalm 22 jest proroctwem dotyczącym naszego Pana. W wersetach 17 i 19 jest powiedziane: „Przebodli ręce moje i nogi moje”; to jest odniesienie do ukrzyżowania naszego Zbawiciela; „Rozdzielili odzienie moje między się, a o szaty moje los miotali.” To wszystko prawda na temat naszego Zbawcy. A teraz werset 15: „Stało się serce moje jako wosk, stopniało w pośród wnętrzności moich” Owo straszne doświadczenie rozpuściło serce naszego Zbawiciela, jakby było z wosku. Psalm 69:21 zawiera tę samą myśl. Werset ten dotyczy także naszego Zbawiciela, gdyż w następnym jest powiedziane: „Owszem, miasto pokarmu podali mi żółć, a w pragnieniu moim napoili mię octem” A teraz werset 21: „Pohańbienie pokruszyło serce moje” Wzięcie na siebie ciężaru naszego grzechu, hańba, jaka temu towarzyszyła oraz poczucie czasowego odtrącenia od obecności Ojca, żeby umrzeć zamiast nas, po to, byśmy my mogli stanąć przed Bogiem w miejsce Jezusa — doświadczenie to złamało serce naszego Zbawiciela.

W Ewangelii Jana mamy dowód, że to się spełniło. Pamiętacie, że gdy setnik zobaczył, iż Jezus już nie żyje, wbił w Jego bok włócznię, a z rany wyszła krewi woda. W rzeczywistym skruszeniu serca krew spływa do jamy brzusznej i gdy ciało się otworzy, jest tak, jakby wypływały właśnie krew i woda. Stanowi to dowód, że obydwa proroctwa się spełniły.

A teraz punkt, który chciałbym szczególnie podkreślić: Jak wspaniała musiała być społeczność, jaką Jezus miał z Ojcem jako doskonały człowiek. Jakże musiało to być chwalebne i przyjemne! To prawda, że Jezus nie oglądał Ojca twarzą w twarz w tym czasie, a mimo to łączność, jaką miał, musiała być dla Niego cudowną słodyczą. Pomyślcie, że taką społeczność z Bogiem mieć będzie rodzaj ludzki, gdy nadejdzie czas, gdy Przybytek Boży będzie z ludźmi i sam Bóg w nim zamieszka. Tak więc łączność z Bogiem, jaka stanie się udziałem ludzi po dojściu do doskonałości, będzie tak przyjemna, wspaniała i chwalebna, że przerośnie wszelkie wyobrażenia odnośnie tego, jak to jest widzieć Go twarzą w twarz, być przed Jego niebiańskim obliczem. Czuję prawie na pewno, że nie jest to adekwatny powód, dla którego powinniśmy pragnąć znalezienia się w „malutkim stadku”

Ktoś stwierdzi: >>Powiem ci, jak to jest ze mną; chcę należeć do tej klasy, ponieważ pragnę pomagać w podnoszeniu świata, ponieważ chcę asystować w przywracaniu świata do doskonałości i z powrotem do harmonii z Bogiem, ponieważ chcę być jednym z tych, którzy mają przywracać życie i błogosławieństwo dla ludzkości<<. Czy pomyślelibyście, drodzy przyjaciele, że i w tym jest słaby punkt? Czego bardziej pragniecie: zobaczyć świat podźwignięty czy tego dokonywać? Wiecie, że w znacznym stopniu jest to duch świata. Spotykamy dzisiaj ludzi, którzy skłonni są ponieść wielką ofiarę na rzecz wykonania jakiejś wielkiej pracy, jeśli mogą to zrobić; chcą być na czele, chcą ją zrobić. Jednakże, drodzy przyjaciele, co jest ważniejsze: podnosić świat czy ujrzeć go podźwigniętym? Sądzę, że znacznie bardziej chwalebne będzie ujrzeć świat podniesiony, niż to wykonywać. Jestem pewny, że słuszne i właściwe z naszej strony będzie wyrażenie tego w sposób następujący

— moglibyśmy powiedzieć: >>Drogi Panie, to, za czym tęsknię, to zobaczyć świat przywiedziony z powrotem do harmonii z Tobą. Chcę, drogi Ojcze, ujrzeć świat przyprowadzony do miejsca, gdzie żałość i smutek uciekną. Pragnę widzieć świat przyprowadzony do takiego stanu, że nie będzie więcej ani śmierci ani smutku lub też płaczu czy bólu. Drogi Ojcze, gdybyś uznał mnie za odpowiedni instrument, by udzielić się w tej pracy, to z radością wezmę w niej udział i będę się nią rozkoszował, drogi Ojcze, ale tak bardzo się obawiam, czy wykonam tę pracę dobrze i bardzo się niepokoję o to, żeby dzieło to zostało dokonane, więc jeśli widzisz, że nie jestem stosownym narzędziem, by w nim uczestniczyć, jeślibyś widział, że mógłbym zniweczyć to dzieło, to dlaczego miałbyś umieszczać mnie w tym gronie i zaszkodzić zarządzeniom restytucji, by tylko mnie zadowolić; znacznie bardziej pragnę zobaczyć świat podniesiony do odpowiedniego stanu niż tego, żeby być jednym z tych, którzy będą to robić<<. Jestem pewien, że przemawia to do mnie jako właściwy duch, którego powinniśmy okazać w tej sprawie.

Teraz odzywa się ktoś inny: >>Powiem ci, jak to wygląda w moim odczuciu. Chcę należeć do klasy „malutkiego stadka ponieważ Pan mnie chce<<. Słusznie, drodzy przyjaciele, jestem tego pewny. Ale dlaczego się cieszysz, że Pan cię chce? Tym ważnym pytaniem zajmiemy się dzisiejszego popołudnia. Dlaczego się cieszysz, że Pan chce, abyś należał do tego wybranego grona? Przejdźmy, drodzy przyjaciele, do naszego tekstu. Pan Jezus mówi w nim, dlaczego pragnie, abyśmy zostali uwielbieni przez Ojca, dlaczego On chciał być podniesiony do tych wspaniałych wyżyn, jakie Ojciec Mu obiecał. Znajdujemy tow siedemnastym rozdziale Ewangelii Jana, gdzie w wersecie pierwszym czytamy: „To powiedziawszy Jezus, podniósł oczy swoje w niebo i rzekł:

Ojcze! przyszła godzina, uwielbij Syna twego, aby też i Syn twój uwielbił ciebie” [Jan 17:11. Dlaczego Jezus chciał być wywyższony do tej pozycji? Żeby mógł uwielbić Ojca, jak stwierdza nieco dalej w zdaniu: „Jam cię uwielbił na ziemi, i dokończyłem sprawę, którąś mi dał, abym ją czynił” ale, >>Ojcze, chcę cię jeszcze bardziej uwielbić i wiem, drogi Panie, że na tym stanowisku mogę to zrobić<<. Drodzy przyjaciele, tak jak ja to postrzegam, to jedyną przyczyną, dla której chcę należeć do tej klasy bardziej niż do jakiejkolwiek innej, jest to, że w tym małym gronie będę mieć możność, będę mieć moc i będę mieć pozycję, która umożliwi mi uwielbienie mojego Niebieskiego Ojca lepiej, niż mógłbym to uczynić na jakimś innym poziomie lub w innym stanie. Tego, drodzy przyjaciele, Pan od nas pragnie, to powinniśmy dzisiaj czynić; tego powinniśmy chcieć, jeśli nasze serca są prawe — uwielbienia Go. Nie chcemy pragnąć swojej własnej chwały; to jest duch Babilonu. Pamiętacie, jak jest to wyrażone w Księdze Objawienia: „Ile sam siebie uwielbiał” [Obj. 18:7 NB}. Jednak wy i ja powinniśmy mieć takiego ducha, który by miał na uwadze wyłącznie Bożą cześć i chwałę. Powinniśmy być z grona tych, którzy starają się uwielbiać Boga w swych ciałach i w swym duchu, które są Jego. Jeśli, drodzy przyjaciele, pragnieniem i ambicją naszego serca jest dzisiaj wielbienie naszego Niebieskiego Ojca, wówczas nadajemy się do tego, by kiedyś zostać złączeni z Jezusem w uwielbianiu Ojca w wyższym sensie i na wyższym poziomie, za zasłoną.

Zauważcie, w jaki sposób nasz Pan Jezus prowadzi tę myśl w pierwszych trzech wersetach owego siedemnastego rozdziału: „To powiedziawszy Jezus, podniósł oczy swoje w niebo i rzekł: Ojcze! przyszła godzina, uwielbij Syna twego, aby też i Syn twój uwielbił ciebie. Jakoś mu dał moc nad wszelkim ciałem, aby tym wszystkim, któreś mu dał, dał żywot wieczny. A toć jest żywot wieczny, aby cię poznali samego prawdziwego Boga, i któregoś posłał, Jezusa Chrystusa” [Jan 17:1-3].

Chcę, żebyście zwrócili uwagę szczególnie na ten ostatni werset. Niedawno zostałem nakłoniony do tego, by spojrzeć na te słowa nieco inaczej niż kiedyś. Wiecie, że w zasadzie patrzymy na ten werset, jakby mówił: Otrzymanie życia wiecznego odbywa się przez poznanie Ciebie, jedynego prawdziwego Boga. Nie mówi on jednak w ten sposób; nie stwierdza, że życie wieczne jest celem poznania Boga, lecz mówi coś wręcz odwrotnego. Ten werset stwierdza, że poznanie Boga jest celem otrzymania życia wiecznego. Zauważcie słowo „aby”. Jest to to samo greckie słowo, które pojawia się trzy razy w tych trzech wersetach: raz w pierwszym, raz w drugim i raz w trzecim. Jest to słowo, które właściwie znaczy: „w tym celu, by”. „To powiedziawszy Jezus, podniósł oczy swoje w niebo i rzekł: Ojcze! przyszła godzina, uwielbij Syna twego, aby [w tym celu, by] też i Syn twój uwielbił ciebie. Jakoś mu dał moc nad wszelkim ciałem, aby [w tym celu, by] tym wszystkim, któreś mu dał, dał żywot wieczny. A toć jest żywot wieczny, aby [w tym celu, by] cię poznali samego prawdziwego Boga, i któregoś posłał, Jezusa Chrystusa”. To jakby Pan Jezus mówił: >Drogi Ojcze Niebieski, chcę być uwielbiony w tym celu, by móc uwielbić Ciebie, ponieważ, drogi Ojcze, gdy ja będę uwielbiony, będę mieć moc nad wszelkim ciałem, tak jak obiecałeś, i będę królował z moim Kościołem w chwalebnym Tysiącleciu, i chcę to czynić w tym celu, by móc dać życie wieczne tym wszystkim, których ty mi dałeś. Ponadto, drogi Ojcze, chcę im dać wieczne życie; nie chcę dać im życia tymczasowego, lecz życie wieczne, a chcę im dać życie wieczne w tym celu, by poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga. Drogi Ojcze Niebieski, byłem pierwszym stworzeniem, jakie stworzyłeś; Ty powołałeś mnie do życia, zanim powołałeś do życia jakąkolwiek inną istotę i gdy patrzę wstecz, do wieków przeszłości, to tam nauczyłem się Ciebie kochać. Uświadamiam sobie, jakiego miałem wspaniałego Ojca i Stworzyciela. Później, drogi Panie, dowiedziałem się, że w Twoim planie jest jeszcze coś, o czym nigdy nie myślałem — o ileż bardziej uczyniło Cię to wspanialszym, niż byłeś wcześniej. A potem, po małej chwili, było coś innego, coś szczególnego, i tak stopniowo wywiodłeś na jaw swój wspaniały plan, jaki miałeś w związku z dozwoleniem zła we wszechświecie; gdy widzę, drogi Ojcze, w jaki sposób nowe, piękne elementy odsłaniają się rok po roku w Twoim planie, to jeśli zamierzamy poznać Cię doskonale, to w celu dokonania tego będziemy musieli żyć na wieki. Zajmie to całą wieczność, żeby Cię w pełni poznać, drogi Ojcze, i dlatego chcę, aby rodzaj ludzki miał życie wieczne, żeby (w tym celu, by) mogli Cię poznać, jedynego prawdziwego Boga, żeby mogli sobie uzmysłowić, jakiego Stworzyciela, jakiego Boga ma nasz wszechświat. Gdyby żyli milion lat, poznaliby Cię lepiej niż teraz. Gdyby żyli pięć milionów lat, zrobiliby to lepiej niż wciągu owego pierwszego miliona lat; teraz, drogi Ojcze, z łatwością mogę dostrzec, że jeśli mają Cię poznać w pełnym sensie, w większym, wspanialszym i lepszym sensie, to żeby to zrobić — będą musieli żyć wiecznie<<. „A toć jest żywot wieczny, aby cię poznali samego prawdziwego Boga, i któregoś posłał, Jezusa Chrystusa.”

Zauważcie, drodzy przyjaciele, że nasz drogi Zbawiciel chciał, aby poznali nie tylko Jego samego, ale również Boga, który Go posłał. Tak wiele myślimy o ofierze, jakiej dokonał nasz drogi Zbawca, i z pewnością nie możemy przecenić wielkości, piękna i wspaniałości tej ofiary, ale patrząc na ofiarę Pana Jezusa, wielu z nas było skłonnych nie doceniać udziału, jaki miał w tej ofierze Ojciec Niebieski i zapominać, że Boży udział w tej ofierze był jej największą częścią, dlatego nasz Zbawiciel mógł powiedzieć: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał” Jestem pewien, drodzy przyjaciele, że Ojciec Niebieski wolałby raczej sam zawisnąć na krzyżu, niż zobaczyć wiszącego na nim Syna; nie da się zrobić nic innego, jak tylko myśleć, że Ojca znacznie więcej kosztowało oglądanie swego najdroższego Syna, swego najzacniejszego Syna, jak przechodził tę agonię, niż gdyby to On sam znalazł się na Jego miejscu. On jednak nie mógł zapłacić kary za grzech świata; On był nieśmiertelny, On był boski. Jego natura wykluczała śmierć, dlatego też posłał swego Syna, który miał zapłacić karę za rodzaj ludzki.

Myślę, że bardzo dobrze zostało to zobrazowane w Abrahamie i Izaaku. Pamiętacie, jak Bóg przyszedł do Abrahama w dniach jego starości i powiedział mu, że ma iść do ziemi Moria i tam ofiarować swego jedynego syna, Izaaka. Abraham osiodłał osła i wraz z Izaakiem oraz dwoma innymi młodymi mężczyznami wyruszył na miejsce ofiarowania. Na trzeci dzień podnieśli wzrok i ujrzeli w oddali wskazane miejsce. Wspomniane jest to jako wspaniała ilustracja wiary. Tak rzeczywiście było, ale najbardziej godne zaznaczenia jest nie to, że Abraham ofiarował Izaaka. Może znaleźliby się inni ojcowie, którzy będąc poproszeni o złożenie swych synów w ofierze, z miejsca by to uczynili. Ale czyż znalazłby się oj ciec, który by przedsięwziął trzy czy czterodniową podróż i nie zachwiał się w swym postanowieniu? Ojciec, który na długo przed końcem podróży nie upadłby pod ciężarem takiej próby i nie zawrócił? Ale nie Abraham; w jego wierze nie pojawiło się żadne zawahanie. Przykońcu swej wędrówki był tak samo gotowy ofiarować Izaaka jak na początku. Pomyślcie, jak w ciągu tej podróży Izaak musiał stawać się mu coraz droższy. Pomyślcie — gdy tak szli, patrzył on na Izaaka i widział wspaniałe rysy jego charakteru, jakie się ujawniały — jak bardzo musiała wzrastać jego miłość dla Izaaka. W końcu dotarli na miejsce ofiarowania i Izaak rzekł do ojca: >>Ojcze, oto ogień i opał, ale gdzie jest baranek na ofiarę całopalną?<<. Widać, że Izaak dotąd nie wiedział, że to on ma być złożony w ofierze. Wreszcie Abraham mu odpowiedział: >>Izaaku, Bóg chce, abym ofiarował ciebie. To ty masz być zabity na ołtarzu<<. >>Ja, ojcze, ja?<< >>Tak.<< >>Dobrze, jeśli Bóg chce mnie.<<

I Izaak wstąpił na ołtarz. Jednakże, drodzy przyjaciele, jak myślicie, kto cierpiał bardziej — Abraham czy Izaak? Izaak cierpiał dotkliwie, ale tylko przez krótki czas. Pomyślcie, jak bardzo cierpiał Abraham od początku ich podróży! Pomyślcie, przez jakie okrutne cierpienie musiał przechodzić Abraham, gdy kontynuowali wędrówkę, a on zdawał sobie sprawę, że jego ukochany syn jest tym jedynym, który wkrótce zostanie ofiarowany na ołtarzu. Drodzy przyjaciele, dowiadujemy się z Pisma Świętego, że Abrahamowe ofiarowanie Izaaka ilustruje Boże ofiarowanie Jego Syna. O ile mi wiadomo, nie ma niczego w Piśmie Świętym, co pozwalałoby przypuszczać, że nasz Zbawiciel dowiedział się czegoś na temat swojej ofiary wcześniej, niż bezpośrednio przed tą chwilą, gdy zstąpił na ziemię, aby cierpieć w miejsce człowieka. Wiemy, że Bóg mówił o tym w Starym Testamencie; wiemy, że nasz Zbawiciel mógł zrozumieć lub że rozumiał, iż będzie mieć jakiś udział w zbawieniu rodzaju ludzkiego, ale nie ma żadnego powodu, by mniemać, że wiedział, iż Jego udziałem staną się cierpienia i śmierć, zanim nie nadszedł ten właściwy moment. Tak i w przypadku Izaaka — nie przeszła przez jego głowę myśl, że to on ma być ofiarą, aż do czasu, gdy dotarli z ojcem na miejsce ofiarowania. Tak więc, drodzy przyjaciele, z łatwością możemy zobaczyć, że tak jak Izaak był w umyśle Abrahama zabity, zanim rozpoczęli podróż, tak i Pan Jezus, jako Baranek Boży, był w zamyśle Ojca zabity jeszcze przed założeniem świata. Prawdopodobnie w dniach Mojżesza nasz Zbawiciel nie rozumiał, co ma wycierpieć, lecz Ojciec to wiedział i, drodzy przyjaciele, to nie zmienia faktu, że wierzymy, iż nawet jeśli Ojciec wiedział, jakie będzie zakończenie, nawet jeśli wiedział, jaki będzie rezultat, to uznajemy, iż to nie mogło pomóc — było to bardzo bolesne i nie mogło pomóc w ogromnym cierpieniu Jego Boskiego serca, gdy myślał On o tym, przez co ma przejść Jego jednorodzony Syn za grzech świata. Rozumiemy wszakże, drodzy przyjaciele, że nasz drogi Zbawiciel pragnął, aby to właśnie uzmysłowił sobie rodzaj ludzki; chciał, żeby ludzie pojęli, iż to On jest tym jedynym, którego Bóg posłał, aby się stał Zbawicielem świata. Radujemy się i czcimy Syna; radujemy się i czcimy Ojca, a gdy czcimy Syna, czcimy też i Ojca; skoro czcimy Syna, który zechciał umrzeć za nasze grzechy, nie wolno nam zapominać o Ojcu, który stoi za całym wielkim planem, o Tym, o którym czytamy: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny” [Jan 3:16]. Taki był, drodzy przyjaciele, duch naszego Zbawcy, duch, który stara się o chwałę Ojca w niebiesiech; duch, który zabiega o uczczenie imienia swego Ojca. Nasz Zbawiciel wypowiedział kiedyś takie stwierdzenie: „Ja zaś nie szukam własnej chwały. Jest taki, kto jej szuka i sądzi” [Jan 8:50 NB]; jest taki, który szuka mojej chwały, który chce mnie uwielbić i On jest tym, który osądzi to, co się ze mną stanie. Ja szukam nie swojej własnej chwały, lecz chwały tego, który mnie posłał.

A zatem, drodzy przyjaciele, cieszymy się wszystkim, co w naszych sercach spotęguje cześć dla naszego Niebieskiego Ojca i Jego chwalebnego charakteru. Ufam, że nasz skromny wykład dzisiejszego popołudnia pomoże nam podnieść wyżej naszą motywację i że będziemy mogli sobie uzmysłowić, że choć chwalebną jest rzeczą myśleć o przyszłości, to najbardziej chwalebne ze wszystkiego jest to, że wówczas będziemy mogli przynieść chwałę dla imienia Ojca, jak nie możemy chyba uczynić tego dziś. Ktoś mógłby zapytać: >>Czyż nie jest o naszym Zbawcy powiedziane, że dla wystawionej sobie radości podjął krzyż, nie bacząc na jego hańbę [Hebr. 12:2 NR]<<? Tak. Co było tą radością przed Nim wystawioną? Po części było nią zbawienie rasy ludzkiej; po części radość z wykupienia ludzkości spod przekleństwa. Lecz dlaczego chciał to wszystko zrobić? Skąd takowa radość? Dlaczego radością była dla naszego Zbawcy myśl o powrocie rodzaju ludzkiego do harmonii z Bogiem? Dlaczego radowała Go myśl, że rodzaj ludzki zostanie wybawiony od wszelkich cierpień i boleści? Drodzy przyjaciele, najcenniejszą częścią tej radości była myśl o tym, że rodzaj ludzki będzie w stanie uwielbić Ojca. Nasz Zbawiciel szukał bowiem chwały swego Ojca itak samo myślał też o ludziach — żeby uczynić dla nich wszystko, co możliwe, aby i oni mogli również uwielbić Ojca i żeby wszystkie stworzenia na niebie i na ziemi mogły śpiewać pieśni chwały, czci i uwielbienia dla Ojca, który to wszystko zaplanował. Obyśmy mieli takiego ducha, który by wraz z Panem Jezusem zawsze mówił: >>Ojcze, gdy nadejdzie godzina, uwielbij tego syna, aby będąc wywyższony po prawicy majestatu na wysokościach, będąc obdarzony niebiańską mocą, będąc wyposażony we wszystko, co przynależy do nieśmiertelnej natury, mógł mieć dozwolone dzielić wraz z Panem Jezusem podnoszenie świata do takiej pozycji, gdzie mogliby Cię wychwalać w takim stopniu, wjakim nie mogą uczynić tego dzisiaj. Tak więc, gdy nadejdzie godzina, uwielbij również tego syna, aby i syn mógł uwielbić Ciebie<<. Amen.

Boże przymierza

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Toledo, Ohio, godz. 20.00, 3 sierpnia 1909.

W Objawieniu 11:15 mamy proroctwo dotyczące brzmienia siódmej trąby. Zdając sobie sprawę, że żyjemy w dniach głosu siódmego anioła, musimy się tym bardziej zainteresować wszystkimi szczegółami odnośnie tego, co ma się dziać podczas brzmienia siódmej trąby.

Opisując te wydarzenia, Apostoł zaznacza w wersecie 19: „Tedy otworzony jest kościół Boży na niebie i widziana jest skrzynia przymierza jego wkościele jego” [Obj. 11:19].

Mamy tu informację, że po zabrzmieniu siódmej trąby użyczone zostaną pewne szczególnie jasne i otwarte poglądy na chwalebną Świątynię Bożą, a w powiązaniu z tym nastąpi pewne rozjaśnienie tego, co obrazowała skrzynia przymierza. Wiemy, że w ciągu ostatniego roku mieliśmy z pewnością takie przebłyski w kwestii przymierzy, jakich nie oglądaliśmy nigdy wcześniej, i zdaje się, że ów zapis ma dzisiaj swoje wypełnienie.

Zwróćmy uwagę na następujące rzeczy: „I stały się błyskawice i głosy, i grzmienia, i trzęsienia ziemi, i grad wielki” Zauważcie kolejność tych zjawisk — najpierw „błyskawice” Gdy owe myśli na temat przymierzy zaczęły się pojawiać i nam je przekazywano, miało to charakter indywidualnych przebłysków światła. Prawdopodobnie jeden numer The Watch Tower stanowił jeden taki przebłysk, następne wydanie — kolejny. Tak jak w naturalnym błysku wyróżnić można trojakie skutki, tak i owe przebłyski światła w kwestii przymierzy zaowocowały trzema rezultatami:

1) Niektórym temat ten oświetla i rozjaśnia drogę.

2) Innym przynosi śmierć i rozczarowanie.

3) Niektórych przeraża.

Przekonaliśmy się, że w niektórych przypadkach dyskusja o problemie przymierzy przyniosła z pewnością rozjaśnienie i lepsze zrozumienie różnych zarysów wielkiego Boskiego planu.

W przypadku innych miała ona odwrotny efekt — zrodziła gorzkość i w ostateczności może być pomocna do wskazania, że niektórzy nie nadają się na żadne stanowisko w Pańskim Królestwie.

Jest też trzecia grupa — tacy, którzy nie wydają się być specjalnie rozgoryczeni, lecz są przestraszeni i pełni obaw, że z dyskusji tej wyniknie coś bardzo niedobrego.

Po błyskawicach miały miejsce „głosy”. Wiadomo, że za tymi przebłyskami światła szły dyskusje wśród braterstwa, że spotykali się oni i wzajemnie pytali o zdanie na temat tego czy innego zapisu w związku z przymierzami.

Potem były „grzmienia Grzmoty brzmią dla nas niczym pohukiwanie w niebiańskich sferach i to właśnie miało miejsce w różnych zborach — niezadowolenie i krytykowanie.

Następnie było „trzęsienie ziemi” Itak też jest w wielu miejscach — w zakresie tego tematu odbywa się coś na kształt trzęsienia.

I wreszcie na koniec — „grad wielki” O ile deszcz jest symbolem prawdy, to grad przekazuje myśl o twardej, skondensowanej prawdzie i zdaje się wskazywać, że to specjalne światło odnośnie przymierzy oraz różne doświadczenia z tym związane rzeczywiście stanowią przygotowanie do wylania szczególnej, wielkiej prawdy. Na podstawie tego, jak i innych podobnych zapisów zostałem skłoniony do przekonania, że ostatecznym wynikiem rozważania zagadnienia przymierzy ma być znaczący rozwój pewnych prawd związanych z wielkim planem zbawienia, i to z taką jasnością, jakiej nigdy wcześniej nie zaznaliśmy.

OSOBISTE DOŚWIADCZENIA

Zanim przejdziemy do bezpośredniego rozważania tego tematu, chciałbym powiedzieć kilka słów dotyczących mojego osobistego doświadczenia w związku z tym zagadnieniem. Ilekroć jakaś myśl została publicznie ogłoszona przez brata Russella, czy to pisemnie, czy to ustnie, powstrzymywałem się ze swoim osądem aż do momentu, gdy byłem całkowicie upewniony, że pogląd, jaki on zaprezentował, znajduje poparcie w Piśmie Swiętym. Gdy więc myśli na temat przymierzy zostały przez niego przedstawione, mogłem zauważyć pewne wersety, które wyraźnie harmonizowały z jego poglądami, ale były też miejsca, które zdawały się sprzeciwiać jego opiniom. Zamiast pośpiesznie wywnioskować, że brat Russell się myli, jak wielu postąpiło, ja postanowiłem poczekać, aż Pan rozjaśni tę sprawę. Wziąłem notatnik i na dwóch stronach napisałem nagłówek: „Przymierza” U góry jednej strony umieściłem napis: „Wersety i wywody, które zdają się potwierdzać spojrzenie brata Russella”, a na drugiej stronie zanotowałem:

„Wersety i wywody, które zdają się przeciwstawiać poglądowi brata Russella Potem szukałem wszystkich fragmentów w Biblii, które bezpośrednio lub pośrednio zdawały się łączyć z tematem przymierzy, szczególnie z Nowym Przymierzem. Gdy znajdowałem zapis, który wydawał się doskonale zgadzać z poglądem brata Russella, odnotowywałem go na stronie z argumentami „za”, jeśli natomiast natrafiałem na miejsce, które wydawało się być argumentem „przeciw”, zapisywałem go na stronie niezgodności. Nie próbowałem przekręcać żadnego zapisu ani na siłę go dopasowywać do idei, jaką on zaprezentował. Następnie zastanawiałem się nad wszystkimi punktami i argumentami, które były najbardziej znaczące dla tego ternatu i umieszczałem je na oddzielnych kartkach. Gdy skończyłem, miałem ogromną ilość wersetów i spory rząd argumentów i toków rozumowania. Większość z nich wydawała się popierać stanowisko brata Russella, ale była też spora ilość takich, które zdawały się być w sprzeczności z jego podejściem. Potem w modlitwie przedłożyłem tę sprawę Panu, całkowicie ją Mu pozostawiłem i prosiłem, żeby sprawa ta mogła być w zupełności uregulowana, oraz postanowiłem zachować swoją opinię dla siebie, aż na tyle skrupulatnie zbadam ten przedmiot, że każdy werset i argument zostanie przeniesiony z jednej strony na inną i gdy wszystko znajdzie się w jednej kolumnie, ja zaś będę usatysfakcjonowany odnośnie tego, który pogląd jest słuszny, a który błędny.

Zajęło mi to dobrych kilka tygodni, zanim byłem całkowicie zadowolony z rozstrzygnięcia odnośnie tego tematu. W Liście do Hebrajczyków było kilka miejsc, co do których wydawało się, że prawie nie da się ich rozumieć tak, jak przedstawił to brat Russell, i nie próbowałem ich przekręcać ani wypaczać lub też wydobywać z nich nie takie znaczenie, jakie Pan zamierzył nam w nich przekazać. W stosownym czasie byłem tak zupełnie zadowolony co do tematu Nowego Przymierza, jak nie byłem względem żadnego innego zagadnienia w Słowie Bożym. Widzę teraz w tych zapisach głębię znaczenia i zgodność z innymi stwierdzeniami Słowa Bożego, o jakiej nawet nie marzyłem. Spoglądam wstecz i dziwię się, jak to możliwe, że ciągle i po wielekroć czytałem te fragmenty i nie dostrzegałem prawdziwej głębi — poglądów, które spodziewam się wam przedstawić w trakcie tego wykładu.

PRZYMIERZE ABRAHAMOWE

Sądzę, że rozpoczniemy ten wykład od zwrócenia uwagi na sytuację, której Pan zawarł wspaniałe przymierze z Abrahamem. Musimy jednak pamiętać, że nie było to pierwsze przymierze, jakie Bóg w ogóle uczynił, gdyż przypominamy sobie specjalne przymierze, jakie zawarł z Noem, mówiąc, że nigdy nie zniszczy ziemi potopem wód, ale owo przymierze z Abrahamem jest tym, wokół którego osnute są wszystkie inne przymierza. Mamy je opisane w 1 Mojż. 22:15-18:

„Tedy zawołał Anioł Pański na Abrahama po wtóre z nieba mówiąc: Przez siebie samego przysiągłem, mówi Pan: Ponieważeś to uczynił, a nie sfolgowałeś synowi twemu, jedynemu twemu, błogosławiąc, błogosławić ci będę, a rozmnażając rozmnożę nasienie twoje, jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim; a odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół swoich. I błogosławione będą w nasieniu twoim wszystkie narody ziemi, dla tego, żeś usłuchał głosu mego”

Gdy używamy nazwy przymierze nie postępujemy własnowolnie, gdyż określenie to pojawia się w różnych miejscach Biblii. W Łuk. 1:72-73 czytamy: „Aby uczynił miłosierdzie z ojcami naszymi, i wspomniał na przymierze swoje święte, i na przysięgę, którą przysiągł Abrahamowi”: Jest tu stwierdzone, że przysięga, jaką Bóg przysiągł Abrahamowi, była Jego świętym przymierzem.

Dalej, Dzieje 3:25: „Wy jesteście synami prorockimi i przymierza, które postanowił Bóg z ojcami naszymi, mówiąc do Abrahama: A w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi”: Było jednak coś specyficznego w związku z tym przymierzem. Przymierze jest nie tylko obietnicą; ono zawiera obietnicę, ale jest też umową. Hebrajskie słowo oddane jako przymierze niewątpliwie ma takie znaczenie. Greckie słowo przetłumaczone na przymierze używane jest raczej w znaczeniu obietnicy, ale ma również drugie znaczenie i jest często używane jako odpowiednik słowa hebrajskiego przekazującego ideę umowy. A mimo to dla większości chrześcijan Boża wypowiedź do Abrahama nigdy nie była rozważana jako przymierze, lecz wyłącznie jako obietnica. A tak jak Bóg nigdy nie nazwałby śmiercią czegoś, co nią nie jest, tak też nigdy nie nazwałby przymierzem czegoś, co nie jest przymierzem. Umowa, jaka została zawarta między Bogiem a Abrahamem, była bardzo szczególną umową. Było to przymierze, ponieważ stanowiło umowę, która obejmowała Boga, jak i miała obejmować innych, ale Bóg nadał mu charakter przymierza bezwarunkowego. Powiedział, co On uczyni w myśl tego przymierza, a następnie pozostawił je wolności tych wszystkich, którzy mogliby osiągnąć zrozumienie Jego obietnicy, aby zdecydowali, co uczynią w związku z tym, co On obiecał zrobić. Jeśli jesteśmy proszeni o to, by się Mu całkowicie podporządkować, żyć dla Niego, wielbić Go w myśli, słowie i uczynku, to stajemy się przez to uczestnikami tego przymierza i zgadza się to ze stwierdzeniem psalmisty w Psalmie 50:5: „Zgromadźcie mi świętych moich, którzy ze mną uczynili przymierze przy ofierze”: Jest to jeden powód, dla którego Przymierze Abrahamowe jest przymierzem wolności. Pod tym względem różni się ono od przymierza uczynionego przez Mojżesza z Izraelem pod górą Synaj; tamto było przymierzem niewoli, przymierzem, które nie pozostawiało ludziom swobody odnośnie tego, co zrobią lub czego nie zrobią, lecz stwierdzało: Będziesz robić to, nie będziesz robić tego itp.

Chociaż wypowiedzi Boga do Abrahama zostały wyrażone jako obietnica, nie powinno nam to przesłaniać faktu, że miały one również charakter przymierza. Przymierze nie byłoby możliwe bez dołączenia do niego obietnicy. Dlatego czasem nazywane jest obietnicą, a czasem przymierzem - było jednym i drugim.

Uczynimy tutaj dygresję, by zwrócić uwagę na argument, którym posługują się przeciwnicy naszego zrozumienia przymierzy. Mówią oni, że nie ma wersetu, który by stwierdzał, że Bóg uczynił przymierze z kimkolwiek, ale że zawsze wyrażana jest myśl, iż Bóg uczynił to przymierze dla kogoś. Ja bym jednak powiedział, że niezupełnie zapoznali się oni z wyrażeniem hebrajskim określającym zawieranie przymierza. W języku hebrajskim wyrażenie, jakie jest prawie zawsze używane, określa czynienie przymierza dla osoby, nawet jeśli stale jest tłumaczone jako czynienie przymierza z jakąś osobą. Jako przykład weźcie pod uwagę Joz. 9:7,11,15 — „Jakoż z tobą możemy uczynić przymierze?”, choć oryginał hebrajski stwierdza: „Uczyń nam przymierze” Zwrot hebrajski jest tak samo właściwy i odpowiedni jak nasz angielski, jako że przymierze przywiązuje jednego do drugiego. Wiele ilustracji tego można łatwo znaleźć w całym Starym Testamencie.

PRZYMIERZA STAREGO TESTAMENTU

W czasach starotestamentalnych uwagę naszą zwracają szczególnie dwa przymierza — przymierze z Abrahamem i przymierze z Izraelem pod górą Synaj, często nazywane Przymierzem Zakonu. Do obydwóch odnosi się Paweł w Efezj. 2:12, gdzie stwierdza, że nawróceni poganie byli kiedyś obcymi od umów obietnicy. Słowo przymierza ma tutaj formę liczby mnogiej.

O jakich dwóch lub więcej przymierzach on mówi? O Przymierzu Abrahamowym i o Przymierzu Zakonu. Czy obydwa były „przymierzami obietnicy”? Z całą pewnością, jakkolwiek Przymierze Zakonu zawierało obietnice, których nikt spośród wszystkich niedoskonałych członków Izraela nie był w stanie otrzymać z powodu swej niedoskonałości i niemożności dostosowania swego życia do doskonałego prawa. Jezus wszakże stał się dzięki swej wierności dziedzicem wszystkich obietnic Prawa Zakonu, ale nawróceni poganie byli uprzednio obcymi względem tych spraw. Z równą wiernością byli również obcymi względem tego innego przymierza zawierającego obietnicę, która w końcu miała skutkować błogosławieniem wszystkich.

OBRAZY W NOWYM TESTAMENCIE

Te dwa przymierza zostały pięknie opisane przez apostoła Pawła w Gal. 4:21-31: „Powiedzcie mi, którzy pod zakonem chcecie być, nie słuchacież zakonu? Albowiem napisane, iż Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej” Wszyscy wiemy, że owymi dwoma synami byli Ismael i Izaak. Ismael, syn Agar, która w rzeczywistości była niewolnicą, oraz Izaak, syn Sary, prawdziwej żony Abrahama. „Lecz ten, który był z niewolnicy, według ciała się urodził, a który z wolnej, według obietnicy:” Innymi słowy, Ismael narodził się bez konieczności interwencji ze strony Boga; była to całkowicie sprawa cielesnej natury, lecz w przypadku Izaaka było inaczej. Aby mógł się on narodzić, szczególna Boża opatrzność zrządziła zadziałanie cudu. „A to jest powiedziane obrazowo: oznaczają one dwa przymierza” (w. 24 NB). Wiadomo, że większa część Starego Testamentu ma znaczenie symboliczne i obrazowe; opisane rzeczy naprawdę się wydarzyły, ale zostały zanotowane nie dlatego, że przedstawiały wartość z historycznego, socjologicznego lub etnograficznego punktu widzenia, lecz dlatego, że kryły w sobie znaczenie, które w myśl Pańskiego wyobrażenia miały oddziaływać moralnie na nas. Gdyby Paweł nigdy nam nie powiedział, że historie Abrahama, Sary, Izaaka, Ismaela i Agar były obrazowe, moglibyśmy je jako takowe rozpoznać, ale czujemy się na znacznie pewniejszym gruncie, mając natchnione stwierdzenia odnośnie znaczenia tych alegorii. Moglibyśmy pomyśleć, że Sara była obrazem na Kościół, a Agar na naród żydowski, lub odwrotnie, albo też wymyślić zupełnie inne dziwne rzeczy w oparciu o własną wyobraźnię. Tu jednak mamy pozytywne zapewnienie, że te dwie kobiety symbolizowały dwa przymierza. Teraz pytamy, które przymierze obrazowała Sara, a które Agar; patrzymy więc, czy istnieje jakiś specyficzny znak odróżniający obie te kobiety, który by odpowiadał owym dwóm przymierzom i zauważamy od razu, że tak. Pamiętamy, że jednym ze znaczących elementów wspomnianych odnośnie Agar był jej niewolniczy stan; jakże stosownie wskazuje to nam na niewolę Przymierza Synaickiego, czyli Zakonu. Sara zatem przedstawia to inne przymierze, przymierze łaski i specjalnej obietnicy; Apostoł kontynuując, stwierdza: „Te są one dwa testamenty; jeden z góry Synajskiej, który rodzi w niewolę; a ten jest jako Agar” Zauważamy, że słowo „Agar” brzmi tu inaczej niż w Starym Testamencie, bo brak mu na początku głoski „H”; gwoli wyjaśnienia chcemy zaznaczyć, że w języku greckim nie ma tak naprawdę litery, która by odpowiadała literze H w języku hebrajskim, stąd też Agar w Nowym Testamencie odnosi się do tej samej kobiety, która w Starym Testamencie zwie się Hagar. „Albowiem Agar jest góra Synaj w Arabii, a stosuje się do niej teraźniejsze Jeruzalem; bo jest w niewoli z dziatkami swoimi:” W ten sposób Apostoł całkiem wyraźnie ukazuje nam podobieństwa zachodzące między Agar a Przymierzem Zakonu oraz między dzieckiem Agar i dziećmi Przymierza Zakonu. „Łecz ono górne Jeruzalem wolne jest, które jest matką wszystkich nas. Albowiem napisano: Rozwesel się niepłodna, która nie rodzisz; porwij się, a zawołaj, która nie pracujesz w porodzeniu; bo ta opuszczona wiele ma dziatek, więcej niż ta, która ma męża. My tedy, bracia! tak jako Izaak, jesteśmy dziatkami obietnicy. Ale jako na on czas ten, który się był urodził według ciała, prześladował tego, który się był urodził według ducha, tak się dzieje i teraz. Ale co mówi Pismo? Wyrzuć niewolnicę i syna jej; albowiem nie będzie dziedziczył syn niewolnicy z synem wolnej, a tak, bracia! nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej:”

PRZYMIERZE SARY

Otrzymawszy od Pawła klucz do tego obrazu, zastanówmy się teraz nad nim w świetle tego, co Apostoł powiedział i zobaczmy piękno tej alegorii. Przy okazji innych badań biblijnych stwierdziliśmy, że Abraham obrazował Boga; na przykład, gdy ofiarował swego syna Izaaka, był wyraźnie nakreślony jako zobrazowanie Boga ofiarującego swego Syna. W przypowieści o bogaczu i Łazarzu również wyobraża Boga. W przypowieści odnotowaliśmy, że bogaty człowiek widział go gdzieś daleko, co pokazuje, jak Żydzi — odkąd są czasowo odrzuceni — postrzegają Boga: że jest gdzieś w oddali, a nie tak blisko jak kiedyś. Z oświadczenia Pawła wnioskujemy, że Sara, żona Abrahama, była obrazem przymierza łaski. Fakt, że Sara była żoną Abrahama, podkreśla wartość tego przymierza, jakie Bóg uczynił. Tylko pomyślcie, co to znaczyło dla Boga, mówić o przymierzu jako żonie, być nazywanym mężem tego przymierza. Mamy również biblijną podstawę dla takiego określenia: Izaj. 54:5 — „Albowiem małżonkiem twoim...” Małżonkiem Przymierza Abrahamowego był Pan Bóg. „Albowiem małżonkiem twoim jest stworzyciel twój, Pan zastępów imię jego” Daje nam to subtelne wyobrażenie tego, jak drogie sercu Ojca w niebiesiech musiało być to wspaniałe przymierze. Już samo imię Sara jest istotne; znaczy ono księżniczka” Przymierze łaski słusznie zwane jest przymierzem Sary, ponieważ jest to przymierze książęce, które ma zamiar zrodzić królewskie „nasienie”.

Jednak odkąd Abraham poślubił Sarę, lata mijały i nie było z tego związku potomstwa. Pamiętamy, że tak samo było z przymierzem, które obrazowała Sara. Odkąd Bóg poślubił to przymierze dawno temu, za dni Abrahama, było ono nieproduktywne, jeśli chodzi o „nasienie”, poprzez które miały się spełnić obietnice. Ponadto wydawało się, że Abraham nie troszczył się o swoją żonę Sarę. Pamiętacie, że dwukrotnie wyglądało na to, jakoby Abraham w ogóle wyparł się swojej żony i postąpił tak, jakby jej nie kochał. Przypominamy sobie sytuacje z faraonem i Abimelechem, gdy mówił, że Sara jest jego siostrą (1 Mojż. 12:10-12, 20:1-13). Wyglądało to tak, jakby Abraham nie był wierny, ale później wyjaśnił on, że Sara była jego przyrodnią siostrą; była jednak czymś więcej. Jak dobrze ilustruje to relację Boga względem uczynionego przezeń przymierza. Wydawało się, że Bóg nie dba więcej o to przymierze, tak samo, jak Abraham postąpił z Sarą. Bóg również wypowiadał się tak, że wyglqdało to na coś przeciwnego do przymierza, które uczynił i zdawało się wskazywać, że ma On niewiele miłości dla swego przymierza.

HAGAR OBRAZUJE PRZYMIERZE ZAKONU

Z upływem czasu wydawało się, że związek Abrahama i Sary nie przyniesie żadnego owocu, i tak Hagar została włączona do rodziny Abrahama (1 Mojż. 16:1-3). Nie stała się prawdziwie żoną Abrahama — nie zajęła miejsca Sary, ale Abraham traktował ją, jakby była jego żoną i jakby zajmowała jej pozycję.

Tak samo było z Przymierzem Zakonu, które Hagar obrazowała. W odpowiednim czasie Przymierze Zakonu, zostało — jeśli możemy użyć takiego sformułowania — dodane do rodziny Bożej, a Paweł wyraża to następująco: „Cóż tedy zakon [przymierze]? Dla przestępstwa przydany jest, ażby przyszło ono nasienie” (Gal. 3:19). Bóg traktował owo Przymierze Zakonu, jakby było Jego żoną i jakby zajęło miejsce oryginalnego przymierza, ale w rzeczywistości tak nie było.

Prawie natychmiastowym skutkiem związku Hagar z Abrahamem był Ismael. Pamiętamy, że po dodaniu Przymierza Zakonu bardzo szybko pojawiły się rezultaty — rozwój tych, których symbolizował Ismael. Pamiętamy, że nawet po narodzeniu się Ismaela Bóg odnawiał obietnice, które złożył odnośnie Sary, jakkolwiek z każdym rokiem wydawało się coraz bardziej nieprawdopodobne, że te obietnice się spełnią. Tak też, gdy wprowadzono Przymierze Zakonu i po rozwinięciu się dzieci tego Przymierza Prawa, Bóg przez proroków ciągle na nowo powtarzał, że Przymierze Sary wyda obiecane „nasienie” we właściwym czasie. Jednak tak, jak nierealnie wyglądało to w przypadku Sary, tak też wydawało się nie do pomyślenia, że Przymierze Sary wyda kiedykolwiek „nasienie” które było obiecane. W przypadku Abrahama wyglądało to już niemal tak, że jedynym dzieckiem, jakie w ogóle miał posiadać, był Ismael. Podobnie było też w przypadku Boga — wydawało się, że jedynymi jego dziećmi mogą być tylko te zrodzone pod Przymierzem Zakonu. W końcu jednak Sara poczęła i narodził się Izaak. W końcu także nadszedł czas wyłonienia się dzieci Przymierza Sary, klasy Izaaka. Powinniśmy mieć na uwadze, że Ismael nie symbolizował pojedynczej osoby, lecz całą klasę; podobnie też Izaak, nie obrazował jednej osoby, ale całą klasę. Czytamy o tym w stwierdzeniu Pawła w Gal. 4:28: „My tedy, bracia! tak jako Izaak, jesteśmy dziatkami obietnicy” Izaak zatem nie wyobrażał jedynie Pana Jezusa Chrystusa, lecz również Jego wiernych naśladowców, Jego braterstwo. Pan Jezus Chrystus był Głową tej klasy Izaaka, a Jego wierni naśladowcy będą stanowić Ciało klasy Izaaka. W niektórych obrazach Starego Testamentu, na przykład, gdy Abraham ofiarował Izaaka, Izaak przedstawiał tylko Pana Jezusa; są jednak obrazy w Starym Testamencie, w których Izaak wyobrażał nie tylko Pana Jezusa, ale również Kościół. Pamiętamy, że dostał imię Izaak, gdyż Sara powiedziała: „Śmiech mi uczynił Bóg; ktokolwiek usłyszy, śmiać się będzie ze mną” (1 Mojż. 2 1:1-6). Słowo Izaak” znaczy śmiech” Jakże to pasuje, bo Izaak przedstawia klasę, która przywiedzie cały świat do śmiechu, tę, która zamieni smutek w radość i żałość w wesele. Pamiętamy też, że Ismael odnosił się raczej nieprzyjemnie do Izaaka i — jak przypomina nam Paweł w Liście do Galacjan — prześladował go i wyśmiewał (1 Mojż. 21:9). Podobnie też pamiętamy, że klasa Ismaela, Żydzi, prześladowali i wyśmiewali klasę Izaaka — Pana Jezusa i Jego wiernych naśladowców. Wskutek wyśmiewania Izaaka przez Ismaela Abraham wypędził Hagar i jej dziecko (1 Mojż. 21:10-14), a w rezultacie odrzucenia przez Żydów klasy Izaaka — naszego Pana, apostołów i wiernych — Bóg odrzucił Przymierze Zakonu i jego dzieci, klasę, której obrazem był Ismael. Mając te myśli na uwadze, przekonujemy się o znaczeniowej głębi wielu zapisów Starego Testamentu, które w przeciwnym razie pod względem intelektualnym miałyby niewielką wartość.

PRZYMIERZE ZAKONU ODRZUCONE

Zwróćcie uwagę na werset Izaj. 50:1 (NB): „Tak mówi Pan: Gdzie jest list rozwodowy waszej matki, na mocy którego ją odprawiłem, lub kto jest tym z moich wierzycieli, któremu was sprzedałem? Oto z powodu waszych win zostaliście sprzedani i z powodu waszych występków została odprawiona wasza matka O jaką matkę tutaj chodzi? Jest oczywiste, że uwagi Pana wymierzone są w naród żydowski, ale kto był matką tego narodu? To ważne pytanie i nasza niemożność znalezienia na nie właściwej odpowiedzi spowodowała zamieszanie pośród bardzo wielu ludzi. Przymierze Zakonu było matką, a Pan udzielił temu przymierzu rozwodu przeszło osiemnaście stuleci temu, tak jak Abraham postąpił z Hagar. Przymierze Zakonu zostało odrzucone z powodu przestępstw jego potomstwa. Pamiętamy, że po wypędzeniu Hagar i Ismael przeżywali ciężkie chwile; wiemy, że Żydzi również przechodzili trudny czas, odkąd zostali odrzuceni. Pamiętamy ponadto, że Hagar nie umarła wtedy, gdy została odsunięta przez Abrahama; również Przymierze Zakonu nie umarło osiemnaście wieków temu, gdy Bóg to przymierze odsunął. Hagar żyła jeszcze przez jakiś czas, by najlepiej jak potrafi udzielać wsparcia swemu synowi Ismaelowi; tak też i Przymierze Zakonu wciąż egzystuje, starając się w jakiejś mierze wspomagać swoje dzieci, Żydów. Pamiętamy, że Pismo Swięte wskazuje, iż w końcu Hagar znalazła uznanie i wskazała Ismaelowi studnię z wodą. Zwróćcie uwagę na zapis w 1 Mojż. 21:19 i kontekst. Jest tam dobitnie stwierdzone, że było to na pustyni Beerszeba, a słowo to znaczy „studnia przysięgi” (w. 31). Widzimy w tym wszystkim, wjaki sposób w stosownym czasie Przymierze Zakonu ma zamiar wskazać Żydom prawdę oraz błogosławieństwa, które z tego wynikną dzięki temu wspaniałemu przymierzu związanemu przysięgą, które zostało zawarte z Abrahamem dawno temu, w dniach starodawnych.

Popatrzcie na inny zapis: Micheasza 5:1-4. Wersety pierwszy i drugi dotyczą pierwszego przyjścia naszego Pana Jezusa Chrystusa i mówią o Jego narodzinach w Betlejem oraz opowiadają, że ci, co stanowią klasę Ismaela, zamiast chętnie przyjąć Pana Jezusa, „laską biją w lice sędziego Izraelskiego” [Micheasza 4:11. Potem czytamy w wersecie drugim: „Przeto” czyli ze względu na fakt, że owi Żydzi byli gotowi bić i prześladować naszego Pana, tak jak Ismael dręczył Izaaka, „przeto [Pan] wyda ich aż do czasu, kiedy porodzi mająca porodzić. Wtedy reszta braci Jego powróci do synów Izraela. Powstanie On i paść będzie mocą Pański” [Micheasza 5:2-3 BT]. Mamy tu powiedziane, że dzieci Przymierza Zakonu zostaną opuszczone i będą odrzucone aż do czasu, gdy Przymierze Sary, które miało się trudzić przez cały obecny Wiek Ewangelii, wywiedzie zupełną klasę Izaaka, a gdy zostanie ona skompletowana, wtedy łaska Pańska miała powrócić do klasy Ismaela, zaś oni sami mieli otrzymać błogosławieństwo, jakie Pan im zapowiedział — pod Nowym Przymierzem.

NASIENIE

Uchwyciliśmy w ten sposób myśl, że przymierze, pod którym mieli się rozwinąć Chrystus i Kościół, nie było Nowym Przymierzem, które by zastąpiło stare Przymierze Prawa, lecz w rzeczywistości jest to znacznie starsze przymierze niż to uczynione pod górą Synaj — zostało ono uczynione w odległej przeszłości, za dni Abrahama. Pozostawało jednak bezowocne przez dwadzieścia dwa stulecia, a osiemnaście wieków temu było uwolnione z tego bezpłodnego stanu. Byłoby niesłusznie twierdzić, że gdy został poczęty Izaak, Sara stała się nową żoną Abrahama. Jeśli chodzi o jej relacje z Abrahamem, była ona jego prawdziwą żoną znacznie dłużej niż Hagar. Jedyna różnica polega na tym, że dotąd nie było widzialnych rezultatów tego związku Sary z Abrahamem. To samo jest prawdą w odniesieniu do przymierza, pod którym my się rozwijamy. To nie jest nowe przymierze, tak jak Sara nie była nowq żonq. Jeśli właściwe jest określenie Przymierza Zakonu mianem starego przymierza, to słuszne też będzie mianowanie przymierza, pod którym my się rozwijamy, przymierzem jeszcze starszym.

Odnośnie tego zwróćcie uwagę na stwierdzenie z Proroctwa Izajasza. W Gal. 4:27 Apostoł wyraźnie stosuje zapis z Izaj. 54:1 do przymierza, pod którym rozwijają się Chrystus i Kościół. Znowu zatem mamy klucz, który pozwala nam rozpoznać, że znajdujemy się na pewnym gruncie w zastosowaniu, jakie chcemy uczynić.

Skomentujemy krótko wersety z Izaj. 54:1-5, ale nie zagłębimy się gruntownie w treść wszystkich sformułowań. „Spiewaj niepłodna! która nie rodzisz, śpiewaj głośno, a krzycz, która w porodzeniu nie pracujesz; bo więcej będzie synów opuszczonej, niż synów tej, która ma męża, mówi Pan” [w. 1]. Przymierze Abrahamowe jest tutaj personifikowane, będąc porównane do kobiety, która przez wiele lat była niepłodna, ale teraz ma okazję do radości, gdyż w końcu została obdarzona dzieckiem. Jest nazwana „opuszczoną” nie dlatego, że teraz jest opuszczona, ale przez pamięć o tym długim okresie, gdy tak właśnie było. W tym samym wersecie Przymierze Zakonu określone jest w Biblii angielskiej mianem „poślubionej żony”: Chociaż tak oddają to oba tłumaczenia — ang. KJV i RV — nie jest to najlepszy przekład oryginału. Powszechne słowo na żonę (isza) jest tak właśnie tłumaczone kilkaset razy w angielskiej Biblii, ale akurat słowo użyte w rozważanym miejscu (baal — zamężna) jest bardzo rzadko stosowane dla określenia żony, natomiast częściej jako określenie męża. Jest to słowo, które przywołuje myśl o własności, posiadaniu. I tak, w Gal. 4:27 Paweł oddaje tę myśl poprawnie: „ta, która ma męża”: W domach Orientu często było kilka żon; jeśli tylko jedna z tych kobiet urodziła ich mężowi dziecko, w naturalny sposób czuła, że jest on jej mężem i do niej należy. Grecki oryginał słów Pawła jeszcze bardziej podkreśla tę ideę; zauważcie przekład Diaglott: „TA mająca MĘŻA”: Jak dobrze obrazuje to wzajemną relację Przymierzy Abrahama i Zakonu w ciągu osiemnastu stuleci Wieku Żydowskiego.

Prorok Izajasz zapowiada w wersetach 1 i 2, o ileż wspanialsze będą rezultaty Przymierza Abrahamowego niż Przymierza Zakonu, a w wersecie 3 pokazuje nam, że potomstwo przymierza uczynionego z Abrahamem znaleźć będzie można nie tylko w jednej części ziemi, ale że „rozprzestrzeni się [ono] na prawo i na lewo” (BT), w każdym kierunku, w przeciwieństwie do dzieci Przymierza Hagar, z których wszystkie ulokowały się w krainie palestyńskiej. Pozostała część tego trzeciego wersetu wskazuje w sposób niekwestionowany na Chrystusa i Kościół jako „nasienie” owego niepłodnego wcześniej przymierza. „Nasienie twoje narody odziedziczy, i miasta spustoszone osadzi” [Izaj. 54:3]. Psalm 2:8 i Obj. 2:26-27 to przykłady wyraźnych stwierdzeń Słowa Bożego udowadniających, że „nasieniem” z Izaj. 54:3 musi być Chrystus i Jego wierni naśladowcy.

W następnym wersecie przymierze jest nadal personifikowane jako kobieta, która ma zapomnieć o swoim długim okresie, kiedy to wydawała się być raczej kobietą niezamężną albo co gorsze — wdową. Jeśli się bowiem rozważy kwestię widzialnych rezultatów, to wyglądało to tak, jakby nie miała ona męża.

Potem z wersetu piątego dowiadujemy się, że ten sam Abraham, który pierwotnie uczynił Sarę swoją żoną, w stosownym czasie przy Bożej pomocy uwolnił ją z jej niepłodnego stanu. Tak samo również ten Bóg, który pierwotnie zawarł przymierze łaski, w odpowiednim czasie wybawił je bądź uwolnił od jego niepłodności. Izrael znał Go w ograniczonym sensie, uznając Go za swego Jedynego Swiętego, ale w stosownym czasie każdy miał Go poznać jako wspaniałego Boga i Ojca. Wtedy będzie On Bogiem całej ziemi.

NOWE PRZYMIERZE

Rozważywszy temat na tyle dostatecznie, by być usatysfakcjonowanym, wiedząc, że żyjemy teraz pod przymierzem, które ma około czterech tysięcy lat, zbadamy przymierze, które jest odmienne od każdego z dwóch starych przymierzy, jakie rozważaliśmy, i zwane jest „Nowym Przymierzem” Rozpoczniemy tę część naszych rozważań od przestudiowania zapisu z Rzym. 11:25-27: „Bo nie chcę, abyście nie mieli wiedzieć, bracia! tej tajemnicy (żebyście nie byli sami u siebie mądrymi), iż zatwardzenie z części przyszło na Izraela, póki by nie weszła zupełność pogan”.

Innymi słowy, Izrael, podobnie jak Ismael, został odrzucony albo odsunięty i stan ten miał trwać, aż wszyscy z klasy Izaaka zostaną rozwinięci, czyli aż cały Kościół Chrystusa zostanie zebrany spośród wszystkich narodów ziemi. „A tak wszystek Izrael będzie zbawiony, jako napisano: Przyjdzie z Syonu wybawiciel i odwróci niepobożności od Jakóba. A toć będzie przymierze moje z nimi, gdy odejmę grzechy ich” Mamy tutaj odniesienie do przymierza, które wiąże się szczególnie z błogosławieniem Izraela po ich ponownym zgromadzeniu. Jest to przymierze, które prorocy, nasz Pan i apostołowie określają mianem „Nowego Przymierza”

Posłuchajmy opisu z Jer. 31:29-34. W wersetach 29 i 30 znajdują się stwierdzenia, które nigdy się nie ziściły i nie ziszczą, aż dopiero pod tysiącletnim królowaniem Pana Jezusa Chrystusa: „Za onych dni nie będą więcej mówić: Ojcowie jedli grona cierpkie, a synów zęby ścierpnęły; owszem, raczej rzeką: każdy dla nieprawości swojej umrze; każdego człowieka, któryby jadł grona cierpkie, ścierpną zęby jego” Dalej, w wersecie 34 mamy obraz rozwoju, jaki nastąpi po Wieku Tysiąclecia: „I nie będzie więcej uczył żaden bliźniego swego, i żaden brata swego, mówiąc: Poznajcie Pana; bo mię oni wszyscy poznają, od najmniejszego z nich aż do największego z nich, mówi Pan; bo miłościw będę nieprawościom ich, a grzechów ich nie wspomnę więcej” Jeśli wersety 29, 30 i 34 ewidentnie odnoszą się do Tysiąclecia, to czyż nie jest równie prawdopodobne i słuszne, że wersety 31, 32 i 33 także powinny wskazywać nam coś, co odnosi się do Tysiąclecia? „Oto dni idą, mówi Pan, których uczynię z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe” Chcemy się teraz przekonać, czy nie ma dalej czegoś, co określiłoby czas, do jakiego stosuje się Nowe Przymierze, i znajdujemy słowa: „Nie takie przymierze, jakiem uczynił z ojcami ich w on dzień, któregom ich ujął za rękę ich, abym ich przywiódł z ziemi Egipskiej; albowiem oni przymierze moje wzruszyli, chociażem Ja był małżonkiem ich, mówi Pan”: W ten sposób mamy uzmysłowione, że będzie ostre rozgraniczenie między starym Przymierzem Zakonu a Nowym Przymierzem, a zasadnicza różnica polegać będzie na tym, że podczas gdy stare przymierze zostało przez nich zlekceważone i złamane, Nowe Przymierze będzie respektowane i przestrzegane.

ICH MAŁŻONEK

Zatrzymajmy się tutaj na chwilę, aby rozważyć końcówkę tego wersetu: „chociażem Ja był małżonkiem ich, mówi Pan”: Pamiętacie, że Apostoł przytoczył ten fragment w Hebr. 8:9, ale jeśli popatrzycie, jak zostało to zacytowane, przekonacie się, że brzmi to zdecydowanie inaczej niż angielska wersja Jer. 31:32. U Pawła czytamy: „a Jam ich zaniedbał, mówi Pan”:

Musimy postrzegać Pawła jako kompetentnego tłumacza i eksperta od tłumaczeń, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, że był on pod duchowym natchnieniem. Dlaczego jednak mamy tu do czynienia z taką rozbieżnością między jego słowami a zapisem Jeremiasza? To, że słowa Jeremiasza mogły zostać oddane dokładnie tak jak w Biblii króla Jakuba, nie podlega kwestii; ale czujemy się przymuszeni sprawdzić, czy nie miały one innego znaczenia w wypowiedzi z Listu do Hebrajczyków. Nie może nas bowiem nigdy zadowolić myśl, że natchniony Apostoł źle zacytował Pismo. Pisarze Nowego Testamentu, cytując Stary Testament, nie zawsze używali identycznych słów, jako że posługiwali się oni innym językiem, ale nawet jeśli dostrzegamy małe różnice w sposobie sformułowania, to wyraża ono dokładnie tę samą myśl. Musi tak być i w tym przypadku. Tak też jest, gdyż znajdujemy sporą ilość hebrajskich znawców oddających „odrzucić” „pominąć” jako niektóre ze znaczeń tego słowa. I tak, w hebrajskim leksykonie Geseniusa ów fragment z Jeremiasza zacytowany jest jako przykład tego właśnie znaczenia. Przypis do powszechnego przekładu zgadza się z tą myślą, jakkolwiek ja nie uważam, żeby to było dobrze oddane: „Czy nadal powinienem być ich małżonkiem?”: Czyli: widząc, że lud Izraela traktował dzieci Przymierza Abrahamowego mniej więcej tak jak Ismael Izaaka, jak mogli oni oczekiwać, że Bóg potraktuje Przymierze Zakonu i dzieci tego przymierza tak, jak postąpiłby mąż z żoną i dziećmi? Nie, On postąpił tak samo jak postąpił Abraham — odsunął Przymierze Zakonu, które przez tak długi okres traktowane było jak żona, i odrzucił dzieci tego przymierza, naturalne „nasienie” Abrahama, aż rozwinie się zupełne „nasienie” Izaaka.

PO TYCH DNIACH

Rozważyłem to zagadnienie nieco bardziej szczegółowo, ze względu na to, że ma ono związek z wersetem 33, nad którym chcemy się teraz zastanowić: „Ale to jest przymierze, które postanowię z domem Izraelskim po tych dniach, mówi Pan” [Jer. 31:33]. Po jakich dniach? Po dniach, kiedy to Pan ich odrzucił; po tych dniach, gdy nie okazywał im takiej łaski, jaką cieszyli się wcześniej. Wszyscy od razu zauważamy, że owe dni niełaski trwały przez ostatnie dziewiętnaście stuleci. A zatem „po tych dniach” wyraźnie wskazywałoby na Wiek Tysiąclecia jako czas tego Nowego Przymierza. „Ale to jest przymierze, które postanowię z domem Izraelskim po tych dniach, mówi Pan. Dam zakon mój do wnętrzności ich, a na sercu ich napiszę go, i będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim. I nie będzie więcej uczył żaden bliźniego swego, i żaden brata swego, mówiąc: Poznajcie Pana” itd.

Tego, że Nowe Przymierze miało zostać zainaugurowane w Tysiącleciu, po zgromadzeniu Żydów, dowodzi również zapis w Jer. 32:37-40: „Oto Ja zgromadzę ich ze wszystkich ziem, do którychem ich wygnał w popędliwości mojej i w gniewie moim, i w zapalczywości wielkiej, i przywiodę ich zaś na to miejsce, i uczynię, aby bezpiecznie mieszkali. I będą ludem moim, a Ja będę Bogiem ich. I dam im serce jedno, i drogę jedną, aby się mnie bali po wszystkie dni, tak aby się im dobrze działo, i synom ich po nich. I uczynię z nimi przymierze wieczne, że się nie odwrócę od nich, abym im nie miał dobrze czynić; nadto bojaźń moją dam do serca ich, aby nie odstępowali ode mnie”

Inny stosowny werset znajduje się w Ezech. 20:37: „I popędzę was pod rózgą, abym was przywiódł do związku przymierza Doświadczenia Izraela pod ćwiczącą rózgą były bolesne i upokarzające, ale dzięki Bogu to zadawanie im razów już prawie minęło i wkrótce błogosławieństwo tego nowego, wiecznego przymierza zostanie wylane na Izrael.

Zwróciwszy uwagę na cytaty z proroctw, powróćmy teraz do pism apostoła Pawła. List do Hebrajczyków szczególnie obfituje w stwierdzenia dotyczące Nowego Przymierza. Pośród wszystkich fragmentów Biblii, które zdają się popierać utrzymywany kiedyś przez nas pogląd o Nowym Przymierzu, wersety z Listu do Hebrajczyków zaliczane są niezmiennie do najsilniejszych. A mimo to, jeśli wezwano by mnie dzisiaj, abym udowodnił, że Kościół nie jest pod Nowym Przymierzem, że Nowe Przymierze nie obejmuje specjalnych błogosławieństw, jakie umożliwiła ofiara Jezusa Chrystusa dla Kościoła obecnego wieku, bardzo chętnie powróciłbym do tych znanych urywków z Listu do Hebrajczyków, aby obronić nasze stanowisko. Uważam oświadczenia z siódmego i ósmego rozdziału tej księgi jako przekonujące — gdyby kiedyś ktoś o to pytał. A jednak muszę dodać, że gdy zaczęło być widzialne dalsze światło odnośnie zagadnienia przymierzy, owe mocne wersety wydały mi się prawie nie do pogodzenia z nim, teraz zaś ich nauka jest tak prosta i jasna, że dziwię się, iż nie dostrzegałem jej od początku.

LIST DO HEBRAJCZYKÓW 7:22

Powróćmy do Hebr. 7:22:,,Tak dalece lepszego przymierza rękojmią stał się Jezus” Przekład KJV oddaje to samo greckie słowo czasem jako 'przymierze' a czasem jako 'testament' ale jego znaczenie uchwyciłoby się szybciej, gdyby je we wszystkich miejscach przetłumaczono na przymierze” Zarówno przekład poprawiony [Ryj, jak i Diaglott mają w Hebr. 7:22 przymierze Werset ten w sposób bardziej stanowczy czyni ewidentnym, że owo lepsze przymierze, lepsze niż Przymierze Zakonu, pod którym Izrael znajdował się uprzednio, jest kwestiq przyszłości, a nie teraźniejszości, zaś dowodem naszego twierdzenia jest słowo 'rękojmia'.

Pozwólcie, że wyjaśnię znaczenie tego słowa. Załóżmy, że w tym samym pokoju, w odległości około dziesięciu stóp ode mnie, znajdowałaby się torba ze złotem, a ja pragnąłbym, żeby ktoś z obecnych mi ją przyniósł. Jakże byłoby to dziwne, gdybym — zanim pozwoliłbym ją komuś dotknąć — zażądał rękojmi albo, jak to zazwyczaj mówimy — poręczenia. Gdyby owa torba znajdowała się w odległości dwóch lub trzech mil, wówczas nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdybym od człowieka, który po nią pójdzie, oczekiwał jakiegoś poręczenia, gwarancji, zabezpieczenia, że przyniesie mi to złoto, po które poślę.

Podobnie też Pan Jezus nie jest rękojmią błogosławieństwa, jakim cieszy się dzisiaj Kościół. Owe błogosławieństwa nabył On dla nas za cenę swoj ej własnej krwi, ale my nie potrzebujemy na to żadnego poręczenia, ponieważ mamy te rzeczy jako takie. Ale skoro nasz Zbawiciel jest rękojmią, znaczy to, że musi istnieć coś, co obecnie jest jeszcze przyszłością dla kogoś, coś innego niż to, co my dostajemy obecnie. Paweł nazywa to coś „lepszym przymierzem” i stąd wnioskujemy, że owo przymierze jest całkowicie czymś oddzielnym i odmiennym od wysokiego powołania obecnego wieku. Zgadza się to doskonale z tym, co już widzieliśmy: że Nowe Przymierze ma odniesienie do błogosławieństw restytucji, które wkrótce zostaną udzielone chętnym spośród rodzaju ludzkiego, od ludu Izraela począwszy. Jezus, w rezultacie ofiary, którą złożył na Kalwarii, jest rękojmią, zabezpieczeniem i gwarancją, że to się urzeczywistni, nawet jeśli teraz jeszcze Żydzi są wciąż w stanie odrzucenia; w stosownym jednak czasie ten sam, za sprawą którego (z powodu Jego odtrącenia) zostali odrzuceni, będzie tym, który przyprowadzi ich z powrotem.

LIST DO HEBRAJCZYKÓW 8:6-13

Teraz rozważymy Hebr. 8:6-13, ale na początek weźmiemy tylko wersety 6 i 7: „Ale teraz nasz kapłan tym zacniejszego urzędu dostąpił, im jest pośrednikiem lepszego przymierza, które lepszymi obietnicami jest utwierdzone.

Bo gdyby ono pierwsze było bez przygany, tedyćby wtóremu nie szukano miejsca”:

Apostoł nazywa tu Przymierze Synaickie, czy Zakonu, pierwszym przymierzem, nie dlatego, że było pierwszym przymierzem, jakie Bóg w ogóle uczynił — wiemy, że w rzeczywistości Przymierze Abrahamowe też nie było pierwszym przymierzem — ale nazywa je pierwszym dlatego, że było pierwszym zawartym z Izraelem jako całością. Jego oświadczenie to powiedzenie w inny sposób tego, że gdyby pierwsze przymierze było bez zarzutu, dokonałoby dzieła, jakie przeprowadzić ma drugie przymierze, a w konsekwencji drugie przymierze byłoby zbyteczne. Teraz pytamy: Czego dokonałoby pierwsze przymierze, Przymierze Zakonu, gdyby było bez zarzutu? Musimy pamiętać, że jego wadą nie była jego niedoskonałość, lecz brak jakiegokolwiek pośredniczącego zarządzenia, by usunąć słabość i niezdolność ludzi do wytrwania w tym przymierzu. Gdyby przymierze to było bez zarzutu, dawałoby ludziom, którzy są pod nim, wieczne życie. Przymierze to stwierdza, że człowiek, który czyni te rzeczy, żyć będzie przez nie, i mógłby żyć tak długo, jak długo by te rzeczy czynił. Więcej nawet, byłby wolny od chorób i dolegliwości. Ponadto jego gospodarstwo byłoby rajem, gdyż Bóg obiecał błogosławić jego stada, drzewa, winorośl i oliwę oraz błogosławić jego kosz i dzieżę. Sumując, człowiek byłby doskonałą istotą, żyjącą wiecznie w doskonałym, ziemskim raju. Gdyby jednak owo pierwsze przymierze nie chybiło, nikt nie zostałby wzięty do nieba; nikt nie stałby się współdziedzicem z Jezusem; nikt nie zostałby spłodzony do boskiej natury, nikomu nie byłaby dana nieśmiertelność — ono dopełniłoby restytucji. Tak więc, jeśli drugie przymierze ma zrobić to, co powinno było zrobić pierwsze przymierze, wtedy to nowe, czyli lepsze, przymierze dokona restytucji, ale niczego, co byłoby duchowej natury.

Ktoś mógłby jednak zapytać: Dlaczego w wersecie szóstym Apostoł wyraża się w czasie przeszłym, jakby to już zostało ustanowione? Stwierdza on: „które lepszymi obietnicami jest utwierdzone”: Odpowiadamy, że przymierze to zostało ustanowione osiemnaście wieków temu, ale musimy rozróżnić między ustanowieniem przymierza a jego obowiązywaniem. W naszym mieście zbiera się Rada Miejska i uchwala pewne prawa; prawa te są następnie kierowane do burmistrza, aby je podpisał; gdy zostaną uznane za słuszne i podpisane, są ustanawiane. A mimo to może zostać wyraźnie zastrzeżone w umowie dotyczącej tego prawa, że wejdzie ono w życie, czyli zacznie obowiązywać np. dopiero z dniem 1 stycznia 1912. Może być tak, że dane prawo mianowało burmistrza jako rozjemcę, arbitra łub też sędziego w jakiejś szczególnej sprawie. Został on wyznaczony na arbitra, sędziego lub na odpowiednie stanowisko w chwili ustanowienia tego prawa, a mimo to nie może wykonywać żadnych obowiązków w pełnym zakresie, dopóki prawo to nie zacznie być skuteczne, dopóki nie zacznie ono działać, a to zostało wyraźnie określone jakąś datą w przyszłości. Zgadza się to doskonałe z tym, że i Nowe Przymierze zostało ustanowione osiemnaście stuleci temu, ale całe Słowo Boże jest zgodne co do tego, że nie zacznie ono być skuteczne wcześniej niż po upływie owych osiemnastu wieków od ustanowienia i w kilka tysięcy lat po tym, jak zostało obiecane.

Następnie Apostoł kontynuuje, nawiązując do wspomnianego już fragmentu z Jer. 31. „Oto dni idą, mówi Pan, gdy uczynię z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe. Nie według przymierza, którem uczynił z ojcami ich w dzień, któregom ich ujął za rękę ich, abym ich wywiódł z ziemi Egipskiej; albowiem oni nie zostali w tym przymierzu moim, a Jam ich zaniedbał, mówi Pan. Przetoż toć jest przymierze, które postanowię z domem Izraelskim po tych dniach, mówi Pan” Po tych dniach, kiedy to byli pomijani, znajdując się w stanie odrzucenia. „Dam prawa moje w myśl ich i na sercach ich napiszę je, i będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim. I nie będzie uczył żaden bliźniego swego, i żaden brata swego, mówiąc: Poznaj Pana; albowiem wszyscy mię poznają, od najmniejszego z nich aż do największego z nich. Bo miłościw będę nieprawościom ich, a grzechów ich i nieprawości ich nie wspomnę więcej. A gdy mówi: Nowe, pierwsze czyni wiotchem; a to, co wiotszeje i zestarzeje się, bliskie jest zniszczenia.”

Ten ostatni werset przypomina nam, że za dni Pawła Przymierze Zakonu zajmowało mniej więcej taką pozycję jak Hagar, gdy Abraham ją odtrącił. Znalazła się ona wtedy na pustyni, niemalże bliska śmierci i zagłady; miała wszakże pewne obietnice, jakie Bóg uczynił dla niej i jej dziecka, Ismaela. Tak samo Paweł widział w ciężkim położeniu Hagar Przymierze Zakonu, prawie bliskie śmierci i zniszczenia, ale były pewne obietnice przyszłych błogosławieństw, które miały się spełnić po śmierci Przymierza Hagar, w dniach Nowego Przymierza.

UCZYNIĆ CZY DOKOŃCZYĆ?

Znów chcemy zrobić dygresję, aby zwrócić uwagę na inną piękną kwestię, która obecnie jest jednak tak błędnie rozumiana. Chodzi o słowo przetłumaczone jako „uczynię” w wersecie 8. Ci, którzy posłużą się przekładem Diaglott, znajdą tam to słowo przetłumaczone na „dokończę” W Biblii KJV greckie słowo synteleo” tłumaczone jest na cztery słowa angielskie: skończyć, dokonać, dopełnić, uczynić. Po zastanowieniu się nad tym wersetem jasne jest, że Apostoł nie miał na myśli, że po tych dniach Bóg przywiedzie Nowe Przymierze do końca, gdyż w takim przypadku nie byłoby to wcale „wieczne przymierze” Kiedy Przymierze Zakonu zostało zakończone lub dopełnione? W pewnym sensie było zakończone lub wypełnione osiemnaście stuleci temu, a w innym — będzie zakończone przy zamknięciu tego wieku, kiedy to Izraelici są wybawiani od swego przekleństwa, przychodząc do związków Nowego Przymierza. Jednak ani w jednym, ani w drugim sensie Biblia nie używa słowa csynteleo W sensie słowa csynteleo Przymierze Zakonu zostało zakończone, gdy Bóg dokończył spisywania przykazań na kamiennych tablicach i gdy dając je Mojżeszowi, posłał go z góry, aby zainaugurował to przymierze z Izraelem. Dom nie może być wygodnie używany, dopóki nie jest wykończony; koń i pojazd nie mogą być wykorzystane do jazdy, dopóki nie skompletuje się uprzęży. Podobnie też przymierze nie może być skuteczne, dopóki nie będzie „synteleo"

W słowie tym tkwi jeszcze jedna myśl, którą należy zauważyć. W Jer. 31:33, skąd Paweł cytuje wyjątek w Hebr. 8, oraz w zasadzie we wszystkich prawie miejscach Starego Testamentu, gdzie mowa jest o „uczynieniu przymierza słowo przetłumaczone na uczynić” nie jest zwyczajnym słowem o tym znaczeniu, lecz jest to hebrajskie słowo „karath” Słowo to zawiera sens „odcięcia Jer. 11:19: „Popsujemy drzewo z owocem jego, a wykorzeńmy [karath] go z ziemi żyjących” Joela 1:9: „Odjęta [karathj jest śniedna i mokra ofiara od domu Pańskiego.” Słowo to było używane w związku z przymierzami z wyraźnym odniesieniem do ofiar, które miały pieczętować lub uprawomocnić przymierze przy wchodzeniu pod nie. W rzeczywistości żadne przymierze nie mogło być uczynione, dopóki nie zostały przecięte albo dokończone ofiary.

Musimy jednak rozróżnić między przecięciem ofiar a uczynieniem przymierza w rezultacie przecięcia ofiar. Słowo Jeremiasza nie miało znaczyć, że po tych dniach będą przecinane ofiary; w rzeczywistości wszystkie ofiary zostały uczynione przed tymi dniami. Myśl jest taka, że po tych dniach zawrę przymierze z domem izraelskim w rezultacie przecięcia ofiar.

Gdy Paweł przechodzi do tłumaczenia tego słowa na język grecki, mówi (zob. Diaglott, Hebr. 8:10): „Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po upływie owych dni itd.” (NB). Aby podkreślić myśl oryginału hebrajskiego, Apostoł używa w wersecie 8 słowa synteleo”, innego niż to, które występuje w wersecie 10. Zwróciliśmy już uwagę na wymowę tego słowa, ale jest jeszcze inna kwestia z nim związana, której nie możemy przeoczyć. W grece klasycznej słowo to było powszechnie używane w innym znaczeniu niż zazwyczaj w Nowym Testamencie. Oznaczało opłaty i kontrybucje płacone przez innych na pokrycie wydatków jakiejś firmy, która zajmowała się działalnością użytku publicznego. W pełnym leksykonie greckim Liddella i Scotta [Liddell and Scott”s Unabridged Greek Lexiconj znajdują się takie definicje tego słowa jak na przykład: „Połączenie udziałów na cele publiczne; przykładowo, w Atenach termin ten był stosowany do grupy ludzi, którzy corocznie przyłączali się do wyposażenia statku na użytek publiczny; każda podobnego rodzaju spółka działająca na rzecz dobra publicznego”

Nie nalegam zbytnio, jeśli chodzi o przyjęcie bardziej klasycznych znaczeń słów nowotestamentalnych, a mimo to mamy tu zaiste pewien materiał do refleksji. Obietnice Nowego Przymierza nie były dla korzyści jakiejś grupy pojedynczych osób, jak wysokie powołanie Wieku Ewangelii, lecz było ono dla błogosławienia ogólnej społeczności, wszystkich ludzi na ziemi, począwszy od narodu żydowskiego. Wszakże zanim mogło rozpocząć się to działanie, miały zostać poniesione pewne koszty, pewne ofiary. Głównym ofiarodawcą, w rzeczywistości jedynym darczyńcą, jeśli chodzi o indywidualną zasługę, był Pan Jezus. Chociaż Kościół nie ma swej własnej zasługi do ofiarowania, to jednak Ojciec Niebieski urządził to tak wspaniałomyślnie, że i on powinien mieć coś do oddania dzięki użyczeniu mu części zasługi poniesionej osobiście przez Pana Jezusa. Kościół ma przywilej wniesienia tego, co zostało mu zaliczone przez wiarę w krew Zbawiciela. Gdy więc wszystkie udziały zostaną wpłacone, wówczas to Nowe Przymierze zacznie działać najpierw na rzecz Izraela, a potem, przez Izrael, dla pozostałych członków rodzaju ludzkiego (Dzieje Ap. 15:15-17; 1 Piotra 4:13).

HEBRAJCZYKÓW 9:13-15

Przejdźmy teraz do Hebr. 9:13-15. Ponieważ wersety, jakle następują po tych trzech, mają istotne znaczenie dla naszych rozważań, najpierw tym trzem poświęcimy nieco więcej uwagi; są one bowiem przez niektórych uważane za najtrudniejsze do uzgodnienia z naszymi poglądami na temat przymierzy, i tak jest, dopóki nie pojmie się rzeczywistego znaczenia tego fragmentu.

„Albowiem jeśli krew wołów i kozłów, i popiół jałowicy pokrapiający splugawione poświęca ku oczyszczeniu ciała.

Jakoż daleko więcej krew Chrystusowa, który przez Ducha wiecznego samego siebie ofiarował nienaganionym Bogu, oczyści sumienie wasze od uczynków martwych ku służeniu Bogu żywemu?

I dlatego jest nowego testamentu pośrednikiem, aby gdyby śmierć nastąpiła na odkupienie onych występków, które były pod pierwszym testamentem, ci którzy są powołani, wzięli obietnicę wiecznego dziedzictwa”

Pobieżne zerknięcie na te słowa skłoniłoby prawie każdego do pomyślenia, że Paweł mówi tutaj, iż ci, do których pisał, zostali wybawieni od potępienia wynikającego z Przymierza Zakonu przez znalezienie się pod Nowym Przymierzem. Jednak poszukanie nieco dalej wskaże nam, że nie zdołaliśmy uchwycić podstaw argumentacji Apostoła. List do Hebrajczyków był adresowany głównie do Żydów i żydowskich prozelitów, którzy przyjęli religię Chrystusową, a natchniony pisarz tutaj, jak i w wielu innych miejscach podkreśla, że ich przeznaczeniem pod pierwszym przymierzem było potępienie. I tak jak prawdziwy morderca z ciążącym na nim wyrokiem śmierci nie mógł być skazany za inne przestępstwo, dopóki nie zna— lazł się sposób uwolnienia go od kary wymierzonej mu za pierwszy występek, tak też owi Zydzi nie mogli być uznani przez Pana i rozpocząć biegu po niebiańską nagrodę, dopóki nie została znaleziona droga wybawienia ich od potępienia przez Przymierze Zakonu, jak i od bardziej powszechnego skazania wynikającego z grzechu ojca Adama.

Przymierze Zakonu nie mogło być jednak pominięte, a potępienie zignorowane, tak więc jedynym sposobem uchylenia wyroku ciążącego na Izraelicie było wprowadzenie tego, czego Przymierze Zakonu było symbolem i cieniem. Wtedy byłoby dokładnie tak, jak jest w naturze, gdzie każdy cień kończy się tam, gdzie zaczyna się rzeczywistość. Zanim zostało dane Prawo, Pan wybrał pośrednika tego przymierza; tak też pierwszą rzeczą we wprowadzeniu pozaobrazowego Przymierza Prawa był wybór jego pośrednika. Uznajemy, że dziewiętnaście stuleci temu Bóg wybrał Pana Jezusa na pośrednika tego lepszego przymierza, nawet jeśli, jak już się przekonaliśmy, nie miał On udzielać błogosławieństw tego przymierza, dopóki nie zacznie być ono obowiązujące. Teraz zaś, ponieważ Zbawiciel stał się pośrednikiem Nowego Przymierza, było możliwe, żeby ci, którzy znajdowali się pod potępieniem Zakonu, przyjęli Pana Jezusa jako swego wodza i przewodnika w miejsce Mojżesza, a przez uwierzenie w Jego wielką ofiarę, która wywyższyła Go do roli pośrednika Nowego Przymierza — znaleźli swoje wybawienie od przekleństwa Przymierza Zakonu.

Nie zrozumcie mnie źle i nie pomyślcie, że uważam, jakoby Przymierze Zakonu się skończyło, a Nowe Przymierze zaczęło tysiąc osiemset lat temu. Nie taka jest moja myśl. Mógłbym zilustrować to następująco: W obecnym czasie są na świecie dwie grupy ludzi. W przypadku jednej klasy jesteśmy jeszcze w Wieku Ewangelii i dla nich Tysiąclecie nie zacznie się przed rokiem 1915. Jest jednak inna grupa, do której mamy zaszczyt się zaliczać, dla której Wiek Ewangelii się w pewnym sensie zakończył, a Tysiąclecie rozpoczęło już w roku 1874. Również za dni apostołów były dwie klasy: dla jednej Przymierze Zakonu było martwe, a dla innej Zakon był tak samo żywy jak zawsze. W Rzym. 10:4 Paweł odnosi się do tej pierwszej klasy, mówiąc: „Albowiem koniec zakonu jest Chrystus ku sprawiedliwości każdemu wierzqcemu” Ktoś jednak byłby skłonny zauważyć: Nie wiem, jak można mówić o końcu Przymierza Zakonu nawet w przypadku tej klasy, dopóki nie wejdą oni najpierw pod Nowe Przymierze, jeśli prawdą jest, że żaden cień się nie kończy, jeśli nie zaczyna się rzeczywistość. Takiemu komuś odpowiadam, że faktyczny stan rzeczy się dla nich rozpoczął, ale w cudowny sposób Pan tak to urządził, że raczej mogą oni mieć udział w rozdawaniu błogosławieństw Nowego Przymierza niż w otrzymywaniu błogosławieństw, które były zagwarantowane dla tych pod Nowym Przymierzem.

TRZY ETAPY

Aby uzmysłowić sobie tę kwestię, zwróćmy uwagę, że były trzy stopnie do Przymierza Zakonu i podobnie też będą trzy etapy do Nowego Przymierza, symbolizowanego przez Przymierze Prawa.

Najpierw był okres przygotowawczy, który trwał czterdzieści dni, kiedy to Mojżesz wstąpił na górę i poczynione zostały przygotowania mające doprowadzić Izrael do związku przymierza z Panem. W stosownym czasie Mojżesz zszedł z góry. Wtedy skończył się etap przygotowań i Zakon wszedł w życie. Gdy Prawo zaczęło obowiązywać, można było odczuwać wpływ Przymierza Zakonu. Osiemnaście wieków temu, w odniesieniu do klasy, która przyjęła Pana Jezusa jako swego Zbawcę i Odkupiciela, zakończył się trzeci etap, a zaczął pierwszy okres Nowego Przymierza, mianowicie okres przygotowawczy. Pamiętamy, że Mojżesz przebywał na górze w ciągu tego czterdziestodniowego okresu przygotowania, który obrazuje cały Wiek Ewangelii. Gdy Mojżesz zstąpił z góry, musiał zakryć twarz, co nam uzmysławia, że gdy przy końcu Wieku Ewangelii wielki Pośrednik miał zstąpić, miał być niewidzialny dla świata. Zstąpił, aby zainaugurować Nowe Przymierze, którego obrazem było Przymierze Zakonu i do którego przygotowania trwały przez cały Wiek Ewangelii.

W ten sposób możemy się przekonać, że byłoby niewłaściwe mówić o drugim etapie Nowego Przymierza, zaczynając tam, gdzie kończył się etap trzeci Przymierza Zakonu. Tam, gdzie kończy się trzeci etap Przymierza Zakonu, w odniesieniu do tej klasy, zaczął się pierwszy okres Nowego Przymierza. Pierwszy etap, jak widzieliśmy, był okresem przygotowania. Po nim miał nastać etap drugi, gdy stało się obowiązujące Nowe Przymierze, które trwać będzie przez Wiek Tysiąclecia. Następnie, po tym, jak Nowe Przymierze stało się obowiązujące, zacznie się trzeci okres, kiedy to będą odczuwalne skutki Nowego Przymierza. Jak długo? Przez całą wieczność. To dlatego jest ono zwane „przymierzem wiecznym” Byłoby z naszej strony bardzo niewłaściwe zapatrywać się inaczej na tę kwestię. Odwołujemy się również do obrazu jubileuszu. Pamiętamy, że jubileusz składał się z dwóch etapów: pierwszy to cykl czterdziestu dziewięciu lat, potem jubileusz, rok pięćdziesiąty. Po świętowaniu ostatniego obrazowego jubileuszu zaczynał się pozaobraz. Nie Jubileusz jako taki, lecz cykl pozaobrazowy; gdy kończy się cykl pozaobrazowy; wtedy zaczyna się drugi etap, czyli prawdziwy Jubileusz.

PRACA PRZYGOTOWAWCZA

Chcielibyśmy również zwrócić waszą uwagę na fakt, że w 2 Liście do Koryntian, w rozdziale trzecim apostoł Paweł dokonuje porównania między pracą Wieku Ewangelii a tą przynależną do Przymierza Zakonu i jasno wykazuje, że owo porównanie dotyczyło nie tego czasu, gdy Przymierze Zakonu weszło w życie i zaczęło obowiązywać, lecz okresu, gdy Przymierze Zakonu było w procesie przygotowania. Przypomina nam, że tak jak wysoko na górze były szykowane tablice, tak obecnie odbywa się praca, którą tamto symbolizowało. Wszakże tam na górze Przymierze Zakonu nie było obowiązujące, nie działało — nie w rzeczywistości. Jednak słudzy i narzędzia potrzebne do tego, by Przymierze Zakonu zastosować, były przygotowywane, były szykowane do tej pracy, jaką miały wykonać. Tak też i w ciągu Wieku Ewangelii przebiega podobna praca, praca przygotowawcza, która ma na celu uczynienie Nowego Przymierza skutecznym w dziele błogosławienia wszystkich narodów ziemi.

Zwróćmy w związku z tym uwagę na stwierdzenie Pawła w 2 Kor. 3:6:„Który też uzdolnił nas, abyśmy byli sługami nowego przymierza” (NB). Pamiętajcie, że sługami Przymierza Zakonu nie byli ludzie znajdujący się pod Przymierzem Zakonu, bowiem głównym sługą tego Przymierza Zakonu był Mojżesz i to on najbardziej usługiwał Przymierzu Prawa, zanim weszło ono w życie; dlatego znalazł na górze, że był sługą przymierza tak samo prawdziwie jak potem, gdy zszedł na dół. Tak też i my dzisiaj jesteśmy sługami Nowego Przymierza, jesteśmy sługami Pana, dzielącymi z Nim pracę przygotowania, która w końcu zapoczątkuje Nowe Przymierze, jakie należy pojmować jako nową ugodę na rzecz Izraela, a przez nich dla dobra reszty ludzkości.

To jednak, co powiedzieliśmy, dotyczy tylko tych, którzy uznali Pana Jezusa za swojego Odkupiciela. Dla nich Chrystus jest końcem Zakonu, ale dla pozostałych spośród Żydów owo Przymierze Zakonu jest tak samo wiążące, jak było zawsze; oni są ciągle pod jego zarządem, tak jak Ismael był pod kontrolą Hagar tam na pustyni.

KETURA

Teraz jest chyba najstosowniejszy moment, żeby odnieść się do obrazu Abrahama i jego żon. Ktoś mógłby powiedzieć: Dlaczego jest tak, że jeśli ma być Nowe Przymierze, Bóg nie zobrazował tego na przykładzie Abrahama i jego żon? Dlaczego Bóg ograniczył ten obraz? Pan jednak uczynił tamto zobrazowanie kompletnym. Stwierdzamy bowiem, że była tam jeszcze jedna żona, wspomniana w 25 rozdziale 2 Księgi Mojżeszowej, Ketura, i uważamy, że jest ona odpowiednim obrazem na Nowe Przymierze. Ktoś mógłby zapytać w związku z tym, dlaczego Paweł nie nawiązuje do niej w swoim Liście do Galacjan, my zaś odpowiadamy: Dlatego, że nie ma ona nic wspólnego z argumentacją, jaką przeprowadza. Apostoł starał się wy kazać niektórym z chrześcijan, że zajmowali bardzo niewłaściwą postawę, wierząc, iż było konieczne trzymanie się wszystkich nakazów żydowskiego Prawa i używa swego argumentu po to, by pokazać, że byłoby bardzo nie stosowne, gdyby Izaak chciał trzymać się Sary i w tym samym czasie ze chciał udać się na pustynię, by spędzać czas także z Hagar. Apostoł usiłował im zatem wykazać, że nie byli oni dziećmi Przymierza Hagar, lecz dzieć mi przymierza zobrazowanego w Sarze. Wprowadzenie do tego Nowego Przymierza spowodowałoby tylko zamieszanie w całej sprawie i niczemu by nie służyło. Utrudniłoby tylko zrozumienie tego zagadnienia przez tych, do których zwracał się Paweł. Często jednak znajdujemy odnośny obraz; pamiętamy ów fragment w Izaj. 61, który nasz Zbawiciel zacytował jedynie po części, tylko tyle, ile było właściwe za Jego dni. Rzekł On: „Duch Pański nade mną; przeto mię pomazał, abym opowiadał Ewangelię ubogim; po słał mię, abym uzdrawiał skruszone na sercu, abym zwiastował pojmanym wyzwolenie, i ślepym przejrzenie, i abym wypuścił uciśnione na wolność, abym opowiadał rok Pański przyjemny” [Łuk. 4:18-19]. Tutaj się zatrzymał. Dlaczego nie kontynuował i nie opisał innych rzeczy? Ponieważ nie był na to czas. W Efezj. 4:8 Paweł stwierdza: „Dlatego Pismo mówi: Wstąpiwszy na wysokość, wiódł pojmanych więźni i dał dary ludziom” Paweł zacytował tylko część zapisu z Psalmu 68:19. Zacytował tylko tyle, ile było stosowne do obecnego Wieku Ewangelii, ale jest dalsza część wersetu, która dotyczy Wieku Tysiąclecia i Paweł bardzo słusznie ją pominął; nie mówił on bo wiem wtedy o czasach Tysiąclecia, ale o naszej pozycji w obecnym Wieku Ewangelii. Doskonale zgadza się z tym myśl, że Paweł nie czyni żadnego nawiązania do Ketury, ale my wiemy, że Pan nigdy nie umieszcza czegoś w swoim Słowie bezcelowo i nie może być tak, że odniesienie do Ketury tutaj się wymknęło bez realnej przyczyny lub celu. Gdy wejrzymy nieco głębiej, zaskoczy nas, że stwierdzimy, jak właściwy jest ten obraz również i w tym szczególe. W 1 Mojż. 24:67 mamy nawiązanie do śmierci Sary, natomiast zaraz następny werset, 1 Mojż. 25:1, podaje: „Potem Abraham pojął drugą żonę, której imię było Ketura W kolejnych wersetach czytamy o sześciorgu dzieciach, które urodziła. Narracja nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Ketura została żoną Abrahama już po śmierci Sary. Co więcej, gdyby Ketura została poślubiona przed śmiercią Sary lub w ciągu jej życia, po cóż by były te wszystkie stwierdzenia odnośnie Izaaka, o tym, że był jego szczególnym synem i jedynym synem, na którego, tak jak należy, miało przejść całe dziedzictwo Abrahama? A mimo to niewielu znawców i badaczy Biblii chce przyznać, że po śmierci Sary Abraham pojął kolejną żonę, Keturę, jak zostało zapisane. Polecam wam różne słowniki biblijne i inne książki poruszające owe kwestie, jako dowód tego, co mówię. Prawie wszystkie z nich zgodne są co do tego — pomimo wyraźnego odniesienia owego wydarzenia do czasu po śmierci Sary — niemal wszystkie przyznają, że Ketura musiała być żoną równocześnie z Sarą. Podawaną przyczyną takiego przekonania jest fakt, że Abraham był już w czasie narodzin Izaaka dość stary i że cudowne się wydawało, że w ogóle miał mieć dziecko — Bóg musiał się włączyć i sprawić cud. Dalej, jak mówią, czy możliwe jest, że będąc trzydzieści lat starszy, Abraham mógł się ożenić i spłodzić jeszcze sześcioro dzieci? Na pewno przejawiają tutaj brak wiary. Jak dobrze jednak ilustruje to rozważaną kwestię Nowego Przymierza — to właśnie, co badacze Biblii powtarzali od łat na temat Ketury, mówi się teraz o Nowym Przymierzu. Mówią oni, że bardzo nierozsądnie jest myśleć, iż będzie coś takiego jak Tysiąclecie błogosławieństw dla świata, twierdzą, że rzeczy wskazywane na pozór jako przyszłe odnoszą się tak naprawdę do spraw równoczesnych z wyborem Kościoła Chrystusowego, że Nowe Przymierze ma nie więcej wspólnego z tym, co nastanie po rozwinięciu Chrystusa i Kościoła niż to, że Ketura określana jest jako żona, którą Abraham poślubił po śmierci Sary. My wszakże wierzymy, że oświadczenie odnośnie Ketury jest prawdziwe, dokładnie tak, jak podaje je Biblia. I dokładnie tak samo możemy mieć pewność odnośnie zobrazowanego w Keturze Nowego Przymierza, że jest ono równie prawdziwe.

Pamiętamy ponadto znaczenie imienia Ketura — słowo to znaczy kadzidło Zaprawdę, dzięki Nowemu Przymierzu wonność - chwała i powszechna cześć, zostanie wzniesiona ku Ojcu Niebieskiemu, jak zapowiadali prorocy. W Mal. 1:11 słowo kadzidło” ma ten sam rdzeń co imię Ketura.

UDZIAŁ KOŚCIOŁA W NOWYM PRZYMIERZU

Chcemy również zwrócić uwagę na udział, jaki Kościół Jezusa Chrystusa miał posiadać w tym Nowym Przymierzu i zauważamy, że nie miał to być udział w korzyściach, ale raczej w dzieleniu z Jezusem wykonywania tego Nowego Przymierza. W Izaj. 49:8 mamy pewną wzmiankę na ten temat i słusznie odnosimy ją do Kościoła, ponieważ w 2 Kor. 6:2 apostoł Paweł stosuje to do Kościoła. „Tak mówi Pan: Czasu przyjemnego wysłucham cię, a w dzień zbawienia poratuję cię; nadto strzec cię będę, i dam cię za przymierze ludowi, abyś utwierdził [krańce, podźwignął] ziemię, a podał w osiadłość dziedzictwa spustoszałe.” Mamy tutaj powiedziane, że Kościół miał być dany za przymierze. Za jakie przymierze? Z pewnością nie za Przymierze Zakonu, ani też za przymierze specjalnej łaski, lecz rozumiemy, że miał być dany za, na rzecz albo w interesie Nowego Przymierza, żeby [Kościół] mógł wraz z Jezusem uczestniczyć w udzielaniu jego błogosławieństw światu.

PIECZĘTOWANIE

Zastanówmy się nad opisem dotyczącym zawarcia i zapieczętowania Przymierza Zakonu i zobaczmy, jak to obrazuje zawieranie i pieczętowanie Nowego Przymierza. W 2 Mojż. 24, szczególnie wersety 4-8: „I napisał Mojżesz wszystkie słowa Pańskie: a wstawszy rano zbudował ołtarz pod górą, i dwanaście słupów według dwanaście pokolenia Izraelskiego. I posłał młodzieńce z synów Izraelskich, którzy ofiarowali całopalenia; i ofiarowali za ofiary spokojne Panu, cielce. Zatem wziął Mojżesz połowę krwi i wlał w czaszę [po hebr. 1. mn.], a połowę drugą krwi wylał na ołtarz. I wziąwszy księgi przymierza, czytał w uszach ludu; którzy rzekli: Cokolwiek mówił Pan, uczyńmy, i posłuszni będziemy. Wziął też Mojżesz krew i pokropił lud, i rzekł: Oto krew przymierza, które Pan postanowił z wami, na wszystkie te słowa”

Natchniony zapis mówi nam tutaj o cielcach, które miały być ofiarowane. W naszym zrozumieniu przedstawiały one odpowiednio wielką ofiarę naszego Pana Jezusa Chrystusa. Istnieje podstawa, by sądzić, że ofiarowano tam również kilka kozłów, prawdopodobnie w tym samym czasie, jak sądzić możemy z opisu znajdującego się w relacji Listu do Hebrajczyków; w tym obrazie zostały one jednak pominięte, jak gdyby stanowiły oddzielny symbol. Uważamy, że owe cielce przedstawiały to samo co baranek wielkanocny, wskazując na wielką ofiarę Pana Jezusa Chrystusa. Następnie czytamy, jak częścią krwi pokropiono ołtarz, a drugą połowę wlano do czasz. Słowo przetłumaczone tutaj jako czasza” [po angielsku „basin” — miednica”, misa”] właściwie nie oznacza naczynia tak dużego. Jest to słowo, którego raczej używa się w odniesieniu do naczynia mniejszego, jak np. kielich. Przykładowo w zapisie Pieśń 7:2 to samo słowo przełożono na „czasza Musimy pamiętać o tym, że nie była to coroczna ceremonia, lecz odbyło się to wtedy, gdy nadszedł czas zapieczętowania Przymierza Zakonu; zrobiono to dokładnie na czas. Łatwo możemy sobie wyobrazić, jak Mojżesz zwołuje lud, żeby przyniósł kielichy, czasze lub inne małe naczynia, aby wlać w nie krew cielców. Rozumiemy, że jest to czynność, która w pozaobrazie odbywała się przez ostatnie osiemnaście stuleci, że odkąd Pan Jezus, ukazany w ofierze cielca, został zabity, jesteśmy uczestnikami Jego krwi, otrzymujemy Jego życie, jak wyraża to Pismo Swięte: „we krwi jest życie” [5 Mojż. 12:23].

Owe kielichy i małe naczynia zostały zebrane raczej pospiesznie i musiały stanowić dziwną kolekcję - nie było dwóch takich samych. Prawdopodobnie niektóre miały spore pęknięcia, inne były ukruszone — jedne doznały uszkodzenia w taki sposób, drugie w inny, ale to nie miało znaczenia. Ważny był nie kielich, lecz krew do niego wlana. Tak było w ciągu osiemnastu wieków, gdy otrzymywaliśmy krew Jezusa Chrystusa. Czasze nie zawierały krwi same z siebie dopóty, dopóki nie została tam ona wlana. Tak też jest z nami — nie mamy życia, dopóki nie dostaniemy go jako zadatku od Jezusa. Jezus był jedynym, który posiadał życie, jak czytamy: „W nim był żywot” Jezus jednak wylał swoje życie; oddał swe życie tutaj, a my je otrzymujemy, i dlatego Apostoł mógł powiedzieć: „Żyję już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus” (Jan 1:4; Gal. 2:20; Jan 6:53-57).

Ile krwi mogły dodać owe kielichy do tej, która pochodziła od cielca? Ani jednej jedynej kropli. Czy zawierały one czyjąś własną krew? Ani odrobiny. To pokazuje, jak całkowicie jesteśmy pozbawieni w sobie życia, jak zasługa, czyli życie, pochodzi od Chrystusa. Dlaczego jednak krew została wlana do tych czasz? W tym celu, aby z nich mogła być udzielana ludzkości całego świata. Tak i w obrazie mamy pokazane, że krwią pokropiono lud. To nie mogła być krew, którą wylano na ołtarz, gdyż jej nie dałoby się ponownie zebrać; musiała to być krew wlana do czasz i w ten sposób możemy zobaczyć, jak w stosownym czasie poprzez Kościół zasługa Pana Jezusa Chrystusa obejmie wszystkich i jak wszyscy otrzymają obiecane błogosławieństwa. Tak jak krew miała pochodzić od cielców, a czasze były jedynie kanałem, poprzez który docierała ona do ludu, tak i dzisiaj widzimy, że ludzie nie mają własnej zasługi, lecz jest to zasługa przeniesiona od Pana Jezusa, jest to zasługa, którą otrzymali od „wielkiego cie1ca która ma dotrzeć do pozostałej ludzkości.

KROPIENIE

Trudno byłoby nie uznać za prawdziwą myśli, jaką znajdujemy w 1 Piotra 1:2: „Wybranym według przejrzenia Boga Ojca przez poświęcenie Ducha, ku posłuszeństwu i pokropieniu krwi Jezusa Chrystusa Zauważcie, że Apostoł nie mówi o tym, że zostaliśmy wybrani na mocy pokropienia krwią Jezusa. Zdajemy sobie sprawę, że potrzebujemy krwi Jezusa Chrystusa dokładnie tak samo, jak potrzebować jej będzie świat w następnym wieku, ale uznajemy, że musimy skorzystać z zasługi krwi, zanim zostaniemy wybrani, lecz po tym, jak zostajemy wybrani, Pan nam pokazuje, że mamy przywilej posłuszeństwa, stąd też dzisiaj staramy się być posłuszni, ale ma być jeszcze przyszła praca. Gdy się obecnie odpowiednio rozwiniemy, będziemy mieć w słusznym czasie udział w kropieniu krwią Jezusa Chrystusa. Ktoś zapyta: Czyż my nie zostaliśmy już pokropieni krwią Jezusa Chrystusa? Odpowiadamy: Z pewnością. Musimy jednak zawsze pamiętać, że jest wiele rzeczy, które dziś prawdziwe są w odniesieniu do Kościoła, a w Wieku Tysiąclecia będą prawdziwe w odniesieniu do świata. Nie byłoby jednak mądrze mówić, że skoro są takie rzeczy, które są prawdą względem Kościoła obecnie, a będą odnośnie świata w następnym wieku, to wszystko, co jest prawdziwe o Kościele w tym wieku, będzie również prawdą w odniesieniu do świata w wieku następnym. Prowadziłoby to do bardzo błędnych wniosków. Wiemy, że niektóre rzeczy, które będą prawdą pod Nowym Przymierzem, są również prawdą pod obecnym przymierzem łaski, ale nie byłoby właściwe mówić, że ponieważ niektóre rzeczy są prawdziwe w obu przypadkach, to w związku z tym wszystko to jest pracą Nowego Przymierza. Wiemy, że zgodnie z Nowym Przymierzem świat zostanie oświecony w swym stosunku do Pana, tak jak było z nami. Wiemy też, że pod Nowym Przymierzem świat zostanie doprowadzony do tego, żeby kochać Pana, służyć Mu, jak i my zostaliśmy przywiedzeni do miłości i służby dla Pana. Pamiętajmy, że ciągle potrzebujemy krwi Chrystusa, dokładnie tak bardzo, jak świat pod Nowym Przymierzem będzie potrzebował krwi Chrystusa, nawet jeśli jest pewna różnica w dziele dokonanym w nas a tym późniejszym, dotyczącym świata.

NIE „POD”

Ktoś byłby skłonny zapytać: Czyż nie liczymy się, jakbyśmy byli pod Nowym Przymierzem, skoro uznajemy Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela i czy w stanie usprawiedliwienia nie jesteśmy zaliczani do tych, co są pod Nowym Przymierzem? My jednak odpowiadamy: Nie. Nowe Przymierze stanowi proces stopniowego podnoszenia, które doprowadzi człowieka do stanu ludzkiej doskonałości oraz umożliwi mu rzeczywiste zachowanie tego stanu na zawsze. Nie jest to prawdą w odniesieniu do nas, ponieważ my nie jesteśmy rzeczywiście przywiedzeni do ludzkiej doskonałości, a to, co w związku z tym mamy najlepszego, jest nam przydane; praca w naszym przypadku nie jest działaniem stopniowym, lecz natychmiastowym. Wiemy, że to, co świat dostanie stopniowo i w sposób rzeczywisty, dzięki instrumentom Nowego Przymierza, nam jest przypisywane, i to natychmiastowo, przez wiarę w wielką ofiarę naszego Zbawcy.

Zwróćcie uwagę na słowa naszego Pana do Jego uczniów, wypowiedziane w „górnym pokoju” a zanotowane w Mat. 26:27-28: „Potem wziął kielich i podziękował, dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy; albowiem to jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów” (NR). Nasz Pan zaprasza ich, aby pili to, co nazywa tutaj „krwią nowego przymierza” Gdy pili z tamtego kielicha, przyswajali wino, które w nim było, i w ten sposób dobrze to pokazuje, jak przyswajamy sobie to, co otrzymujemy od naszego Pana Jezusa. Co więcej, ukazuje to udział z Nim w tym samym kielichu cierpienia, który On pił. Jest to również jasno podkreślone w Pawłowym nawiązaniu do tego stwierdzenia w 1 Kor. 11:25:

„Także i kielich, gdy było po wieczerzy mówiąc: Ten kielich jest nowy testament we krwi mojej” Słowa te wskazują, że Pan Jezus pił z tego samego kielicha jako pierwszy, zanim podał go do picia uczniom. Gdyby to miało pokazywać, że tym sposobem wchodzą oni pod Nowe Przymierze, to by oznaczało, że i Jezus wszedł pod Nowe Przymierze, ale jeśli to Nowe Przymierze ma zastosowanie dla pożytku, z jakiego skorzystają wszyscy niedoskonali ludzie, czy to w tym, czy w przyszłym wieku, to doprowadziłoby nas do sprzecznego wniosku, że Pan Jezusa Chrystus też był istotą niedoskonałą i że On również potrzebował uczestnictwa w przypisanej zasłudze swej ofiary. To jednak, że Jezus był doskonały i nie wymagał wszystkich obwarowań Nowego Przymierza, jest ewidentne i dowodzi, że pijąc z kielicha, nie pokazywał, że wchodzi pod Nowe Przymierze. Teraz widzimy, iż prawdziwa myśl zawarta w tym urywku jest taka, że pił On z tego kielicha poniżenia, gorzkości, nędzy i cierpienia i że ponadto ukazuje to ofiarę całego Jego życia oraz wszystko, co zostało uczynione w celu zapieczętowania Nowego Przymierza. Musimy bowiem wierzyć, że udział, jaki miał w tym Jezus, miał również obrazować część, którą mieli posiadać Jego uczniowie. Skoro nie zajmował On stanowiska pod Nowym Przymierzem, lecz stanowisko tego, który miał zapieczętować to przymierze w rezultacie ofiary ze swego życia, podobnie i oni, zgodnie z cytowaną już wzmianką z Izaj. 49:8, mieli uczestniczyć w pieczętowaniu Nowego Przymierza, oddając samych siebie, tak jak i On dał samego siebie. Różnica jest taka, że On był doskonały i zupełny, bez konieczności przypisania jakiejś zasługi, podczas gdy my jesteśmy słabi i niedoskonali oraz potrzebujemy przypisania zasługi naszego Pana i Mistrza. My musimy otrzymać przydział sprawiedliwości, który pochodzi z zastosowanej zasługi naszego Odkupiciela, zanim możemy nadawać się do tego, by zasiąść z Mistrzem do stołu i mieć udział w Jego kielichu, który On podaje nam do picia.

DOMY IZRAELA I JUDY

Podsumowując nasz wykład, dobrze by było powiedzieć kilka słów o tym, dlaczego Nowe Przymierze miało być zawarte z domem Izraela i z domem Judy — nie ma wzmianki, jakoby miało ono być zawarte z całą ludzkością.

Wiemy, że wszystkie zarządzenia Boże zdają się odnosić najpierw do Żydów, a następnie także do pogan. Pamiętamy, co apostoł Paweł napisał w Rzym. 9:4: „Którzy są Izraelczycy, których jest przysposobienie synowskie i chwała, i przymierza, i zakonu danie, i służba Boża, i obietnice”

Zgodnie z oświadczeniami proroczymi, gdy wielki ucisk, mający zakończyć ten wiek, zbliży się do kresu, będzie tylko jeden naród na obliczu ziemi, mianowicie naród żydowski. Proroctwa prowadzą nas do przekonania, że ów czas ucisku będzie oznaczać zagładę każdego narodu, z wyjątkiem narodu żydowskiego i dla tego ludu oznaczać będzie narodowe zmartwychwstanie. Pamiętamy, że w przypowieści o bogaczu i Łazarzu naród żydowski został porównany do bogatego człowieka; pamiętamy, że ich narodowa śmierć była przedstawiona w śmierci bogacza i że jako naród, Zydzi byli umarłymi od 70 roku n.e. Przypominamy sobie, że w Ezech. 37 znajduje się odniesienie do zmartwychwstania tego narodu. Dolina suchych kości, o jakiej mowa, nie odnosi się do Żydów indywidualnie, lecz w sensie narodowym. Zwróćcie uwagę na wyjaśnienie tego faktu w wersecie 11: „I rzekł do mnie: Synu człowieczy! te kości są wszystek dom Izraelski. Oto mówią:

Wyschły kości nasze, i zginęła nadzieja nasza, wygładzeni jesteśmy” Prorok daje nam do zrozumienia, że owe kości to nie ludzie, którzy tak naprawdę są martwi, choć ukazani są jako ci, którzy mówią; mówią o tym, że są jak wyschnięte kości, wygładzeni i bez nadziei. W jakim sensie była to prawda? W sensie narodowym. Dalej mamy w tym zapisie obraz narodowego zmartwychwstania Izraela. Jednakże ten sam czas ucisku, który doprowadzi do narodowego zmartwychwstania Izraela, skutkować będzie śmiercią i zniszczeniem każdego innego narodu. W Jer. 30:11 jest powiedziane: „Ja bowiem jestem z tobą — wyrocznia Pana — by cię wybawić. Zgotuję zagładę wszystkim narodom, między którymi cię rozproszyłem, ciebie zaś nie wyniszczę. Ukarzę cię jednak sprawiedliwie i nie ujdziesz zupełnie bezkarnie” (BT). Jest tutaj stwierdzone, że Pan uczyni koniec wszystkim narodom, z wyjątkiem narodu żydowskiego, który również zostanie sprawiedliwie ukarany, ale gdy okres karania się skończy, Pan zamierza ich odbudować i im błogosławić.

Gdy mówimy o zniszczeniu wszystkich innych narodów, nie chcemy dać przez to do zrozumienia, że mamy na myśli poszczególne jednostki z tych narodów ani też, żebyście sądzili, iż uważamy, że wszystkie linie demarkacyjne zostaną natychmiast przekreślone, że od razu zanikną języki i charakterystyczne rysy. Nasza myśl zmierza raczej w tym kierunku, że z ich punktu widzenia, jako narodów posiadających własne rządy i własne organizacje, każdy naród na obliczu ziemi utraci w owym czasie ucisku swoją narodową indywidualność, z wyjątkiem narodu żydowskiego, który zyska to, co utracą inni. Dlaczego Żydzi przeżyją jako naród, a inni nie? Po prostu dlatego, że naród żydowski jest jedynym, który został ustanowiony przez Boga; każdy inny naród stworzyli ludzie i Bóg nie miał nic wspólnego z ich organizacjami. Wiemy jednak, że poprzez naród żydowski owo przymierze i jego błogosławieństwa obejmą w odpowiednim czasie wszystkich pozostałych mieszkańców ziemi. Zauważcie mówiący o tym werset Pisma Swiętego, zapisany w Izaj. 14:1: „Albowiem zlituje się Pan nad Jakóbem, a obierze zasię Izraela, i da im odpocząć w ziemi ich; a przyłączy się do nich cudzoziemiec, i przystaną do domu Jakóbowego” Chcemy, żebyście zwrócili tutaj szczególną uwagę na fakt, że obcy, ci, którzy byli członkami innych narodów, mieli być przyłączeni w tym czasie do Izraela, aby dzielić jego błogosławieństwa. Drugi rozdział Proroctwa Izajasza dobrze obrazuje to samo. Zapis w Jer. 3:17-18 również nam przypomina o sposobie, wjaki wszystkie inne narody ziemi zgromadzą się w tym czasie wokół Izraela. Zwróćcie też uwagę na Zach. 8:20-23: „Tak mówi Pan zastępów: Jeszczeć będą przychodzić narody i obywatele wielu miast; przychodzić, mówię, będą obywatele jednego miasta do drugiego, mówiąc: Pójdźmy ochotnie błagać oblicze Pańskie, a szukać Pana zastępów; i rzecze każdy: Pójdę i ja. A tak wiele ludu i narodów niezliczonych przyjdzie szukać Pana zastępów w Jeruzalemie, i błagać oblicze Pańskie. Tak mówi Pan zastępów: W one dni uchwycą się dziesięć mężów ze wszystkich języków onych narodów; uchwycą się, mówię, podołka jednego Żyda, mówiąc: Pójdziemy z wami, bo słyszymy, że Bóg jest z wami”

Dalsze potwierdzenie mamy w Ezech. 16:59-62. Najpierw Pan przypomina Izraelowi, jak odrzucili oni stare Przymierze Zakonu, które On z nimi zawarł, a potem chce, aby pamiętali, że nawet jeśli byli niewierni, On nie zamierza zapomnieć pięknych spraw pokazanych w Przymierzu Zakonu i w stosownym czasie postanowi z nimi „przymierze wieczne” Kontynuując, stwierdza w wersecie 61, że gdy uczyni „przymierze wieczne” owo Nowe Przymierze z domem Izraela i z domem Judy, da im następnie lud Samarii i lud Sodomy, ale w szczególności przypomina im, że da Izraelowi tych ludzi nie na mocy starego Przymierza Zakonu, lecz odbędzie się to dzięki lub poprzez to Nowe Przymierze, o którym Jego Słowo wielokrotnie wzmiankuje.

Ktoś mógłby zapytać, dlaczego Pan postanowił zesłać te błogosławieństwa na inne narody poprzez Zydów. Oto jedna z przyczyn: Pan postanowił ukorzyć całą rasę ludzką. Nic nie wywrze bardziej uniżającego skutku na ogromnej większości ludzi tej ziemi, szczególnie na tych, którzy wyznawali imię Chrystusa, ale w rzeczywistości byli niewierni wobec Jego nauk. Zostaną oni zmuszeni do tego, by spojrzeć na naród żydowski jako wyznaczony przez Boga kanał, poprzez który otrzymają swoje błogosławieństwa. Dobrze możemy sobie wyobrazić, że w owym czasie Tysiąclecia, z początku wielu z nich odmówi przyjęcia błogosławieństw za pośrednictwem Żydów, jakby chcieli powiedzieć: >>Panie, chcę, żebyś mnie pobłogosławił, chcę skorzystać z dobrodziejstw tego Nowego Przymierza, ale nie zamierzam przyjmować ich poprzez Żyda; musisz zesłać je poprzez jakiś inny kanał<<. Możemy też sobie wyobrazić, że Pan odpowie: >>Taka jest metoda, jaką obrałem. Jeśli nie zechcesz przyjąć błogosławieństw poprzez Zydów, nie potrzebujesz przyjmować ich w ogóle<<. Uświadamiamy sobie, że w słusznym czasie mężczyzna czy kobieta uzyskają taki uniżony stan umysłu, że będą gotowi zaakceptować Pańskie błogosławieństwa za pośrednictwem dowolnego kanału, jaki On sobie upodoba dla ich zesłania.

W ten sposób dowiedzieliśmy się, że począwszy od Izraela, błogosławieństwa Pana obejmą ostatecznie całą ludzkość i że tym sposobem stanie się prawdą, iż dobrodziejstwa tego czasu będą najpierw dla Żyda, a potem dla narodów, tak jak i obecnie.

Tajemnica Pańska dotycząca wyboru Kościoła itd. polega na tym, że mają oni dla Niego bojaźń i cześć, a On oznajmia im swoje przymierze (Psalm 25:14).

Conyention Report

Miłość na próbie

„Miłość jest długo cierpliwa, dobrotliwa jest”— 1 Kor. 13:4.

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Saratoga, N. Y, godz. 10 rano, środa, 1 września 1909.

Są dwa zagadnienia w tym tekście, na które najpierw chciałbym zwrócić waszą uwagę. Angielskie słowo „charity” [KJV używa w wersecie tytułowym słowa „charity” w miejsce polskiego miłość” — przyp. tłum.] używane jest obecnie raczej w znaczeniu dawania jałmużny, podczas gdy jego znaczenie w dawnych czasach lepiej oddaje inne słowo, mianowicie „miłość”, tak jak używamy go dzisiaj. Poza tym angielski spójnik „and” {i] nie występuje w oryginale, jak zaznaczono kursywą [KJy], w związku z czym tekst ten powinno się czytać następująco: „Miłość długo cierpliwa jest dobrotliwa”, czyli że jest ona dobrotliwa cały czas, a nie że długo cierpi i dopiero po ciężkim boju jest dobrotliwa.

O takim właśnie rodzaju miłości chcemy porozmawiać — o miłości na próbie. Intelektualna ocena wielkiego Bożego planu zbawienia następuje bardzo szybko w porównaniu z naszym zastosowaniem się do jego zasad moralnych. Poznać zasady, które leżą u podstaw Boskiego planu to jedno, a dostosować do nich swoje życie — to coś zupełnie innego. Przyznaliśmy, że konieczne jest pokonywanie pragnienia dobrych rzeczy tego życia, zwalczanie strachu i obaw przed niepowodzeniem w interesach, w chorobie itp. Zadawaliśmy sobie pytanie: Czy moglibyśmy uczynić krok i zająć takie stanowisko, które sprowadziłoby wiele strat, smutku, trudności, prześladowań i problemów w naszym życiu? Nie dziwi nas, że w rezultacie, spośród wszystkich, którzy chętni są wierzyć świadectwu Słowa Bożego, jedynie niewielka część chętna jest uczynić krok poświęcenia. Cieszy nas, że prawdopodobnie większość zebranych tutaj dzisiaj uczyniła ten krok poświęcenia i że znajdujecie się po- śród tych, którzy pragną, by upodobnienie się do Bożego charakteru stało się wielką przewodnią siłą dla waszych serc i waszego życia.

Gdy udajemy się do Słowa Bożego i rozważamy, jaki jest Ojciec Niebieski, przekonujemy się, że wszystko to sumuje się w słowie „miłość”, a gdy zastanawialiśmy się nad Jego charakterem, czuliśmy żarliwość w naszych sercach dla tego rodzaju miłości i stania się również uosobieniem miłości. Nadzieja na to wiedzie prym w naszych sercach i umysłach już od dłuższego czasu, u jednych od pięciu, u innych od dziesięciu, piętnastu czy dwadziestu lat. To prawda, że czasem przyznajemy: >>Jestem prawie zniechęcony; ciekawe, czy Pan może być zadowolony z tej miary miłości, jaką posiadam w swoim sercu. Czasem przychodzi mi łatwo zwyciężać, ale gdy mam próby i doświadczenia, wtedy jest bardzo ciężko; jest wówczas tak trudno okazać ducha Pana i Mistrza. Robię rzeczy, o których wiem, że nie są zgodne z miłością. Zajmuję się myślami przeciwnymi miłości i robię rzeczy, które nie współgrają z tym powołaniem, o które zabiegam. Jestem ciekawy, czy posiadam tę miłość i czego Bóg wymaga ode mnie w godzinie próby<<. Wiem, że wielu z nas to ocenia, iż bardzo prostą sprawą jest okazywanie miłości w trakcie takich wielkich zgromadzeń jak to, ale ile z tej miłości okażemy, gdy odjedziemy z konwencji, oraz w jakim stopniu dobrotliwi i cierpliwi będziemy w naszych doświadczeniach? Czy odniesiemy trwałą życiową korzyść z przywileju tych paru dni tutaj? Czy raczej nasza miara miłości zostanie usunięta przez życiowe troski i będzie nam jej brakować tak samo jak przedtem? Jestem pewny, że cokolwiek powiem, uzdolni nas przy łasce i pomocy Bożej do tego, by zrozumieć, jak miłość powinna się sprawować w okresie próby, w jaki sposób owa cierpliwa miłość będzie dobrotliwa w tym wszystkim i mile widziana. Mam też nadzieję i ufność, że potrafimy powiedzieć coś, co uczyni nas lepszymi na cięższy czas.

Najpierw przypomnę wam cztery bardzo istotne sprawy, o których mu sicie pamiętać niezależnie od tego, jakim doświadczeniom i próbom zostaniemy poddani.

1. ŻADNA PRÓBA NIGDY NIE JEST ZA SUROWA

Pamiętacie, co Paweł powiedział w 1 Kor. 10:13: „Pokusa nie nawiedziła was większa od tej, która zwykła nawiedzać ludzi. Wierny jest Bóg i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie znieść, lecz zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej pokonania, abyście mogli przetrwać” (BT). Często słyszymy brata albo siostrę, którzy mówią: >>Mam zbyt wiele problemów; za dużo choruję, te sprawy są za trudne, brzemiona za ciężkie<< itp. Drodzy przyjaciele, jeśli wy i ja mamy właściwy rodzaj wiary w Bożą opiekę i opatrzność, wówczas nie znajdzie zastosowania to małe słówko „za”. Sprawy nie będą nigdy za trudne, nigdy nie będziecie za bardzo chorzy, doświadczenia nigdy nie będą za ciężkie — będą dokładnie w sam raz.

Prawdopodobnie słyszeliście wyrażenie: >>No cóż, nie wiem, czy mogę być zwycięzcą; innym to się wydaje łatwe, ale dla mnie jest takie trudne<<. Chcę powiedzieć, drodzy przyjaciele, że nigdy nie byliście bardziej w błędzie, gdyż nic nie jest ani trochę łatwiejsze dla kogoś jednego niż dla innych. Ani trochę nie było ciężej tobie niż apostołowi Pawłowi czy Piotrowi lub Janowi. >>Ale na pewno będzie.<< Nie, drodzy przyjaciele, nie będzie, ponieważ wszyscy, którzy się poświęcili Bogu na służbę, zostali spłodzeni z ducha świętego i na równi z innymi mają sposobność uczynić pewnym swoje powołanie i wybranie do chwały, czci i nieśmiertelności.

>>Nie widzę, jak to może być, żeby ten czy ów brat miał tyle więcej zdolności niż ja.<<

No cóż, jeśli ma zdolności, ma też odpowiednio więcej odpowiedzialności niż ty.

>>Ja mam słabości, których ten brat albo tamta siostra nie posiadają.<<

Wtedy, drogi bracie, droga siostro, Pan ma na to wzgląd, a nie ma go dla innych, tak że jeden ma dokładnie tak samo łatwo jak drugi. Im więcej posiadasz zdolności, tym większą ponosisz odpowiedzialność, a im więcej masz słabości, tym więcej otrzymasz od Niego pomocy.

Jest to umowne, jak w wyścigu dla niepełnosprawnych. Sędzia dostaje dane dotyczące różnych zawodników i ten, kto jest w najbiedniejszym stanie, otrzymuje odpowiedni dystans do pokonania, następny w kolejności — jeszcze mniej od linii startu, itak dalej w stosunku do wszystkich uczestników, tak że wszyscy zostaną potraktowani podobnie, zgodnie ze swymi możliwościami. Ten, kto może biec najszybciej, otrzyma najdłuższy dystans. Tak samo jest z nami. Im więcej potrzebujemy łaski i pomocy, tym więcej ich otrzymamy. I wy, i ja uczestniczymy w takiego rodzaju wyścigu — jest to wyścig dla niepełnosprawnych. Jeśli nie uda ci się uczynić swego powołania i wybrania pewnym, nie będziesz mógł powiedzieć nic innego, jak tylko tyle, że nie miałeś chęci, by to zrobić. Pamiętasz, co powiedział Paweł:

„Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłqczyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” [Rzym. 8:38-39 NR]. Nigdy nie będziemy w stanie stwierdzić, że Bóg nie dał nam dość łaski czy umiejętności ani że bracia nie okazali nam wystarczająco zainteresowania lub też, że Szatan był zbyt aktywny. Jedyne, co będziemy mogli powiedzieć, to to, że nie byliśmy wystarczająco chętni, by zdać się na Bożą łaskę i zrobić krok, jaki Pan umożliwił nam uczynić. Wszelkie nasze doświadczenia sq doglqdane przez Pana i dlatego nie mamy powodu, by uważać, że są one za surowe czy za wielkie. To daje nam pewność.

2. ŻADNA PRÓBA NIE PRZYJDZIE PRZEDWCZEŚNIE

Nigdy nie przyjdzie, zanim nie zaistnieje odpowiednia okoliczność, w której będziemy na nią gotowi. Co pomyślelibyście o nauczycielu dającemu zadanie dziecku, które nie jest gotowe, by je rozwiązać? Pan wie, kiedy jesteśmy gotowi na próbę i gdy się ona pojawia, fakt ten dowodzi, że jesteśmy na nią gotowi. Ta konwencja jest przygotowaniem na próby, na jakie natraficie, gdy już stąd odjedziecie. Doświadczenia, jakie mieliście przedtem, miały was przygotować na próby, które przytrafią się na tej konwencji.

Nie buntujcie się i nie myślcie, że powinniście przechodzić lżejsze próby, lecz miejcie świadomość, że Bóg wie, co jest najlepsze.

3. NIE MUSIMY PRZECHODZIĆ ŻADNEJ Z TYCH PRÓB SAMOTNIE

Jeśli znosisz je sam, tracisz jeden z najwspanialszych przywilejów, jakie są częścią dziedzictwa prawdziwego dziecka Bożego. W Izaj. 43:2 (NB) czytamy: „Gdy będziesz przechodził przez wody, będę z tobą, a gdy przez rzeki, nie zaleją cię; gdy pójdziesz przez ogień, nie spłoniesz, a płomień nie spali cię” Nauczmy się w związku z tym wartości modlitwy Nie musimy modlić się w sposób formalny lub o ustalonych porach. Niech podstawą będzie pełna czci zażyłość z Bogiem; nie mówmy Mu, czego od Niego chcemy, lecz patrzmy na Niego jako na wielkiego Ojca i Przywódcę. Jedną z przyczyn, dla których wiele z naszych prób było tak dotkliwymi, jest to, że nie udało się wam powierzyć ich w modlitwie Panu, nie potrafiliście pozwolić Mu, by On niósł je za was. Z drugiej strony mogliście pomyśleć, że On jest zbyt zacny, aby nosić wasze zmartwienia. Żadna z tych myśli nie jest słuszna. Nawet najmniejsze zmartwienia mogą być zaniesione do Pana. Podam wam przykład: Nie mogę poszczycić się zbyt wielką siłą fizyczną, a w służbie pielgrzyma mamy dość sporo rzeczy do noszenia ze sobą. Podczas jednego ze spotkań wysiadłem na stacji kolejowej, mając dwie ciężkie walizki. Brat, który mnie powitał, był inwalidą i mógł zatroszczyć się tylko sam o siebie. Nie było też wozu, który moglibyśmy wynająć, a mieszkał on na obrzeżach miasta. Ponadto dowiedziałem się, że następnego rana mam odjechać z innej dzielnicy; byłem więc zmuszony zabrać moje walizki ze sobą. Pomyślałem sobie: Obawiam się, że to mnie nieźle wyczerpie, ale wiedziałem, że Pan mi pomoże w tym kłopocie. Zwróciłem się więc w sercu do Pana i powiedziałem: >Panie, nie proszę cię, byś mnie wybawił od tego cierpienia, ale jeśli ten drogi brat się zorientuje, że cierpiałem dlatego, iż on nie był w stanie mi pomóc, będzie się źle czuł. Wiem, że z łatwością możesz sprawić, że ten brat nie odczuje, że dla mnie było to próbą<<. Chcę powiedzieć, że nigdy nie miałem takiego doświadczenia i nigdy nie czułem się mniej wyczerpany niż wtedy, gdy przechodziłem tę próbę. Chodzi o to, że niezależnie od tego, jak małe są nasze strapienia, zechciejmy powierzyć je Panu, a otrzymamy Jego wsparcie. Nie w tym rzecz, że nie będziemy mieć żadnych cierpień, ale w tym, że Pan zapewni nam pomoc w odpowiedni sposób.

4. OTRZYMACIE KAŻDĄ PRÓBĘ, JAKA JEST WAM POTRZEBNA

Otrzymacie każdą próbę, jakiej potrzebujecie, i jeśli macie odpowiednie nastawienie serca, zechcecie je wszystkie. Tak jak czytamy w Psalmie 23: ,,Pan jest pasterzem moim, na niczym mi nie zejdzie” Jeśli On widzi, że potrzebujemy danych doświadczeń, zezwoli, by przyszły, a my je przyjmiemy. Udzieli nam takich doświadczeń, jakich potrzebujemy, żeby rozwinąć chrześcijański charakter. Jestem pewny, że i wy, i ja możemy spodziewać się niewielkiej korzyści z naszych prób, jeśli nie zawierają pewnej miary bólu.

Pamiętam, jakiś czas temu poszedłem do dentysty, aby mi obejrzał zęba. On rzekł: Ten, kto robił ostatnio wypełnienie tego zęba, nie chciał, żeby pana bolało. Sądzę, że tak, odpowiedziałem. To był mój przyjaciel. On na to: Mogę usunąć tę plombę, ale jest tylko jeden sposób, żeby włożyć ją tak, by się utrzymała — to będzie bardzo bolało, gdyż muszę borować aż do nerwu. Jeśli zrobię to tak jak poprzednio, znów będzie się trzymać tylko jakiś czas. Jak pan sobie życzy: wypełnienie tymczasowe czy trwałe? Chcę, żeby było trwałe. Tak też jest i z naszymi chrześcijańskimi doświadczeniami. Pragniemy uczucia pokory, miłości i cierpliwości, ale są ich dwa rodzaje. Jeden rodzaj to uczucia powierzchowne, które mogą przepaść przy pierwszej próbie. Inny rodzaj to takie, które wymagają przewiercenia ludzkiej woli. Musimy chcieć tego, co bolesne, jeśli przy tym rozwinie się chrześcijański charakter.

W Przyp. 10:22 czytamy: „Błogosławieństwo Pańskie ubogaca, a nie przynosi z sobą utrapienia” >>Cóż, powiecie, ja mam utrapienia.<< Tak, ale tutaj chodzi o to, że On nie przydaje utrapień, które nie mają pomóc. Jeśli masz zmartwienie, to dlatego, że będzie ono miało wpływ na uczynienie cię bogatym, inaczej Bóg by nie dozwolił, żeby to nieszczęście na ciebie przyszło.

Teraz dochodzimy do zasadniczej części naszego tematu: Miłość na próbie. Jest kilka rzeczy, które odpowiadają za nasze próby.

NIEWIEDZA

Jest kilka rzeczy, które sprawdzają naszą miłość, a jedną z nich jest niewiedza. Czasem zdarza się, że brat albo siostra przyjeżdżają na konwencję z wielkimi oczekiwaniami, a po przyjeździe, jeszcze przed pierwszym wy- kładem, leżą chorzy na łóżku i nie są w stanie uczestniczyć w żadnej części. Na prawie każdej konwencji ktoś taki się znajdzie, a osoby te są próbowane i doświadczane i wydaje im się, że Bóg nie za bardzo ich kocha, gdyż uczynili wszystko, co w ich mocy, aby przyjechać na konwencję, a teraz są pozbawieni tego, na co przybyli. Jest w tym pewna doza buntu i jest to surowa próba; czasem jest to niewielkie zranienie ich miłości, ale w przeważającej mierze jest to sprawa ignorancji. Gdybyśmy wy i ja mieli właściwe pojęcie na temat chwalebnych zamierzeń, jakie Bóg chce przeprowadzić w naszym życiu, zorientowalibyśmy się, że owe doświadczenia są tymi, których potrzebujemy. Pan wie, co jest najlepsze i widzi, że czasem właśnie takie do— świadczenie jest lepsze. Przyzwyczailiśmy się, żeby planować własne działanie, myśląc, że wiemy, co jest najlepsze, ale czasem właśnie taki kierunek jest dla nas najgorszy.

Chodzi nie tylko o niewiedzę z powodu niemożności dostrzeżenia Pańskiej woli, ale ponadto przekonujemy się, że jesteśmy próbowani z powodu naszej niewiedzy związanej z Pańskim ludem. Jesteśmy całkowicie pewni, że nie wiemy o nim wszystkiego, ale jesteśmy wdzięczni za to, co już poznaliśmy; rok po roku widzimy rzeczy, jakich nie zauważaliśmy wcześniej i jest całkiem możliwe, że kiedy owe rzeczy zostają nam ukazane, nasza niewiedza czyni z tej sprawy próbę dla nas. Stwierdzamy: Wszystko jest źle, nie może być dobrze, i dlatego powoduje to naszą urazę lub urazę innych. Próby i doświadczenia związane z kwestią przymierzy to w głównej mierze sprawdzian wiedzy. Gdy sprawy te się poj awiły wiele osób, przeczytawszy o nich w The Watch Tower, pomyślało: Rzecz ma się inaczej, niż uważałem, sądzę, że to zły pogląd, i w swojej ignorancji nie zaprzestali dociekać i rozważać tego wszystkiego. Było tak z powodu niewiedzy, a niewiedza prowadzi do zawziętości, zawziętość natomiast do kłótni, kłótnia do buntu, bunt do zewnętrznej ciemności. Okażmy ducha mądrości. Gdy nie możemy czegoś zobaczyć w danej chwili, powiedzmy sobie: Chcę być w tej sprawie cierpliwy, pragnę dokładnie ją zbadać, żeby się przekonać, czy jest jakieś zagadnienie, o którym nie wiem — wtedy z pewnością otrzymamy wielkie błogosławieństwo.

Istnieje ponadto niewiedza związana jeszcze z czymś innym. Pamiętam brata, który mówił: Bracie Barton, miałem niemałą próbę. Myślałem, że pojadę do Domu Biblijnego w Allegheny i odwiedzę brata Russella. Sądziłem, że spędzę tam około dwóch dni i pobędę razem z nim. Myślałem o tym, jak wiele brat Russell mógłby mi powiedzieć i o tych wszystkich pytaniach, jakie mógłbym mu zadać oraz o błogosławieństwie, jakie bym otrzymał. Gdy tam jednak przybyłem, byłem zaskoczony, że mogłem się widzieć z bratem Russellem tylko piętnaście minut. Wszakże Pan okazał mi łaskę, że mogłem zrozumieć, iż gdyby ten brat podarował każdemu godzinę ze swego czasu, wtedy nigdy nie dostalibyśmy The Watch Tower lub czegoś innego. Brat ten wykazał pewną dozę niewiedzy. Chcielibyśmy zajmować postawę skłonną uczyć się ze wszystkich takich spraw.

SAMOLUBSTWO

Często stwierdzamy, że samolubstwo doprowadza naszą miłość do Boga i Jego ludu do punktu naprężenia. Samolubstwo chce działać możliwie najłatwiejszym sposobem, chce ponosić jak najmniejszą ofiarę, płacić tyle, ile jest absolutnie konieczne. Jeśli znajduje się w sercu kogokolwiek z nas, wówczas jest tylko kwestią czasu, jak zostaniemy przez nie zepsuci. W związku z tym przypomnijmy sobie ów piękny obraz, gdy Dawid, po tym, jak zgrzeszył, policzywszy lud wbrew woli Pana, przyszedł na klepisko Arawny po woły i jarzma, aby złożyć ofiarę. Król podarował Dawidowi wszystko, czego ten potrzebował, ale Dawid nalegał, że za to zapłaci i rzekł:

Zamierzam złożyć ofiarę, a to powinno mnie coś kosztować. Gdyby Dawid uznał ten podarunek i spalił woły oraz jarzma, nie byłaby to ofiara Dawida, lecz ofiara Arawny. Jeśli nasza ofiara ma mieć jakąś wartość, musi to być coś, za co ponosimy koszt. Gdy przeznaczyliście pieniądze i czas na dobre rzeczy tego świata, nie będzie ofiarą poświęcenie tego, co wam zostało. Gdy przeznaczyliście ileś czasu na czytanie gazet, a potem spędziliście czas, który wam pozostał, na czytaniu tego, czego oczekiwałby od nas Pan — gdzie tu ofiara? Ile masz czasu na pracę ochotniczą lub na coś innego w służbie dla Pana? To nie jest wystarczającą ofiarą dla Pana. Czy będziemy próbowali pomniejszyć cenę poświęcenia i ofiarować Panu mniej niż to, co mamy najlepszego? Jestem pewien, że niektórzy bracia i siostry popełniają poważny błąd w tej kwestii. Spotkałem takich, którzy zastanawiali się nad uczestnictwem w pracy kolporterskiej, ale rozmowa z nimi odsłoniła fakt, że chcq oni iść, lecz w taki sposób, żeby ich to zbyt wiele nie kosztowało. Niektórzy mają ładne domy, solidne biznesy i stwierdzają: >>Boję się; mam pragnienie, żeby iść, ale jeśli wszystko sprzedam, muszę ponieść sporq stratę; jeśli uda mi się sprzedać po mojej cenie, pójdę do tej pracy<<. Brakuje tam miłości, bo GDYBYSMY KOCHALI TĘ PRACĘ, PODJĘLIBYSMY JĄ BEZ WZGLĘDU NA KOSZTY, skoro moglibyśmy tym samym ofiarować coś dla Pana.

Dawno temu, w minionych wiekach, było grono ludzi, którzy przeczytali w Piśmie Świętym: „Jeśli kto chce iść za mną, niechajże samego siebie zaprze, a weźmie krzyż swój, i naśladuje mię!” [Mat. 16:24]. Jak mogli oni to zrobić? Widać bali się wziąć swoje krzyże, ale nie chcieli pominąć tej biblijnej frazy. Wielu z nich miało wyszyte jedwabne krzyże na swoich ubraniach, tak więc, gdy nakładali szaty, wyobrażali sobie, że noszą swoje krzyże. Jakie to dziwne, że sądzili, iż Bóg się tym zadowoli. To nie krzyż z jedwabiu czy bawełny, naszyty z tyłu, mamy nosić, lecz jest to usposobienie polegające na braniu krzyża samoofiary i całkowitego podporządkowania się woli Ojca Niebieskiego. Biorąc ten krzyż dzień po dniu, z radością ukończymy ostatecznie nasz bieg i usłyszymy Go, jak mówi: „Dobrze, sługo dobry i wierny!”. Miłość rozkoszuje się poświęceniem; miłość obejmuje swym zasięgiem także ofiarowanie. Jednym z przejawów miłości jest okazywanie ducha poświęcenia. Jeśli posiadamy usposobienie, które nie chce się poświęcać, lecz będzie szukać wymówki, wówczas można być pewnym, że jest tylko kwestią czasu, a samolubstwo zdusi tę odrobinę miłości, jaka pozostała.

BOJAŹLIWOŚĆ

Jest to brak wiary. Tak wielu spośród ludu Bożego pełnych jest bojaźni. Boją się, że to lub owo się stanie. I wy, i ja nigdy nie powinniśmy mieć bojaźliwych myśli, z wyjątkiem biblijnej czci. Pamiętacie, że Pismo Swięte nas zachęca, żebyśmy złożyli wszelki ciężar i grzech, który nas tak łatwo obstępuje. Nic bardziej prawdopodobnego, że się potkniemy, jeśli będziemy chodzić zdjęci bojaźnią. Spotkałem raz brata, który miał bardzo szczególną skłonność. Powiedziałem mu, że przypomina mi człowieka, który miał sklep i nagle poczuł strach, że dach się zawalił, tak że natychmiast wybiegł, żeby to sprawdzić, ale przekonał się, że dach jest na swoim miejscu. Potem się bał, że ktoś wrzucił przez okno wystawy kamień, lecz po oględzinach stwierdził, że szyba nie jest rozbita i że nikt kamieniem nie rzucał. Następnie obawiał się, że ktoś podkopał mu chodnik za domem, ale oczywiście nic podobnego się nie wydarzyło. Nie taką postawę chcemy przyjmować, drodzy przyjaciele. Przeciwnik by chciał, żebyśmy się zniechęcili, ale Bóg nie dopuści, abyśmy byli kuszeni ponad to, co możemy znieść. Musimy wierzyć, że próby nie przyjdą na nas, chyba że tak będzie dla nas najlepiej; chcemy więc, żeby przychodziły we właściwy sposób. Wiemy, że w przypadku niektórych z Pańskiego ludu było to dozwolone, aby ich obawy tak właśnie zadziałały.

NIECIERPLIWOŚĆ

Stwierdzamy, że wielu spośród Pańskiego ludu jest niecierpliwych; niecierpliwych w stosunku do pracy, która musi być zrobiona natychmiast i względem prób, żeby przeminęł zanim dokończą swego dzieła. Wiele z tych prób wymaga czasu, a my powinniśmy być chętni do ich znoszenia bez względu na to, czy skończą się w następnej minucie, czy będą trwać dłuższy czas. Ważne jest, by wiedzieć, czy próba służy celowi, dla którego została zamierzona. Pamiętacie cierpliwość Abrahama — Bóg powiedział mu, że ma ofiarować swego syna — pokonać trzy dni drogi i potem złożyć go w ofierze. Dlaczego? O nie, Panie, mógłby odpowiedzieć. Chcę mieć to szybko za sobą. Gdyby Abraham odrzekł w ten sposób, to czy myślicie, że Ojciec nazwałby go „ojcem wiary”? Nie, ale Abraham był gotów iść daleko i przechodzić tę próbę tak długo, jak Bóg uważał to za najlepsze. Takie też powinno być nasze stanowisko.

Nie tylko nasza miłość dla Boga sprawdzana jest poprzez niecierpliwość, ale również nasza miłość dla braci. Nie jest niespodzianką, że nie są oni tak dobrzy, jak my byśmy chcieli, ale Bóg jest cierpliwy względem nas, stąd też i my powinniśmy wybaczać zniecierpliwienie innym. Iwy, i ja chcielibyśmy tak traktować się nawzajem, jak Pan traktuje nas. Obawiam się, że gdyby On obchodził się z nami tak jak my z innymi, musielibyśmy być bardzo kiepsko traktowani. Pamiętacie, co prorok stwierdza w Zach. 4:10 (NB): „Te siedem lamp — to oczy Pana; one to przepatrują całą ziemię” a to oznacza, że jako jednostki, mamy patrzeć na sprawy z Pańskiego punktu widzenia, bo jeśli tak uczynimy, to jakże odmienne wydadzą nam się nasze próby. Nie będziemy patrzeć na żadne słabości, na jakąś nieżyczliwość czy rzecz niepożądaną, lecz będziemy się starali spoglądać na „nowe stworzenie” które mieszka wewnątrz. Nikt z nas nie może być zadowolony z siebie albo jeden z drugiego, biorąc pod uwagę postać starych stworzeń, ale możemy być zadowoleni, patrząc wiarą, jako „nowe stworzenia” w Chrystusie Jezusie. Wszyscy jesteśmy niczym — pomyślcie, jak wspaniałe rzeczy Bóg robi z niczego! Pamiętacie, jak Bóg uczynił diament. Nie uczynił go ze złota czy ze srebra albo z innego szlachetnego metalu, lecz — można by to tak określić — wziął sporą ilość sadzy, taką, jaką wydobylibyście z waszego komina, włożył ją do ziemi, przycisnąwszy wielkim głazem i po wielu latach wyjął stamtąd w formie pięknego diamentu. Skoro Pan może to uczynić, to może również zrobić klejnot z nas i stopniowo możemy uzyskać przyzwolenie, by świecić jak jeden z kosztownych kamieni szlachetnych w Pańskim Królestwie.

Zdajemy sobie sprawę, że dla ludu Pańskiego nadszedł czas próby pod bardzo wieloma względami. Już dość dawno dostrzegłem paralele pomiędzy życiem naszego Pana a życiem Jego ludu, szczególnie jeśli chodzi o ostatni okres Jego życia, odkąd Pan wjechał do Jerozolimy. Pamiętacie owe odniesienia do Jego powtórnego przyjścia, pamiętacie, jak ludzie naówczas wołali i jak się wydawało, że Żydzi są gotowi, by się nawrócić. Jest to również prawdą odnośnie Pańskiego powtórnego przyjścia; towarzyszyły mu wspaniałe, ożywione spotkania Moody, Sankey i innych i wyglądało to tak, jakby zanosiło się na wielkie nawrócenie świata. Jednak ci sami ludzie, którzy wołali i pozdrawiali Pana, gdy wjeżdżał do Jerozolimy, wkrótce odwrócili się od Niego i tylko mała garstka znalazła się w „górnym pokoju” Tak było też podczas drugiego przyjścia. Z tych, którzy wydawali się być gotowi na przyjęcie Go w Jego wtórym przyjściu, tylko nieliczni pozostali wierni, ale pamiętamy, że tych paru Pan zabrał ze sobą do stanu „górnego pokoju” i to my zostaliśmy obdarzeni przywilejem bycia tą klasą. To właśnie w owym „górnym pokoju” Jezus nauczał tych wspaniałych lekcji i pozostawił przykład uniżenia, i to tam obchodzono wieczerzę Pańską. Tak też i obecnie w tym stanie „górnego pokoju” wy, ja i wszyscy wierni Pańscy uczniowie ucztujemy wraz z Panem. Pamiętamy, że Judasz opuścił tamto pomieszczenie, ale nie było ich w nim wielu. I chociaż był to stan „górnego pokoju”, ta sama rzecz była prawdziwa — że było ich bardzo niewielu w stosunku do tego, czego można było oczekiwać. Teraz, jak się wydaje, zeszliśmy na dół z tego „górnego pokoju”; wydaje się, że jesteśmy w ogrodzie Prawdy; uzmysławiamy sobie wspaniałe prawdy, jakie połyskują dookoła. Jednocześnie zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy w otoczeniu Getsemane, że jesteśmy w stanie przesiewania. Pamiętamy, że Pan zostawił wszystkich uczniów, z wyjątkiem trzech, których zabrał nieco dalej i nakazał im czuwać, lecz gdy wrócił, zastał ich śpiących. Powiedział wtedy: „Jednej godziny nie mogliście czuwać ze mną?”: Gdy w końcu, za trzecim razem przyszedłszy, stwierdził, że śpią, rzekł: „Śpijcie dalej i odpoczywajcie”: Tam, drodzy przyjaciele, zdaje się być punkt, w którym jesteśmy dzisiaj. Wydaje mi się, że możemy widzieć, iż niektórzy z Pańskiego ludu stoją tam z tyłu, przy bramie i można się spodziewać, że znacznie więcej odpadnie w ciągu następnego roku. Jeśli natomiast jesteśmy z rodzaju wiernych, będziemy namawiani, żeby czuwać. Bracie, czy możesz czuwać przez tę jedną godzinę, która pozostała? Nasze serca krwawią, gdy widzimy pewnych gorliwych Piotrów, kilku miłujących Janów czy aktywnych Jakubów niezdolnych do czuwania przez jedną godzinę. Bqdźmy tymi z gromadki Jezusa, których Jezus jest Głowq, z grona, które zamierza czuwać i wytrwać aż do końca. To jest sprawdzian naszej miłości do Pana i Jego ludu, jak też do całej ludzkości. Czy wytrwamy w tym usposobieniu Mistrza? Możemy, drodzy przyjaciele, ale pytanie brzmi: Czy tak będzie? Obyśmy dzięki Boskiej opatrzności mogli zawsze mieć takiego ducha, bo niezależnie od tego, co się może zdarzyć, duch ten i miłość, która jest długo cierpliwa, jest dobrotliwa. Amen.

Conyention Report

Okup i ofiara za grzech

Rozprawa przygotowana prawdopodobnie w roku 1910.

Zakładamy, że wszyscy, którzy przeprowadzili poważne badanie tego tematu, są ponad wszelką wątpliwość usatysfakcjonowani myślą, że okup zapewniony dla ludzkości to nic innego jak człowiek Jezus, który w tym celu dał samego siebie, gdy przyszedł nad Jordan do Jana, aby być przez niego zanurzonym w owej symbolicznej wodnej mogile (Mat. 20:28).

Można znaleźć wiele wersetów na poparcie tej konkluzji i żadnego, któ— ry można by zinterpretować jako przeciwny, dlatego też przyjmujemy ją w takim brzmieniu i niezaprzeczalnie. Skoro tak, wiemy, że Jezus nie był w żadnym sensie gorszy od Adama, zanim ten zgrzeszył; rozumiemy przez to, że Adam nie posiadał ani mocy, ani prawości, ani żadnej jakiejkolwiek innej cechy, reprezentowanej teraz w Jezusie, ale tego nie da się powiedzieć o żadnym innym człowieku. A zatem Jezusa, i tylko Jezusa Bóg mógł użyć do przywrócenia wszystkiego, co rodzaj ludzki utracił wskutek grzechu swojej wspólnej głowy, Adama. Poświęcenie Jezusa umożliwiło naprawienie wszelkich rzeczy, zapowiadane od Boga przez wszystkich dawnych proroków (Dzieje Ap. 3:19-25). W związku z tym interesujące jest przypomnienie, że Adamowi została dana partnerka (Ewa), aby dzielić z nim jego przywileje i powinności; doświadczenia obojga były prawie identyczne w każdym aspekcie. Podobnie też i drugi Adam (Jezus), odnowiciel rasy pierwszego Adama, ma towarzyszkę — „małżonkę Barankową Oblubienicę Jezusa (Obj. 19:7, 21:9).

Jasne jest dla wszystkich badaczy, że strata, jakiej doznał nasz gatunek wskutek przestępstwa Adama, obejmowała życie — ludzkie życie w doskonałości, szczęśliwe w doskonałych warunkach. Restytucja wszechrzeczy musi zatem obejmować owe dwa warunki, wraz ze wszystkim, co jeszcze obficie zostanie do tego dołączone zgodnie z Boskim planem.

Cóż jest tą wspaniałą rzeczą, która zgodnie z tym zamierzeniem ma zapewnić wszystkim przeklętym w Adamie możliwość odzyskania dla siebie wszystkiego, co zostało utracone przez grzech pierworodny? Nie trzeba podkreślać, że takie przedsięwzięcie wykracza całkowicie poza umiej ętności człowieka, nawet poza jego zdolność obmyślenia, a znacznie bardziej poza jego moc do wykonania. Jednak „tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny” [Jan 3:16].

SPRAWIEDLIWY WYROK

Umysł pełen czci nie ma trudności z uznaniem, że potępienie, wyrok śmierci sprawiedliwie spoczywa na całym rodzaju ludzkim; nie ma też żadnej trudności z dostrzeżeniem mądrości w skazaniu wszystkich w jednym człowieku, zważywszy, że umożliwia to odkupienie wszystkich przez jednego. Jednakże wyjaśnienie filozofii tego odkupienia wymaga więcej niż ludzkiej inteligencji i nic innego, jak tylko oświecenie duchem świętym czyni to możliwym. Jeśli Pan może użyć tego pióra, by rozjaśnić jakąś ukrytą tajemnicę, jakże powinniśmy być wszyscy za to wdzięczni.

Po pierwsze powinniśmy sobie przypomnieć wyrok orzeczony przez Boga w stosunku do Adama: „Przeklęta będzie ziemia dla ciebie, w pracy z niej pożywać będziesz po wszystkie dni żywota twego. A ona ciernie i oset rodzić będzie tobie; I będziesz pożywał ziela polnego. W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się nawrócisz do ziemi, gdyżeś z niej wzięty; boś proch, i w proch się obrócisz” [1 Mojż. 3:17-19] albo winnych słowach:

„Dnia, którego jeść będziesz z niego, śmiercią umrzesz” [1 Mojż. 2:17]. Apostoł Paweł podsumowuje tę sprawę następująco: „Zapłata za grzech jest śmierć” (Rzym. 6:23).

Zważywszy na to, że Boskie nakazy zostały zignorowane i Adam dobrowolnie zgrzeszył(1 Tym. 2:14), nie można zakwestionować sprawiedliwości wyroku śmierci. Jedyna nadzieja na przyszłą egzystencję rodzaju ludzkiego tkwi w zmartwychwstaniu ze stanu śmierci (Rzym. 5:18).

WYMIERZENIE KARY

Kara za grzech — śmierć — przyszła na wszystkich ludzi, jako że wszyscy zostali potępieni wskutek jednego przestępstwa — przez grzech jednego człowieka (Rzym. 5:12). Aby umożliwić rodzajowi ludzkiemu ucieczkę od tego wyroku śmierci, Jezus umarł — „sprawiedliwy za niesprawiedliwych” Jego wieczne unicestwienie jako człowieka — odpowiadająca cena — zaspokaja pierwotny wyrok, stanowiąc zastępstwo za Adama i jego rasę. „Wydany jest dla grzechów naszych” [Rzym. 4:25] — „Pan włożył nań nieprawość wszystkich nas” [Izaj. 53:6]. Gdyby grzech nigdy nie pojawił się na świecie, Jezus nie mógłby umrzeć, gdyż „zapłata za grzech jest śmierć” Teraz, skoro umarł On za nas, możliwe jest nasze pojednanie z Bogiem, a ponieważ Bóg tak wszystko zaplanował, można odtąd oczekiwać zmartwychwstania ludzkiej rodziny.

Widzimy, że śmierć człowieka Jezusa odpowiada karze — jest „zapłatą za grzech” gwarantując w ten sposób wszystkim możliwość życia. Aby jednak podnieść ludzkość do życia i doskonałości, potrzeba czegoś więcej, niż to, co pochodzi z Jego ręki. Ludzie wciąż znajdują się w więzach grzechu i śmierci. Jego udział polega na skruszeniu tych więzów śmierci i uwolnieniu uwięzionych w słusznym u Boga czasie. Jedynym sposobem przeprowadzenia tego wielkiego dzieła jest danie życia biednym więźniom; to w istocie przerwie więzy śmierci i przywróci uwięzionym wolność! „Z ręki grobu wybawię ich, od śmierci wykupię ich” (Oze. 13:14). „Darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” [Rzym. 6:23 NB].

Mówiąc o okupie, należy pamiętać, że oznacza on cenę odpowiadającą, dokładnie tyle. Jeden człowiek sprowadził potępienie — śmierć, i jeden człowiek, Jezus, dał okup za wszystkich.

Okup złożony przez Jezusa jest ceną niezbędną, aby uwolnić człowieka od mocy śmierci. Ludzkość nie ma wyboru, jak tylko w odpowiednim czasie wyjść z grobu (Oze. 13:14; Jan 5:29), ponieważ został za nią dostarczony okup.

Gdy rozpatrujemy obecnie te sprawy, widzimy, że nie tylko Jezus dobrowolnie poniósł karę za grzech człowieka, gdy „z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował” (Hebr. 2:9), lecz ponadto ogromna większość rodzaju ludzkiego również doświadcza śmierci z powodu tego samego grzechu. Jakiż uwidacznia się tutaj wszakże kontrast! W przypadku rodzaju ludzkiego jest to kara śmierci, od której wszyscy muszą zostać wykupieni. W przypadku Jezusa — śmierć ofiarnicza, stanowiąca okup, środek odkupienia dla nas i dla wszystkich. Owa ofiarnicza śmierć Jezusa określana jest mianem chrztu — „chrzest, którym się ja chrzczę” [Mat. 20:23], chrzest w śmierć; było to wypicie gorzkiego kielicha, jaki nalał dla Niego Ojciec.

Grzech, który uczynił śmierć Jezusa możliwą i konieczną, był grzechem biednego świata, w którym wszyscy zostaliśmy stworzeni, „umarli w upadkach i w grzechach” (Efezj. 2:1). Jakże znamienne wydaje się być to, że Boski plan przewiduje dla innych poniesienie tej ofiarniczej śmierci wraz z Jezusem, idąc Jego śladem. Wszakże nie złożenie okupu, gdyż został on już przez Boga znaleziony. Do Jakuba i Jana Jezus mówi: „Kielich, który Ja piję, pić będziecie, i chrztem, którym jestem chrzczony, zostaniecie ochrzczeni” (Mar. 10:39 NB). Przypominamy sobie, że w ten sposób Jezus został ochrzczony na śmierć. Apostoł odwołuje się do podobnego doświadczenia, które przychodzi na innych, gdy, komentując zmartwychwstanie umarłych, stwierdza: „Cóż tedy uczynią ci, którzy się dają chrzcić za umarłych? Jeżeli umarli w ogóle nie bywają wzbudzeni, to po cóż się dają chrzcić za nich? Po cóż i my każdej godziny narażamy się na niebezpieczeństwo?” (1 Kor. 15:29-30 NB).

Wyjaśnienie, dlaczego ci, co się chrzczą nad umarłymi, narażają się każdej godziny na niebezpieczeństwo, może być zrozumiane, gdy sobie uzmysłowimy, że stanowią oni owe „pierwiastki” [Obj. 14:4] Boga, za które został zapłacony okup i które zostały odkupione przez Jezusa, zaś ich odkupione życie zostało oddane Bogu jako żywa ofiara (Rzym. 12:1). Te „nowe stworzenia” w Chrystusie narażają się na niebezpieczeństwo; swoje odkupione życie poświęcili i teraz wystawiona jest przed nimi jedna nadzieja ich powołania — „powołanie Boże [...] w Chrystusie Jezusie” (Efezj. 4:4; Filip. 3:14). Dla nich jest to kwestia wiecznego życia lub wiecznej śmierci.

Grzech, za który Jezus umarł, ciągle pozostaje nad rodzajem ludzkim, przekleństwo trwa i to sprawia, iż jest możliwe, żeby ci, którzy zostali najpierw odkupieni przez Jezusa i posiadają w związku z tym żywe i przyjemne ofiary, jakie mogą ofiarować, byli chrzczeni w ofiarniczą śmierć Jezusa (Rzym. 6:3). Oni jako pierwsi przeszli ze śmierci do życia (Jan 5:24), tak że mogli umrzeć z Jezusem. W Ew. Jana 6:44-58 Pan wykłada nam tę kwestię; istota zagadnienia znajduje się w wersecie 53, który powinno się przeczytać łącznie z 3 Mojż. 17:10-11, gdzie podkreślony jest pewien szczegół. Jeść ciało (przyswajać) Jezusa (przez wiarę) oznacza przywłaszczać sobie Jego ludzkie życie, a równoczesne picie krwi wskazuje na konieczność kładzenia tego życia w ramach wielkiej ofiary za grzech — picie kielicha z Nim (Mar. 10:39); kielicha nie może brakować, „pijcie z niego wszyscy” (Mat. 26:27).

JEDNOŚĆ Z JEZUSEM

Pomiędzy badaczami Pisma Świętego uznaje się, że żyjemy w pozaobrazowym Dniu Pojednania, w czasie ofiarowania na rzecz pojednania, kiedy to „wszelkie stworzenie wzdycha i boleje” — trapiąc dusze swoje cały dzień (3 Mojż. 16:29-30). Człowiek Jezus został ofiarowany i wywyższony ponad dziewiętnaście stuleci temu, a dalsze ofiary, jakie następowały później, składały się z tych, którzy zaparli się samych siebie, wzięli swoje krzyże i poszli za Nim. To, że będą dalsze ofiary po ofierze człowieka Jezusa, jasno przedstawione jest w Liście do Hebrajczyków, w rozdziale dziewiątym. W Hebr. 9:23 czytamy: „A tak potrzeba było, aby kształty onych rzeczy, które są na niebie, tymi rzeczami [krwią wołów i kozłów] były oczyszczone, a same rzeczy niebieskie lepszymi ofiarami [liczba mnoga] niżeli te” Następnie, w Hebr. 10:9-10 czytamy: „Znosi pierwsze [symboliczne], aby wtóre postanowił [nie wypełnił”]. Przez którą wolę [zamierzenie] jesteśmy poświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz uczynioną” Autoryzowana wersja wersetu 12. nie jest pełna; pełny tekst można odczytać w dosłownym przekładzie The Ernphatic Diaglott Nowego Testamentu, a cały kontekst brzmi następująco: „Lecz ten jedną ofiarę ofiarowawszy za grzechy, na wieki [słownik: przedłużony, rozszerzony] siedzi na prawicy Bożej, na koniec oczekując, ażby położeni byli nieprzyjaciele jego podnóżkiem nóg jego. Albowiem jedną ofiarą doskonałymi uczynił na wieki tych, którzy bywają poświęceni”

[Hebr. 10:12-14]. Czekał blisko dwa tysiące lat i nadal czeka, gdyż ci, którzy są doskonaleni i uświęcani, kontynuują „lepsze oflary” które ustanowił dla oczyszczenia rzeczy niebieskich (Hebr. 9:23). Gdy to dzieło ofiarowania się zakończy, Pan zacznie zajmować się światem i szybko położy wszystkich nieprzyjaciół podnóżkiem nóg swoich. Czytamy: „Toć jest przymierze, które postanowię z nimi po onych dniach”: po dniach oczekiwania, w czasie których dokończone będą „pozostające” ofiary. Bóg mówi, że da swoje prawa do serca ich, a na myślach ich napisze je i dodaje: „A grzechów ich i nieprawości ich nie wspomnę więcej”: gdyż już dłużej ofiara za grzech nie będzie potrzebna [Hebr. 10:16-17].

Wspomniane już wersety Pisma Świętego mają służyć wyjaśnieniu, że istnieje jedność z Jezusem, jakiej Jego naśladowcy doświadczają jako przygotowania do jedności w chwale, która nastanie później na poziomie bytu duchowego.

Jak można tę jedność zdefiniować? Jest to społeczność z Nim w ofiarowaniu za grzech, społeczność w pojednaniu, ale nie w okupie, który stanowi istotną wartość dokonującą pojednania.

Nikt spośród upadłego rodzaju ludzkiego nie może mieć działu w tej jedności, będąc w swoim upadłym stanie. Aby mieć społeczność z Jezusem w ofierze za grzech, potrzebna nam jest Boża łaska w wielu aspektach i zastosowaniach, by uczynić nas sposobnymi do tak wielkiego zaszczytu. A nawet wtedy społeczność z Nim możliwa jest tylko dzięki sprawiedliwości zagwarantowanej nam w Jezusie. Gdy Jezus rozpoczynał to wspaniałe dzieło, sam tak się wyraził: „Zaniechaj teraz; albowiem tak przystoi na nas, abyśmy wypełnili wszelką sprawiedliwość” [Mat. 3:1 5}. Słowa naszego Pana utworzyły pouczające poselstwo dla upadłej rasy, spośród której nikt nie był sprawiedliwy — że teraz Bóg tak postanowił, iżby sprawiedliwość mogła być uzyskana tylko w Jezusie i przez Jezusa.

USPRAWIEDLIWIENIE

Wielka doktryna o usprawiedliwieniu jawi się być wyznaczonym przez Boga sposobem, dzięki któremu ludzie mogą mieć przywilej udziału w ofierze za grzech.

Ciekawe i sugestywne jest odnotowanie, że ilekroć w Nowym Testamencie pojawia się słowo usprawiedliwiony niezmiennie pochodzi ono od greckiego słowa „dikaioo” Z tego wnioskujemy, że można dostrzec pewne podobieństwo miejsc, w których to słowo zostało użyte, pewną odpowiedniość, choć niekoniecznie dokładne podobieństwo znaczenia, gdyż jak objaśnia prof. Young, usprawiedliwić” znaczy „uczynić lub ogłosić sprawiedliwym Pismo Święte stwierdza: „Bóg jest, który usprawiedliwia” (Rzym.8:33). Dla Boga uczynienie sprawiedliwym oznaczałoby, że dany ktoś jest święty, doskonały; dla Niego ogłoszenie kogoś sprawiedliwym nie wymaga stanu doskonałości, lecz prawości intencji lub działania — stanu wykwalifikowania do prawości. Pierwszą rzeczą wymaganą przez Boga od grzesznika jest pokuta: „Przetoż pokutujcie”  (Dzieje 3:19.)

Pokuta zdaje się być pierwszym stopniem usprawiedliwienia, jak wyraźnie naucza nasz Pan w przypowieści (lekcji), jakiej w tym celu udzielił (Łuk. 18:10-14). Jezus uczy nas tutaj, że człowiek, który uznał się za grzesznika i wołał o miłosierdzie, „odszedł usprawiedliwionym do domu swego”:

Następną rzeczą, jakiej oczekuje Bóg, jest nawrócenie, przemiana serca — „przetoż pokutujcie, a nawróćcie się”: Taki stan wskazuje na postęp w usprawiedliwieniu, zbliżanie się do doskonałości, Jezus zaś mówi: „Z mów twoich będziesz usprawiedliwiony” [Mat. 12:37]; wypowiedziane dobre słowa są oznaką nawróconego stanu serca, jak pokazuje kontekst.

Stale rozwijająca się zgodnie z wiedzą wiara i pełniejsza ocena Bożego planu zbawienia w Jezusie przynoszą dalszy postęp w zakresie świętości, doskonałości, pokoju i życia. Jezus powiedział: „Według wiary waszej niechaj się wam stanie” [Mat. 9:29], a apostoł Paweł wyraża to tak: „Będąc tedy usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem” (Rzym. 5:1).

Jak dotąd, usprawiedliwienie ma charakter „zadeklarowany”; nie końcowy, lecz zaadaptowany, by doprowadzić daną osobę do ostatecznego stanu usprawiedliwienia do życia — „uczynienia” sprawiedliwym. Zaniechanie postępu oznaczałoby otrzymanie łaski Bożej nadaremno — przewidziany cel nie zostałby osiągnięty; nie oznaczałoby to dla danej jednostki utraty życia, gdyż nigdy nie została ona usprawiedliwiona do życia. Do tej pory była „ogłoszona” sprawiedliwą, ale nie „uczyniona” sprawiedliwą. Następny i ostatni stopień usprawiedliwienia znajdujemy w Rzym. 5:9, gdzie czytamy: „Daleko tedy więcej teraz usprawiedliwieni będąc krwią jego” — „uczynienie” sprawiedliwym. Pismo Swięte mówi nam, że „życie ciała jest we krwi” (3 Mojż. 17:11 NB). Stąd też wyrażenie „teraz usprawiedliwieni będąc krwią jego” jest ukrytym sposobem powiedzenia o usprawiedliwieniu dzięki Jego ludzkiemu życiu. To są owe „miłosierdzia Boże” dzięki którym możliwe jest składanie Bogu żywych, świętych i przyjemnych (ludzkich) ofiar, naszej „rozumnej służby” (Rzym. 12:1).

OFIARA ZA GRZECH

Ofiara za grzech stanowi podstawę do przebaczenia grzechów (przyczyniającego się do pojednania), wpływając w ten sposób na ludzkość z moralnego punktu widzenia, czyli z punktu widzenia sprawiedliwości. Prowadzi do pojednania, ale nikomu nie gwarantuje życia.

W Hebr. 13:10-13 jest jasno wyłożone, czym były te ofiary Wieku Ewangelii (pozaobrazowego Dnia Pojednania). Czytamy: „Mamy ołtarz, z którego nie mają wolności jeść ci, którzy przybytkowi służą. Albowiem bydląt, których krew bywa wnoszona za grzech do świątnicy przez najwyższego kapłana, tych ciała palone bywają za obozem. Dlatego I Jezus, aby poświęcił lud własną krwią swoją, za bramą ucierpiał. Wynijdźmyż tedy do niego za obóz, nosząc urąganie jego”:

Jest tutaj powiedziane, że ci, którzy służą Przybytkowi, są poświęceni i pomazani; to kapłani, zarówno w obrazie, jak i w pozaobrazie. Znaczy to, że ci, których Bóg dziś powołuje, mają ołtarz, z którego nie wolno im jeść. Gdyby Jezus, pierwszy z owych uprzywilejowanych, miał udział w ofierze i sam siebie umieścił na ołtarzu ofiarnym, nie byłby przyjemną dla Boga ofiarą za grzech. Apostoł przypomina wszystkim, którzy dzielą to doświadczenie z Jezusem, że ich ofiara musi być w całości i zupełnie strawiona w podobny sposób. Ponieważ więc „bydląt, których krew bywa wnoszona za grzech do świątnicy przez najwyższego kapłana, tych ciała palone bywają za obozem”, „wynijdźmyż tedy do niego [do Jezusa] za obóz, nosząc urąganie jego”: Jeśli zabierzemy z ołtarza jakąś część ofiary, dajemy Bogu sygnał, że mamy utracić nasze przywileje i zaszczyty udzielone przez Boga w Chrystusie. „Droga jest przed oczyma Pańskimi śmierć świętych jego” (Psalm 116:15). „Wierna jest ta mowa; albowiem jeśliśmy z nim umarli, z nim też żyć będziemy” (2 Tym. 2:11). „Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota” (Obj. 2:10). Wzmianka w Liście do Hebrajczyków jest całkiem jasna co do tego, że ofiara naśladowców Jezusa musi zostać całkowicie strawiona na ołtarzu, a przyczyna tego jest równie wyraźna, czyli to, że ich ofiara stanowi część ofiary za grzech (Rzym. 15:16), uzupełnienie ofiary Jezusa, jak to zostało figuralnie pokazane w zmieszaniu krwi kozła i cielca na ubłagalni (3 Mojż. 16:15).

MAŁŻONKA BARANKOWA

Jezus, Baranek Boży, rozkoszował się wolą swojego Ojca. Kierunek dla Niego wyznaczony był szczególny. „Wyniszczył samego siebie, przyjąwszy kształt niewolnika, stawszy się podobny ludziom; i postawą znaleziony jako człowiek, sam się poniżył, będąc posłusznym aż do śmierci, a to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg nader go wywyższył i darował mu imię, które jest nad wszystkie imię” [Filip. 2:7-9]. „Tego tedy bądźcie o sobie rozumienia, które było i w Chrystusie Jezusie”, gdyż Bóg przewidział, że Oblubienica Chrystusa musi najpierw stać się podobna do obrazu Jego Syna (Rzym. 8:29 NB). Ci, którzy przejawiają lojalność względem swego niebiańskiego Oblubieńca w różnych próbach, jakie teraz na nas przychodzą, dopełniając cierpień, jakie Chrystus pozostawił na rzecz Ciała, zostaną uznani za godnych tego, by stanowić Oblubienicę, drugą Ewę. Ta chwalebna perspektywa się przybliża — wesele Barankowe! „Te, które były gotowe, weszły z nim na wesele i zamknięto drzwi” [Mat. 25:10 NB]. Gdy małżeństwo zostanie dopełnione, a panny, towarzyszki Oblubienicy, które szły za nią, wejdą do pałacu Króla z radością i weselem, rozpocznie się odnawianie rasy Adama, za którą dokona się pojednanie, a „zamiast ojców będą synowie” Oblubieńca i Oblubienicy i zostaną postanowieni książętami po całej ziemi [Psalm 45:17 NR] jako współpracownicy w tym wielkim dziele — naprawieniu wszystkich rzeczy, możliwym dzięki ofierze człowieka Jezusa Chrystusa.

Wyniki porównania pychy i pokory

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Tarnpa, Floryda, piqtek, 18 lutego 1910.

Drodzy bracia i siostry, może zdziwi was nieco, gdy powiem, że zamierzam dzisiaj odegrać rolę policjanta i wręczyć wam nakaz sądowy, wy zaś oczywiście lękacie się, cóż to za dochodzenie chcę przeprowadzić— czy w sprawie morderstwa, czy może kradzieży lub w jakiejś innej. Chodzi o coś jeszcze gorszego. Wiem, że raczej bylibyście skłonni powiedzieć: >>Cóż może być gorszego od tamtych rzeczy?<<. Tym, co uważam za znacznie gorsze, jest PYCHA.

Jest to sprawa o wiele poważniejszej natury niż zabójstwo czy kradzież, ponieważ ani wy, ani ja nie chcemy popełnić morderstwa lub kogoś okraść, ale istnieje wielkie zagrożenie w związku z pychą. Nasz temat można nazwać „Wyniki porównania pychy i pokory”, a zwrócimy uwagę na zapis Jak. 4:5-6: „Albo mniemacie, iż próżno Pismo mówi: Izali ku zazdrości pożąda duch, który w nas mieszka? Owszem, hojniejszą daje łaskę; bo mówi: Bóg się pysznym sprzeciwia, ale pokornym łaskę daje”

Jestem pewny, drodzy przyjaciele, że nie ma ważniejszego tematu niż ten, a mimo to jest to stale jeden z trudniejszych tematów do omawiania, gdyż ludzie, którzy by tego najbardziej potrzebowali, są ostatnimi, którzy to przyznają lub w to wierzą. Stwierdzam, że ci, którzy mają największą dozę pychy, to ci sami, którzy będą się buntować na myśl, że pycha jest w ich sercach. Są oni skłonni myśleć o pysze u innych ludzi, a pomijają pychę, jaką sami posiadają. Podam przykład: słyszałem o słudze w jednej z denomincji, który był poważnie zainteresowany naszymi poglądami na temat Pisma Swiętego. Cieszyłem się, widząc, że zaczął pojmować niektóre rzeczy, ale wkrótce się przekonałem, że ma znaczną miarę pychy. Gdy się z nim rozmawiało, mawiał: >>Uważa się mnie za najbardziej uzdolnionego badacza Biblii w Ohio. Ja nigdy tego nie mówię, ale wszyscy inni tak. Bracie Barton, jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś o Biblii, napisz do mnie<<. Pomyślałem, że ów biedak potrzebuje pomocy, tak więc powiedziałem: >>Cieszę się, że zaczynasz odczuwać powodzenie w związku z niektórymi rzeczami, ale chciałbym udzielić ci pewnego małego ostrzeżenia, a mianowicie — niezależnie od tego, jak wielkie to nam może przynosi błogosławieństwo, utracimy je, jeśli nasze serca nie będą współgrać z duchem Boga. Jeśli nasze serca są pełne durny, zniweczy to wszelkie dobro, jakie wypływa z Boskiego Słowa. Tak więc, bracie, podczas gdy badasz te sprawy, nie zapominaj o pielęgnowaniu pokory<<.

>>Tak, wiem, pycha jest czymś okropnym. Czasem, gdy popatrzę na moją kongregację i widzę, jak kobiety pysznią się swoimi kapeluszami, z ledwością mogę to znieść, a jednak wiem, że niektóre noszą je z powodu pychy.<<

Są różne rodzaje pychy, a jeden z nich polega na tym, że człowiek jest przeświadczony, iż zna je wszystkie.

Inny przykład: Zostałem podjęty obiadem w domu pewnej siostry i byłem zdumiony faktem, że znajdowała się ona pod jarzmem pychy. Nie chciałem jej osądzać, ale rzeczy, które mówiła i to, jak się zachowywała, wpłynęły na to, iż pomyślałem, że była w tym względzie poszkodowana. Tego popołudnia powiedziałem wykład specjalnie dla niej — ją miałem na myśli, choć oczywiście wszystkim tego nie powiedziałem. Byłem ostrożny, robiąc uwagi odnoszące się do niej i patrzyłem w innym kierunku, ale to ją miałem na myśli. Po zebraniu zaczęła iść w moją stronę, a ja pomyślałem, że musiała zdać sobie sprawę, że myślałem o niej. Powiedziała: >>O, bracie Barton, tak się cieszę, że poruszyłeś ten temat, gdyż są na tej sali osoby, które tego właśnie potrzebowały<<. Odniosła temat do innych, ale nie do siebie.

Nie wiecie, kogo wyróżniłem tego popołudnia; wyobraźcie sobie, że to byliście wy, a wtedy znajdziecie się po bezpiecznej stronie. Jeśli coś pasuje do waszego przypadku, zastosujcie się. Nie bardzo mam zwyczaj mówić o rzeczach, które nie są nam potrzebne. Niektórzy usługujący powiedzieliby: >>Wiem, że nie robicie tych złych rzeczy, o których mówiłem, ale są takie osoby w Kentucky i Nowym Orleanie itd., co je robią<<. Nie lubię tego. Jeśli wiem o czymś, czego potrzebują bracia w innych miejscach, czekam i mówię im o tym, gdy tam się udaję. Jeśli wiem o czymś, czego potrzebują bracia tutaj, na konwencji w Tampa, to zamierzam im to powiedzieć. Załóżmy, że jesteś chory i posyłasz po lekarza; jeśli zostawił ci lekarstwo, to kiedy wraca, pyta, czyje zażyłeś i czy czujesz się lepiej. Nie, doktorze, gorzej niż uprzednio. Dlaczego? Byłem pewny, że to lekarstwo cię uleczy, a jednak jest wyraźnie gorzej. Nie przychodziłem, bo myślałem, że ono ci pomogło. Czy zażywałeś lekarstwo zgodnie z zaleceniem? Nie, doktorze, nie przyjmowałem go, gdyż wziąłem je dla brata. Nic dziwnego! Nie patrz, żeby to twój brat zażył lekarstwo, sam je przyjmuj, a tym sposobem będziesz miał z niego pożytek.

Pierwszą przyczynę, dla której tak trudno jest mówić na ten temat, stanowi fakt, że ci, którzy tego najbardziej potrzebują, są ostatnimi, którzy byliby chętni w to uwierzyć.

Inną przyczyną jest błędne mniemanie, jakie się powszechnie przyjęło w kwestii natury pychy i pokory. Wiele rzeczy uważa się za pokorę, a one wcale nią nie są. Co więcej, mnóstwo rzeczy uważa się za dowody pychy, a one wcale nimi nie są. Przywołam doświadczenie w tym względzie sprzed kilku lat. Przy kolacji siostra nadmieniła, jak bardzo się cieszy, że nie posiada pychy. >>Mam tak wiele pięknych pierścionków - czyż pycha nie nakazywałaby mi ich nosić? Czy to nie dowodzi, że nie mam pychy?<< O nie, siostro, czasem to pycha powstrzymuje ludzi od noszenia pierścionków, bo myślą, że nie są one tak ozdobne jak u innych. W istocie to pycha zniechęca ich przed noszeniem. Powiedziała: >>Muszę dodać, że jest tu dla mnie lekcja. To nie to powstrzymuje mnie od noszenia pierścionków, bo muszę uzupełnić, że zawsze miałam takie brzydkie palce itd., iż zdecydowałam, że najlepszym sposobem, by nie kierować na nie uwagi, będzie nienoszenie pierścionków<<. Sądziła, że w całej tej sprawie nie ma pychy, a to, co uważała za dowód skromności, w rzeczywistości było dowodem pychy. Oto kolejna ilustracja tego zagadnienia. W innym miejscu był pewien dżentelmen, baptysta. Niektórzy z nich nie mają guzików, lecz haftki. 0w dżentelmen podszedł do mnie i powiedział: >>Bardzo podobał mi się twój wykład, ale mam pytanie: Czy krawat nosisz, żeby podobać się Bogu, czy ludziom?<<

>>Tak, noszę go, żeby przypodobać się Bogu.<< >>Nie, to nieprawda.<< >>Nie powinieneś pytać, skoro wiesz.<< >>Jak możesz?<< <<Powiem ci. Przypuśćmy, na przykład, że miałbym wspaniałą diamentową spinkę w moim krawacie. Czy mógłbym go nosić ku chwale Bożej?<< >>Nie.<< >>Zgadzam się z tobą. Po pierwsze dlatego, że niektórzy słuchacze nie zwracaliby uwagi na to, co mówię, lecz na spinkę. Powiedzieliby: Cóż za błyszcząca spinka. Ile on za nią zapłacił? Czy jest prawdziwa, czy sztuczna? Zamiast zwracać uwagę na mój wielbiący Boga wykład, poświęcaliby uwagę mojej spince. Nie mógłbym jej nosić ku chwale Bożej. Nie mógłbym wyjść bez krawatu, żeby ludzie nie pytali: Czy to przynależy do jego religii? Nie chcę, żeby ludzie w ogóle myśleli o mnie dlatego, że mam wspaniałą spinkę albo że nie mam krawatu. Chcę, aby myśleli o tym, co im mówię, a nie o jakiejś przesadzie w jedną lub w drugą stronę.<< W ten sposób widzimy, drodzy przyjaciele, że ów poczciwy dżentelmen uważał to za dowód pokory. A brak krawatu nie musi oznaczać pokory. Można być nawet dumnym ze swej pokory. Niezależnie od formy pychy chcemy się trzymać od niej z daleka, zdając sobie sprawę, że Bóg niezwykle ceni pokorne serce.

Jeszcze inna myśl: zarówno dla was, jak i dla mnie niezbędne jest nie tylko to, by uznawać wartość pokory i niebezpieczeństwo pychy, lecz znacznie bardziej, żeby mieć umiłowanie pokory, co będzie nas prowadzić do sukcesów w dążeniu do niej. Pamiętacie, co mówi Pismo Święte w Filip. 2:8:

„I postawą znaleziony jako człowiek, sam się poniżył, będąc posłusznym aż do śmierci, a to śmierci krzyżowej” Tę samą myśl znajdujemy w 1 Piotra 5:6: „Uniżajcież się tedy pod mocną ręką Bożą, aby was wywyższył czasu swego” Także w Łuk. 14:11: „Bo wszelki, kto się wywyższa, poniżony będzie, a kto się poniża, wywyższony będzie”

Co sprawuje w nas pycha, a co uniżenie? Chcemy rozpoznawać różnicę między pokorą a pychą, żeby starać się o pokorę. Zacytowany na początku naszego kazania werset, Jak. 4:5, pochodził z wersji autoryzowanej [Authorized Version] i nie jest dobrze przetłumaczony. Weźmy pod rozwagę wersję poprawioną {Reyised Version] albo przekład Diaglott. „Albo mniemacie, iż próżno Pismo mówi: Izali ku zazdrości pożąda duch, który w nas mieszka?” [BG] Czy sądzicie, że Pismo mówi na próżno, gdy opowiada o wielkich rzeczach, jakie sprawi nam pokora? Z pewnością nie. Słowo Boże niczego nie mówi na próżno.

Pierwsze skutki pychy i pokory są takie, że pycha odwiedzie nas od wielu błogosławieństw, a pokora będzie nas do wielu błogosławieństw prowadzić. Często mamy nadzieję, że Bóg będzie nam błogosławił. On oczywiście zamierza nas błogosławić. Są błogosławieństwa dzisiejsze, wczorajsze I jutrzejsze. Pytanie tylko, kiedy będziemy w odpowiednim stanie serca, by je dostać. Jeśli mamy ducha uniżenia, rzeczy, które dla innych byłyby strasznym nieszczęściem, dla nas będą miały w sobie elementy wielkiego błogosławieństwa. I odwrotnie, jeśli mamy ducha pychy, rzeczy, które dla innych mogłyby stanowić błogosławieństwo, dla nas będą strasznym przekleństwem. Błogosławieństwa, jakie otrzymujemy, zależą przeważnie od pokory, jaką posiadamy. Niektórzy byliby skłonni powiedzieć: >>Sądziłem, że nasze błogosławieństwa są proporcjonalne do naszej wiedzy<<. Nie, są proporcjonalne do pokory.

Jeśli przybyłeś na tę konwencję z sercem pełnym uniżenia, odniesiesz błogosławieństwo. Z drugiej zaś strony zdajemy sobie sprawę, że pod wieloma względami pycha ograbi nas z błogosławieństw. Na tej konwencji jakiś brat mógłby w swoim świadectwie podać kilka pomocnych myśli, ale jeśli twoje serce przepełnia pycha, nie odniesiesz żadnego błogosławieństwa, gdyż takie serce będzie rozmyślać o tym, o ile lepiej ty byś to powiedział, będąc tam na górze. Będziesz krytykować ubogi język, to lub owo, i zagubisz błogosławieństwo. Natomiast brat, który posiada ducha uniżenia, nie zwróci uwagi na takie rzeczy i odniesie błogosławieństwo. Zgadza się to z tekstem: „Bóg się pysznym sprzeciwia, ale pokornym łaskę daje” [Jak. 4:61. Podobne słowa znajdujemy w 1 Piotra 5:5-6 „Także, młodsi! bądźcie poddani starszym, a wszyscy jedni drugim bądźcie poddani. Pokorą bądźcie wewnątrz ozdobieni, gdyż Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje”

Dlatego też, drodzy przyjaciele, cieszymy się, że mamy przywilej podzielenia się pierwszym dłuższym wykładem, ponieważ ufam, iż dzięki Bożej opatrzności to, co mamy i możemy powiedzieć, pomoże wam osiągnąć taki stan serca, abyście odnieśli wielkie błogosławieństwo i odjechali stąd w większym uniżeniu. Chcę wspomnieć prosty przykład, który ilustruje błogosławieństwo pokory, którego pycha może nas pozbawić. Na początku tego roku niektórzy z nas mieli błogosławieństwo uczestnictwa w konwencji w Memphis, Tennessee. Najpierw mnie tam nie było, dojechałem w trakcie i byłem zdumiony niewielką liczbą uczestników — ponad tuzin. Było to tak małe grono, że przeniesiono się z przygotowanej do nabożeństw sali do pokoju jednego z przyjaciół. Nigdy nie brałem udziału w konwencji, z której odniosłem tak wielkie błogosławieństwo, a jedna z przyczyn była następująca: Owi poczciwi przyjaciele w Memphis poczynili przygotowania do dużej społeczności; mieli dobre, przestronne miejsce, by pomieścić sporą ilość, a jednak nie pamiętam ani słowa usprawiedliwiania się, że nie przyjechało więcej osób. Ani słowa narzekania, że nie poczyniono więcej zachęty. Nikt nie zdawał się tego odczuwać, że przyjaciele nie byli sposobni przyjechać, natomiast wszyscy zdawali się być zdeterminowani co do tego, że otrzymali takie błogosławieństwo, iż nie wyglądało, jakoby w ogóle o tym pamiętali, że nie przybyły tam tłumy. Gdyby miała tam miejsce pycha, oglądalibyśmy smutne spojrzenia na twarzach członków zboru i usłyszelibyśmy w ich świadectwach jakieś przeprosiny za to, że nie była to liczniejsza społeczność. Jestem pewny, że było to dla mnie większe błogosławieństwo niż kiedykolwiek wcześniej. Tak samo jest tutaj. Błogosławieństwo nie zależy bowiem od tego, kto tutaj jest, albo od zdolności mówców czy rozmiarów społeczności lub też od tego, jaka jest pogoda, ile macie pieniędzy w kieszeni, czy macie ładny, czy brzydki pokój, lecz od pokory, jaką macie w sercu.

Po drugie: Chciałbym zwrócić waszą uwagę na dwa punkty w tym porównaniu. Chcę przypomnieć karcenie, jakiego doznacie za sprawą pychy oraz sposób, w jaki możecie uniknąć karania, jeśli w waszym sercu jest pokora. Pan za bardzo kocha i ciebie, i mnie, żeby dozwolić na powstanie w naszych sercach czegoś, co sprowadzi na nas niebezpieczeństwo. Gdy twoje dziecko pochwyci jakiegoś groźnego gada, nie pozwolisz mu go przygarnąć, lecz nakażesz mu go szybko wypuścić i nie będziesz przy tym zbyt łagodny. Chodzi o to, że twoje dziecko musi się go pozbyć, bez względu na to, czy ty będziesz miły, czy nie. Tak też jest z Ojcem Niebieskim — jest On świadom tego, że nie ma doświadczenia, które byłoby dla nas gorsze niż pycha. Jeśli mamy ją w naszych sercach, Bóg chce sprawić, żebyśmy się jej pozbyli i użyje do tego rózgi. Pamiętacie, jak Nabuchodonozor — czytamy o tym w Dan. 4- po doświadczeniu poniżenia uczynił wyznanie, w którym wychwala Boga itp. Może zdziwi was, jak Pan zamierza to zrobić. Dam wam przykład na podstawie aktualnego przypadku w jednym ze zgromadzeń.

W pewnym miejscu brat zainteresował się Prawdą kilka lat temu. Był pijakiem itd. i gdy zaczął się interesować Prawdą, niektórzy mówili: >>No, tak, nie można spodziewać się niczego lepszego. Popatrzcie na życie, jakie prowadził; oczywiście, że to na nic<<. A jednak zmienił on swoje życie i czynił postęp w odwrotnym kierunku. Pan błogosławił mu nie tylko w tym, że wzrastał w łasce, ale dał mu też okazję do służby. Człowiek ten zapoczątkował zbór w swoim mieście, a i w okolicznych miasteczkach znaleźli się zainteresowani, tak że prowadził on zebrania w różnych miejscach i jeździł na nie 50 mil lub więcej. Kiedyś zostałem zaproszony do tego miasteczka i ów brat przyszedł za zebranie. Gdy spacerowaliśmy na zewnątrz, powiedział:

>Bracie Barton, wiesz co nieco o moich wcześniejszych doświadczeniach, o moim wcześniejszym życiu; jak Pan nim pokierował i jak mi pobłogosławił. Bardzo to doceniam, ale muszę wyznać, że miałem sporą dozę pychy w związku z tymi sprawami. Często bracia mnie chwalili, mówili o moich wykładach, o tym, że jestem zdolnym mówcą itp. Wiem, że to nie było w porządku odczuwać w ten sposób, ale lubiłem słuchać takich rzeczy, lubiłem myśleć o tym, że potrafiłem zrobić znacznie więcej od nich. Wiem, że to była pycha i że powinienem się jej pozbyć, ale podobał mi się taki stan rzeczy. No i cóż, powiedział, Pan musiał mnie ukorzyć i zrobił to. Jakiś czas temu poczułem się na tyle źle, że nie byłem w stanie pracować. Pewnego dnia człowiek, dla którego pracowałem, powiedział, że się rozłożę, jeśli czegoś nie zażyję i poradził: Wypij szklaneczkę whisky i dodaj coś do niej; to cię postawi na nogi. Jeśli tego nie zrobisz, będziesz musiał położyć się do łóżka. Wiedziałem, że to był dobry środek, a ponieważ sytuacja jest wyjątkowa, zdecydowałem się go zastosować<<. Zażył więc tę dawkę i gdy odzyskał świadomość, znajdował się w domu, w łóżku, po czym usłyszał, co za- szło. Ze sklepu wyszedł pijany, zataczał się po ulicach i na każdym zakręcie wygłaszał kazanie. W końcu dotarł do domu i pomyślał sobie, że wszystko stracone. Stwierdził: >Cały wpływ, jaki osiągnąłem dzięki wysiłkom przez wszystkie te lata, przepadł w ciągu zaledwie paru chwil<<. Widział, że stała za tym pycha i że Pan wykorzystał takl sposób, by go poskromić. On ma dokładnie skuteczny sposób na ciebie, a odmienny dla kogoś innego. Ani wy, ani ja nie możemy myśleć, że uda nam się wytrwać o własnych siłach. Nie ma takiej sytuacji, z której Bóg nie mógłby nas wydostać, pod warunkiem, że zachowamy pokorę. Mówi On w Izaj. 2:11-12: „Oczy wyniosłe człowiecze zniżone będą, a wysokość ludzka nachylona będzie; ale sam Pan wywyższony będzie dnia onego. Albowiem dzień Pana zastępów przyjdzie na wszelkiego pysznego i wyniosłego, i na każdego wywyższonego, że będzie poniżony” To jest dzień, w którym żyjemy. Uniżajmy się więc i usiłujmy wywyższać Pana w swoim życiu.

Po trzecie, ocenia się, że nic nie prowadzi nas bardziej w kierunku wtórej śmierci niż pycha. I nic bardziej nas od niej nie oddała jak pokora. Nie wierzę, że choć jedna dusza miałaby być stracona, chyba że u podstaw leżeć będzie pycha. Tak było w przypadku Szatana i jak uczy Biblia, tak samo będzie ze wszystkimi, co idą szatańskim śladem. Mężczyzna lub kobieta, którzy rozwijają pychę, sami zaciskają sobie stryczek na szyi. Ci, którzy pielęgnują pokorę, zmniejszają prawdopodobieństwo, że ich przypadek będzie z gatunku tych beznadziejnych, jak jest to wyrażone w Przyp. 16:18: „Przed zginieniem przychodzi pycha, a przed upadkiem wyniosłość ducha

Po czwarte, pycha będzie wyolbrzymiać nasze obecne doświadczenia, gdy zaś pokora dawać nam będzie coraz więcej pokoju. Ci, którzy mają wiele pychy w swych sercach, nie mogą cieszyć się z doświadczeń obecnego życia. Przypomina mi się, jak to było z doświadczeniami w moim życiu, a wiem, że i wy jesteście świadomi takich doświadczeń w swoim. Jak często byliśmy pozbawieni błogosławieństwa na zebraniu, ponieważ nie poświęcano nam uwagi, nie poproszono do modlitwy nie zauważano nas w takim stopniu, jak byśmy sobie tego życzyli. To całkiem łatwe: pojechać na konwencję i zostać ograbionym z błogosławieństwa z powodu niewielkiej pychy. Nawet tu, na tej konwencji — może nikt nie wyszedł po was na stację albo było coś nie tak z waszym pokojem, nie był wystarczająco ładny. Pokora skłonna będzie twierdzić: >>No cóż, wszyscy popełniamy błędy; mnie też zdarza się czasem niechcący kogoś zlekceważyć, więc i inni mogą tak postąpić ze mną<<. Pycha powie: >>Nie rozumiem, jak mogą w moim przypadku popełnić jakiś błąd; gdyby tylko wiedzieli, jaki jestem ważny, wysłaliby po mnie delegację. Co takiego? Nie zatrzymali dla mnie najlepszego pokoju?!<< Dla ciebie ta konwencja byłaby stracona i siedziałbyś ze zbuntowanym sercem, ponieważ jest w nim pycha.

Drodzy przyjaciele, prosta prawda jest taka, że pycha stanowi środek, który powodować będzie w waszym życiu wiele bólu i cierpienia, których moglibyśmy uniknąć, gdybyśmy mieli więcej pokory. Chcę być szczery i opowiem wam jedno z moich doświadczeń.

Wiele lat temu, zanim jeszcze zostałem pielgrzymem, uczestniczyłem w lokalnej konwencji. Zebrało się około setki przyjaciół i przez dwa lub trzy dni były przyjemne nabożeństwa. Zostało zaplanowane, że powiem ostatni wykład. Miałem przemawiać od 20.00 do 2 1.30. Po południu ostatniego dnia pojawił się na konwencji brat, którego się nie spodziewano, a miał on spore zdolności i znaczną znajomość Pańskiego Słowa. Braterstwo przyszli do mnie i powiedzieli: >>Brat ten a ten przybył na konwencję i nie zostawimy go bez możliwości usłużenia nam wykładem; musimy uwzględnić go w dzisiejszym programie. Czy miałbyś coś przeciwko temu, żeby odstąpić mu część swojego czasu?<<. Tak też zostało postanowione. Pamiętam, że ów brat zaczął mówić o godzinie 20.00 i był to bardzo pożyteczny wykład. Każdy mógł wyciągnąć z niego dobrą lekcję. Ja odnosiłem błogosławieństwo aż do chwili, gdy nadszedł czas, by brat zakończył swoje wystąpienie. Prawdopodobnie nikt tego nie wiedział oprócz mnie, ale ów brat konty nuował i wcale nie zamierzał kończyć. Nie podobało mi się to. Mówił do 20.45, a potem stwierdził: >>Wykorzystałem już znaczną część czasu brata Bartona<<. Niektórzy mówili, żeby kontynuował, ale nie ja. I przemawiał dalej, aż do godziny 21.00. Zapewniam was, że dla mnie był to najgorszy i najokropniejszy wykład, jaki kiedykolwiek słyszałem; nie było w nim nic dobrego ani pomocnego, a to po prostu dlatego, że w moim sercu była pycha. Wstydziłem się sam przed sobą. Odjechałem z tej konwencji i miałem takie kazanie, jakiego prawdopodobnie nie miał nikt inny. Postanowiłem, że nigdy nie będę zadowolony, dopóki nie znajdę się w miejscu, gdzie jakiś brat wykorzysta cały mój czas. Tak samo powinno być z każdym innym.

Po piąte, pycha obraża się z powodu drobnych afrontów itp. Ktoś, kto ma pychę w sercu, powie: >>Gdy przemawiam do grupy przyjaciół, niektórzy z nich się odwracają<<. Albo stwierdzi: >>Sądzę, że mógłbym powiedzieć tak samo dobre rzeczy jak inni<<. Pycha zauważy także: >>Braterstwo nie głosują na mnie, ponieważ przez długi czas mieszkałem w mieście<<. Pokora czuje różnicę i wie, jak nie zwracać na coś uwagi. Tak dobrze zostało to wyrażone przez psalmistę w Psalmie 69:31-33: „Tedy będę chwalił imię Boże pieśnią, a będę je wielbił z dziękczynieniem. A będzie to przyjemniejsze Panu, niżeli wół albo cielec rogaty z rozdzielonymi kopytami. To widząc pokorni rozradują się, szukając Boga, a ożyje serce ich” Psalmista spogląda na przemianę Wieku Zydowskiego w Wiek Ewangelii, gdy Panu bardziej będzie się podobał duch pokory niż ofiary z cielców i wołów. Jednak, drodzy przyjaciele, jedynymi, którzy mogą tak stwierdzić, są ludzie pokorni. Pycha rzekłaby:

>>Nie chcesz chyba powiedzieć, że się mylę, sądząc, iż jest coś lepszego niż te ofiary?<<. W tej sprawie nie możemy się mylić. Pokorne serce powie: >>Cieszę się, że nastała nowa dyspensacja; cieszę się, że musiano zmienić obrzędy, gdyż teraz wygląda to jakoś lepiej<<. A zatem, drodzy przyjaciele, tak też będzie i z nami. Jeśli więc dostałeś tu, w Tampie, kiepski pokój w stosunku do tego, jakiego oczekiwałeś, to jeśli masz pychę, jesteś nędznikiem; jeśli natomiast jesteś przepełniony pokorą, będziesz się cieszyć, że ktoś dostał lepszy pokój. Itak samo ma być odnośnie wszystkich naszych doświadczeń. Jeśli ktoś potraktuje was nieuprzejmie, to duch pokory sprawi, iż będziecie się cieszyć, że gdyby spotkało to kogoś innego, mógłby nie wytrzymać, ale Bóg zapewnił nam łaskę pokory, która nie obrusza się czymś takim — tak zareagowałaby pokora.

Inny przykład: W trakcie wykładu na pewnej konwencji jeden brat zaczął rozmowę z drugim. Mówcy to przeszkadzało. Zwrócił uwagę zagadującemu bratu i powiedział: >>Nie sądzisz, że byłoby lepiej, gdybyś poczekał do zakończenia zebrania?<<. Ten zaś opowiadał: >>Wyszedłem i chodziłem tam i z powrotem, aż mi się wydało, że owładnął mną Szatan. Zacząłem odczuwać złość na brata, który mi zwrócił uwagę podczas zebrania<<. Dla mnie jednak ów przedstawiony przez niego fakt stanowił podstawę, by uważać, że brat ten nie podszedł do niego tak solidnie, jak powinien. Przykro mi to stwierdzić, ale jest on jednym z tych, co zajmują takie śmiałe stanowisko wobec naszego drogiego brata Russella i jego pracy. Pan dopuszcza na was i na mnie takie próby. Gdy one przychodzą, naszą reakcją powinna być radość z tego, że tak jest. Jeśli takie doświadczenie miałoby się wam przytrafić i jeśli mielibyście zostać ukorzeni, nie złośćcie się, lecz przeciwnie— powiedzcie: >>Cieszę się, stare ciało, że ci się dostało, i mam nadzieję, że oberwiesz jeszcze raz<<. Uczcie się podporządkowywać sobie swoje ciało.

Po szóste: Nie sądzimy, że ci, którzy objawiają taką straszną pychę, doszli do takiego stanu w jednym momencie, ale jeśli będziecie pielęgnować pychę choćby w nieznacznej formie, to będzie się ona rozwijać i urośnie do wielkich rozmiarów, prowadząc do innych rzeczy i stopniowo pycha stanie się tak okropna, że niemożliwe będzie zabicie tego potwora. Pamiętam przypadek jednego brata, który poszedł do jednej ze społeczności, które praktykują usługiwanie i usiadł obok kogoś, kto został wezwany do ofiarowania modlitwy. 0w człowiek powiedział dobrą modlitwę, ale gdy usiadł, rzekł: >>Co o tym myślisz — czy słyszałeś kiedyś lepszą modlitwę od tej?<<. Pycha nie zawsze będzie przybierać takie wyraziste formy, ale może prowadzić nas do okropnych rzeczy.

Chciałbym teraz zwrócić waszą uwagę na 2 List do Tymoteusza, trzeci rozdział. Apostoł mówi tam o czasach ostatecznych. (Proszę, weźcie Biblię i przeczytajcie ten rozdział.) Zrazu mogłoby się wydawać, że owe różnorodne terminy zostały wymienione niedbale i bezładnie, ale jeśli przypatrzycie się uważnie, to jest tam zamierzony porządek i każda rzecz prowadzi do następnej itd. Samolubstwo prowadzi do pychy. Pycha do bluźnierstwa, czyli włożenia w usta Boga tego, czego On nie powiedział. Może nam się zdarzyć, że wyrazimy się w sposób niezgodny z Pismem Świętym; jeśli mamy pychę, nie wycofamy się z danego stwierdzenia, tylko przekręcamy słowo i przypisujemy mu takie znaczenie, jakiego nie posiada. Dalej Apostoł mówi o tych, którzy są pyszni, bluźnierczy, rodzicom nieposłuszni itd. Widzimy, że pycha powoduje brak szacunku dla rodziców itp.

Po siódme: Inne porównanie wskazuje, że pycha sprawi, iż utracimy wiele możliwości do służby, pokora natomiast, przeciwnie — umożliwi nam dostrzeżenie licznych okazji do usługi. Pycha skłoni nas do rozglądania się za szczególnymi okazjami, tak że przeoczymy te, które pokora uznałaby za wartościowe. Pycha sprawia, że będziemy chcieli specjalnych sposobności, a wtedy zlekceważymy okazje, które dostrzegłaby pokora. Nie jest to ani moją, ani wasz sprawą dyktować, jakiego rodzaju możliwości powinniśmy mieć. Mamy z wdzięcznością chwytać się każdej sposobności, jaka się nadarza, zgodnie z Bożą mądrością, jaką nas Bóg obdarował. Pycha każe nam znacznie bardziej patrzeć na to, co zewnętrzne, niż na rezultaty niewidzialne. Pycha wiedzie człowieka do odczuwania niezadowolenia, gdyż stwierdza: >>Nie mogę przy pomocy moich usiłowań nikogo przyprowadzić do Prawdy<<. Pokora powie: >>Nie szukam widzialnych rezultatów, chcę być cierpliwa<<. Pamiętam brata, który opowiadał mi o rozdawaniu broszurek, o tym, że potrafił rozdawać je wszystkim, bogatym i możnym, wykształconym i prostym. Dokładnie tak jest z naszym Ojcem Niebieskim — jest On tak bogaty, że nie musi troszczyć się o to, że w pewnych okolicznościach dzieje się jakaś ewidentna strata, albo jak z deszczem, który pada na ocean i na rzeki, które są wystarczająco mokre. Ten sam Bóg, co zsyła deszcz, rozsyła także owe ulotki. Naszą sprawą jest być wdzięcznym i za to, że mamy możliwości, nieważne, czy widzimy rezultaty, czy nie. Pycha nie chce rozdawać broszurek, lecz mówi, że chce takiego rodzaju okazji, by błyszczeć, by przyciągać uwagę ku sobie. Pokora zaś przeciwnie — mówi: >>Bądźmy uniżonego usposobienia, tak żebyśmy mogli powiedzieć, iż nasza praca nie jest daremna w Panu, niezależnie od tego, czy widzimy skutki, czy nie. Zamierzam trwać w Jego służbie, wiedząc, że On będzie kierował moimi wysiłkami. Służę Mu, ponieważ Go kocham, a nie dlatego, że chcę zyskać jakąś miarę światowych wpływów<<.

Następnie, drodzy przyjaciele — z jeszcze jednego względu pycha odwiedzie nas od wielu sposobności. Pan ma świadomość, że nie byliście gotowi na te wielkie możliwości, że napełnią was one durną, że będą dla was szkodą i dlatego nie dawał wam tych wielkich sposobności. Oto, przykładowo, mamy brata, który nie musi mieć tak wielu naturalnych zdolności, jakich ty byś oczekiwał. Pan natomiast widzi pokorę w sercu tego brata, która usposobi go do pracy dla Pańskiej chwały. Bóg nie tylko odbierze sposobności, jakie mamy, ale powstrzyrna się od udzielania nam okazji do służby, jeśli zezwolimy, by pycha weszła do naszych serc.

Macie pewną odpowiedzialność, i ja również, w stosunku do braterstwa, z którymi jesteście w kontakcie. Chcemy robić to, co byłoby pomocne dla innych. W szczególności dotyczy to pielgrzymów, starszych itp. Nie idźcie do brata i nie mówcie: >>0, bracie, to było wspaniałe. Nie wiem, kiedy słyszeliśmy taki wykład<<. Nie wiecie, jak bardzo tego typu uwagi mogą się przyczynić do upadku brata. W związku z tym powinniśmy być ostrożni w odnoszeniu się do braci pielgrzymów. Powinniśmy działać tak, by im nie szkodzić. Możemy powiedzieć: >>Cieszę się, że Pan przyzwolił, aby wykorzystać cię w ten sposób<<. Po jednym zebraniu brat Bohnet powiedział:

>>Naprawdę się cieszę, że Pan zesłał taki dobry wykład poprzez takiego starego mizeraka, jakim jesteś<<. Wyrażajmy się raczej w taki sposób niż zbyt dobitnie w inny. Zdajemy sobie zatem sprawę z tego, że istnieją wielkie możliwości, a my możemy je utracić, jeśli będziemy posiadać ducha pychy; jeśli jednak będziemy mieć ducha pokory, odniesiemy z tych wszystkich sposobności wielkie błogosławieństwo i stwierdzimy, że nasze możliwości rosną. Jest to pięknie wyrażone w Przyp. 29:23: „Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje”

Po ósme: Człowiek, który ma pychę w sercu, nie jest wolny. Jest on w najgorszego rodzaju niewoli. Natomiast człowiek, który posiada w swym sercu ducha uniżenia, cieszy się najwyższą wolnością. Człowiek pyszny nie jest wolny. Jeśli zostanie poproszony do modlitwy; nie jest wolny, by myśleć o rzeczach, które byłoby najlepiej powiedzieć, nie jest wolny, by wyrazić uczucia swego serca. Powie natomiast: >>Ciekawe, co mogłem wyrazić lepiej, co by ładniej zabrzmiało, co zabrzmiałoby lepiej, niż to powiedział brat ten a ten w swojej modlitwie na rozpoczęcie nabożeństwa<<. Pycha sprawia, że myśli się za dużo o zgromadzeniu, a za mało o Panu. Człowiek, który jest starszym i ma wygłosić wykład, posiadając w sercu pychę, nie będzie mógł tego zrobić, bo pycha każe mu zapytać: >>O czym mam mówić?<<. Będzie się zastanawiał: >>Mógłbym powiedzieć wykład o cierpliwości albo może raczej o kołach w kole z Proroctwa Ezechiela; jeśli powiem o cierpliwości, to — jak sądzę — bardzo pomoże braterstwu. Wszyscy bardzo tego potrzebujemy i byłaby to praktyczna lekcja. Ale jeśli powiem o kole w kołach, to zyskałbym znacznie więcej uznania. Ale bracia mogą też stwierdzić: To było dobre, ale nie tak dobre, jak powiedział brat ten a ten jakiś czas temu. Było w porządku, ale nie nauczyliśmy się nic specjalnie znaczącego. Z drugiej jednak strony mogą rzec: Czyż nie był to przyjemny wykład? Jeśli się nie wie czegoś z Biblii, to czy nie było to właśnie coś wielkiego — mógłbym odnieść z tego tym większą chwałę<<. Ów brat nie jest wolny, by dopomagać ludowi Bożemu, ani też nie jest wolny, by mówić o najlepszych sprawach, dyskutować o rzeczach, które będą budujące i wzmacniające dla ludu Bożego. W jakże strasznych znajduje się więzach. Pamiętam, jak kiedyś jeden brat powiedział do mnie: >Myślałem o tym, żeby w następną niedzielę podzielić się rozważaniem na temat „koła w kołach” ale teraz sądzę, że wezmę inny temat. Chcemy uwolnić się od ducha pychy. Jeśli jakiś brat zaprezentuje pogląd inny, niż my wcześniej posiadaliśmy, to jeśli mamy pychę, zniewoli nas ona i nie dowiemy się, jaki pogląd jest słuszny. Ona wykorzysta całą swoją moc, by nam wmówić, że to druga strona się myli, a my mamy rację. Nieważne, jak mocne byłyby czyjeś dowody — one nas nie przekonają. A my, drodzy przyjaciele, chcemy mieć wolność, by się dowiadywać, co jest lepsze i robić to, co jest słuszne; by swobodnie wypowiadać to, co będzie najkorzystniejsze oraz pielęgnować takiego ducha, który nas wyzwoli i umożliwi z naszej strony jak największą użyteczność dla ludu Bożego.

Po dziewiąte: Przekonujemy się, że nie może nam się przydarzyć nic tak niebezpiecznego jak pycha i odwrotnie, nic bardziej nie uświadamia nam niebezpieczeństwa jak pokora. Wszyscy mamy słabości i wiemy, że stale się one ujawniają. Jeśli, drodzy przyjaciele, mamy ducha pokory, będziemy je rozpoznawać i jeszcze bardziej stanowczo z nimi walczyć. Z drugiej zaś strony, jeśli mamy ducha pychy, nie rozpoznamy ich i będziemy ślepi na to, co nam zagraża.

Po dziesiąte: Pycha będzie wywoływać kłopoty, gdy zaś pokora będzie im zapobiegać. Jest wiele spraw, na które pycha wywiera wpływ. Weźmy spotkania ludu Bożego. Przypuśćmy, że jakiś brat lub siostra powiedzą coś niezbyt akuratnego. Prawdopodobnie mieli właściwą myśl, ale nie wyrazili jej tak stosownie, jak by mogli. Pokora da przyzwolenie na taki sposób wyrażenia się i będzie skłonna wyprostować ten mały błąd. Inaczej jest z pychą, która zechce pokazać, jak wiele wie.

Z jeszcze innego względu pycha rodzi problemy. Prowadzi nas ona do myślenia, że nie dostajemy tego, co nam się należy, że jesteśmy usuwani w cień, że w ostatnich wyborach powinniśmy byli zostać wybrani na starszego, że powinniśmy być częściej proszeni do modlitwy itp. Wskutek tego wzrasta korzeń goryczy, który szukać będzie sposobu, by się jakoś wydostać na zewnątrz.

Po jedenaste: Słowo Boże poświadcza, że pycha stać będzie jak wielka bariera na drodze do naszej przychylności ze strony Boga i Jego ludu, gdy zaś pokora będzie do tego dopomagać. Bardzo pięknie zostało to wyrażone przez proroka: Izaj. 57:15: „Bo tak mówi on najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętem, mieszkami z tym, który jest skruszonego i uniżonego ducha, ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych” Możemy zauważyć, że dzieci Boga, które pielęgnują pychę w swych sercach, nie mogą mieć takiej społeczności z Bogiem, jaką cieszyliby się, gdyby nie było w nich pychy. To samo sprawdza się w przypadku Bożego ludu. Jeśli macie w sobie ducha pychy, będzie on nakierowany na wywieranie wpływu na wasz związek z ludem Bożym. Cały czas narastać będzie gorzkość w waszych sercach i nie będziecie mieć zadowolenia ze społeczności.

Po dwunaste: Ponadto niemożliwe jest, aby ktokolwiek z dzieci Bożych czuł to samo względem brata, który posiada ducha pychy. Wiem, na przykład, że jeśli znajdzie się taki brat, wyczulony z powodu pychy, to nigdy mu nie wystarczy poświęcanej jego osobie uwagi, będzie za dużo o sobie myślał, narzekając na to lub owo, co ktoś zrobił. My zaś stwierdzimy: >>Nie zależy mi na jego towarzystwie, bo mogę powiedzieć coś, co go urazi; dlatego go unikam, jako że jest to najlepsza droga, by mu pomóc<<. Często znajdują się tacy, którzy stale zaznaczają, że ktoś nie traktuje ich tak samo, jak oni traktują innych. Zdajemy sobie sprawę, że musimy czynić różnice i jeśli brat nie jest takiego usposobienia, żeby dało mu się pomóc, nie mamy wywierać na niego nacisku, bo moglibyśmy go zranić. Pycha prowadzi do wielkich przykrości i niezadowolenia. Natomiast pokora sprzyja wielkiej radości. Wiem, że kocham was tak bardzo, że jeśli zobaczyłbym przejawy pychy, nie czułbym się zbyt szczęśliwy; gdyż mam świadomość grożącego wam niebezpieczeństwa. Z drugiej strony, gdybyście ją odkryli we mnie, napełniłoby to wasze serca smutkiem. Wiem, że za bardzo was kocham, a wy za bardzo kochacie mnie, żebyśmy zasmucali nawzajem swoje serca. Postępowanie w duchu uniżenia sprawi radość w sercach naszych braci, bo przecież staramy się naśladować pokorę naszego Mistrza.

Po trzynaste: Pycha będzie nas coraz bardziej prowadzić do harmonii z duchem tego świata i odwrotnie — nic nie wyrwie nas szybciej od świata niż pokora.

Gdy w czasach Przybytku na pustyni Bóg nakazał Mojżeszowi zbudować Namiot Swiadectwa, rzekł mu, że ma on być tak usytuowany, aby brama była zawsze zwrócona na wschód, a sam Przybytek na zachód, niezależnie od tego, jakie było podłoże. Dostrzegacie sens? Najwyższy kapłan mógł wejść do Miejsca Swiętego jedynie w kierunku przeciwnym do drogi, jaką podążał świat. Tak i my możemy dostać się do Miejsca Swiętego jedynie przez pójście śladem naszego Mistrza w kierunku przeciwnym do tego, w jakim zmierza świat. Jeśli jednak pielęgnujemy pychę, będzie to podążanie w tym samym kierunku co świat, który poważa pychę i uznaje ją za cnotę. Prorok wyraża to w Mal. 3:15: „Owszem, pyszne mamy za błogosławione, ponieważ się ci budują, którzy czynią niezbożność, a którzy kuszą Boga, zachowani bywają Inne wersety ukazują nam piękno pokory, jak czytamy: „Błogosławieni ubodzy w duchu” czyli ci, którzy są pokorni, którzy są łagodni i mają uniżonego ducha.

Są dwie formy pychy: pierwsza: samopoważanie i druga: samoakceptacja. Pierwsza forma dotyczy naszej opinii na własny temat; to uznanie, jakie mamy dla samych siebie. Druga odnosi się do opinii innych o nas oraz do naszego stosunku względem opinii, jakie inni o nas posiadają, czyli pragnienia, żeby mieli o nas dobre zdanie. Pokora mówi: >>Bardzo doceniam to, że Bóg dał mi dom, w którym zostałem wyćwiczony, bo dzięki temu odnoszę korzyść, jakiej nie odniósłbym w przeciwnym razie<<. Mamy mieć taki rodzaj pokory, który mówi: >>Jestem wdzięczny Bogu za to, że dał mi tyle przywilejów<<. Pycha zaś nakaże nam myśleć, że jesteśmy ważniejsi od niemalże wszystkich, że inni ludzie popełniają błędy, ale nie my, że inni ludzie nie dość dla nas robią.

Wracając do naszego nagłówkowego tekstu, czy sądzicie, że Pismo Święte mówi to na darmo? Czy nie uważacie, że pycha musi być straszną rzeczą, skoro Biblia tak wiele mówi przeciwko niej i czy nie sądzicie, że pokora jest czymś chwalebnym, skoro Biblia mówi o niej tak dużo i zachęca nas, byśmy się o nią starali?

Drodzy przyjaciele, oby Bóg w swej łaskawości pomógł i mnie, i wam myśleć o lekcjach z naszego codziennego życia w duchu pokory, abyśmy ostatecznie zostali uznani za godnych owego najbardziej wywyższonego miejsca we wszechświecie, jakie Bóg może kiedykolwiek komuś dać, czyli połączenia się z Panem Jezusem. Amen.

Conyention Report

Strzeżenie serca

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Chicago, Illinois, piqtek, 24 czerwca 1910.

Samorzutnie nasuwa się pytanie, co ma być naszym tematem — o czym będę dziś mówić. Myślałem o wielu zagadnieniach, jakie moglibyśmy omówić. Sądzę, że moglibyśmy porozmawiać o Mojżeszu czy o Eliaszu, moglibyśmy mówić o kołach w kołach, jak i o wielu innych sprawach, ale ostatecznie postanowiłem, że przeznaczymy to popołudnie na porozmawianie o was. Pomyślałem, że najlepiej zrobić to tak: wybrać jakiś fragment z Pisma Swiętego, w którym Pan miał was na myśli, umieszczając go w Biblii, i wziąć to za podstawę dla naszego rozważania. Chcemy przez to sprawić, byście czuli, że cokolwiek mamy do powiedzenia, kierowane jest do was. Nie chcemy, żebyście odnosili to do kogokolwiek innego. Zawsze lubię podkreślać i uzmysławiać tę myśl. Pamiętam, jak niedawno temu mówiłem wykład na temat pychy i pewien dobrotliwy brat, który, jak sądzę, jest tu dzisiaj, podszedł do mnie po zakończeniu zebrania i powiedział: >>Bracie Barton, było w twoim wykładzie kilka pomocnych kwestii; w trakcie twojego wykładu pomyślałem: Co za traf, że moja żona jest tutaj; obróciłem się, by zobaczyć, czy słucha tego wszystkiego, ale wydawało się, że drzemie<<. Ja zaś rzekłem: >>Bracie, byłbym prawie skłonny powtórzyć to jeszcze raz — dla twojego pożytku<<. Zdałem sobie sprawę, że choć brat ten powiedział to z odrobiną humoru, istnieje jednak pewne ryzyko w związku z tymi kwestiami. Mamy skłonność stosować te rzeczy do kogoś innego, zamiast traktować je wyłącznie osobiście. Jak przed momentem zaznaczyliśmy, wybraliśmy tekst, który Bóg umieścił w Biblii, mając was na uwadze — was indywidualnie i osobiście — i mam nadzieję, że gdy go przeanalizujemy, będzie on więcej znaczył dla każdego z was.

Gdy postanowiłem, że będę przemawiał do was, pojawiło się pytanie: Z jakiego punktu widzenia powinniśmy was omawiać? Zastanawiałem się, czy mamy mówić o waszej wiedzy, czy o waszych zdolnościach, o waszych pragnieniach czy o tym, jak słuchacie. Uznałem, że najlepiej będzie porozmawiać o waszym sercu. Pod pewnym względem jest to najważniejsza rzecz, jaką posiadacie wy i najważniejsza rzecz, jaką posiadam ja. Potem zastanawiałem się, co należałoby powiedzieć o sercu. Myślałem sobie, czy mam wam powiedzieć, że rok temu osądziłem wasze serce jako dobre, czy to, że działanie waszego serca w waszym życiu wywarło na mnie wrażenie, gdy was pierwszy raz spotkałem; pomyślałem: nie, zajmę się dniem dzisiejszym i będę mówił o strzeżeniu naszych serc dzisiaj. Tak więc za nasz tekst obraliśmy te słowa, które nasi drodzy braterstwo umieścili nad naszy mi głowami: „Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż serca twego; bo z niego żywot pochodzi” [Przyp. 4:23].

W Słowie Bożym serce” używane jest często jako synonim uczuć, zamiarów, motywów, pragnień. Pamiętacie, na przykład, jak jest to zobrazowane w słowach apostoła Pawła w Hebr. 8:10, odnoszących się szczególnie do przyszłego wieku; mówi on o metodzie, jaką Pan posłuży się w tym czasie, i stwierdza, że Bóg włoży swoje prawo w ich umysły i napisze je na ich sercach. Myśl o włożeniu prawa w umysł wskazuje, że musimy pojąć to prawo intelektualnie, umysłowo. Bóg zamierza dać im poznanie prawa. Jednak na tym nie poprzestanie. On nie tylko ma zamiar włożyć prawo do ich umysłów, ale po tym, jak posiądą umysłowe poznanie Boskich wymagań, dojdą do coraz większej dla Niego miłości i w ten sposób Bóg wypisze te same prawa na ich sercach. To samo jest prawdą i dzisiaj w związku z nami, drodzy przyjaciele. Jeśli chcemy właściwie ocenić dowolną rzecz z tego, co Bóg ma dla nas, to umysłowe poznanie nie wystarczy; musimy osiągnąć również uznanie serca dla takich Spraw.

Nasz tekst pomaga nam też uzmysłowić sobie, jak ważne jest strzeżenie serca — „Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż serca twego; bo z niego żywot pochodzi” Słowa te odciskają w nas myśl, że to na strzeżeniu serca mają być osadzone stałe pragnienia naszego życia. Gdyby Pismo Święte głosiło:

„Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż serca twego; bo z niego pochodzi chwała nie miałoby to aż tak dużego znaczenia. Wskazywałoby, że strzeżenie serca byłoby miarą chwały jaką dostaniemy i moglibyśmy pomyśleć na przykład tak: >>Nawet jeśli nie uda mi się ustrzec mojego serca, to itak dostanę jakąś chwałę, choć nie najwyższą<<. Gdyby Pan powiedział: „Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż serca twego; bo od tego zależy stanowisko, jakie zajmiesz w Królestwie” znaczyłoby to jeszcze coś innego, ale nie całkiem wskazywałoby na to, co jest tak ważne w myśl słów, jakie mamy zanotowane. W takiej formie przekazują nam one myśl, że wszelkie nasze nadzieje na przyszłość, nasze przyszłe życie zależy od strzeżenia serca.

Ktoś mógłby powiedzieć: >>Nie myślę, że wszystko miałoby zależeć od naszych serc, od naszych intencji, naszych motywów, naszych pragnień; mnie się wydaje, że Pismo Swięte powinno było rzec: Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż twojej wiedzy, bo z niej żywot pochodzi; albo dlaczego nie stwierdza raczej: Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż twojej pozycji w Kościele, bo z niej żywot pochodzi; dlaczego nie mówi: Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż swoich relacji z braćmi, bo z nich żywot pochodzi<<. Jednak nie, prorok pomija te wszystkie rzeczy i stwierdza: „Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż SERCA twego” Mamy świadomość, że te wszystkie inne kwestie są ważne. Pan zakazuje nam mówić cokolwiek, co w jakiś sposób zaszkodziłoby czerpaniu korzyści z właściwej znajomości Bożego Słowa. Zdajemy sobie sprawę, że pozycja w Ciele Chrystusowym jest bardzo ważna. Zauważamy, że jest wiele zasadniczych rzeczy w naszym życiu. Ale w waszym przypadku, drodzy przyjaciele, jak i w moim, najważniejszą sprawą ze wszystkich jest strzeżenie serca, bo gdy ponad wszystko strzeżemy swego serca, to nawet jeśli mamy niedostatki, jeśli brakuje nam niektórych spośród tych innych rzeczy — wszystko jest w porządku. I odwrotnie, gdybyśmy z całej siły naszego jestestwa starli się o te inne rzeczy, a zaniedbali strzeżenia serca, to nic nam to nie da. Byłoby to jak w sytuacji człowieka, który rozważał kupno domu. Zobaczył dom, który mu się podobał; poszedł, aby go obejrzeć, stwierdził, że odpowiada mu położenie i że w zupełności zadowala go liczba pokoi; uznał, że całkowicie podoba mu się rozkład i wielkość pomieszczeń itd. Gdy już był pewien, że dom spełnia wszystkie inne warunki, przekonał się, że nie jest on wcale na sprzedaż. Choćby wszystkie inne uwarunkowania były zadowalające i choć korzystne było rozmieszczenie pokoi, a położenie domu bardzo dobre, jak i wszystko inne — cóż z tego, jeśli dom ten nie był na sprzedaż? Gdyby natomiast, drodzy przyjaciele, dom ten był na sprzedaż, wtedy wszystkie inne kwestie miałyby swój wkład w ostateczny kształt poszukiwanego domu. Tak samo jest z nami. Jeśli mamy odpowiednią znajomość Bożego Słowa, jeśli należycie oceniamy nasz przywilej społeczności z drogim ludem Bożym, jeśli w jakimś stopniu wykorzystujemy okazje w Pańskiej służbie, a następnie, drodzy przyjaciele, nade wszystko strzeżemy swego serca, wówczas wszystkie te sprawy będą się liczyć. Gdy natomiast w jakiejś mierze zwracamy uwagę na te inne sprawy, a lekceważymy to, do czego odnosi się nasz tekst, wtedy wszystkie pozostałe kwestie nie mają wartości.

Wielu uważa, że nasze intencje, nasze motywy mają niewielkie znaczenie, jeżeli tylko — jak to wyrażają — dobrze postępujemy. My jednak chcemy powiedzieć, że prawda jest taka, iż nasze intencje, nasze motywy, nasze pragnienia stanowią znacznie ważniejszą część w rozwoju naszego chrześcijańskiego charakteru i naszej nadziei na przyszłość niż cokolwiek innego. Kwestią jest nie tyle to, co robisz, ile to, co chcesz robić. Nie tyle chodzi o to, kim jesteś, ile o to, kim starasz się być — jaki pragniesz być; nie tyle chodzi o to, czego dokonałeś, ile o to, jakie w tym względzie były twoje intencje. Jeśli wszystkie nasze intencje są w porządku, wtedy my też jesteśmy w porządku; jeśli wszystkie nasze intencje są złe, wówczas i my jesteśmy cali źli.

Ten sam pisarz, który jest autorem naszego tekstu, stwierdza w Przyp. 23:7, że „jak człowiek myśli w sercu swoim, takim jest” [wg KJV; polskie przekłady oddają to inaczej — przyp. tłum.]. Pan nas sądzi; i nie sądzi nas poprzez naszą wiedzę; nie sądzi na podstawie naszej działalności; nie sądzi nas w oparciu o ilość naszej służby, jaką byliśmy w stanie wykonać; nie sądzi nas przez pryzmat naszej częstotliwości uczestniczenia w zebraniach; nie sądzi nas w oparciu o opinię, jaką mamy pośród braci; w ogóle nie sądzi nas na podstawie jakichkolwiek zewnętrznych przejawów, lecz spogląda do serca — do tego serca, o którym nasz tekst stwierdza, że „z niego żywot pochodzi” i na podstawie którego Pan osądza, czy nadajemy się na miejsce w Jego Królestwie, czy nie — czy jesteśmy gotowi, by w ogóle otrzymać miejsce we wszechświecie.

Ktoś spyta: >>Jak zatem możemy stwierdzić, jakie są nasze intencje? Chciałbym się przekonać, czy moje intencje są słuszne, czy poprawne są moje pragnienia i motywy Dalej, jak mogę stwierdzić, czy są one dobre, czy złe?<< No cóż, drodzy przyjaciele, musimy pamiętać, że w pełnym, stosownym sensie tego słowa, nie zawsze możemy to zdecydowanie orzec. Innymi słowy, przekonujemy się, że nasz osąd jest niedoskonały; możemy zauważyć, czy nasze serca są prawe, ale jeśli nasze serca są złe, mogą nas one z łatwością oszukać. Dlatego stwierdzamy, że dzisiaj wiele jest na świecie milionów tych, którzy pochwalają swoje postępowanie, a jednak nie pochwala go Bóg. Pamiętamy, jak apostoł Paweł wyraził to w Liście do Koryntian. Mówi on braciom korynckim, że nie ma to dla niego najmniejszego znaczenia, czy będzie go sądził jakiś sąd ludzki — „Aleć u mnie to jest najmniejsza, żebym był od was sądzony, albo od sądu ludzkiego; lecz i sam siebie nie sądzę. Albowiem choć nic na się nie wiem, wszakże nie przeto jestem usprawiedliwiony; ale ten, który mnie sądzi, Pan jest” [1 Kor. 4:3-4]. W jednym z tłumaczeń jest to oddane jeszcze trafniej: „Albowiem do niczego się nie poczuwam, lecz to mnie jeszcze nie usprawiedliwia, bo tym, który mię sądzi, jest Pan” [w. 4 NB]. I tak, drodzy przyjaciele, zauważamy, że zgodnie ze słowami apostoła Pawła ktoś mógłby czuć, że jego intencje były dobre, gdy w rzeczywistości były one złe. Możemy być oszukani odnośnie swoich intencji i dlatego dzisiejszego popołudnia staramy się odkryć nieco z filozofii w tym zakresie — jak zachować nasze serca prawe, czyste i dobre. Dostrzegamy bowiem, z jaką łatwością można zostać oszukanym, zwiedzionym i sprowadzonym w ten sposób na błędną drogę.

Pamiętajmy, drodzy przyjaciele, że Pan przykłada drugorzędną wagę do tego, co robimy, jak to już zaznaczyliśmy. Pan patrzy na nasze serca, na motywację, jaka nas skiania do tego, co robimy. Przekonujemy się, że całe mnóstwo rzeczy, które same w sobie są zupełnie słuszne, zostanie przez Niego potępionych, gdyż nie stał za nimi właściwy motyw. Również ta myśl wyrażona jest w Przypowieściach, gdzie znajdujemy takie oto stwierdzenie: „Wyniosłość oczu i nadętość serca, i oranie niepobożnych są grzechem” [Przyp. 21:4]. Zapytacie: Czy jest coś grzesznego woraniu? To nie czynność orania jest grzechem; oranie jest w zupełności dobre i właściwe. Natomiast człowiek, który orał pole, mając złego ducha w swym sercu, człowiek, który orał swe pole, mając złe intencje, człowiek, który orał swoje pole, mając złe myśli, człowiek, który orał pole, by zarobić pieniądze i wydać je w sposób samolubny i światowy — takiego oranie było grzechem. Grzech tkwi nie w czynności orania; w rzeczywistości, z rolniczego punktu zapatrywania, oranie tego człowieka mogło być lepsze niż innego, a jednak to ów człowiek, który wykonał najlepszą orkę, mógł popełnić grzech, zaś człowiek, który zaorał najgorzej, mógł zyskać pochwałę Boga. Wszak Bóg nie patrzył na sam akt orki. Bóg nie patrzył na to, czy bruzdy były proste, lecz na intencje, na ducha, jaki był w sercu tego człowieka. Oto dlaczego taka niewinna czynność jak orka stała się grzechem — z powodu grzesznych motywów człowieka, który wykonywał tę pracę.

Stwierdzamy, że nawet rzeczy religijne same w sobie stają się grzeszne, gdy stoi za nimi zła pobudka, zgodnie z oświadczeniem wyrażonym w Izaj. 66:3: „Inaczej ten, kto zabija wołu na ofiarę, jakoby zabił człowieka” Dawno, w tamtych dniach lud żydowski miał nakazane składanie ofiar z wołów; było to częścią wymagań żydowskiego Zakonu. Tu zaś mamy powiedziane, że człowiek, który złożył taką ofiarę, jest taki sam, jakby zabił człowieka. Oczywiście nie dlatego, że popełnił jakieś straszne przestępstwo, ofiarując wołu jako takiego; taka była religijna powinność; był to akt, który zazwyczaj zyskiwał aprobatę Pana Boga. Ale dlaczego człowiek ten został sklasyfikowany jako morderca, gdy ofiarował tegoż wolu? Lud Izraela zaczął odstępować od Boga i opuszczać właściwe ścieżki, zaś rezultat tego był taki, iż zbyt często do złożenia ofiary z wolu nakłaniał duch pychy, czczej chwały i robienia tego na pokaz. W związku z tym ów człowiek ofiarujący wolu czynił to nie dlatego, że chciał pokazać Bogu, jak bardzo pragnie uczynić to dla Niego, lecz ofiarował wolu z chęci okazania innym, jak bardzo chce to zrobić w służbie dla Boga; chciał uczynić widowisko ze swej pobożności i z tego punktu widzenia Bóg potępił jego postępek; był to grzech.

Możesz powstać, by ofiarować modlitwę i może to być najbardziej elokwentna modlitwa ofiarowana na tej konwencji, ale jeśli intencją twojego serca było zrobienie wrażenia na ludziach tym, jak jesteś znacznie bardziej uzdolniony w zakresie modlitwy niż niektórzy z braterstwa, jeśli miałeś na myśli skierowanie uwagi na swoje talenty w tym kierunku, wówczas mogę ci powiedzieć, że Bóg nigdy nie usłyszał tej modlitwy. W Jego oczach ta modlitwa była grzeszna, złe były intencje. Mogło być tak, że modlitwa sama w sobie była bardzo trafnie wyrażona; mogło być tak, że każda myśl w tej modlitwie była zgodna ze Słowem Bożym; możliwe, że naprawdę wyraziłeś uczucia wielu serc lepiej, niż uczyniłby to ktoś inny, ale jeśli pobudką czy pragnieniem była chęć — a tak właśnie było — zabłyśnięcia przed społecznością, wtedy, drodzy przyjaciele, Bóg nie usłyszał tej modlitwy. Gdy ty ofiarowałeś swoją modlitwę, Bóg uznał ją za modlitwę tych serc, które na nią zareagowały; to oni się modlili, ale ten, który ofiarował modlitwę, został pominięty; została ona przypisana im, ponieważ ich serca były prawe, a to jedno nie.

W ten sposób, drodzy przyjaciele, widzimy ważność utrzymywania naszych serc prawymi we wszystkich takich sprawach. A zatem jest to bardzo poważna kwestia, czy intencje naszych serc zostaną rozpoznane przez Pana w takim stopniu jak tam. Faktem jest, że intencje i motywy serca liczą się znacznie bardziej niż sama czynność. Możesz popełnić czyn zły sam w sobie, może być on bardzo zły, tak zły, że zaszokuje nawet niektórych wokół ciebie, a jednak jeśli w twoim sercu była najczystsza intencja, jeśli w twoim sercu było pragnienie uczczenia i uwielbienia Boga, wówczas nie ma znaczenia, jak bardzo inni cię potępili — Bóg cię nie potępia; masz uznanie u Boga, gdyż widział On twoją intencję. I przeciwnie, jeśli robimy coś, co samo w sobie jest zupełnie poprawne, co zyskałoby pochwałę i uznanie wszystkich dookoła, a jednak stał za tym inny duch, pragnienie dumy, chęć pokazania się, wówczas Bóg tego nie pochwali; wtedy mogą to pochwalić inni, ale Bóg potępi.

Mając na uwadze tę myśl, chcemy stałe osądzać samych siebie i udawać się do Słowa Bożego, do Księgi, którą Bóg dał nam po to, by nas nauczyć, jak oceniać nasze intencje. Pamiętacie, że w Hebr. 4:12 jest powiedziane:

„Bo Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić zamiary i myśli serca” [NB]. Stwierdzamy więc, że to Słowo Boże jest tym, co uzdolni nas do rozróżniania zamiarów, motywów, myśli i pragnień naszego serca, i to tylko proporcjonalnie do tego, czy będziemy udawać się do Słowa Bożego po to, by znaleźć coś na temat tych rzeczy.

Jeśli, z drugiej strony, mamy zamiar zgadywać i mówić: >>No cóż, myślę, że jestem tak samo dobry jak ten a ten, to sądzę, że jeśli on jest dzieckiem Boga, ja też muszę nim być<< albo >>Po prostu uważam, że<< lub też >>Wiem, że moje serce jest w porządku, wiem, że moje zamiary są dobre<< — wówczas, drodzy przyjaciele, jest prawdopodobne, że nie udajecie się do Słowa Bożego po to, by oceniać zamiary i motywy serca; wasz osąd jest nie tylko bezwartościowy, lecz także bardzo błędny i mylący. Jeśli natomiast nasza ocena zawsze trzyma się upodobań Słowa Bożego, nie sprowadzi nas to daleko z drogi. Uznajemy zatem, że Pan naprawdę jest jedynym, który ma nas sądzić. On jest jedynym, który może trafnie odczytać intencje serca — tak jak wyraża to tekst: „I nie ma stworzenia, które by się mogło ukryć przed nim, przeciwnie, wszystko jest obnażone i odsłonięte przed oczami tego, przed którym musimy zdać sprawę” [Hebr. 4:13 NB]. Jakkolwiek uznajemy, że Bóg jest naszym sędzią, my również mamy pewne rzeczy do osądzenia i nie chcemy czekać, aż nasz bieg się zakończy, a wtedy Pan wytknie nam wiele błędów, jakie popełniliśmy. Chcemy je poznać już teraz, aby poprawić swoje postępowanie i zmienić kurs, jakim podążaliśmy, w takim stopniu, żeby mógł być zgodny z wolą Bożą.

Zauważamy przeto, drodzy przyjaciele, że jeśli chcemy być w porządku, powinniśmy swoje sprawy zaczynać nie od słów i działań, lecz od myśli, zamiarów, motywów i pragnień serca. Nie ma znaczenia, co to będzie, nie ma znaczenia, czy jest to coś, co zdarzyło się naprawdę, czy coś, czego możliwość przydarzenia się przyszła nam na myśl; chodzi o to, żeby widzieć, iż nasze serce zawsze było czyste w związku z daną sprawą. Dla ilustracji:Przypuśćmy, że pojawią się w was takie na przykład myśli — powiecie sobie:

Teraz wiem, że wielu z ludu Pańskiego często nie okazuje ducha Pańskiego w swoich stosunkach z braćmi; jest wiele przykładów, że bracia i siostry zachowali się nieuprzejmie względem innych braci czy sióstr; przypuśćmy, że kiedyś przytrańło się to mnie. Załóżmy, że zostałem źle zrozumiany i źle mnie potraktowano; jak zareaguję, jeśli zdarzy się coś podobnego? Niektórzy z Pańskiego ludu powiedzą: O, nie, to się nigdy nie zdarzy.

Drodzy przyjaciele, nie wiecie, co może się wydarzyć. Nie bądźmy z gatunku tych, co oszukują samych siebie i myślą: My nie będziemy mieć żadnych prób. Nie chciałbym, żebyście sądzili, iż nie mam zamiaru przechodzić żadnych prób. Wiem, że potrzebuję doświadczeń. Są one niezbędne, jeśli mam kiedyś znaleźć się w Bożym Królestwie. I wy potrzebujecie doświadczeń, dlatego nie chcemy zwodzić samych siebie, mówiąc: 0, nie, nie ma żadnych prób. Próby są i będzie ich więcej, drodzy przyjaciele. W innym miejscu, i nie myślcie, że jeśli te próby przyjdą, zawsze będą łagodne i przyjemne, że będą czymś, z czym łatwo się uporamy. Możecie być pewni, że gdy przyjdą doświadczenia, będą tak niespodziewane, jak to tylko możliwe. Przyjdą z nieoczekiwanego źródła; dadzą o sobie znać w nieoczekiwany sposób i będą powiązane z innymi niespodziewanymi okolicznościami w waszym życiu. A zatem, drodzy przyjaciele, nie chcemy zaślepiać naszego umysłu na fakt, że takie próby przychodzą, lecz chcemy wiedzieć, jak mamy wyjść im naprzeciw. I oto poj awia się myśl: >>Chcę wyjść im naprzedw z czystym sercem. Chcę mieć właściwy zamiar, właściwy motyw, właściwe pragnienie w moim sercu, gdy te próby nadchodzą<<. Nie zawsze możemy stanowczo powiedzieć, że mamy pewność, iż odniesiemy zwycięstwo. Chcemy zwyciężyć, będziemy się starać o odniesienie zwycięstwa i jest to najwyższy cel, na jaki możemy mieć nadzieję. Możemy próbować odnieść sukces, a jeśli próbujemy, to w oczach Bożych już to osiągnęliśmy. Jak już powiedzieliśmy, Bóg nie patrzy na rzecz samą w sobie, ale na wolę. Jeśli jest wola, wówczas liczy się to jako czyn dokonany, choć w rzeczywistości tego nie zrobiliście. Na przykład, jeśli w waszym sercu jest wola, pragnienie, by iść do pracy kolporterskiej, to jesteście w tej pracy. Powiecie: >>Nie, nie jesteśmy<<. Poczekajcie, aż wstaniecie tam w górze, a na Bożej liście kolporterów zobaczycie swoje nazwisko. Fakt jest taki, że Bóg patrzy na wasze ochocze serce i jeśli w waszym sercu jest ta wola, to jesteście jednymi z Bożych kolporterów. Wy jednak powiecie: >>Czy brat lub siostra nie mogliby się zbyt łatwo oszukiwać w tym względzie? Czy nie ze zbytnią łatwością powiedzą: Chcę, choć w rzeczywistości wcale nie chcą?<<. Oczywiście, drodzy przyjaciele. Ale Pan to widzi. To bowiem pokazuje, że ich intencje serca nie były czyste. Możecie zwodzić samych siebie, myśląc, że wasze intencje są w porządku, ale nie to jest problemem, czy oszukujecie samych siebie w tym względzie, lecz to, czy wasze intencje są naprawdę w porządku. Faktem jest, że jeśli waszym pragnieniem naprawdę było przystąpienie do pracy kolporterskiej, to tak by było — jakimś sposobem moglibyście się do niej dostać. Jeśli się w niej nie znaleźliście, to tylko dlatego, że albo było to całkiem niemożliwe, albo tak naprawdę tego nie pragnęliście. Istnieje stare powiedzenie, że jeśli jest wola, jest i sposób, i nie wiem, czy jest jakieś lepsze odniesienie dla prawdziwości tej zasady niż poświęcone, chrześcijańskie życie. Drodzy przyjaciele, jeśli chcecie uczynić jakąś rzecz, jesteście bardzo blisko wykonania; jeśli nie chcecie, wtedy zwycięstwo w danej sprawie uda się wam osiągnąć tylko za cenę największego wysiłku.

Wiadomo, że istnieje wielka ilość osób tylko połowicznie zainteresowanych Panem i Jego pracą. Obawiam się, że jest bardzo wielu takich, którzy sądzą, iż kochają Pana, sądzą, że ich On interesuje, ale ów dobitny fakt, że nie wkładają takiego wysiłku, jak by mogli, jest dowodem, iż nie są gorliwi i ich determinacja nie bierze się z całego serca — nie jest pobudzana przez taki rodzaj serca, o jakim mówi nasz tekst — z serca, które należycie trzyma się mądrości udzielanej przez Boga. Wiem niestety, że znaczna część Pańskiego ludu popełnia ten błąd. Wyobraźmy sobie, że jeden brat stwierdza:

>>Postanowiłem zająć się pracą kolporterską. Istnieją pewne przeszkody, ale zostawiłem tę sprawę w rękach Pana. Jeśli Pan usunie te przeszkody, uznam to za posłany mi dowód, że Pan chce, abym podjął tę pracę kolportera<<. Drodzy przyjaciele, to wskazuje na serce, któremu czegoś brakuje. Dlaczego? Ponieważ jeśli w swoim sercu masz należytą gorliwość, jeśli pragnienie twojego serca jest takie, jak być powinno, nie będziesz czekać na usunięcie przeszkód; będziesz się starał o daną pracę, nawet jeśli są jakieś trudności, lub sam spróbujesz je usunąć. Jak wiadomo, zależy to od naszej wierności dla Pana. On mówi: „Kto zwycięży, dam mu siedzieć z sobą na stolicy mojej” [Obj. 3:21]. Nie znaczy to, że ten ktoś nie miał nic do przezwyciężenia, bo Pan usunął wszystkie przeszkody: oznacza natomiast, że nawet jeśli były przeszkody na drodze, ten ktoś je pokonał i dzięki łasce Bożej osiągnął zwycięstwo w tym biegu. A zatem, drodzy przyjaciele, nie czekajmy, aż przeszkody zostaną usunięte. Bądźmy w tej sprawie absolutnie szczerzy. Jest to bowiem kwestia, która mnie tak bardzo zaskakuje: Pośród ludu Pańskiego znajduję zbyt wielu takich, którzy w pewnej mierze doceniają te sprawy, ale wciąż niewystarczająco poważnie. Dlaczego, drodzy przyjaciele? Gdyby niektórzy z was przejawiali taki sam zapał w tych sprawach, jaki przejawiacie przykładowo w sprawach codziennych, pomyślcie, jakich dokonałoby to zmian w waszym życiu! A jednak z natury rzeczy to właśnie te sprawy powinny stać na czele naszych zwykłych, codziennych przedsięwzięć.

Wiem, że w przypadku każdego z nas pojawiają się na drodze przeszkody. Jedną z nich jest zdrowie. Ludzie mówią: >> Mam takie kiepskie zdrowie; nie wiem, ile będę mógł zrobić w Pańskiej służbie z powodu mojego słabego zdrowia<<. No cóż, Wiem, że czasami zdrowie stanowi barierę, przeszkodę do pokonania, a mimo to jestem pewny, że jest wielu braci i sióstr, którzy pokonali tę barierę. Jak wiele jest przykładów takich osób, które przystąpiły do pracy kolporterskiej pomimo tego, że ich zdrowie zdawało się być przeszkodą nie do pokonania, ale dzięki Boskiej opatrzności udział w tej pracy stał się dla nich błogosławieństwem w takim stopniu, że ich zdrowie jest dzisiaj lepsze i są w stanie nadal kontynuować tę działalność. Myślę, że często jest to sprawdzianem. Pan może dozwolić na nasze słabe zdrowie, aby nas wypróbować i ukazać, czy jesteśmy na tyle szczerzy, by usiłować niezależnie od tego, czy nasze zdrowie jest dobre, czy złe. Jeśli mamy wolę, wówczas przekonamy się, że uda nam się pokonać takie trudności, których przezwyciężenie wydawało nam się prawie niemożliwe.

Pamiętam przypadek pewnego dobrego brata. Myślę, że jest on tu dzisiaj, ale nie sądzę, że będzie mu przykro, jeśli wspomnę ów incydent i to, jak duże zrobiło to na mnie wówczas wrażenie, chociaż nic o tym nie powiedziałem, jakkolwiek naprawdę się bałem, że wywrze to taki sam wpływ na tego brata, jaki widziałem u innych. Pamiętam, jak przed kilku laty brat ten przyszedł do mnie i powiedział: >>Bracie Barton, moja żona i ja chcielibyśmy wziąć udział w pracy kolporterskiej, ale jedna rzecz stoi nam na przeszkodzie<<. Wspomniał coś o zdrowiu, ale nie uważał on tego za trwałą przeszkodę. >>Jest jednak coś, powiedział, co naprawdę stanowi dla nas przeszkodę. Mam pewną posiadłość, zapisaną na moją żonę, a czuję, że to ja powinienem zadysponować tą własnością. Mam poczucie, że w mojej sytuacji nie mogę tego wynająć, gdyż niezależnie od tego, jacy będą najemcy, dokonają oni prawdopodobnie pewnych zniszczeń, tak że czuję, iż muszę tę posiadłość sprzedać. Nie mogę wszakże, oznajmił, dostać za nią tyle, ile jest warta. Jest ona warta o wiele więcej niż najlepsza cena, jaką mogę dostać. Gdybym sprzedał tę nieruchomość, podjąłbym się pracy kolportera<<.

Pamiętam pomysł, jaki wtedy przedłożyłem temu bratu. Powiedziałem: >>Bracie, jeśli chcesz iść do pracy kolporterskiej, musisz zrobić jedną rzecz: pozbyć się tej własności za taką cenę, jaką możesz za nią otrzymać. Nie chcielibyśmy podejmować pracy Pańskiej bez jakichkolwiek kosztów; chce my być chętni ponosić ońarę<<. Pamiętam, że przyszła mi wtedy do głowy myśl, że jeśli ten dobry brat nie osiągnie stanu, w którym będzie miał mniej stresu związanego z wartością swojej nieruchomości, prawdopodobnie Pan zapewni mu jakieś inne bolesne doświadczenia. Obawiam się, że taka jest droga bardzo wielu z nas. Boję się, że znajdujemy się dzisiaj na niebezpiecznym gruncie i że jest tak dlatego, że nie posiadamy w naszych sercach takiej gorliwości, jaką powinniśmy posiadać. Nasze serca muszą być pełne zapału, gorliwości i wierności dla Pana, a jeśli takie nie są, wcześniej czy później popełnimy błąd.

Nie możecie mówić: >>0, mnie nic nie odmieni<<. Słyszałem wielu braci i wiele sióstr, zaświadczających wielokrotnie, że nigdy nie mogliby uwierzyć inaczej ani spojrzeć na sprawy w innym świetle. Chcę powiedzieć, że nie ma większego błędu w waszym życiu. Możecie widzieć sprawy w takim świetle tylko tak długo, jak długo starcie się wznosić ku temu światłu. Jak długo ze wszelką pilnością strzeżecie swoich serc, będziecie znajdować się na bezpiecznym gruncie, ale jeśli tego nie zrobicie, znajdziecie się na gruncie pełnym niebezpieczeństw. Wiem, że tu, na takiej jak ta konwencji, kwestia zwiedzenia, jeśli chodzi o nasze intencje, wydaje nam się błaha. Mamy tu prawdopodobnie około tysiąca braci i sióstr dookoła nas, jesteśmy pod wpływem ducha tego zgromadzenia, tak jak słyszeliśmy w pieśni, jaką wszyscy z zaangażowaniem wykonaliśmy, słuchamy wykładów i może to czasem wywoływać ciarki na skórze, i czuje się coś w rodzaju przekonania:

>>O, wiem, po czyjej jestem stronie, wiem, że jestem po Pańskiej stronie!<<. Ja też to wiem, drodzy przyjaciele, ale pozwólcie mi stwierdzić, że to wcale nie jest żaden dowód. Na konwencji łatwo jest myśleć, że wasze intencje są dobre, ale teraz podejdźmy do sprawy z innej strony: Czy zanim przybyliście na tę konwencję, kwestie te zajmowały takie nadrzędne miejsce w waszym życiu, jak zajmują na konwencji? Czy — jeśli pozwalają wam na to zwykłe codzienne troski — wiele rozmyślacie o tych sprawach? Czy zajmują one wasze myśli i czy tak samo są przedmiotem waszego żywego zainteresowania w domu, jak są tutaj? Czy jesteście tak samo aktywni w przemierzaniu swoj ego miasta, by rozdawać ulotki tym, którzy mają uszy ku słuchaniu, jak czynni jesteście tutaj, korzystając z tych nieznacznych sposobności podczas konwencji? Widzicie, drodzy przyjaciele, na tym rzecz polega: Jeśli intencje są właściwe, nie będziemy czekać na dużą konwencję, aby być gorliwym i przejętym. Wiem, że tak jest w służbie pielgrzymiej; wiem, że docieramy do miejsc, w których spotykamy braterstwo przepełnione gorliwością, a ich żarliwości nie da się wprost opisać. Prawdopodobnie jakiś brat podejdzie i powie: >>Bracie Barton, ogromnie się cieszę, że brat ten a ten jest tak bardzo zainteresowany zebraniem; nie przychodził bowiem od roku<<. My zaś pomyślimy: >>No cóż, ja wiem, gdzie ten brat się podziewał<<. Znam przypadek sprzed około osiemnastu lat z Filadelfii, mojego rodzinnego miasta. Był tam brat, który przy okazji konwencji był tak aktywnym pracownikiem jak nikt inny, a wcześniej był na zaledwie kilku nabożeństwach i po konwencji też chyba tylko na paru — to wszystko. Nie chcemy się oszukiwać w tej kwestii. Nie chcemy, żeby zrodziła się w nas myśl: >>Wiem, że jestem po Pańskiej stronie, popatrzcie na moją gorliwość i zainteresowanie; cieszę się ze społeczności ludu Pana i to jest dla mnie dowodem, że wszystko jest ze mną w porządku<<. Jednakże, drodzy przyjaciele, może być tak, że stracicie możliwość okazania wierności względem Pana w swoim domowym otoczeniu, w swoim rodzinnym mieście i dlatego nie dajcie się zwieść myśleniu, że są to dowody waszego poświęcenia dla Pana, o ile równocześnie nie byliście Mu oddani w innych sytuacjach, gdy nie było wokół tysiąca braci i sióstr, którzy by wam pomagali, wspierali was i dodawali otuchy.

Widzimy więc, że jeśli zamiary są słuszne, poczynimy największe wysiłki, na jakie nas stać, żeby te zamiary zrealizować. A jeśli potem, gdy już uczyniliśmy ze swej strony wszystko jak najlepiej, aby przeprowadzić owe zamysły, zawiedziemy — Pan nigdy nie policzy tego przeciwko nam, gdyż On wie, że chcemy dobrze, chcemy czynić Jego wolę i chcieliśmy uczcić Go w swoich sercach, nawet jeśli z powodu słabości ciało nie potrafiło się w zupełności dostosować do pragnień i intencji serca.

Poj awia się teraz pytanie, jak długo mamy strzec ponad wszystko naszych serc. Czy chodzi o jakiś szczególny punkt czasowy? My twierdzimy, że nie, drodzy przyjaciele. Jest bowiem bardzo wielu takich ludzi na świecie, którzy w jakimś stopniu uczą się sekretu strzeżenia swoich serc, ale nigdy nie dochodzą do związku przymierza z Panem i nigdy nie osiągają poznania Pana i Jego dobroci tak, jak myśmy poznali. Słowo przetłumaczone tutaj jako „strzec rzeczywiście zawiera w sobie myśl o pilnowaniu i o to tak naprawdę chodzi — jesteśmy otoczeni przez wrogów, a wrogowie ci chcą wtargnąć do naszego serca. Musimy ich trzymać z daleka. Chcemy pilnować naszych serc, żeby nie wstrzyknęli tam oni jakiejś trucizny.

Pamiętacie, jak nasz Zbawiciel wyraża to w kazaniu na górze: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądają” (Mat. 5:8). Obecnie wiemy, że w rzeczywistości nie możemy być czystymi. Jest to poza kwestią, żeby się dzisiaj spodziewać doskonałego życia, ale możemy mieć czyste serca, możemy mieć czyste intencje, motywy, pragnienia i tego oczekuje od nas Pan. Teraz nie możemy w tym względzie osiągnąć satysfakcji. I nie osiągniemy, dopóki nie obudzimy się podobni do Niego, gdyż chcemy czegoś więcej niż czystości naszych serc; chcemy być zupełnie czyści, chcemy być doskonali — całkowicie. Pan jednak zdaje sobie sprawę, że nie może tak być w obecnym wieku, więc też tego nie oczekuje, oczekuje natomiast czystości serca i mówi nam, że ten, którego serce jest czyste, jest błogosławiony „Błogosławieni czystego serca.

Teraz, drodzy przyjaciele — czy doszliśmy do tego miejsca, czy nie — chcemy strzec swojego serca, chcemy stać na jego straży, nawet jeśli nie jest ono dzisiaj czyste; chcemy pilnować swego serca, aby nie dostawała się do niego nieczystość. Jeśli doprowadziliśmy nasze serca do stanu czystości, chcemy ich strzec po to, by jeśli raz zostały oczyszczone, nie powróciła do nich nieczystość i by nie znalazły się ponownie w takim stanie jak na początku.

Kim są ci wrogowie, przed którymi mamy strzec swoich serc? Jest ich bardzo wielu. Pierwszym z nich jest na przykład pycha, a wiemy, że jeśli pycha raz dostanie się do serca, to niezwykle poważną sprawą jest jej usunięcie. Gdy pycha została usunięta z serca, musimy nieustannie i niezachwianie stać na straży, żeby owa pycha nie powróciła i znów nie podjęła swej szkodliwej działalności. Pamiętajcie też, że jeśli nasze intencje są słuszne, to okaże się to w naszych zdecydowanych usiłowaniach, by zachować swoje serca czystymi.

Sądzę, że zostało to dobrze zilustrowane przez Pana Jezusa. Pamiętacie na przykład, jak był On kuszony przez Szatana i jak Szatan skierował swoje pokusy pod koniec czterdziestu dni na pustyni; pamiętacie, jak było — nasz Pan stanowczo oparł się Szatanowi. Pismo Święte mówi, żeby dawać odpór diabłu, a ucieknie od nas. Jezus dał odpór diabłu i uciekł on od Niego, dokładnie tak, jak głosi Pismo. Pan Jezus oparł się Przeciwnikowi tak zdecydowanie, że ten już nigdy nie powrócił. Później Przeciwnik na wiele sposobów usiłował atakować Jezusa, ale nigdy nie próbował Go zwieść na błędną drogę takimi metodami jak poprzednio. Prawdopodobnie Szatan powiedział sobie: >>Człowiek ten jest tak absolutnie poważny, że widzę, iż Mu nie dam rady; tylko marnuję czas. Jaki będzie pożytek z tego, że staram się Go usidlić? Jest On zbyt zdeterminowany w swojej gorliwości dla swego Niebieskiego Ojca<<. Takie powinno być nasze usposobienie. Obawiam się, że gdy Przeciwnik podchodzi nas jakimiś pokusami, wahamy się: >>0, no cóż, muszę odnieść zwycięstwo<<. Przeciwnik jednak dostrzega wahanie i myśli sobie, że spróbuje znowu i może następnym razem mu się uda. Po niedługim czasie przychodzi ponownie i mamy tę samą pokusę, tylko prawdopodobnie w nieco innej formie. On ma świadomość, że nie opieramy mu się tak poważnie i stanowczo jak kiedyś.

Jeśli chodzi o działanie pychy, to Przeciwnik będzie zachwycony, jeśli zaszczepi tylko odrobinę ducha pychy w naszych sercach. My musimy go odeprzeć, musimy strzec naszych serc — strzec z całą pilnością, jeśli chcemy odeprzeć pychę. Jak mamy to zrobić? Gdy tylko przychodzi nam do głowy jakaś myśl w rodzaju zazdrości bądź krytyki — na przykład: >>Uważam, że nie poświęcają mi dość uwagi; zdaje się, że nie jest o mnie zbyt głośno; nie powołali mnie jeszcze do modlitwy<< — na taką myśl powinniście odpowiedzieć: >>Wynoś się z mojego umysłu; nie potrzebuję takich myśli; nie zamierzam wcale o czymś takim myśleć<<. Gdy myśl powróci, odeprzyjcie ją i wykażcie zdecydowanie w tej kwestii. Załóżmy, że myśl taka będzie pojawiać się dalej. Dalej z nią wałczcie. A jeśli nadal będzie powracać? Nadal kontynuujcie walkę, drodzy przyjaciele. Pan naprawdę chce, żebyśmy byli wytrwali. „Tym, którzy przez wytrwanie w uczynku dobrym szukają sławy i czci i nieskazitelności, odda żywot wieczny” [Rzym. 2:7]. Uznajemy, że owa wieczna nieskazitelność będzie nieodzowna. Nie spodziewacie się chyba, że będziecie walczyć tylko kilka lat, a potem koniec? Chyba nie przypuszczacie, że tym razem będziecie potrafili się poddać i złożyć zbroję? Jeszcze nie, drodzy przyjaciele; praca Pana w nas jeszcze się nie skończyła i powinniście zdecydowanie walczyć tak długo, jak Pan was tu zostawi. Jeśli was zostawi na trzydzieści, czterdzieści czy pięćdziesiąt lat, kontynuujcie walkę. Powiecie: >>Nie sądzę, że to potrwa tak długo<<. Nie, ja też tak myślę, ale chcę, żebyśmy mieli tę determinację, że tak czy owak będziemy trwać w tym boju. Chcemy należeć do tej klasy, która jest tak bardzo zdecydowana być wierną Panu, że może Mu wyznać: >>Drogi Ojcze Niebieski! Cieszę się, że czas jest krótki, cieszę się, że wkrótce praca ta się zakończy, ale drogi Ojcze Niebieski, tak bardzo miłuję Twojego ducha, tak bardzo jestem zdecydowany posiadać więcej tego samego chwalebnego usposobienia w swoim sercu i w swoim życiu, że jeśli powiesz, iż jedyną drogą, by to osiągnąć, jest pozostawienie mnie tutaj na pięćdziesiąt lat lub dłużej, dlaczegóż nie miałbym chcieć pozostać nawet tak długo? Jestem zdeterminowany, by walczyć do końca tych pięćdziesięciu łat po to, by osiągnąć więcej Chrystusowego podobieństwa<<. Chcemy strzec naszych serc przed wkroczeniem do nich pychy. Usiłujcie odpierać pychę; sprzeciwiajcie się każdej myśli wiodącej do pychy. Mamy świadomość, że wystarczy dozwolić na zaledwie odrobinę pychy w naszych sercach — nawet nie musimy jej zachęcać, a jedynie zaniechajmy straży, jak miało to miejsce w związku z tą odrobiną — a pycha wejdzie i przystąpi do swego śmiercionośnego dzieła, na koniec zaś okaże się, że nie nadajemy się na stanowisko w Królestwie.

Następnie pamiętajmy również, że po to, abyśmy mogli skutecznie walczyć z tym wrogiem, będzie absolutnie konieczne posiadanie takiego nastawienia, w którym zawsze będziemy gotowi się uniżyć. Wiecie, że nie da się utrzymać pychy na zewnątrz, jeśli nie mamy wewnątrz pokory, a jak się przekonujemy, odbywa się to za cenę własnego poniżenia. Stwierdzam, że nie ma nic bardziej trudnego dla dziecka Bożego od poniżenia samego siebie. Możemy znieść pokorę, gdy w nas uderzy. Gdy jest wymuszona z zewnątrz, wówczas ją przyjmujemy, ale upokorzyć samego siebie, rzeczywiście i dobrowolnie zająć takie stanowisko, poprzez które sami siebie wystawimy prawdopodobnie na pośmiewisko, oraz postawę, za sprawą której w niektórych sytuacjach będziemy może źle zrozumiani, czasem zostaniemy skrytykowani lub nas źle potraktują itd. — to jest, drodzy przyjaciele coś, co pociągnie za sobą koszty, a jednak to jest duch, jakiego chce Pan. Wydaje mi się, że dziecko Boże pragnie uczyć się, jak być małym. Jeśli pamiętacie, Pismo Swięte porównuje chrześcijanina do klejnotu:

„Cić mi będą, mówi Pan zastępów, w dzień, który Ja uczynię, własnością” [KJV „klejnotami”] [Mai. 3:17]. Jak wiecie, jedną z cech klejnotu jest rozmiar; jest on bardzo mały, a ja się obawiam, że zbyt wielu z nas nie chce być małymi. Chcemy zachować swoją wielkość, chcemy być kimś, chcemy być kimś ważnym, jak było kiedyś. Przyjaciele, jakże powinniśmy się radować, iż z łaski Bożej zaistnieją takie okoliczności, że znajdziemy się na najniższej do wyobrażenia pozycji. Jakże powinniśmy się cieszyć z takiego poniżenia, uzmysławiając sobie, że ten, kto się poniży, zostanie w odpowiednim czasie wywyższony przez Boga, jeśli przyjmie to poniżenie we właściwym duchu.

Nie tylko pychy nie chcemy dopuścić do naszych serc. Jest jeszcze nieufność. Wydaje mi się, że tak ciężko przychodzi ludowi Bożemu mieć zaufanie i należytą wiarę w Pana. Oni Mu stale niedowierzają. Znajdziemy wielu, którzy o swojej rodzinie będę opowiadać w ten sposób: >>Mam kilkoro dzieci; jeśli poświęcę swoje życie Panu, co to będzie oznaczać? Jaka będzie w przyszłości moja relacja względem dzieci? Jaką mogę mieć nadzieję na zajmowanie się nimi w wieku, który nastanie itd.? Poświęciłbym się, gdyby nie to<<. Drodzy przyjaciele, widać w tym niedowierzanie i brak ufności w Panu. Czy oczekujecie, że Pan wam pokaże, dlaczego chce, abyście zrobili kolejny krok, zanim go wykonacie? W takim razie, jeśli tego właśnie oczekujecie, nie jesteście z wiary Abrahamowej, ponieważ nie taka była droga Abrahama. Gdy Bóg powiedział Abrahamowi, że ma iść na odległe miejsce i ofiarować tam swego syna, swoje dziecko, Izaaka, Abraham nie odrzekł:

>>Panie, dlaczego chcesz, abym to uczynił? Dlaczego chcesz, żebym ofiarował Izaaka? Dlaczego, Panie, czyżbyś nie pamiętał, że mi powiedziałeś, iż w Izaaku będzie nazwane moje nasienie? Jeśli teraz złożę Izaaka na ofiarę, to będzie to naprawdę sprzeczne z uczynioną przez Ciebie wcześniej obietnicą<<. Abraham nie mówi o tym ani słowa; o nic Boga nie pyta. Musiał sobie pomyśleć: >>Skoro Bóg mówi, że tak trzeba, to trzeba i nie będę się za bardzo martwił, co by to miało znaczyć, gdyż na koniec wszystko będzie dobrze. Wiem to. Wiem, że Bóg nie kazałby mi uczynić niczego, co byłoby nierozsądne, niczego, co nie byłoby właściwe, dlatego też będę posłuszny<.

Drodzy braterstwo, jest możliwe, że żyjemy w czasie, gdy cieszymy się światłem znacznie większym, niż posiadał Abraham, a jednak nie mamy tejże miary posłuszeństwa, skoro mówimy: >>Panie, pokaż mi, jak będzie, a wtedy zrobię krok!<< Drodzy przyjaciele, oddajmy nasze dłonie w Boże ręce i powiedzmy: >>We wszystkim Ci zawierzam; nie wiem, jak będzie — a co więcej, nie spodziewam się, że jeśli miałbyś mi powiedzieć, w pełni to wszystko zrozumiem i uchwycę, lecz, drogi Panie, jakkolwiek będzie, będzie dobrze, a swoje zaufanie do Ciebie zamierzam okazać przez to, że uczynię skok w ciemność<<. W pewnym sensie słowo to ma takie właśnie znaczenie. Nie wiemy, co poświęcenie na nas sprowadzi albo jak na nas wpłynie, ale wiemy, że tak czy owak wszystko będzie w porządku i jesteśmy skłonni ponieść koszty. Mówimy: >>Panie, jestem chętny, jestem pełen dobrej woli<<, i Pan przyjmuje tę gotowość.

A teraz, drodzy przyjaciele, w jaki sposób wasze poświęcenie wpłynie na wasze stosunki z dziećmi — czy sądzicie, że Pan by chciał, żebyście się poświęcali w taki sposób, który zniweczyłby waszą wieczność lub jakoś inaczej zaszkodził w przyszłym życiu waszym relacjom z tymi, których kochacie? Już sam fakt, że Pan was prosi, abyście uczynili ten krok, pokazuje, że tak jest dobrze; chodzi jedynie o to, żeby chcieć uczynić ten krok, a po tym, jak go zrobicie, pamiętać, że Pan wskaże wam przyczynę, filozofię całej tej sprawy, ale Pan nie zamierza tłumaczyć wam tego wcześniej — zanim ten krok uczynicie; On chce, żebyście uczynili go wiarą — jak i we wszystkich podobnych sprawach. Nie możecie docenić wspaniałej nagrody, jaka jest nam dzisiaj oferowana. Gdybyśmy przez jedną minutę ujrzeli przebłysk tej chwały za zasłoną, nie byłoby w ogóle kwestii naszej wierności; wszystkie doczesne rzeczy zostałyby odłożone na bok, nasze upodobania, sympatie i antypatie, to, że może zostaliśmy gdzieś niesprawiedliwie potraktowani; cokolwiek by to nie było — zostałoby usunięte na bok, gdyż chwała by to wszystko przyćmiła. Różnica polega tylko na tym, że ona tam jest, ale nie można jej zobaczyć. Jest ona dokładnie taka, jaką byś zobaczył, ale jeszcze jej nie widziałeś. Czyż nie możemy bardziej polegać na Bożym Słowie, bardziej, niż gdybyśmy daną rzecz rzeczywiście sami ujrzeli? A zatem, drodzy przyjaciele, nie chcemy okazywać braku ufności.

Tak samo jest i z innymi kwestiami. Sprawa czasu ucisku — wydaje mi się, że wielu spośród ludu Pana zanadto o nim rozmyśla. Nie do was ani nie do mnie należy zamartwianie się czasem ucisku lub też własnym położeniem; sprawy te możemy złożyć w Pańskie ręce i nie musimy poświęcać im zbyt wiele uwagi. Więcej ufajcie Panu i mniej myślcie o osobistym zaangażowaniu w tych sprawach. Powinniście mieć ufność w Panu we wszystkich takich kwestiach. My nie wiemy, jak będzie; nawet jeśli sprawy przybiorą w ciągu następnych dwóch lat najgorszy obrót, tak jest dobrze. Nie ma znaczenia, przez co musimy przejść albo ile musimy stracić lub też ile nas to będzie kosztować — przejawiajmy więcej zaufania do Pana, więcej wiary w tym względzie. W ostatnich kilku latach poznałem wiele przypadków braterstwa, którzy próbowali uciec przed czasem ucisku i sporządziłem coś rodzaju listy tych przypadków, ale nie znam ani jednego wyjątku od zasady, że tam, gdzie usiłowano uciec przed czasem ucisku, tym szybciej popadano w niedolę. Jeśli ktokolwiek z was myśli o tym, jeśli rozmyślacie o uporządkowaniu waszych spraw, to bez względu na ich rodzaj, zaniechajcie wszelkich planów, które miałyby na celu poczynienie jakichś zabezpieczeń na przyszłość. Cwiczmy się pod względem większej ufności w tym zakresie i bądźmy pewni, że tak jest lepiej. Jeśli okażecie brak wiary, będzie to ze szkodą i dla was samych, i dla tych, których kochacie.

Nie tylko ów brak zaufania chcemy trzymać z dala od naszych serc, podobnie jak pychę, ale jest coś jeszcze innego, co powinniśmy z naszych serc usunąć, a mianowicie ducha, który jest znużony czynieniem dobrze. Znacie słowa Apostoła z Gal. 6:7-9: „Nie łudźcie się: Bóg nie dozwoli z siebie szydzić. A co człowiek sieje, to i żąć będzie: kto sieje w ciele swoim, jako plon ciała zbierze zagładę; kto sieje w duchu, jako plon ducha zbierze życie wieczne. W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy” (BT). Zauważamy, drodzy przyjaciele, jak bardzo ważne jest to, żebyśmy byli uważni, bo inaczej zmęczy nas czynienie dobrze, a jest całkiem sporo sposobów, by stać się znużonym w czynieniu dobrze. Niektórzy z Pańskiego ludu są znużeni wędrówką naprzód, chcieliby zatrzymać się tam, gdzie są; są też tacy, których czynienie dobrze znużyło w tym sensie, że są zmęczeni byciem tam, gdzie są. Chcieliby się nieco cofnąć, tam gdzie już byli. Nie chcemy żadnego z tych rodzajów znużenia. Uważam, że bardzo często to właśnie owo zmęczenie w czynieniu dobrze doprowadziło do licznych poglądów na temat zamknięcia drzwi oraz zapieczętowania wszystkich wybranych, a poglądy takie wyznaje bardzo wielu spośród braterstwa. Wielu z braterstwa niepokoi się w związku z kwestią zamknięcia drzwi i chcą wiedzieć, czy drzwi zostaną zamknięte w tym roku, czy w przyszłym. Drodzy przyjaciele, nie sądzę, że powinniśmy się bardzo martwić sprawą zamknięcia drzwi. Chodzi o to, żeby być tak samo gorliwym, niezależnie od tego, czy myślicie, że drzwi zamkną się jutro, czy jakby miały się zamknąć następnego dnia; jak i o to, by trwać na tej drodze aż do końca. Sądzę, że nawet po zamknięciu drzwi ci, których serca są prawe, nie będą się starali myśleć, że są one zamknięte. Wierzę, że jeśli drzwi są zamknięte, znajdzie się trochę takich, którzy będą znużeni czynieniem dobrze i którzy z ulgą westchną, mówiąc:

>>Nie będę już mieć żadnej pracy<<. Jest też inna klasa, która się w związku z tym poczuje inaczej. Pójdą i będą stukać w drzwi oraz patrzeć, czy nie uda im się ich otworzyć oraz pytać, czy nie mogliby jeszcze czegoś zrobić dla Pana. Myślę, że to jest duch, jakiego pragniemy — duch, który nie martwi się o to, czy drzwi są zamknięte, lecz niepokoi się tym, żeby uczynić dla Pana wszystko, co możliwe, dopóki drzwi stoją otworem. Wiemy, że Przeciwnik może oszukać ogromnie wielu ludzi podsuwaaniem myśli, że drzwi są zamknięte, podczas gdy wcale nie są. Wydaje się to dziwne, ale jest wiele podobnych przypadków. Znam wiele przykładów braterstwa, którzy porzucili pracę ochotników, mówiąc: >>Cała praca tutaj została już wykonana; być może jest praca gdzie indziej, ale nie tutaj, tu wszystko jest zrobione<<. Nie zdają sobie sprawy, co tracą. Kontynuujmy działalność tak długo, jak możemy, nawet po zamknięciu drzwi. Starajmy się trwać przy pracy po tym, jak zostaną zamknięte, gdyż będziemy po bezpiecznej stronie; odniesiemy z tego błogosławieństwo, nawet jeśli dla innych będzie już za późno, by błogosławieństwo otrzymać.

Są pewne rzeczy, które usiłują dostać się do naszych serc, a my chcemy je od tego powstrzymać. Zauważcie jednak, drodzy przyjaciele, że jest powie- dziane: „Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż serca twego”: Nie jest po- wiedziane: Strzeż serca twojego brata. Czasem zbyt łatwo przychodzi nam myśleć: >>Gdybym tylko mógł zająć się sercem tamtego brata — mówię wam, utrzymałbym je w czystości; utrwaliłbym w nim rzeczy właściwe, a złe bym usunął<<. A jednak, drodzy przyjaciele, nie możecie tego zrobić. Nie możecie strzec mojego serca, a ja nie mogę strzec waszego. Jest to w naszym wzajemnym interesie. Co więcej, nawet Pan nie strzeże naszych serc. Mamy bowiem napisane: „Strzeż serca twego”; Pan ma swoją pracę do wykonania, ale i my mamy swoją część. Jednakowo złą rzeczą byłoby oczekiwać, że Pan wykona naszą część, jak i ze strony Pana byłoby błędem oczekiwać, że my wykonamy to, co należy do Niego; mamy świadomość, że jest to niemożliwe. On wiernie wykona swoją część, a my wykonujmy teraz swoją.

A następnie, drodzy przyjaciele, pamiętajmy, że strzeżenie naszego serca to praca, którą trzeba wykonywać z całą pilnością. „Z całą pilnością strzeż swego serca” [Przyp. 4:23 BT]. To nie oznacza: Jak strzegłeś swego serca w ostatnim roku? Czy nie udało ci się to całkiem dobrze? Nie o to chodzi. Pilność oznacza trwanie w czymś wytrwale, cierpliwie, zdecydowanie. Chcemy być w tej kwestii pilni dziś itak samo pilni w tym względzie jutro, i jest to ważna rzecz. Ważną rzeczą nie jest upewnienie się, czy spotka nas sprawiedliwość na świecie. Tego nie oczekujemy. Ważną rzeczą nie jest to, by sprawy układały się dokładnie w taki sposób, jak my byśmy chcieli. Ważną rzeczą nie jest to, żebyśmy mieli lekkie czasy. Nie tego oczekujemy. Tym, czego oczekujemy, jest strzeżenie naszych serc z całą pilnością. Nie chodzi o pilnowanie naszych interesów czy pieniędzy bądź też naszej opinii, możliwości czy czasu — lub czegokolwiek innego; z tych rzeczy zrezygnowaliśmy. Możemy je wszystkie oddać Panu dla chwały Jego sprawy, ale z całą pilnością strzeżcie swojego serca, bo życie ma tam swoje źródło.

Jak możemy strzec swoich serc? Na różne sposoby. Uważamy, że modlitwa pomaga w strzeżeniu naszych serc. Ponadto, gdy poznajemy braci i dostrzegamy ich wierność i oddanie dla Pana, to to również będzie nam pomagać w pilnowaniu swoich serc. Dalej, zauważamy, że możemy stać na straży swoich serc poprzez bezustanne usiłowanie, by odsuwać te rzeczy, które byłyby przeciwne duchowi Pana nie tylko w sercu, ale też i w ciele. I wreszcie, możemy strzec swego serca, codziennie karmiąc, ośmielając i odżywiając owe dobre cechy, jakie Bóg w nim umieścił i jakie chcemy tam zachować. Uznajemy, że od tego zależy nasza nadzieja życia wiecznego. Idea byłaby taka: Za każdym razem, gdy robimy coś dobrze, to jakbyśmy stawiali krok w tym kierunku; gdy zaś robimy coś źle, to jest to krokiem w innym kierunku. Odwieść mogą nas tylko te rzeczy, które są umyślne. Jeśli robisz coś dobrego, ale jest to zrobione raczej spontanicznie, bez zamiaru zrobienia czegoś specjalnego — to nie jest to coś chwalebnego. Gdy zaś zrobiłeś coś złego, a w istocie nie chciałeś tego zrobić i nie było to twoim celowym zamysłem, nie jest to przeciwko tobie. Natomiast wszystko, co pochodzi z serca, czy to dobro, czy zło, liczy się albo na naszą korzyść, albo jest przeciwko nam. Dlatego za każdym razem, gdy mamy dobrą myśl, za każdym razem, gdy zmagamy się w swoim umyśle z duchem pychy lub podszeptem samolubstwa — cokolwiek by to nie było — odnosimy zwycięstwo i wykonujemy krok w dobrym kierunku. Jeśli w tym wytrwamy, wkrótce będziemy mieć doskonałe serce. I przeciwnie, gdy uczynimy coś, co jest przeciwne duchowi Pańskiemu, w tym też kierunku stawiamy krok, nawet jeśli była to tylko błaha sprawa, na przykład niewielka myśl — po prostu jedna myśl przeciwna względem woli Pana — a ośmielanie jej jest krokiem w złą stronę; jest to kierowanie się w stronę miejsca, gdzie nasz przypadek będzie beznadziejny, gdzie nasz charakter będzie beznadziejnie zły; jeśli natomiast postąpiliśmy dobrze, zmierzamy do miejsca, gdzie nasz charakter będzie „beznadziejnie” dobry. Nie sądźcie, że stanowi to różnicę, czy dopuściłem się tej złej myśli jakiś czas temu; nie stanowi to żadnej różnicy. Owa myśl ma wpływ na wasz charakter. Może się wam wydawać, że miała niewielkie znacznie, ale nie jest ważne, jak była mała — i tak było to w kierunku złego charakteru i może spowodować ostateczną zgubę. Z drugiej jednak strony, za każdym razem, gdy podtrzymujemy dobre myśli, coś szlachetnego, jakieś myśli błogosławione, wówczas taka dobra myśl dopomaga nam iść w dobrym kierunku, bliżej owego celu, jakim jest doskonały charakter, gdzie Pan będzie nam mógł nareszcie powiedzieć: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do radości pana swego” [Mat. 25:2 1 NB].

Drodzy przyjaciele, nie chcę nic więcej, jak tylko utwierdzić w waszych umysłach słowa tego tekstu: „Z całą pilnością strzeż swego serca, bo życie ma tam swoje źródło” [BT]. Jeśli sprawy życia nie układają się dla was zbyt pomyślnie, dzieje się tak dlatego, że nie strzegliście swoich serc. Wszyscy możemy to zrobić. Aby to robić, nie musisz być bogaty; nie musisz być wykształcony; nie musisz wcale być uznawany za kogoś, kto ma możność to uczynić; najpokorniejszy, najbiedniejszy z nas może to robić. Wiem, że jeśli będziemy się o to starali, by strzec swoich serc, Pan nam pokaże, jak to robić i gdzie jest niebezpieczeństwo, i w końcu Pan wywiedzie nas jako zwycięzców — więcej niż zwycięzców, poprzez Tego, który nas umiłował i wystawił nam przykład oraz stanowi zadośćuczynienie za nasze niedostatki przez zasługę swojej kosztownej krwi. „Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż serca twego; bo z niego żywot pochodzi”

Conyention Report

Grzech, za który nie ma odpuszczenia

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Celeron Park, N. Y Cha utauqua Lake, niedziela, 31 lipca 1910.

Pośród słów naszego Zbawiciela zapisanych w Mat. 12:31-32 znajdujemy taki tekst: „Dlatego powiadam wam: Wszelki grzech i bluźnierstwo ludziom odpuszczone będzie; ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczone ludziom. I ktobykolwiek rzekł słowo przeciwko Synowi człowieczemu, będzie mu odpuszczono; ale kto by mówił przeciwko Duchowi Swiętemu, nie będzie mu odpuszczono, ani w tym wieku ani w przyszłym”.

Przede wszystkim można by powiedzieć, że angielskie wyrażenie „Holy Ghost” [„święty duch” w znaczeniu zjawy] brzmi nieco pospolicie. Nie ma ono uzasadnienia ze względów językowych. Chyba wszyscy mamy świadomość, że Pan i Jego apostołowie nigdy nie mówili po angielsku, a język ten nie był używany w czasach biblijnych. Stary Testament został spisany po hebrajsku, a Nowy Testament po grecku i Biblia została przełożona z tych dwóch języków. Pan i apostołowie nigdy by nie powiedzieli: „Holy Ghost”: Słowa greckie użyte w tym wyrażeniu pojawiają się bardzo często i zwykle tłumaczone są jako „holy spirit” [„duch święty”], dlatgo uważamy, że tak powinny zostać oddane i tutaj [w tłumacz. ang.]. Słowo „ghost” ma wydźwięk odarty nieco z powagi i niewłaściwie oddaje ideę „Bożego łaskawego ducha”: Reyised Version [wersja poprawiona] ma już „Duch Swięty” [tak jak wszystkie polskie przekłady — przyp. tłum.]. „Dlatego powiadam wam: Wszelki grzech i bluźnierstwo ludziom odpuszczone będzie; ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczone ludziom” Rozróżniamy dwa pojęcia grzechu — pojęcie ludzkie i pojęcie Boże. Gdybym was zapytał, jaka jest wasza koncepcja grzechu, wielu odpowiedziałoby: >>Grzech to coś sprzeciwiającego się prawom w naszym kraju: morderstwo, kradzież, jakaś nieuczciwość i wszystko, co z natury jest złamaniem prawa<<. Gdy jednak udamy się do Słowa Bożego, znajdziemy znacznie dobitniejszą definicję grzechu. W 1 Jana 5:17 mamy powiedziane: „Wszelka nieprawość jest grzechem” (NB). Wszystko co nieprawe jest grzechem i wszystko co złe jest grzechem. Z Pańskiego punktu widzenia bardzo wiele rzeczy uważanych jest za grzech, choć w myśl prawa naszego kraju nie są postrzegane jako grzeszne. W Ew. Mateusza, w piątym rozdziale nasz Zbawiciel stwierdza: „Nie będziesz zabijał” a następnie idzie dalej, mówiąc: „Iż każdy, kto się gniewa na brata swego bez przyczyny, będzie winien sądu” [Mat. 5:21-22]. Oto mamy dwóch ludzi; obaj nienawidzą bliźniego tak bardzo, że najchętniej pozbawiliby go życia. Jeden z nich popełnia morderstwo, pozbawia swego bliźniego życia. Ten drugi też chciałby zabić swego bliźniego, ale boi się konsekwencji, zdając sobie sprawę, że wmyśl prawa groziłaby mu za to śmierć. Co różni tych dwóch ludzi? Według prawa pierwszy z nich jest mordercą, drugi nie, ale w oczach Boga obaj są zabójcami, gdyż obaj mieli w swych sercach ducha nienawiści. Z Boskiego punktu widzenia to nie wykonanie jest grzechem, lecz duch, który może doprowadzić do wykonania grzechu. Widzimy więc, drodzy przyjaciele, że z Bożego punktu widzenia mężczyzna lub kobieta, którzy przejawiają w swoich sercach nieprawe motywy i zasady, popełniają grzech. Tylko pomyślcie, ileż w myśl Boskiego sposobu patrzenia musiałoby być na świecie morderców, chociaż nie byliby za takich uznawani w myśl praw obowiązujących w naszym kraju.

W Przyp. 21:4 czytamy, że „wyniosłość oczu i nadętość serca, i oranie niepobożnych są grzechem”: Czy oranie jest grzechem? To nie sama czynność orki jest grzeszna, lecz człowiek, który orał swoje pole, posiadając złe usposobienie, złe myśli, złe nastawienie, samolubstwo, żądzę pieniądza itp., popełnił grzech. W rzeczywistości mógł wykonać lepszą orkę niż jego sąsiad, który orał, mając wszakże ducha, który był czymś więcej nawet niż duchem świętości. To nie czynność, lecz duch spowodował, że gdy poszedł orać, nadał temu zajęciu grzeszny charakter. Pan chciał nas pouczyć, że czyn może być religijny, może być pobożny itp., a jednak jeśli stoją za nim złe moty% wtedy jest to grzech.

W Izaj. 66:3 słyszymy proroka przemawiającego w imieniu Pańskim:„Inaczej ten, kto zabija wołu na ofiarę, jakoby zabił człowieka”: Czy tak naprawdę jest? Jak mamy to rozumieć? Pamiętamy, że Bóg nakazał ludziom ofiarować woły; czyż więc człowiek, który okazuje posłuszeństwo temu nakazowi, ofiarując wołu, popełnia grzeszny czyn, tak samo zły, jakby zamordował człowieka? Odpowiadam, że w dniach, gdy Izajasz wypowiedział te słowa, Izrael błądził i realizował Boskie przykazania w duchu pychy serca, składając woły na ofiarę po to, by pokazać swoją religijność innym. Pan chciał, iżby wiedzieli, że jeśli ofiarowali woły kierowani jakąkolwiek inną pobudką niż działanie w duchu Boskich przykazań, to było to grzechem. Zabicie człowieka jest grzechem. Także zabicie wołu w duchu pychy byłoby grzechem, ponieważ pycha jest grzechem. Nie ma znaczenia, jak dobry jest czyn, bo jeśli stoi za nim zła pobudka, jest on grzechem.

Jeśli człowiek ofiarujący modlitwę myślałby o tym, żeby zrobić wrażenie na słuchaczach itp., jego modlitwa byłaby grzechem. Może się zdarzyć, że każde słowo jego modlitwy jest prawdziwe i w całkowitej zgodzie z Bożym Słowem; możliwe, że modlitwa taka będzie bardziej harmonizować z Boskim planem niż wiele modlitw innych osób, ale w oczach Boga będzie ona grzechem, ponieważ do złożenia jej w ofierze skłaniał duch próżności i pychy. Możemy dokonywać miłosiernych czynów, ale nie liczy się to, jak bardzo pomogłyby one naszym bliźnim, jeśli miały na celu przyciągnąć uwagę innych i skierować ją na nas oraz sprawić, że ujrzymy swoje nazwisko w gazecie itp. — w oczach Bożych nie była to dobroczynność. Znajdujemy taką myśl, tylko jeszcze bardziej uwypukloną, gdy Słowo Boże nas informuje, że brak czynienia dobrze jest grzechem. Chodzi o zapis w Jak. 4:17: „Kto urnie dobrze czynić, a nie czyni, grzech ma Pamiętacie Samuela, gdy mówił do Boga Izraela: „A mnie nie daj Boże, abym miał grzeszyć przeciw Panu, przestawając modlić się za wami” [1 Sam. 12:23]. Stąd też, jeśli wiecie, że jakiś brat w Chrystusie jest doświadczany, a nie modlicie się za nim, popełniacie grzech. Niedociągnięciem z waszej strony jest nie tylko to, że nie modlicie się za nim, ale i to, że nie macie ducha współczucia dla niego. Powie ktoś: >>Jeśli tak się rzeczy mają, to wszyscy jesteśmy grzesznikami, bez wyjątku<<. A ja odpowiem: Tak, tak właśnie jest. Nie wiem, czy jakimś sposobem mógłbym zostać uznany za grzesznika w myśl praw stanu Nowy Jork, ale jeśli nie jestem grzesznikiem według standardów prawnych tego stanu, to jestem nim w myśl standardu doskonałej miłości, jeśli Bóg wymaga ode mnie, by zmierzać do owego doskonałego standardu.

W Gal. 3:22 czytamy: „Pismo zamknęło wszystko pod grzech” Mogą być różnice, jeśli chodzi o charakter grzechu i wielkość grzechu, który popełniamy, ale jednocześnie nie ma różnicy co do tego, że wszyscy jesteśmy grzesznikami i dlatego wszyscy potrzebujemy Zbawiciela, tego, który może zbawić.

Następnie, drodzy przyjaciele, chcemy dowiedzieć się nieco o tym, dlaczego dzisiaj grzech jest taki powszechny; dlaczego i wielcy, i mali, dobrzy i źli, wyuczeni i prości — dlaczego wszyscy mniej lub bardziej uwikłani są w grzech. Chcemy też wiedzieć, jaki będzie tego rezultat i jak Bóg na to patrzy. Jaka jest nasza nadzieja i perspektywy na przyszłość? Moglibyśmy powiedzieć, że Biblia jest księgą, którą można by nazwać historią grzechu, ukazującą grzech od początku aż po wielką kulminację. Gdy udajemy się do Słowa Bożego, stwierdzamy, że grzech dzieli się na trzy wielkie okresy.

Pierwszy, poczynając od odległej wieczności, gdy pierwotny akt grzechu nie miał jeszcze miejsca. Boski wszechświat był czysty, święty i sprawiedliwy, tak jak został oryginalnie stworzony. Nazwiemy go „teoretycznym stadium grzechu” Istniała wtedy jedynie bierna zasada, jedynie możliwość, która nie stała się faktem. W końcu jednak nadszedł dzień, gdy pojawił się pierwszy grzech, pierwsze wystąpienie przeciwko Bogu, a wtedy skończyło się teoretyczne stadium grzechu. Stał się on faktem, rzeczywistością, doświadczeniem, stąd też okres, który się wówczas zaczął, określamy mianem „stadium doświadczenia w którym doświadczamy grzechu. Ze Słowa Bożego dowiadujemy się wszakże, że grzech nie zawsze będzie czynną zasadą, żywą rzeczywistością, gdyż nadchodzi dzień, kiedy zostanie popełniony ostatni grzech i stadium doświadczenia grzechu się skończy, a wszechświat znów będzie święty i nie będzie więcej przekleństwa. Jeśli był grzech, nie mogło brakować przekleństwa. Gdy nie ma przekleństwa, jest tak dlatego, że nie ma grzechu. To o tym czasie mówi Apostoł w 1 Kor. 15:55: „Gdzież jest, o śmierci! bodziec twój? Gdzież jest, piekło! zwycięstwo twoje?” Stwierdza też, co ma na myśli, mówiąc o bodźcu śmierci — jest to grzech.

Przyjdzie czas, gdy powiedzą: >>0 śmierci! Gdzież jest bodziec twój?<<, bo będzie to już przeszłość. Grzech nie będzie dłużej teorią czy faktem, lecz okropnym wspomnieniem, strasznym wspomnieniem, potwornym wspomnieniem. Biblia ukazuje nam bardzo wyraźnie pochodzenie grzechu: jak, kiedy, gdzie i dlaczego pierwszy grzech miał miejsce. Pokazuje, w jakl sposób grzech pochodził od istoty, którą dzisiaj nazywamy diabłem. Dlaczego Bóg w ogóle uczynił diabła? Odpowiadamy: Bóg nigdy diabła nie uczynił. Wszelkie dzieło Boże jest dobre, jak czytamy w 5 Mojż. 32:4:

„On jest skałą! Doskonałe jest dzieło jego” (NB). Będąc stworzonym, diabeł nie był diabłem, lecz istotą świętą, jednym z najwyższych pośród zastępów anielskich. Uwagę naszą zwraca, drodzy przyjaciele, zapis w Ezech. 28:15. W rozdziale tym świat jest porównany do Tyru; mamy tam też ukazane wielkie podobieństwo między światem ludzi a Tyrem. Jest także pokazane wielkie podobieństwo między królem Tyru a Szatanem: „Byłeś w Eden, ogrodzie Bożym” Król Tyru nigdy nie był w Edenie, ale Szatan był. „Tyś był Cherubinem pomazanym, nakrywającym” Była pewna klasa anielska pomiędzy tymi najwyższymi rangą spośród stworzonych aniołów. Diabeł nie był jedynie aniołem, lecz jednym z najwyższych pośród aniołów. Czytamy dalej: „Byłeś doskonałym na drogach twoich ode dnia tego, któregoś jest stworzony, aż się znalazła nieprawość w tobie” Mamy tutaj informację, że po swoim stworzeniu nie był on diabłem, lecz był doskonały, święty i dobry, natomiast poprzez nieposłuszeństwo przekształcił się w diabła, jakim jest dziś. Czas nam nie pozwoli, by omówić jego pierwszy grzech — co to było i w jaki sposób stał się on istotą szatańską, jaką już odtąd pozostał. Pan wskazuje jednak, iż miał szczególny powód, by dozwolić na to, że diabeł popadł w grzech i przywiódł do grzechu cały rodzaj ludzki. W ogromnej większości ludzie, rozglądając się po otaczającym świecie i widząc smutek, grzech i kłopoty oraz dostrzegając fakt, że to grzech jest bezpośrednio lub pośrednio odpowiedzialny za każdą wylaną łzę, za każdy zaistniały zgon, za wszelkie boleści i zmartwienia i że to on leży u podstaw każdej katastrofy i każdego nieszczęścia — dziwią się, dlaczego Bóg pozwolił diabłu wprowadzić grzech i dokonać takiego zamętu pośród mieszkańców tego globu. Nie dlatego, że nie mógł temu zapobiec, gdyż w swej nieskończonej mądrości mógł to powstrzymać. Dlaczego tego nie zrobił? Odpowiadam: Ponieważ ma wspaniały cel; widział, co można osiągnąć, dozwalając diabłu, by przez jakiś czas szedł swoją drogą oraz zezwalając rodzajowi ludzkiemu, by on również obierał swoje ścieżki.

Nasz Ojciec Niebieski chciał nie tylko mieć czysty i święty wszechświat, ale wszechświat, w którym nie byłoby grzechu, w którym nigdy nie będzie żadnego zagrożenia grzechu. Jak można to było osiągnąć? Cóż, Bóg mógł dokonać tego na wiele sposobów. Po pierwsze, przez uczynienie każdego członka rodzaju ludzkiego i wszystkich zastępów anielskich zwyczajnymi maszynami. Mógł stworzyć mechaniczne istoty, które nie mogłyby robić źle, gdyby zechciały. Bogu nie upodobało się jednak mieć takich właśnie istot, a wam i mnie też by się nie podobało być takimi kreaturami we wszechświecie. Pamiętacie, że stwarzając ojca Adama w ogrodzie Eden, Bóg rzekł: „Uczyńmy człowieka na wyobrażenie nasze” Nie sugerujemy, jakoby człowiek był stworzony w takim samym kształcie i ciele jak Bóg. On musi mieć wspaniałe i chwalebne ciało, ale nie takie jak nasze; my mamy bowiem ciało, które trzeba podtrzymywać, podczas gdy Bóg posiada ciało samoistne. My mamy zęby i żołądek, ale Bóg nie musi jeść, żeby żyć i dlatego ich nie potrzebuje; On nie jest zależny od pokarmu. W naszym ciele posiadamy płuca, ale Bóg nie musi oddychać, żeby żyć; stąd też i Jego ciało musi być całkowicie odmienne od naszego. Jakie ono jest, nie wiemy. Sformułowanie „na wyobrażenie nasze” ma odniesienie do wielu rzeczy, ale zasadniczą sprawą jest to, że Bóg jest moralnie wolny i takim też uczynił człowieka — moralnie wolnym; takimi też uczynił aniołów oraz istotę, którą zwiemy diabłem; wszystkie one mają wolność robić, co chcą. Wiemy, że Bóg mógł urządzić całą sprawę inaczej, tak jak to się czasem przedstawia w następujący sposób: Większość z was ma dzieci. Chcecie posłać chłopaka po cukier do skiepu. Po drodze zatrzymuje się on i bawi z innymi chłopcami, zajmuje mu to do powrotu więcej czasu. Ale załóżmy, że macie chłopca, który zamiast płuc i żołądka oraz innych organów ma w sobie pełno kółek, sprężynek itp. Gdybyście chcieli posłać go po cukier, po prostu skierowalibyście go w odpowiednią stronę i wystartowali; poszedłby bezpośrednio do sklepu, nabył cukier i wrócił, nie bawiąc się po drodze z innymi chłopakami. Nikt nie chciałby takiego chłopca. Również Bóg nie chciał takich dzieci. Bóg mógł uczynić takich aniołów i członków ludzkiej rasy, ale tacy by Go nie zadowolili. Bóg nie mógłby się cieszyć takim rodzajem ludzkim, który by nie grzeszył, bo by nie mógł zgrzeszyć. Bóg wiedział, że wcześniej czy później myśl o buncie pojawi się u Jego stworzeń i postanowił ich ostrzec; wskazał na niestosowność grzechu, a następnie zdecydował pozostawić to ich moralnej wolności. W swej mądrości przewidział, jaki będzie rezultat. Przewidział upadek Szatana, przewidział odstępstwo ludzi, ale tego nie spowodował; nie było to żadne przeznaczenie. Bóg zezwolił na to z powodu ich moralnej wolności wyboru drogi postępowania, a rezultatem był grzech i tym sposobem grzech skutkuje problemami i śmiercią od sześciu tysięcy lat. Wynikiem zaś będzie udzielenie Boskim stworzeniom w całym wszechświecie tak wielkiej lekcji, że nigdy jej nie zapomną. Paweł mówi w Liście do Koryntian: „Staliśmy się dziwowiskiem światu, Aniołom iludziom” [1 Kor. 4:9]. Słowo „dziwowisko” w przełożeniu znaczy teatr Swiat jest wielkim teatrem; aniołowie w niebie, spoglądając w dół na tę straszną tragedię grzechu i śmierci, widzą coś, co daje im takie pojęcie na temat okropności grzechu, że ci aniołowie, którzy są czyści i święci, pozostaną takimi na zawsze — nie dlatego po prostu, że było im powiedziane, aby nie grzeszyć, lecz dlatego, że widzieli coś, co daje im takie pojęcie o okropności grzechu, jakiego nie mogliby się nauczyć w żaden inny sposób. Stwierdzenie to jest prawdziwe także w odniesieniu do rodzaju ludzkiego. Patrząc wstecz na ten stan, ludzie również będą sobie uzmysławiać okropieństwo grzechu. Gdy Boski wszechświat zostanie uczyniony czystym, pozostanie takim przez całą wieczność. Nigdy nie będzie najmniejszego niebezpieczeństwa czy szansy, że znowu coś „zaiskrzy”. Teraz widzimy, dlaczego Bóg nie przeszkodził, lecz zezwolił na pojawienie się grzechu. Znajdujemy coś jeszcze. Grzech był ponadto w znacznej mierze dziedziczony i człowiek znajdował się w takim położeniu, że przekazywał grzech swoim dzieciom i wnukom, pokolenie po pokoleniu, aż do obecnego czasu, tak że nie ma nikogo sprawiedliwego, gdyż wszyscy jesteśmy potomkami grzesznika, ojca Adama. To dlatego Pismo Święte mówi, że z natury jesteśmy dziećmi gniewu. Małe dziecko, nowo narodzone niemowlę, jest grzeszne, gdy się rodzi. Wszyscy są dziećmi gniewu. Czy to możliwe? Dlaczego, przecież to małe, nowo narodzone dziecię nie może popełniać grzechu. Musicie jednak pamiętać, że to małe dziecko odziedziczyło po rodzicach grzeszne cechy; jego ojciec mógł mieć bardzo pobudliwy temperament itp. Załóżmy, że ojciec umiera, gdy dziecko ma zaledwie parę miesięcy i nie będzie pamiętać swego ojca. Jednak gdy dorośnie, ludzie będą mówić: >>Widać w tym dziecku temperament jego oj ca<<. Skąd ono go ma? Nie z przykładu oj ca, lecz utajony w dziecku w momencie narodzin, stopniowo dawał o sobie znać i dziecko zaczęło ujawniać grzeszne cechy i odsłaniać to, co odziedziczyło po swoim ojcu. Stąd bierze się powszechność grzechu.

A teraz nieco o lekarstwie na grzech i Bożej metodzie postępowania z nim. Osiemnaście stuleci temu Pan Jezus przyszedł na ziemię. Przyszedł w tym celu, by umrzeć za grzech, „za wszystkich śmierci skosztować” Drodzy przyjaciele, Biblia nam przypomina, że przyszedł On, aby umrzeć za nasze grzechy, i o tym, w jaki sposób mamy z tego korzystać dzięki wierze w to, że umarł On za nasze grzechy — wszyscy są darmo usprawiedliwieni, jeśli wierzą w Pana Jezusa Chrystusa. Co to sprawia, jeśli w Niego wierzymy i przyjmujemy za swego Zbawiciela? Czy rzeczywiście usuwa to nasz grzech? Nie. Przyjąłem Jezusa Chrystusa, a mimo to grzeszę. Wy Go przyjęliście, a i tak grzeszycie. Faktem jest, drodzy przyjaciele, że dopóki nie zostaniemy podniesieni do absolutnej doskonałości, życie w doskonałości będzie niemożliwe. Zilustrujmy to. Istota doskonała na pewno nie jest niewierna. Moglibyście mnie zapytać: Kiedy byłeś w Pittsburgu? Ja mógłbym odpowiedzieć: Byłem trzeciego lipca, ale w rzeczywistości był to czwarty lipca. Powiecie, że to był tylko błąd. To był błąd, ale też kłamstwo. Dlaczego? Nie, nie uważacie, że nie byłem wierny prawdzie. Fakt jest jednak taki, że mnie tam nie było. Dlaczego to powiedziałem? Ponieważ nie byłem doskonały, popełniłem błąd. Dalej, mógłbym stwierdzić: Tak postrzegam tę osobę, ale moje spojrzenie mnie zwodzi. Mógłbym też stwierdzić: Słyszałem to czy tamto, ale była to pomyłka, gdyż zawiódł mnie słuch. Jest tak, bo jesteśmy niedoskonali i nie dostaniemy doskonałych ciał aż do restytucji. Również przyjęcie Chrystusa w istocie nie usuwa wszystkich moich grzechów, ale umożliwia mi zajmowanie przed obliczem Boga takiej pozycji, jakbym był człowiekiem doskonałym, zaś Ojcu Niebieskiemu przykrywanie moich grzechów i patrzenie na mnie nie przez pryzmat mojej własnej sprawiedliwości, lecz poprzez szatę sprawiedliwości Chrystusowej. I tak w Izaj. 1:18 czytamy: „Choćby były grzechy wasze jako szkarłat, jako śnieg zbieleją Przedstawmy to obrazowo: Na polu leży spory stos odpadków i rupieci. W nocy nadciąga burza śnieżna i następnego ranka pole wygląda pięknie, bo nie widać sterty staroci. Czy odpadki i rupiecie zostały zabrane? Nie, one nadal tam są, tylko okrywa je śnieg. Tego samego dokonywać ma krew Chrystusa. Wybiela itak jak śnieg zakrywa grzechy. Zatem ciągle popełniamy błędy i grzechy, ale Bóg ich nie widzi, gdyż zasługa Odkupiciela przykrywa je jak śnieg i wyglądamy na czystych. Ktoś powie: >Czy on ma na myśli, że przyjąwszy Jezusa Chrystusa za naszego Zbawiciela, możemy robić, co chcemy, popełniać morderstwa, kradzieże lub cokolwiek innego, a Pan stwierdzi: On nie ma grzechu, bo zakryłem go krwią swego Syna?<<. Nie, bo tekst nam mówi, że są pewne grzechy, których krew Chrystusa nie obejmuje. Zauważcie, jak zostało to wyrażone: „Kto by mówił przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczono ani w tym wieku, ani w przyszłym” Krew Chrystusa nie zakrywa bowiem wszystkich grzechów; gdyby tak było, zapewne bylibyśmy doskonali. Ale jakie to są grzechy? Czy musi to być jakieś straszliwe przestępstwo, żeby stanowić ów niewybaczalny grzech? Każdy grzech jest grzechem przeciwko „świętości” ale nie przeciwko „duchowi świętemu” Dla zobrazowania: Wyobraźcie sobie człowieka, który prowadził sklep odzieżowy i miał trochę ubrań na sprzedaż. Pewien klient przyszedł na zakupy, obejrzał ubrania i zapytał, czy są z wełny. Załóżmy, że w połowie były z bawełny, ale nieświadomy sprzedawca sądził, iż całe są wełniane, gdy więc usłyszał pytanie: Czy to wełna?, odrzekł: Tak, ubrania te są całe z wełny, nie ma tu domieszki bawełny. Nie powiedział prawdy i popełnił grzech, ale nie był to grzech przeciwko duchowi świętości. Nie miał on bowiem świadomości, że nie mówi prawdy. Teraz zaś, drodzy przyjaciele, załóżmy, że pewien człowiek miał sklep i odzież na sprzedaż, przy czym niektóre z ubrań były w połowie z bawełny i sprzedawca o tym wiedział. Załóżmy, że wchodzi klient i pyta: Czy to wełna? Sprzedawca natomiast, wiedząc, że nie, ale nie chcąc stracić okazji, odpowiada: Tak, to wełna. To jest grzech przeciwko duchowi świętości. Umyślnie wypowiada kłamstwo, a to jest grzech niewybaczalny przeciwko świętemu duchowi Bożemu. >>A więc, powiecie, twierdzisz, że tamten człowiek jest stracony, bo powiedział, że ubranie było wełniane, choć nie było?<< Nie, ale Pismo Swięte stwierdza, że nigdy nie będzie mieć przebaczenia. Nigdy nie będzie mu odpuszczone owo nieprawdziwe stwierdzenie. Jeśli nigdy, to czy czeka go zagłada? Drodzy przyjaciele, w tym miejscu pojawia się zamieszanie. Ludzie mieszają grzech niewybaczalny z grzechem na śmierć. A zachodzi tu ogromna różnica. Dla zobrazowania weźmy prawa w naszym kraju. Oto człowiek, który ukradł dziesięć dolarów. Nigdy nie zostanie mu to wybaczone. Czy to znaczy, że go powieszą? Oczywiście, że nie. Będzie musiał ponieść konsekwencje i zapłacić karę; może spędzi sześć miesięcy albo rok w więzieniu, a gdy czas spędzony w więzieniu minie, kara będzie zapłacona. Gdyby mu odpuszczono, mógłby zostać zwolniony trzy miesiące lub pół roku wcześniej, a i wtedy by go nie powieszono, gdyż jego wykroczenie na to nie zasługiwało. Za każdym razem, gdy wy czy ja popełniamy grzech, wiedząc, że jest to coś złego, popełniamy grzech niewybaczalny, a to oznacza, że zostaniemy za ten grzech ukarani, ale z jego powodu nie będziemy zgubieni. Może to nas jednakże doprowadzić do miejsca, w którym zguba będzie ostateczna. Bóg będzie widział, czy potrzebne jest karanie. Wyrażając to nieco inaczej: Za każdym razem, gdy ktoś czyni źle, wiedząc o tym, nie podlega z tego powodu zginieniu, ale to oznacza, że popełnił grzech, za który nie ma odpuszczenia i znajduje się on w większym niebezpieczeństwie zagłady, niż gdyby nie zgrzeszył.

Dla zobrazowania: Przypuśćmy, że na tej scenie rozciągnięta jest długa lina z węzłem pośrodku; jedna jej strona prowadzi w dobrym, a druga w złym kierunku. Wyobraźmy sobie, że świat znajduje się na tej linie albo po jednej, albo po drugiej stronie tego centralnego punktu. To, jaki obierzemy kierunek, wyznacza, jakl kształtujemy charakter. Jeśli pójdziemy w dobrą stronę, kształtujemy dobry charakter, jeśli w innym kierunku, formujemy zły charakter. Gdy docieramy do końca tej liny w dobrym kierunku, nasz charakter jest doskonały, ale nie jesteśmy doskonali jako ludzkie istoty. Jednakże nienawidziliśmy grzechu, a miłowaliśmy sprawiedliwość i osiągnęliśmy miejsce, w którym zostaliśmy całkowicie wypróbowani i sprawdzeni i przez całą wieczność nie uczynimy niczego, co zniszczyłoby doskonały Boży wszechświat; to pokazuje, że nadajemy się do wiecznego życia. Nie jesteście doskonali, ale posiadacie charakter, który wskazuje, że będziecie doskonali, gdy dostaniecie doskonałe ciało. I przeciwnie, za każdym razem, gdy robicie coś złego, o czym wiecie, że jest to złe, kształtujecie charakter, który — jeśli nadal tak będzie — świadczy, iż nie będzie możliwości ani prawdopodobieństwa, że się zmienicie i zwrócicie w kierunku świętości, lecz odwrotnie — że pójdziecie w lewą stronę od tego centralnego znaku, podążając ku dolnemu końcowi. Teraz przedstawmy to tak: Przypuśćmy, że jakiś człowiek popełnił ten niewybaczalny grzech. Zdawał sobie sprawę, że ubranie było tylko w połowie z wełny, a powiedział, że całe. Powiedział nieprawdę i popełnił niewybaczalny grzech, poszedł w złym kierunku i znalazł się o krok bliżej końca, niż był wcześniej. Ponosi odpowiedzialność za to, że postąpił źle. Pan zezwoli więc na to, że człowiek ten dostanie chłostę i upomnienia. Może dozwoli na śmierć kogoś bliskiego, może dopuści jakieś nieszczęście itp. Zainteresowani mogą nie pomyśleć, że jest to karanie, ale ów człowiek to wie. Stopniowo może go ono przyprowadzić do rozsądku, a wówczas stwierdzi: >>Jest mi przykro i będę lepiej postępować<<, skieruje kroki w odwrotnym kierunku i stopniowo dotrze do celu, jakim jest doskonałe serce. Ale może też być przeciwnie: spowoduje to hardość jego serca, tak że od jednego zła przejdzie do innego. Pan próbował nawrócić go przy pomocy chłost itp., lecz on się nie nawrócił, tak że ostatecznie wyraźnie dociera do końca, a jego przypadek nie pozostawia nadziei i na nic zdadzą się modlitwy za kimś takim. Każdy z grzechów dopomagał mu do takiego stanu, nie tylko ten pierwszy grzech, lecz ten pierwszy stanowił dla niego zagrożenie, jak czytamy w Mar. 3:29: „Ale kto bluźni przeciwko Duchowi Swiętemu, nie ma odpuszczenia na wieki, ale winien jest sądu wiecznego” Znalazł się on w niebezpieczeństwie, ale nie jest zgubiony. Stwarza to coraz większe zagrożenie, aż stopniowo przychodzi zginienie. A zatem, drodzy przyjaciele, patrząc z tego punktu widzenia, każda drobna sprawa wywiera wpływ, dopomagając nam obierać albo jeden, albo drugi kierunek. Powiecie: >>Ja nigdy nie znajdę się tak nisko, w tak złym stanie<<. Drodzy przyjaciele, nie przeoczcie faktu, że nikt nie dostaje się tam, wykonawszy jeden krok, lecz dzieje się to stopniowo. Również idąc w dobrym kierunku, nie docieramy tam, zrobiwszy jeden krok, ale zachowując wierność w tej czy innej sprawie, w końcu się tam znajdziemy. Tę część naszych grzechów, które nie są rozmyślne, krew Chrystusa zakrywa, a za te, które są umyślne, dostajemy karanie. W przypadku grzechów wymieszanych, gdzie więcej jest premedytacji, a tylko trochę słabości, dostajemy karę i jeśli nie staramy się polepszyć wówczas, gdy dosięga nas karanie, możemy znaleźć się w takim położeniu, że grzech będzie całkowicie rozmyślny, a wtedy nie ma już dla niego odpuszczenia. W chwili śmierci każda ludzka istota musi się znajdować albo w jednym, albo w drugim położeniu; musi mieć uformowany albo dobry, albo zły charakter. Są dwie drogi. Jedna klasa, zaczynając chrześcijański bieg, może popełniać pewne grzechy i wyciągać lekcje w swym sercu oraz starać się być bardziej wierną, po czym są oni wytrwali, podążają w dobrym kierunku i prą naprzód, w stronę punktu oznaczającego nagrodę. Inna klasa startuje, lecz zawraca, zaś Pan ich chłoszcze, ale oni czynią bardzo powolny postęp, cofają się i robią to znowu i znowu, aż w końcu doprowadza ich to do stanu, gdy Pan stwierdza: >>Widzę, że w ich przypadku muszę dopuścić wielkie problemy i sroższe nieszczęścia<<. Przypuszczamy, że w wielu przypadkach klasa ta będzie musiała przejść przez wielki ucisk, a w tym samym czasie świat również przechodzi przez swój wielki ucisk. Rozumiemy, iż to oni będą wielkim ludem stojącym przed tronem; wychodzą z wielkiego ucisku, obmywszy swoje szaty i wybieliwszy je we krwi Baranka. W ten sposób widzimy, że różnica między tymi, co stanowią „malutkie stadko” a „wielkim ludem” polega na tym, że ta pierwsza klasa popełni niewiele grzechów przeciwko duchowi świętemu, i to szczególnie na początku swego chrześcijańskiego biegu, zaś klasa „wielkiego ludu” będzie potrzebować wielkiego ucisku, by osiągnąć cel. Wy i ja nie możemy w tym życiu uzyskać takiego stopnia rozwoju, żeby już nie grzeszyć, ale możemy osiągnąć taki stan, w którym nie będziemy popełniać grzechu przeciwko duchowi świętemu i nie popełnimy żadnego grzechu rozmyślnie i dobrowolnie. Tego oczekuje od nas Pan, jeśli zamierzamy znaleźć się w owej klasie. Miałem wątpliwości, czy oprócz Jezusa znajdzie się tam ktoś, kto na początku swego chrześcijańskiego biegu nie zgrzeszył przeciwko duchowi świętemu, ponieważ On smaga każdego, którego za syna przyjmuje [Hebr. 12:6]. Musimy osiągnąć stan, w którym będziemy wierni i posłuszni Bogu bez Jego rózgi.

Inne pytanie: Czy myślicie, że ktokolwiek popełni niewybaczalny grzech z wyjątkiem poświęconych chrześcijan? Tak, każdy oprócz dziecka i osoby niedorozwiniętej. Oni nie mogliby, ponieważ nie posiadają dość rozumu, żeby świadomie robić źle. Ale choć inteligentny mężczyzna czy kobieta mogą popełnić grzech przeciwko duchowi świętemu, nie mogą popełnić grzechu na śmierć. Ci, którzy są ze świata, mogą zgrzeszyć przeciwko duchowi świętemu, ale nie mogą posunąć się aż tak daleko, by zgrzeszyć na śmierć, gdyż nie posiadają światła i wiedzy na tyle, by całkowicie upaść. Ci, którzy nie poświęcili się Chrystusowi, mogą do pewnego stopnia rozwinąć swój charakter, ale nie posiadają tyle światła i znajomości, by móc osiągnąć szczyt. Są w stanie pokonać część drogi. Weźmy na przykład człowieka, który ma połowę zdolności i odpowiedzialności w stosunku do tego, co posiada poświęcony chrześcijanin. Używa ich on w miarę swych możliwości, czyniąc najlepiej jak potrafi. Gdy umiera, jest w połowie drogi do celu. W połowie uformował swój charakter i w połowie jest gotowy do życia wiecznego. Z drugiej strony, gdyby zamiast czynić dobrze, postępował źle, ta połowa sposobności dałaby mu możność przejścia połowy drogi w dół, i to tylko tak daleko, na ile pozwoliłby mu jego brak wiedzy. Gdyby wszakże miał 99 procent sposobności, a obrałby zły kierunek, osiągnąłby 99 procent drogi w dół. W myśl Biblii „ziemskie zastępy” mają powstać z grobów w takim stanie, w jakim do nich poszły Ci, którzy byli w połowie drogi w dół na skali rozwoju charakteru, powstaną w połowie drogi, a ci, którzy byli w połowie drogi w górę, wyjdą w połowie drogi wznoszącej ich do doskonałości i wystartują tam, gdzie powstali z grobu. Człowiek, który znajdował się w połowie drogi w górę, bardzo szybko zakończy swój bieg, lecz inaczej rzecz się ma z tym, kto był w połowie drogi w dół. Człowiek, który był pijakiem i odczuwał tak silną potrzebę picia mocnych trunków, że stała się ona częścią jego samego, będzie czuł to pragnienie, gdy powstanie z grobu. Co go czeka? Stan rzeczy na świecie będzie wówczas zupełnie inny. Po pierwsze będzie czuł potrzebę wypicia. Jednak w tym czasie prawo będzie ściśle przestrzegane i nie będzie miejsca, dokąd człowiek mógłby przed nim uciec. Sprawiedliwość będzie wagą, a prawo miarą [Izaj. 28:17]. Pomyślcie, ile wycierpi ten człowiek z powodu niemożności zaspokojenia nawyku. Będzie cierpiał z powodu złego nałogu; potem otrzyma chłostę. Im człowiek bardziej upadł, tym trudniej będzie mu się podnieść do doskonałości. Im dalej był na złej drodze kształtowania charakteru, tym będzie mu ciężej. Natomiast człowiek, który był w połowie drogi w górę, mając charakter częściowo uformowany w dobrym kierunku, szybko osiągnie pełną doskonałość charakteru i będzie gotowy do życia wiecznego. Amen.

Conyention Report

Lekcje z życia Mojżesza, sługi Bożego

2 Mojż. 2:1-10

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Colorado Springs, Colorado, 17czerwca 1911.

Odczuwałem wielką wdzięczność, że będę miał przywilej spotkać grono konwencyjne w jednym czy dwóch miejscach i ucieszyłem się, że nie będę musiał dzisiaj przemawiać, lecz jak pozostali — słuchać, co inni mają do powiedzenia; wygiąda jednak na to, że zaplanowano, abym miał swój mały udział w programie.

Nasz tekst na dzisiejszy poranek znajduje się w 2 Księdze Mojżeszowej, w rozdziale drugim, pierwsze dziesięć wersetów. Pozwólcie, że przypomnę okoliczności, jakie doprowadziły do wydarzeń opisanych w tych słowach. Wszyscy pamiętamy, że Izraelici byli niewolnikami w ziemi egipskiej i że mimo ich niewoli Bóg im błogosławił, a Jego błogosławieństwo zamanifestowało się do pewnego stopnia w tym, że we wspaniały sposób rozmnożył On swój lud tak bardzo, że faraon i jego doradcy zaczęli dostrzegać w tym zagrożenie. Faraon zaczął rozumować tak: >>Jeśli wybuchnie wojna między Egiptem a jakimś odległym narodem, Izraelici, zmęczeni niewolą i uciążliwą służbą, mogą przyłączyć się do wroga, a wówczas wrogie siły powiększą się o ogromną liczbę Izraelitów i z łatwością pokonają Egipt<<. Pamiętamy, że faraon postanowił zmniejszyć ilość Izraelitów. Wydał w tym celu dekret, że każdy chłopiec ma zostać uśmiercony zaraz po urodzeniu. Bez wątpienia zamierzał utrzymać to w mocy aż do czasu, gdy liczba Izraelitów osiągnie taki poziom, że nie będzie już stanowić poważnego zagrożenia dla narodu egipskiego. I właśnie w tym czasie i w warunkach egzekwowania owego edyktu narodził się Mojżesz. Przejdźmy teraz do naszego tekstu.

„A pewien mąż z rodu Lewiego poszedł i pojął za żonę córkę z rodu Lewiego. Kobieta ta poczęła i urodziła syna, a widząc, że jest piękny, ukrywała go przez trzy miesiące. A gdy nie mogła ukrywać go dłużej, sporządziła dla niego koszyk z trzciny i powlekła go żywicą i smołą, a włożywszy weń dziecko, położyła go w sitowiu na brzegu Nilu. Siostra zaś jego stanęła z daleka, aby wiedzieć, co się z nim stanie. I zeszła córka faraona, aby się kąpać w Nilu, a służące jej przechadzały się nad brzegiem Nilu. Gdy ujrzała koszyk w sitowiu, posłała swą służącą, aby go przyniosła. Gdy go otworzyła, zobaczyła dziecko, a był to chłopiec, który płakał. I ulitowała się nad nim, mówiąc: Jest to jedno z dzieci hebrajskich. Wtedy siostra jego rzekła do córki faraona: Czy mam pójść i zawołać ci kobietę, mamkę hebrajską, by ci karmiła to dziecko? I rzekła do niej córka faraona: Idź! Dziewczyna poszła i zawołała matkę dziecka. I rzekła do niej córka faraona: Zabierz to dziecko i wykarm mi je, a ja dam ci należną zapłatę. Wzięła więc kobieta dziecko i wykarmiła je. A gdy dziecko podrosło, przyprowadziła je do córki faraona; ta zaś miała go za syna. I nazwała go Mojżesz, mówiąc: Wyciągnęłam go zwody” [2 Mojż. 2:1-10 NB].

Jedną z cudownych rzeczy, jakie uczyniła dla nas Prawda, jest ukazanie nam nieprzebranej głębi wszystkiego, co znajdujemy w Biblii. Kiedyś Biblia była dla nas książką, którą pojmowaliśmy powierzchownie, ale teraz jest zupełnie inaczej. Fragment, który odczytaliśmy, doskonale to obrazuje. Mógłby to być przedmiot stanowiący podstawę do lekcji wiary lub kazania na temat Boskiej opatrzności; moglibyśmy się mu przypatrzeć pod kątem jego symbolicznego znaczenia łub rozważyć w tym opisie postać Mojżesza jako obrazową bądź też podejść jeszcze z innego punktu widzenia i nauczyć się, w jaki sposób ludzkie skrajne położenie stanowi sposobność dla Boga; patrząc z jeszcze innej strony, wyciągnęlibyśmy lekcję praktyczną, ukazującą, wjaki sposób matka Mojżesza spełniła swoją rolę, posyłając córkę, by pilnowała dziecka i podsunęła pomysł córce faraona itd., zaś Pan pobłogosławił rezultat — także i wy, i ja musimy wykonywać swoją część, a wtedy Pan będzie błogosławił wyniki. Moglibyśmy podejść z jeszcze innej strony i zauważyć, jakie wspaniałe rezultaty Bóg wywodzi z zaledwie skromnych początków. Możemy odnotować, jak z takiego małego dziecka Bóg wzbudził wielkiego prawodawcę i wodza oraz wybawcę ludu Izraela. Moglibyśmy rozpatrzyć tę historię pod bardzo wieloma względami, ale nie zamierzamy jej rozpatrywać w żaden z powyższych sposobów. Mamy zamiar potraktować ją jako lekcję chrześcijańskiego poświęcenia. Chcemy zauważyć, w jaki sposób w tym nieznacznym incydencie zobrazowane jest nasze poświęcenie dla Pana i jak nasz związek z Panem wynika z naszego całkowitego poddania się Jego woli.

Najpierw zwracamy uwagę, że gdy to dziecko się urodziło, wisiał nad nim wyrok śmierci. Pamiętacie, że dekret faraona głosił, iż każdy malutki chłopiec miał być wydany na śmierć i było tylko kwestią czasu, kiedy matka miała utracić swoje niemowlę. Drodzy przyjaciele, mamy świadomość, że wszyscy znajdowaliśmy się w podobnej sytuacji. Przyznajemy, że wyrok śmierci wisiał nad wszystkim, co posiadaliśmy, i było tylko kwestią czasu, a mieliśmy wszystko utracić. Kwestią czasu była utrata naszego zdrowia; jedynie kwestią czasu była utrata przez nas wzroku, słuchu, rozumu czy naszych ukochanych lub naszego domu czy atrakcyjnych posiadłości. Wiedzieliśmy, że gdy umrzemy, stracimy wszystko; nie wiedzieliśmy tylko, że znacznie szybciej możemy utracić niektóre z tych rzeczy. Pamiętamy jednak, że matka Mojżesza — wiedząc, iż straci swoje dziecko — była mimo to zdecydowana pozostać przy nim tak długo, jak tylko mogła; nie zamierzała odstąpić od syna wcześniej, niż było to absolutnie konieczne. My również tak postanowiliśmy. Zdecydowaliśmy, że chociaż mamy stracić życie, nie dopuścimy, by stało się to wcześniej, niż będzie konieczne. Naszym zamiarem było trzymanie się życia tak długo, jak się da. Zatrzymalibyśmy nasze zdrowie, nasz wzrok, nasz słuch tak długo, jak tylko się da. Nie opuścilibyśmy naszych najbliższych ani chwilę wcześniej, niż byłoby to konieczne. Trzymalibyśmy się swoich pieniędzy tak długo, jak to będzie możliwe. Itak jak matka Mojżesza, jesteśmy zdecydowani trzymać się tych rzeczy, które uważamy za cenne, tak długo, jak będziemy mogli. Jednak myśl, że wcześniej czy później miała ona stracić swoje dziecko, musiała rodzić ogromne cierpienie umysłu i wielki smutek serca. Tylko pomyślcie, co to dla niej oznaczało, gdy dzień po dniu taka troska ściskała jej serce: >>Może to będzie ostatni dzień, gdy to maleństwo należy do mnie, możliwe, że tego dnia odkryją jego istnienie i oddadzą je na śmierć<<. Mogę to sobie wyobrazić, jak w gorące dni, dusząc się niemalże, trzyma zamknięte drzwi i okna, ze strachu, że jeśli drzwi będą otwarte, ktoś może usłyszeć płacz dziecka, dziecko zostanie znalezione i pozbawią je życia. Mogę sobie wyobrazić, że gdy czasem usłyszała czyjeś kroki na zewnątrz, doprowadzało ją to do szaleństwa, bo bała się, że to żołnierz, który idzie przeszukać jej dom, a znalazłszy dziecko, przebije je mieczem. Pomyślcie, co matka ta musiała wycierpieć. Pomyślcie, przez co musiała przechodzić, gdy dzień po dniu myślała: >>Być może jest to ostatni dzień, że mam swoje dziecko!<<. Taka też była nasza sytuacja. Wiedzieliśmy, że to tylko kwestia czasu, a stracimy wszystko, co ma dla nas wartość; jaki smutek powodowało to w naszych sercach! Jak bardzo odbierało nam to pokój! Jak źle się czuliśmy, myśląc: >>Może choroba mojego dziecka zakończy się śmiercią?!<<. Jak bardzo przygnębiały nas myśli o tym, że >>może dzisiaj stracę życie, może stracę zdrowie lub siły<<. Jak podle czuliśmy się na myśl o utracie pieniędzy lub pożarze domu! Jak bardzo nas to gnębiło i jaką udrękę umysłu rodziło to w naszej głowie.

Jednak pamiętamy, drodzy przyjaciele, że matka Mojżesza, zamierzając zatrzymać dziecko tak długo, jak się da, w stosownym czasie zdecydowała inaczej i postanowiła zrezygnować ze swego synka. Zdecydowała się je oddać. Zrobiła dla niego koszyk z trzciny i zostawiła dziecko w sitowiu na brzegu rzeki. Mogła zatrzymać je nieco dłużej; udawało jej się ukrywać je przez trzy miesiące i pewnie potrafiłaby ukrywać je przez kolejne trzy. Mogła zachować synka jeszcze na miesiąc albo przynajmniej na kilka dni, ale nie chciała czekać, aż syn zostanie jej zabrany, dobrowolnie z niego zrezygnowała i ułożyła w arce z sitowia na brzegu rzeki.

My uczyniliśmy to samo — zanim faktycznie pozbawiono nas życia, zanim rzeczywiście je straciliśmy, zanim naprawdę odebrano nam wszystkie pieniądze, zanim straciliśmy wzrok, słuch czy rozum — zanim rzeczy te zo stały nam zabrane, sami je oddaliśmy. Złożyliśmy je w arce pomiędzy zasłonami; złożyliśmy je na ofiarniczym ołtarzu. Tak jak matka Mojżesza mogła zatrzymać swoje dziecko trochę dłużej, tak i my mogliśmy nieco dłużej zatrzymać owe rzeczy. Mogliśmy dłużej zatrzymać życie. Mogliśmy trochę dłużej zachować nasze pieniądze, zdrowie, siły; wzrok czy słuch. Ale tak jak tamta matka nie chciała czekać, aż rzeczywiście zabiorą jej dziecko, lecz je poświęciła i oddała, tak i my nie chcemy czekać, aż wszystko zostanie nam naprawdę odebrane. Kładziemy to na ołtarzu. Pozbywamy się tego. Składamy w ofierze poświęcenia naszemu Bogu. Zauważcie jednak, że gdy matka oddawała swoje dziecko, nie wiedziała, jakie będą tego skutki. W znacznej mierze uczyniła krok w nieznane. Nie wiedziała, czy kiedykolwiek odzyska dziecko. Nie wiedziała, jakie będą skutki, ale bez względu na wszystko chciała zaryzykować.

Tak też, drodzy przyjaciele, gdy wy i ja poświęciliśmy wszystko w Pańskiej służbie, gdy naszego „Mojżesza” położyliśmy w arce z sitowia, nie wiedzieliśmy dokładnie, co to będzie oznaczać. Uczyniliśmy krok w nieznane. Wiem, że gdy poświęciłem swoje życie Panu, nie rozumiałem wszystkiego, co to ze sobą niesie. Wiedziałem, że oznacza to po prostu poddanie wszystkiego pod wolę Ojca, ale co to obejmowało, zupełnie nie miałem pojęcia; jak to wpłynie na moje przyszłe życie i jak odbije się na moich ziemskich perspektywach, jak narazi na szwank moje ziemskie przyjaźnie i ambicje itd. — nie wiedziałem i było to naprawdę pójście w nieznane.

Myślę, drodzy przyjaciele, że przyłączenie się do Kościoła Chrystusowego, poświęcenie swego życia służbie Pańskiej jest bardzo podobne do stania się członkiem jednej z tych tajnych organizacji. Znajomy podchodzi do przyjaciela i mówi: >>Dlaczego nie wstąpisz do masonów albo Old Fellows? Chcę zaproponować twoje nazwisko. Nie chciałbyś zostać członkiem tej organizacji?<<. Ten odpowiada: >>Tak, chciałbym; możesz mnie zgłosić<<. Cóż, nie wie on, drodzy przyjaciele, co oznacza wstąpienie do organizacji. Człowiek, który przyłącza się do masonów, nie wie, jakiego rodzaju zobowiązania będzie musiał na siebie wziąć. Nie wie, jak odmieni to jego życie. Nie wie, co dzieje się za tymi drzwiami, które są zawsze zamknięte dla wszystkich z wyjątkiem wtajemniczonych. On nie wie, co to znaczy, ale wie, że musi być dobrze, bo ma zaufanie do przyjaciela, który już do tej organizacji należy, i zamierza uczynić ten krok w nieznane. Jest gotowy podporządkować się wszystkim wymaganiom tej organizacji, zanim się tak naprawdę dowie, jakie one są. Tak samo jest, gdy wy i ja poświęcamy swoje życie Pańskiej służbie. Nie wiemy, czego dokładnie Pan będzie od nas oczekiwać. Pewne sprawy są nam wiadome. Wiemy do pewnego stopnia, czego to będzie wymagać, ale o szczegółach wiemy niewiele. Ale oto ważna myśl:

Pokładamy taką ufność w naszym Niebiańskim Ojcu, że wiemy, iż wszystko będzie w porządku. Wiemy, że nie zaproponowałby On niczego, co nie jest dobre i dlatego jesteśmy gotowi uczynić ten krok, ufając Mu i wierząc, że wszystko będzie dobrze, gdy staniemy się członkami tajnej organizacji, gdy staniemy się członkami Kościoła Chrystusowego.

Widzimy, że tak jak matka Mojżesza nie wiedziała dokładnie, co się stanie, gdy odda swe dziecko — miała pewne wyobrażenia w swym umyśle, ale w jakim stopniu się one urzeczywistnią, mogła tylko przypuszczać, nie mogła wiedzieć. Była gotowa podjąć ryzyko. Itak jest też z nami. Gdy poświęciliśmy się Pańskiej służbie, nie znaliśmy dokładnie wszystkich szczegółów odnośnie tego, co to oznacza, ale byliśmy gotowi podjąć ryzyko, mieliśmy chęć zrobić ten krok. Wiedzieliśmy, że wszystko będzie dobrze, ponieważ Bóg na to wskazał.

Zauważcie, że gdy matka Mojżesza go oddała, otrzymała go później z powrotem. Zaraz go jej zwrócono. Moglibyście pójść do jej domu nazajutrz po tym, jak położyła synka w koszyku z sitowia, a znaleźlibyście tam jej dziecko. Wciąż tam było. Było tam, chociaż je oddała. Również z nami tak jest, drodzy przyjaciele. Gdy wy i ja poświęciliśmy się Panu, oddaliśmy Mu wszystko, ale jednak to mamy. Oddaliśmy Mu nasze ręce i nogi, a jednak je mamy. Oddaliśmy Mu nasz wzroki słuch, ale mimo to je mamy; oddaliśmy Panu nasz umysł, a jednak nadal go posiadamy; oddaliśmy Panu nasze języki i usta, a mimo to mamy je; oddaliśmy Panu swoje pieniądze, ale mamy ich jeszcze trochę; oddaliśmy Panu swoich bliskich, a mimo to wciąż ich mamy; oddaliśmy Panu wszystko, co posiadamy, ale nadal to mamy.

Zauważcie wszakże, że gdy matka Mojżesza dostała swoje dziecko z powrotem, nie należało już ono do niej; było królewską własnością, było w królewskim posiadaniu. Gdy więc wy i ja dostajemy po poświęceniu wszystko, co oddaliśmy, dłużej to do nas nie należy, staje się własnością królewską i jest w królewskim posiadaniu; nie w posiadaniu faraona i jego córki, lecz wielkiego Króla królów i Pana panów. Itak jak matka Mojżesza mogła od owego dnia spoglądać na tamto dziecko i mówić: >>Kiedyś było ono moje, ale już nie jest; teraz dziecko to należy do córki faraona, należy do rodziny królewskiej, a ja jestem tylko jego mamką, jedynie mi je powierzono<< — tak i my: patrzymy na wszystko, co posiadaliśmy i mówimy jak niegdyś matka Mojżesza: >>Był czas, gdy używałem tych rąk dla siebie, ale teraz należą one do Króla; swego czasu pieniądze te były moje, ale teraz należą do Króla; był czas, że te stopy były moje, ale teraz należą do Króla; swego czasu mój umysł, mój wzrok, mój słuch, mój język należały do mnie, ale teraz należą do Niego<<. Wszystko oddaliśmy Jemu I jesteśmy jedynie sługami, którym powierzono te wszystkie rzeczy.

Przekonujemy się, iż matka Mojżesza musiała nie tylko mieć na uwadze to, że jest jedynie sługą, że to dziecko jej jedynie powierzono i że jest ono w królewskim posiadaniu, ale ponadto nie mogła odtąd postępować z tym dzieckiem we własny sposób, lecz musiała słuchać rozkazów z pałacu. Kiedyś to ona zwykła była określać, jak dziecko ma być ubrane, jak ma być karmione, ona decydowała, co zrobić, gdy dziecko zachorowało, ale teraz było inaczej. Teraz nie miała już żadnego prawa, by powiedzieć, co należy zrobić dla tego dziecka, miała bowiem nakazy z pałacu. Określały one, jak ma dziecko ubierać, jak się nim zajmować i jej obowiązkiem było ich słuchać.

Tak też jest i z nami. Poświęciwszy wszystko na służbę Panu, położywszy wszystko na ofiarniczym ołtarzu, otrzymujemy obecnie nakazy z pałacu. Dzień po dniu dostajemy rozkazy od wielkiego Króla. On nam rozkazuje i mówi, jak żyć. Posyła nam nakazy dotyczące tego, co mają czynić nasze ręce i dokąd mają chodzić nasze nogi. On przesyła nam polecenia odnośnie tego, co mają mówić nasze języki i wargi, daje rozkaz, co ma myśleć nasz rozum. Wydaje rozkazy, na co przeznaczać pieniądze oraz wskazuje, jak powinniśmy wykorzystywać nasz czas. I tak jak matka Mojżesza dzień po dniu musiała słuchać tych nakazów, jakie przychodziły z pałacu, podobnie wy i ja dzień po dniu musimy być posłuszni rozkazom przychodzącym od naszego Pana, z pałacu wielkiego Króla.

Jak otrzymujemy te rozkazy? Poprzez Jego Słowo. Pamiętacie, jak stwierdza ono: „Według rady swej prowadź mię” [Psalm 73:24]. To Boskie Słowo prawdy dostarcza rozkazów z pałacu, a znajdziecie instrukcje z pałacu wielkiego Króla dotyczące nawet tego, co macie myśleć. W czwartym rozdziale Listu do Filipian powiedziane jest bowiem: „Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały” [Filip. 4:8 NB]. Dostaliśmy królewski nakaz odnośnie tego, jak mamy myśleć. Otrzymaliśmy królewskie nakazy dotyczące tego, co mamy jeść i pić: „Przetoż lub jecie lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie” [1 Kor. 10:31].

Następnie poj awia się inna kwestia. Matka Mojżesza dostawała nakazy określające, co należy zrobić dla dziecka, ale nakazy te zawierały w sobie pewną dozę mądrości znacznie przekraczającej tę, którą posiadała kobieta. W normalnych okolicznościach, gdyby dziecko zachorowało, matka od razu by wiedziała, co będzie dla niego najlepsze. W owych dniach ludzie tak biedni jak ci niewolnicy w Egipcie nie mogli liczyć na opiekę lekarską, w odróżnieniu od biednych ludzi dzisiejszej doby. Skutek był taki, że gdy przydarzyła się choroba, sami musieli wiedzieć, jak sobie poradzić, co najlepiej posłuży, a w najlepszym razie — mogli zasięgnąć porady u sąsiadów. Teraz było inaczej. Gdy dziecko było chore, z pałacu przychodziło polecenie, co należy zrobić, a wskazówki te pochodziły od najmądrzejszych lekarzy w egipskim kraju. O ileż mądrzejsze były owe pomysły pochodzące z pałacu od tych, które znajdowały się w matczynej głowie.

I tak samo jest z nami. Uznajemy, że poświęciwszy nasze życie Pańskiej służbie, dostajemy rozkazy od wielkiego Króla; dostajemy rozkazy z pałacu; o ile więcej mądrości mieści się w tych nakazach z pałacu niebiańskiego Króla, niż wy czy ja moglibyśmy kiedykolwiek posiadać. Wiecie, to wydaje się niesamowite, że Bóg, który uczynił ten wszechświat, jest Bogiem, który kieruje waszym i moim postępowaniem! Czyż nie jest to cudowne?! Przede wszystkim przestaliśmy pokładać ufność w samych sobie, a zaufaliśmy Jemu! Pamiętam, że jakiś czas temu myślałem: Ja żyję tu zaledwie kilka lat — tylko kilka krótkich lat. On natomiast żyje przez całą wieczność; żyje od niezliczonych, niekończących się wieków w przeszłości, ów wielki Ojciec w niebiosach. W ciągu tych kilku lat, jakie przeżyłem, nie uczyniłem nic wielkiego. Największa rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem, jest mała i zupełnie bez znaczenia, gdy tymczasem On dokonał w ciągu tych niezliczonych wieków wspaniałych rzeczy; uczynił cudowne rzeczy. Stworzył słońca, księżyce i gwiazdy, stworzył góry itd. I dalej rozmyślałem, że przez te kilka lat, jakie przeżyłem, nigdy nie zrobiłem niczego wielkiego; wszystko, co robiłem, było nieznaczne i ani jednej rzeczy nie zrobiłem dobrze. Nie mogę sobie przypomnieć ani jednej rzeczy, z której po zrobieniu byłbym zadowolony - ani jednej. Mam tego świadomość nawet w odniesieniu do bardzo prostych spraw. Zastanawiałem się nad tym niedawno i przyszła mi do głowy taka myśl: Dlaczego nie potrafisz nawet dobrze zaostrzyć ołówka? Staram się jak mogę, a itak wychodzi mi byle jak. Załóżmy, że obejrzę go pod mikroskopem — będzie wyglądał jak koniec kija od miotły. Potem pomyślałem o sposobie, w jaki Bóg urnie wszystko zaostrzyć. Popatrzcie na ciernie; te są zaostrzone! Sprawdźcie pod mikroskopem — pod nim wyglądają tak sarno ostro. Żadna ludzka istota nie potrafiłaby tak naostrzyć igły, jak Bóg ostrzy ciernie. Połóżcie pod mikroskop najcieńszą z igieł, jakie uczynił człowiek, a przekonacie się, że jest tępo zakończona, ale weźcie pewien specjalny rodzaj cierni, które stworzył Bóg, a będą ostro zakończone, choćbyście wielokrotnie powiększyli obraz.

Co to oznacza? Ze nie mogę sobie ufać; że obawiam się o siebie; boję się sam kierować swoim postępowaniem; jestem pewny, że popełnię błędy. Pomyślałem sobie: Gdybym tylko znalazł jakąś istotę, która byłaby zdolna powiedzieć mi, co zrobić, nawet jeśli powiedziałaby mi rzeczy, które byłyby całkiem przeciwne względem moich najlepszych osądów — uczyniłbym tak, jak mi powiedziała, gdyż nie ufam swoim osądom. A to właśnie robi nasz Niebiański Ojciec. W swoim Słowie zawarł wskazówki. Jak matka Mojżesza otrzymywała rozkazy z pałacu faraona, tak my otrzymujemy nasze rozkazy z pałacu Boga. Dlatego, gdy znajduję w Słowie Bożym doradę, to nawet jeśli jest ona przeciwna moim najlepszym osądom, jeśli znajdowane tam sugestie zdają się być niespójne z tym, co ja uważałbym za najlepsze, zamierzam postąpić według tych sugestii i zastosować się do danej rady, ponieważ mam do niej więcej zaufania niż do tego, co wymyśliłbym sam.

Następnie mamy tutaj na uwadze jeszcze inną lekcję. Matka Mojżesza nie tylko otrzymywała polecenia z pałacu, lecz wraz z nimi zawsze dostawała środki na ich wykonanie. Wyobrażam sobie, że czasem przychodziło polecenie, by dziecko ubrać w jedwab, ona zaś nigdy nie mogłaby sobie pozwolić na taki materiał; gdy więc przychodził taki rozkaz, dostawała też tkaninę na ubranie dla dziecka lub przynajmniej pieniądze na zakup materiału.

Tak samo jest i z nami: Pan nigdy nie daje nam po prostu poleceń, ale też sprawia, że ich wykonanie przez nas jest możliwe. Poeta wyraził to następująco:

„Pan nie da nam nic do wykonania, jeśli nie da też siły do zdziałania”:

Jeśli Pan zdaje się sugerować ci wykonanie jakiejś rzeczy, a ty uważasz, że jest to dla ciebie niemożliwe i sądzisz, że środki do przeprowadzenia danej sprawy są całkowicie poza twoim zasiągiem, wówczas możesz być pewny, że źle zrozumiałeś Pańską wolę. Pan nigdy nie udziela swoim dzieciom nierozsądnych wskazówek.

Mamy też tutaj inną lekcję. Matka Mojżesza nie tylko dostała z powrotem swoje dziecko, nie tylko się przekonała, że nie należy już ono do niej, lecz do córki faraona, nie tylko dzień po dniu otrzymywała polecenia z pałacu odnośnie tego, co ma być zrobione dla dziecka, ale ponadto uświadomiła sobie, że teraz jej dziecko jest pod królewską protekcją. Odnotowaliśmy już, że wkładając dziecko do koszyka z sitowia, musiała niemalże odchodzić od zmysłów na myśl, że jest to może ostatni dzień, gdy widzi małego; dziecko mogło jej zostać właśnie tego dnia odebrane! Pomyślcie, co wycierpiała i przez co przechodziła! Ale oto jak bardzo sytuacja się zmieniła — teraz dziecko to osłaniała protekcja faraona. Sądzę, że teraz drzwi i okna w jej domu były pootwierane i nie martwiła się, gdy dziecko zapłakało. Wcale bym się nie zdziwił, jeśliby teraz podchodziła z płaczącym dzieckiem bliżej drzwi i kładła je tam, gdzie każdy mógł je usłyszeć, a jeśli nadszedłby żołnierz, mówiłaby: >>Nie waż się go dotknąć; to jest adoptowany syn córki faraona!<<. Jaką to robiło różnicę! Dziecko znajdowało się pod królewską pieczą!

My także; poświęciwszy swoje życie królewskiej służbie, włożyliśmy „Mojżesza” do arki z sitowia, wszystko, co oddaliśmy Panu, jest teraz pod królewską protekcją. Jaki to jest rodzaj protekcji? Jest to Boska protekcja. Odtąd uważamy, że nasze zdrowie jest pod Boską ochroną, nasze życie jest pod Boską ochroną, nasz wzrok i słuch są pod Boską ochroną i nasz rozum jest pod Boską ochroną, jak i nasi najbliżsi, nasze pieniądze i nasz dom — wszystko jest pod Boską ochroną. Boska ochrona rozciąga się wokół wszystkich poświęconych dzieci Bożych, a wcześniej tak nie było. Czy naprawdę tak jest, zapytacie, i dlaczego? Naprawdę. Czyż Pismo Swięte nie mówi, że mamy wszystko staranie nasze wrzucić na Niego, gdyż On ma pieczę o nas [1 Piotra 5:71? Zawsze bardziej mi się podobały te słowa po grecku, w wersji: „Wszelką troskę swoją złóżcie na niego, gdyż On ma o was staranie” [NBJ. Chodzi o to, że jeśli wszystko poświęciliśmy Panu, wszystko jest Jego i Pan nie zamierza zlekceważyć żadnej rzeczy, którą Mu powierzyliście — ani jednej. Jest różnica między Panam a wami, jest też różnica między Panem i mną. Pan udzielił mi bardzo wielu prawd, a ja zlekceważyłem niektóre z nich, jak sądzę. Dał mi możliwości, a ja nie dostrzegłem niektórych. Natomiast, jeśli wy poświęciliście coś Panu — nie ma znaczenia, co to było — On tego nie zlekceważy i nie pominie, tak jak wy i ja nie zważaliśmy czasem i pomijaliśmy to, co On powierzył nam. Jeśli poświęciliście Mu wszystko, co mieliście, On będzie miał te rzeczy na uwadze i zajmie się nimi, a wokół nich rozciągać się będzie Jego królewska protekcja.

Nie chcę, żebyśmy wyciągnęli z tego taki wniosek, że jeśli jesteśmy poświęconymi dziećmi Boga, to nigdy nie zgubimy pieniędzy lub też nie stracimy zdrowia, a nasi bliscy nigdy nie umrą. Nie taka jest myśl. Chodzi o to, że jeśli jesteście poświęconymi dziećmi Boga, wasi najukochańsi umrą tak samo, jak naprawdę umierają bliscy innych ludzi; zgubicie swoje pieniądze, jak gubią je inni ludzie, ale różnica polega na tym, że jeśli człowiek nie jest poświęconym dzieckiem Bożym, to gdy umiera jego dziecko, to jest to kwestią przypadku; natomiast jeśli jesteś poświęconym dzieckiem Bożym, to gdy umrze twoje dziecko, nie będzie to kwestią przypadku — nie jest tak, że Bóg wezwał twoje dziecko, by umarło, lecz chodzi o to, że Król nie zezwoliłby na śmierć twojego dziecka, gdyby nie widział, że tak było lepiej. On mógł to zobaczyć, że tak było naprawdę najlepiej ze względu na ciebie i twoją rodzinę — zezwolić na takie trudne doświadczenia, ale nie były one przypadkiem, były opatrznościowe. Pan mógł zezwolić na to, że straciłeś swoje pieniądze, ale nie dopuściłby tego, gdyby nie zobaczył, że takie doświadczenie było dla ciebie najlepsze. Pan może dopuścić, że twój dom spłonie, ale nie dozwoliłby na to, gdyby nie widział, iż tak jest dla ciebie lepiej. Jest tak, jak stwierdza Salomon: „Błogosławieństwo Pańskie ubogaca, anie przynosi z sobą utrapienia” [Przyp. 10:22]. Nie znaczy to, że nie będziecie mieć żadnych utrapień, lecz oznacza, że Pan nie przyda wam żadnych utrapień, które by się nie przyczyniły do wzbogacenia was.

Widzimy więc, że patrząc z boku, nie wydaje się, jakoby dziecko Boże miało jakąkolwiek przewagę w stosunku do ludzi ze świata. Wydaje się, że dziecko Boże napotyka na dokładnie takie same przeciwności, a jego życie przebiega w myśl zasady przypadkowości dokładnie tak samo jak życie człowieka światowego, ale gdy popatrzymy oczyma wiary, sprawa przedstawia się inaczej. Bóg stoi za sprawami życia swoich poświęconych. Naprawdę uważam, drodzy przyjaciele, że rzeczy mają się dokładnie tak, jak układają się w sposób naturalny. Jest dom, w którym zachoruje dziecko i lekarz ciągle tam zagląda; a oto dom, w którym również ktoś jest chory, ale lekarz tam nie zachodzi. Dlaczego idzie do tego domu, a do tamtego nie? Przyczyna jest po prostu następująca: jedna rodzina oddała się pod opiekę lekarza, a druga nie. I tak samo jest obecnie z ludźmi na ziemi. Jest klasa tych, którzy powierzyli się opiece Pana oraz klasa tych, którzy tego nie uczynili. Tym, którzy powierzyli się Jego opiece, Pan nie gwarantuje, że będą wolni od prób lub że ich życie będzie spokojne, nie daje im gwarancji co do tego, jak długo będą żyć ich najbliżsi albo jakie przytrafią się im nieszczęścia — gwarantuje po prostu każdemu, że wszystkie sprawy w ich życiu, a zatem wszystko będzie współdziałać dla dobra tych, którzy kochają Boga i którzy są powołani zgodnie z Jego zamierzeniem.

Dalej mamy jeszcze inną lekcję, jaką czerpiemy z matki Mojżesza. Pomyślcie, jak chodzi po domu, śmiejąc się i śpiewając! Jaka nastąpiła odmiana! Tak samo jest z nami: złożywszy naszego „Mojżesza w arce z sitowia” na ołtarzu, złożywszy wszystko na ołtarzu ofiarniczym, doświadczyliśmy wielkiej odmiany! Jaka radość wypełniła nasze serca! Poznaliśmy pokój, którego świat ani nie może dać, ani nie może zabrać — pokój, który przewyższa wszelki rozum; pokój, o którym prorok mówi: „Temu, którego umysł jest stały, zachowujesz pokój” [Izaj. 26:3 NR].

A oto kolejna lekcja. Zwróćcie uwagę, co córka faraona powiedziała do owej matki: „Zabierz to dziecko i wykarm mi je, a ja dam ci należną zapłatę” [2 Mojż. 2:9 NB]. Wydaje mi się, że była to jedyna matka, która kiedykolwiek dostała zapłatę za wykarmienie własnego dziecka. Nie wątpię, że chętnie by to uczyniła bez zapłaty, ale tym razem miała zostać nagrodzona za zrobienie tego; miała dostawać zapłatę za posiadanie dziecka pod królewską protekcją. Sądzę, że gdyby miała milion dolarów i poszła do faraona, mówiąc: >>Zobacz, zapłacę ci milion dolarów, jeśli zapewnisz protekcję memu dziecku i zdejmiesz z niego edykt, jaki obejmuje małych izraelskich chłopców<<, faraon odrzuciłby jej ofertę. Jaką opiekę zapewniłby za dar tego rodzaju! A jednak, drodzy przyjaciele, tutaj to nie matka płaci za protekcję nad jej dzieckiem, lecz ona sama otrzymuje zapłatę za to, by pozwolić faraonowi sprawować królewską ochronę nad jej dzieckiem, to jej płacą za pozwolenie, by dziecko było ubierane w lepsze niż kiedykolwiek ubrania, by na wypadek choroby mogło korzystać z opieki najlepszych w kraju lekarzy, jak też za to, by mógł być zdjęty z jej serca ów ciężar i żeby mogła być szczęśliwa. Nie sądzę, by kiedykolwiek ktoś otrzymał zapłatę za takie rzeczy, za jakie zapłacono tamtej matce.

Tak samo odbywa się to w naszym przypadku: gdy poświęcamy wszystko na rzecz Pańskiej służby, składając wszystko na ofiarniczym ołtarzu, Pan nas wynagradza. Za co? Przecież płaci nam za posiadanie lepszych nadziei niż inni. Płaci za udział w radości i pokoju, jakich świat ani nie może dać, ani zabrać. Płaci za słuchanie o sprawach, które wnoszą więcej szczęścia do naszych serc, niż mogłoby to sprawić cokolwiek innego. Jakże wspaniałe jest to wynagrodzenie! Czym ono jest? Nie odnosi się do przyszłych błogosławieństw za zasłoną, lecz do tego, co wy i ja otrzymujemy już dziś. Pamiętacie, jak Pismo Święte stwierdza: „Żniwiarz otrzymuje już zapłatę i zbiera plon na życie wieczne” [Jan 4:36 BT]. Zapłatę ową otrzymujemy tu i teraz.

Pamiętacie, że gdy Bóg dał Zakon ludowi Izraela, jedno z tych szczególnych praw głosiło, że jeśli będą zatrudniać robotnika, nie powinni zatrzymywać zapłaty do rana, lecz mają mu płacić codziennie, przed zachodem słońca. Nie mogli wypłacać zarobku swoim najemnikom raz w tygodniu, jak my robimy to obecnie; mieli im wypłacać wynagrodzenie przed końcem każdego dnia. Dlaczego Pan określił to tak precyzyjnie? Ponieważ w tym, jak w innych względach pragnął, żeby Izrael pełnił rolę narodu obrazowego, gdyż Bóg chciał, abyśmy widzieli, że nie każe nam On czekać na zapłatę do poranku zmartwychwstania, lecz wynagradza nas tu i teraz, zanim zaj - dzie słońce naszego życia. Co stanowi tę zapłatę? Jest to zupełne zadośćuczynienie za wykonaną służbę. Czy Pan płaci nam pełną równowartość usług, jakie wykonujemy dla Niego dzisiaj? Zaiste, tak. W jaki sposób daje nam tę zapłatę? Przecież wspaniałe prawdy, jakie nam dzisiaj objawia, są częścią tego wynagrodzenia. Tak jak apostoł Paweł napisał w trzecim rozdziale Listu do Filipian — że wszystko poczytał sobie za szkodę dla zacności znajomości Chrystusa Jezusa, swego Pana [Filip. 3:8]. Chodzi o to, że właśnie owa zacna znajomość była zapłatą i pełnym ekwiwalentem za wszelkie koszty, jakie apostoł Paweł poniósł w służbie dla swojego Mistrza.

Drodzy przyjaciele, sądzę, że my wszyscy powinniśmy stwierdzić to samo. Powiem wam, że Pan wynagradza mnie już od około osiemnastu lat. Nigdy nie chciałem pracować dla kogoś innego — po tym, czego doświadczyłem. Czasem wydaje się, że Pan daje mi jakąś niewielką służbę dla Niego i gdy tylko ją rozpocznę, On już się zjawia i mi płaci. Ledwie zacząłem pracować, a Pan już okazuje wielkość swego serca, płacąc mitu i tam. A czasem wydaje się, jakoby Pan już po piętnastu minutach zapominał, że już mi zapłacił i płaci ponownie. Czasem po kilku minutach wynagradza mnie po raz trzeci. I nie potrafię nawet powiedzieć, ileż to razy Pan ciągle na nowo mi odpłaca. To pokazuje, że Pan dotrzymuje słowa. Przekonujemy się, że w cudowny sposób dochowuje swych obietnic. Jak wiadomo, nigdy nie czyni mniej, niż obiecał, a nie tylko to, bo stwierdzamy, że Pan nigdy nie poprzestaje jedynie na tym, co obiecał, lecz zawsze czyni więcej, niż obiecał.

Kiedyś zwróciłem na to uwagę jednego brata. Rozmawialiśmy o Pańskich obietnicach, siedząc przy obiedzie. Powiedziałem: Oto, proszę brata, mamy przykład, w jaki sposób Pan dochowuje obietnicy. Przy pewnej okazji stwierdził On, jak pamiętasz, że „chleb jego dany mu będzie, wody jego nie ustaną” [Izaj. 33:16]. Czy Pan dochowuje tej obietnicy? Tak. Oto na talerzu znajduje się chleb, w dzbanie jest woda, a zatem Pan dał ci wodę i chleb, jak obiecał. A teraz popatrz tutaj: mamy masło do posmarowania chleba; On nie mówił nic o maśle, nieprawdaż? Masło dorzucił ekstra. A tutaj trochę dżemu, żebyś nałożył sobie na masło. On nie powiedział: chleb i masło, i dżem; powiedział tylko o chlebie, ale masło i dżem dorzucił. Jest też pieczona wołowina, którą dorzucił do masła; widzę ponadto ziemniaki

— te również są ekstra; dalej fasola, również dorzucona, a ty masz jeszcze groszek, także ekstra. Widzę też talerz z burakami, a więc je również dołożył ekstra, jest trochę ciasta i kawa, a tego nam nie obiecywał, więc również dorzucił ekstra. Popatrz, jak dochował obietnicy! Powiedział „chleb i woda” ale miał na myśli: chleb, wodę, masło, dżem, wołowinę, ziemniaki, groch, buraki, ciasto i kawę. W taki to właśnie sposób Bóg dochowuje swych obietnic. Czy nie uważasz, że powinniśmy mieć olbrzymią wiarę, skoro mamy do czynienia z takim jak On Bogiem? Sądzę, że nasza wiara powinna być wprost niezachwiana. Powinniśmy mieć wiarę, której nic nie wzruszy, skoro sobie uzmysławiamy, że możemy ją oprzeć na takim Bogu, który dochowuje wierności przymierzu.

Jestem pewny, drodzy przyjaciele, że przykłady tego mamy codziennie. Ja miałem tego przykład dzisiaj rano. Gdy wysiadałem z tego specjalnego pociągu i przechodząc przez wagony, rozmawiałem z pewnym bratem, powiedziałem mu o sprawach, które niezwykłe mnie poruszały. Rzekłem:

Bracie, jesteś tutaj, podobnie jak przynajmniej trzydzieści czy czterdzieści innych osób w tym pociągu, dla których, jak sądzę, ogromny problem przedstawiał wydatek 25 dolarów, i nie wiem, skąd wzięli pieniądze na tę podróż, a jednak jakoś ją opłacili. Przypuszczam, że każdy mógłby opowiedzieć jakąś wspaniałą historię o tym, w jaki sposób Pan to umożliwił. To nam pokazuje, czego może dokonać Boża łaska i jak powinniśmy się wstydzić, jeśli doświadczywszy czegoś takiego, nie mielibyśmy więcej wiary. Wydaje mi się, że powinniśmy mieć takiego ducha, który nie zawahałby się przed żadną przeszkodą, który by się nie zachwiał i nie zadrżał w obliczu żadnej trudności lub próby, jaka mogłaby nas dotknąć; mamy bowiem świadomość, że więcej znaczy ten, który jest za nami, niż ci wszyscy, którzy mogą być przeciwko nam.

A zatem, drodzy przyjaciele, cieszę się, że Pan nas wynagradza. Wiem, że wielu z was wyruszyło w tę konwencyjną podróż i jestem pewien, że jest ona dla was ogromną przyjemnością. A Pan was wynagrodzi za to, że przyjechaliście. Wiem, że Pan daje mi zapłatę za spełnianie usługi pielgrzyma. Doprawdy, gdybym miał dziesięć milionów dolarów, daję wam słowo honoru, że z radością oddałbym te dziesięć milionów za przywilej, jaki był mi udzielony przez ostatnie dziesięć lat w służbie pielgrzyma. Zamiast zapłaty dziesięciu milionów dolarów za ten przywilej, Pan płaci mi za zaangażowanie w tej pracy.

Myślę, że raduje nas to, iż Pan wynagradza nas dzień po dniu. Ale to nie wszystko. Cieszymy się z zapłaty, jaką dostajemy dzisiaj, ale pomyślcie, co nas jeszcze czeka! Pomyślcie o chwale, czci i nieśmiertelności, jakie czekają nas za zasłoną! Gdy myślimy o obecnych błogosławieństwach, nawet jeśli związane są z mniejszymi lub większymi próbami i gdy pomyślimy o przyszłych błogosławieństwach, którym nie będą już towarzyszyć żadne doświadczenia, wówczas wydaje nam się, że wszystkie sprawy tego świata bledną i zdają się nie mieć znaczenia. Powinniśmy przyznać jak kaznodzieja: „Marność nad marnościami, i wszystko marność”, w porównaniu z tym, na co mamy nadzieję. Niech to nas ożywi i pobudzi do większej wierności, która przezwycięży wszelką przeszkodę na naszej drodze oraz ostatecznie uczyni nas zwycięzcami przez tego, który nas umiłował.

Pamiętajcie jednak, że w Egipcie wiele izraelskich matek nie włożyło swoich niemowląt do arki z sitowia. Była tylko jedna matka, która to zrobiła; inne nadal chodziły ze zbolałym sercem. One wciąż drżały ze strachu przed utratą swoich najdroższych. Tylko jedna matka naprawdę odważyła się oddać swoje dziecko i otrzymała błogosławieństwo. Również na świecie wiele jest klas ludzi i wciąż noszą oni brzemię w swym sercu, ciągle chodzą przepełnieni troską, gdyż nie wiedzą tego, co niektórzy z nas, ale jedna klasa korzysta z przywileju złożenia swojego „Mojżesza” w koszyku z sitowia. Jakże jesteśmy wdzięczni za wszystkie błogosławieństwa, jakie nas spotykają! A mamy świadomość, że czeka nas więcej błogosławieństw, gdy do końca przemierzymy pozostałą część wąskiej drogi. Wówczas nadejdzie czas rzeczy najlepszych ze wszystkich!

Conyention Report oraz St. Paul Enterprise, 31 października 1916

Korzyści z chrześcijańskiej społeczności

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Mountain Lake Park, Maryland, sobota, 9 września 1911.

Werset na dzisiejsze popołudnie znajduje się w Hebr. 10:25: „Nie opuszczając społecznego zgromadzenia naszego, jako niektórzy obyczaj mają, ale napominając jedni drugich, a to tym więcej, im więcej widzicie, iż się on dzień przybliża”

Jest to „dzień Królestwa” [motto dnia konwencji] i temat, który obraliśmy, ma bardzo żywe odniesienie do zagadnienia Królestwa. Gdy nasz Ojciec Niebieski powołał do istnienia pierwsze ze swych inteligentnych stworzeń, przywiódł do istnienia także swoje królestwo — Królestwo Boże. Wcześniej w całym wszechświecie nie było ani jednej duszy, która mogłaby poważać Boga jako króla; nie było też w całym wszechświecie nikogo, kogo Bóg postrzegałby jako swego poddanego. Bóg nie miał jeszcze wtedy królestwa; nadzorował nieograniczoną przestrzeń, jaką stanowi nasz wszechświat, ale nie było żadnych poddanych. To, co zasadnicze dla królestwa, jeszcze nie nastało, ale gdy Bóg przywiódł do istnienia swego pierworodnego, Królestwo Boże miało swój początek. Swym zakresem obejmowało cały kosmos, a podwładnym była owa jedyna powołana do życia istota.

Powołanie do istnienia miriad aniołów oznaczało dalszy wzrost liczby poddanych wielkiego Bożego Królestwa, a gdy w końcu została stworzona Ziemia, oznaczało to po prostu ulepszenie części Boskich sfer zasięgu. Gdy został stworzony człowiek, oznaczało to zapoczątkowanie i egzystencję nowego gatunku poddanych, aby poważali wielkiego Stworzyciela i Króla. Wszyscy pamiętamy, jak sześć tysięcy lat temu miał miejsce spisek pośród poddanych tego wspaniałego Króla. Pamiętamy, jak jeden z anielskich podwładnych zbuntował się i wystąpił przeciwko Temu, który był odpowiedzialny za jego egzystencję. Pamiętacie, w jaki sposób ów spisek rozciągnął się również na członków naszej rasy, czego skutkiem było wystąpienie przeciwko autorytetowi Wszechmocnego. Jesteśmy całkowicie przekonani, że Boska moc mogła natychmiast zdusić ten bunt przeciwko Jego prawu, ale dla jakiejś przyczyny — bez wątpienia dla dobrej — wielki Król nie uczynił tego. Zezwolił na kontynuowanie owej rebelii. Dostrzegamy niektóre z powodów, dla których Bóg zezwolił na ten straszny bunt. Między innymi pomogło nam to uświadomić sobie, jak bardzo potrzebujemy wielkiego Króla; przez sześć tysięcy lat człowiek był bez prawowitego Władcy. Bóg dozwolił, by ziemia trwała w swym zbuntowanym stanie i przyjrzała się panującym warunkom; przyjrzała się chorobom, smutkom, cierpieniom i śmierci. Pomyślcie o trzęsieniach ziemi i cyklonach; pomyślcie o wielu rzeczach, które niszczą planetę, na której żyjemy. Przypominamy sobie, że wszystkie te rzeczy mają miejsce dlatego, że ziemia została wydarta z ręki swego prawowitego Króla z powodu buntu za sprawą uzurpatora. Jednak Słowo Boże nas informuje, że Królestwo to zostanie na ziemi przywrócone.

Nie chcemy, żeby myślano, iż kiedyś w przyszłości Pan Jezus zamierza stworzyć Królestwo Boga. Królestwo Boga istnieje nieprzerwanie, odkąd pierwotnie zostało powołane do życia, ale chcemy podkreślić myśl, że jak swego czasu Królestwo Boże sięgało do każdego zakątka naszego wszechświata, jak potem na krótko objęło także ziemię i jej nielicznych mieszkańców, tak obecnie nadchodzi czas, gdy Królestwo Boże przyjdzie znowu, gdy Boże królowanie ponownie przejmie kontrolę nad ziemią, a Boża wola będzie się wykonywała na ziemi tak dokładnie i zupełnie, jak cały czas wykonuje się w niebie.

Pamiętamy, że Pan Jezus Chrystus w wielu swoich wypowiedziach odnosił się szczególnie do nadejścia owego Królestwa. Powiedział nam, aby się o nie modlić: „Przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi” [Mat. 6:101. Pamiętamy, jak mówił nam, że Królestwa tego należy się spodziewać w czasie Jego drugiego przyjścia. W dziewiętnastym rozdziale Ewangelii Łukasza, wersety 11 i 12, mamy zapisaną przypowieść, którą Jezus powiedział uczniom, gdyż zbliżali się do Jerozolimy, a oni sądzili, że natychmiast zapanuje Królestwo Boże. Jezus rzekł: „Pewien człowiek szlachetnego rodu udał się do dalekiego kraju, aby objąć królowanie i wrócić” [Łuk. 19:11-12 NBI. Chciał zaznaczyć, że musi On odejść w pewnym celu i że kiedyś powróci, aby ustanowić to Królestwo.

Tę samą myśl pamiętamy z Jego stwierdzenia wypowiedzianego przed Piłatem: „Moje królestwo nie jest z tego świata Pan dał nam przez to do zrozumienia, że gdy nastanie koniec tego świata, gdy zostanie zaprowadzony nowy świat, nowy porządek, wówczas nadejdzie czas na Jego Królestwo. Pismo Swięte wskazuje, że gdy w pełni nastanie dla Pana Jezusa Chrystusa czas sprawowania przez Niego królewskiej władzy i urzędu, wtedy obejmie On władzę i panowanie, aby przywieść Ziemię i jej mieszkańców z powrotem do całkowitego i doskonałego poddaństwa względem owego wielkiego Króla wszystkich istot. Pismo Swięte nam mówi, w jaki sposób On miał Mu wszystko podporządkować i to samo Pismo stwierdza, że gdy wszystkie rzeczy zostaną Mu podporządkowane, wówczas Jezus odda Królestwo Ojcu, Temu, który poddał Mu wszystkie rzeczy w związku z wielkim planem, jaki Ojciec przygotował, a wtedy Ojciec Niebieski jeszcze raz zajmie swe prawowite miejsce w sercach i umysłach rodzaju ludzkiego.

Co jednak działo się w ciągu owej przerwy między pierwszym a drugim przyjściem naszego Zbawcy? Tysiąc osiemset lat temu Pan Jezus mówił, że nadejście Królestwa Bożego jest blisko, itak dalej. Co miał na myśli? Uważnie badając stwierdzenia Pisma Świętego, przekonujemy się, że nie miał On na myśli ustanowienia Królestwa tysiąc osiemset lat temu, lecz to, że dzięki specjalnemu zarządzeniu szczególny przywilej zajęcia wyjątkowej pozycji w tym wspaniałym Królestwie miał być zaoferowany pewnej klasie; że ci, którzy byli gotowi wziąć krzyż i iść śladami Pana Jezusa Chrystusa, zostaną uznani za obywateli tego Królestwa, choć w rzeczywistości w nim nie są, gdyż Królestwo jest w niebie, a oni na ziemi, ale ich serca, ich umysły, ich uczucia są w Królestwie Boga, a w związku z tym mogą wraz z Pawłem powiedzieć: „Nasza zaś ojczyzna jest w niebie” [Filip. 3:20 NB].

Dlaczego Pan wydał takie specjalne zarządzenie? Ponieważ Bóg zaplanował, żeby ci, którzy okażą się wiernymi poddanymi Królestwa, nawet jeśli w rzeczywistości Król nie był obecny pośród nich, ci, którzy będą Mu wierni, okazując niechęć wobec wszelkich wdzięków, powabów i pokus tego życia — mogli dzielić z Jezusem Jego tron w Jego Królestwie, jak sam Zbawiciel oświadczył: „Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie, jaki Ja zwyciężyłem i zasiadłem wraz z Ojcem moim na jego tronie” [Obj. 3:21 NB].

W Łuk. 12:32 nasz Zbawiciel ponownie wyraża tę samą myśl: „Nie bój się, o malutkie stadko! albowiem się upodobało Ojcu waszemu dać wam kró1estwo” W innym miejscu Pismo Swięte nazywa ich „dziedzicami królestwa” — dziedzicami Boga i współdziedzicami z Jezusem Chrystusem w tej chwalebnej nadziei Królestwa, współpracującymi z Jezusem w dziele przywracania ziemi do stanu, jaki został utracony wskutek wystąpienia przeciwko wielkiemu Królowi.

Drodzy przyjaciele, pomyślałem, że dzisiejszego popołudnia nic nie będzie bardziej stosowne niż powiedzenie wam o pewnych istotnych kwestiach, ważnych dla mnie i dla was w związku z otrzymaniem miejsca w tym oferowanym nam wspaniałym Królestwie. Nie na próżno w Słowie Bożym znajduje się niejedno napomnienie w tym względzie; niejedna sugestia dla was i dla mnie; musi być zatem bardzo ważna tego przyczyna — przyczyna, dla której powinniśmy zważać na tę kwestię, przyczyna, dla której musimy pracować nad tą sprawą. Wybraliśmy więc na to popołudnie tekst, który powinien być przez was i przeze mnie poważany i zgodnie z którym musimy postępować, jeśli chcemy znaleźć się pośród tej królewskiej klasy — klasy, która wraz z naszym Odkupicielem ma sprawować to zdumiewające dzieło.

Czy zwróciliście kiedyś uwagę na związek między naszym tekstem a następnym wersetem? Przeczytajmy: „Nie opuszczając społecznego zgromadzenia naszego, jako niektórzy obyczaj mają, ale napominając jedni drugich, a to tym więcej, im więcej widzicie, iż się on dzień przybliża. Albowiem jeślibyśmy dobrowolnie grzeszyli po wzięciu znajomości prawdy, nie zostawałaby już ofiara za grzechy” Wydaje mi się, że powiązanie między tymi dwoma wersetami jest niezwykle zdumiewające, jakby Apostoł chciał nam przekazać, że w tym szczególnym czasie — w okresie, gdy wyraźniej niż kiedykolwiek wcześniej zaczynamy dostrzegać zbliżanie się owego dnia — nadejdzie pora, kiedy to wspólnota i społeczność z ludem Bożym będą bardziej istotne niż kiedyś, a jeśli zlekceważymy i zaniedbamy ten przywilej, narazimy się na wielkie niebezpieczeństwo, którego ostatecznym rezultatem może być utrata wszystkiego.

Zauważcie, że Apostoł używa tu słowa „opuszczać” Nie mówi: „Nie ignorujcie społecznego zgromadzenia Gdybyśmy, i wy, i ja, nigdy nie spotkali się z ludem Bożym i nie wiedzieli o błogosławieństwach i korzyściach płynących ze społeczności, Pan nie wyrzekłby tak dobitnego stwierdzenia i ani wy, ani ja nie całkiem bylibyśmy w stanie tak dobrze dostrzec potrzebę i wartość spotkań z Bożym ludem. Natomiast, jeśli raz skosztowaliście tego błogosławieństwa, gdy raz zasmakowaliście w takiej społeczności, raz uczestniczyliście w tego typu wspólnocie, teraz tego nie opuszczajcie; nie zostawiajcie tego; nie opuszczajcie zbierania się razem, jak niektórzy mają w zwyczaju.

Teraz chcemy oddać się rozważaniu, dlaczego i wy, i ja nie mamy opuszczać społecznego zgromadzania się. Dlaczego jest to taka ważna sprawa? Dlaczego Apostoł tak bardzo kładzie na to nacisk? Dlaczego powinniśmy być tak staranni, jeśli chodzi o spotkania z dziećmi Boga? Pierwsza odpowiedź na to pytanie — i ta wydaje mi się najprostsza — byłaby taka: wy i ja powinniśmy czynić to ze względu na wiarę — ponieważ tak mówi Pan, nawet jeśli nie moglibyśmy dostrzec żadnego dobrodziejstwa, jakie miałoby z tego wynikać, i najmniejszej korzyści, jaką można by uzyskać. Już tylko ten fakt, że Pan tak powiedział, powinien wystarczyć, my zaś powinniśmy stwierdzić: >>Panie, szanuję Twoje słowo; Ty to powiedziałeś, więc zamierzam się tego trzymać<<.

Uważam, że w wielu stwierdzeniach Bożego Słowa mowa jest o braku wystarczającej wiary i ufności — nawet pośród niektórych Jego dzieci, czyli tam, gdzie powinna ona być. Czy pamiętacie, jaką wiarę miał Abrahama? Pamiętacie, jak Bóg przyszedł do niego i rzekł: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę” [1 Mojż. 12:1 BTJ? Czy pamiętacie, że Abraham nigdy nie przystanął, aby podać w wątpliwość sens Boskiej rady? Nie powiedział: >Panie, Twoje żądanie jest dla mnie jasne, ale nie rozumiem, dlaczego chcesz, abym stąd wyszedł. Czy nie sądzisz, Panie, że to miejsce, gdzie żyję, jest całkiem niezłe? Dlaczego nie mogą tutaj zostać i Ci służyć? Jaka jest ta ziemia, do której mam się udać? Czy jest dobra do gospodarowania na niej? Czy uważasz, że dam radę osiągnąć takie plony, by utrzymać siebie i swoją rodzinę? I czy myślisz, że mogą tam utrzymać swoje bydło i owce?<<. Nie mówi ani słowa. Bóg powiedział Abrahamowi, że ma wyjść, więc ten był gotów wyjść. Gdy już dotarł na miejsce, nie znalazł nic prócz jałowej pustyni. Drodzy przyjaciele, to była wiara itaką wiarę chcę mieć ja i chcecie mieć wy. Chcemy też zadbać o to, by nie był to jedynie rodzaj naiwnej wiary, w myśl źle rozumianego Pisma. Chcemy być pewni, że w kwestii tej posiadamy właściwy pogląd, a skoro posiadamy Prawdę, musimy według niej postępować, niezależnie od tego, czy dostrzegamy tego przyczynę bądź potrzebę, czy też nie. Tak właśnie jest z tym fragmentem. Skoro znajdujemy w Słowie Bożym radę, by nie opuszczać społecznego zgromadzania się, to jeśli znaleźliśmy ludzi, którzy mają ducha Bożego, jeśli znaleźliśmy ludzi, którzy dają dowody tego, że żyją blisko Pana, to niezależnie od tego, czy korzystacie z tej społeczności w takiej mierze, jak oczekiwaliście, czy też nie — powinniście się z nimi spotykać, gdyż Bóg tak powiedział.

Ktoś mógłby zapytać: >>Czy to nie jest zależne od sytuacji?<<. Jestem pewny, że jeśli w waszym otoczeniu nie ma nikogo, kto dawałby dowody swej miłości dla Boga i Jego Prawdy, wtedy sprawa wygląda inaczej, ale nawet i w tym przypadku możecie mieć z ludem Bożym społeczność serca i umysłu, choć osobista społeczność nie była możliwa. Gdy jednak mieszkacie tam, gdzie znajdują się dzieci Boże, wtedy z powyższego stwierdzenia wynika dla was jasny sposób postępowania. Możliwe, że czasem idziemy za wzorem Balaka. Czytamy o nim w 22 rozdziale 4 Księgi Mojżeszowej. Pamiętacie, jak król ten posłał po Balaama, aby przyszedł i przeklinał lud Izraela. Gdy prorok przybył na umówione miejsce, ten, który po niego posłał, pokazał mu zastępy izraelskie i powiedział: >>Teraz, Balaamie, przeklinaj ten lud, chcę, żeby byli przeklęci<<. Balaam zaś odrzekł: >>Chcę się przekonać, co Pan o tym powie<<. Pamiętacie, że zbudował siedem ołtarzy i złożył na nich ofiary, a potem otrzymał Bożą odpowiedź; gdy ją przekazywał, stwierdził, że lud ten jest błogosławiony. Wtedy Balak powiedział: >>Balaamie, posłałem po ciebie, żebyś przeklął ten lud, a ty go błogosławisz; nie chcę, żeby byli błogosławieni; zrób coś. Postąpiłeś dokładnie odwrotnie w stosunku do tego, co było moim zamysłem. Idź, poparz na ten lud z tamtego miejsca, może Pan da ci inne poselstwo<<. Wybudowano jeszcze więcej ołtarzy i złożono kolejne ofiary, a Balaam oddalił się, aby otrzymać dalsze poselstwo od Pana, gdy zaś powrócił, miał błogosławieństwo, jakie Bóg przeznaczył dla narodu izraelskiego. Pamiętacie, że władca był strapiony na myśl o tym, że Balaam przyniósł pomyślną wieść dla jego wrogów. Powiedział więc: >>Balaamie, przyjdź tutaj i przekonaj się, jakie stąd otrzymasz przesłanie<<. I znowu, jak pamiętacie, treścią poselstwa było błogosławieństwo. Jakże to znamienne, że ów biedny Balak sądził, iż widok z innego miejsca sprawi, że poselstwo będzie odmienne! Wiadomość była tymczasem taka sama, czy stąd, czy skądinąd. Bądźmy zatem ostrożni, by nie postępować jak pogański król. Obawiam się, że pośród ludu Bożego znajdą się tacy, co stwierdzą: >>No cóż, wiem, że Pismo Święte mówi, aby nie opuszczać społecznego zgromadzenia, ale ja patrzę na tę sprawę z innego punktu widzenia. Przechodzę pewne próby i mam niejakie przeszkody; nie sądzicie, że to mnie usprawiedliwia, by nie uczestniczyć w spotkaniach z „małym stadkiem” u nas?<<.

>>Siostro, Pan powiedział: „Nie opuszczajcie społecznego zgromadzenia<<

>>Poczekaj, wyjaśnię cito z innego punktu zapatrywania: Mieszkam całkiem na uboczu i zdrowie mam nienajlepsze. Czy nie uważasz, że to mnie usprawiedliwia, by zostawać w domu i nie spotykać się z Pańskim ludem?<<

>>Pan powiedział, siostro, nie opuszczajcie społecznego zgromadzenia. Nie ma to znaczenia, w jaki sposób ty zapatrujesz się na tę kwestię, sprawa jest postanowiona.<< Nie bądźmy jak ludzie, którzy szukają wymówki, by nie postępować tak, jak radzi Bóg, lecz bądźmy jak ci, którzy są zdecydowani pokonać każdą przeszkodę po to, by trzymać się rad i postępować według wskazówek, jakich udzielił Bóg. Myślę, że pewne niebezpieczeństwo kryje się w takiej postawie, która szuka wymówek, by zlekceważyć Boże Słowo. Wierzę, że Szatan zdaje sobie sprawę z naszych słabości w tym względzie i wie, jak to wykorzystać. Zdaje się, że posiada wielki departament usprawiedliwień i jeśli ktoś potrzebuje wymówki od czegoś, co byłoby niezgodne ze Słowem Bożym, Szatan mu jej dostarczy. Nie musicie nawet kierować specjalnego zamówienia; nie musicie w tej sprawie pisać na adres „Diabeł 8 S-ka”: >>Proszę o przesłanie dziesięciu usprawiedliwień, bo nie pójdę dzisiaj do pracy ochotniczej<<. Naprawdę, nie musicie! Jedyne, co potrzebujecie zrobić, to mieć w swym sercu zaledwie połowę takiego pragnienia, żeby nie wziąć jutro udziału w tej pracy, a on zaraz wyśle wam całą paczkę pretekstów.

Pewnie sobie myślicie: >>Chyba nie sądzisz, że skorzystamy z tego, co wy- produkował diabeł? Skąd! Oto posłana przez niego paczka z wymówkami. Przejrzę je i zobaczę, co mi podesłał<<.

>>Też pomysł! Czy on myśli, że zrobiłbym z tego użytek? To nonsens. Ani myślę wykorzystywać takich rzeczy — zabierajcie to!<<

>>Pokażcie następną.<<

>>Ależ kto by skorzystał z takiego usprawiedliwienia?! Byłbym największym z osłów, gdybym posłużył się taką wymówką. Diabeł nie może podejść mnie żadną z nich. Mnie to nie dotyczy.<<

>>To zobaczmy, co tam jeszcze mamy.<<

>>O, to jest kiepski pretekst; byłbym nędznym rodzajem chrześcijanina, gdybym skorzystał z takiej wymówki.<<

>>Pokażcie następną.<<

>>Aha, spotkanie z panem Smithem — tak, ta jest dobra; powiedziałem panu Smithowi, że wpadnę któregoś ranka. Jutro rano pasowałoby doskonale. Nie wiem, myślę, że może powinienem tam pójść jutro. Nie chciałbym jednak jutro opuścić pracy ochotniczej. Nie mógłbym przesunąć spotkania z panem Smithem na inny dzień? Niedobrze. Myślę, że tym razem po prostu nie dam rady pójść z braterstwem. Zatelefonuję do nich i dam im znać, że jutro rano nie będę mógł iść z nimi do tej pracy.<<

Drodzy przyjaciele, sądzę, że to jest metoda, przy użyciu której diabeł często nas podchodzi. Jeśli w waszym lub moim sercu znajdzie się najmniejsza skłonność do ignorowania Pańskiego napomnienia, znajdzie on sposób wykorzystania tego i pułapka gotowa.

Gdy znajdziemy w Słowie Bożym jakieś stwierdzenie co do postępowania, jakie mamy naśladować, niech dobrze się w nas ono zakorzeni: >>Bóg tak mówi itak zrobię, nie martwiąc się, czy będzie mnie to coś kosztować, czy nie<<.

Wielu mogłoby powiedzieć: >>Nie wiąże się z tym żadne wielkie niebezpieczeństwo<<. Drodzy przyjaciele, są szanse, że dla niektórych z nas kryje się za tym większe ryzyko, niż mogą sobie wyobrazić. Zaledwie kilka tygodni temu spotkałem w pewnym w miejscu jednego brata i jego żonę. Byli związani z jednym z najbardziej znanych zgromadzeń w Stanach Zjednoczonych; byli jego członkami od piętnastu lat. Myślę, że znali ich braterstwo ze wszystkich okolicznych zborów; byli uważani za wiernych chrześcijan. Kilka lat temu przeprowadzili się do miasta, gdzie było tylko pięcioro czy sześcioro przyjaciół, którzy przejawiali głębokie zainteresowanie, ale ów brat ze swą żoną nawet nie pytali, gdzie odbywają się nabożeństwa lub o cokolwiek innego. Ten mały zbór usiłował pomimo przeciwności budować się wzajemnie, ale owi braterstwo przez pięć lat nie spotkali się z tamtejszym zgromadzeniem, aż do niedawna. Jeśli zatem mamy skłonność by nie dostrzegać Pańskich napomnień, Szatan znajdzie sposób, by wykorzystać wahanie i nas usidlić oraz doprowadzić do popełnienia błędu, a rezultaty nie są nam znane.

Jeśli więc podobał się wam ten sezon społeczności i duchowej łączności, jaką mieliśmy tutaj, to gdy powrócicie do swoich domów, zachowajcie w pamięci ów werset i nie opuszczajcie wspólnego zgromadzania się. W domowym otoczeniu może nie być was tak dużo spośród „malutkiego stadka jak zebrało się w tej sali, ale jest to tak samo społeczność dzieci Bożych, jak społeczność dzieci Bożych tutaj.

Jest też inna przyczyna, dla której wy i ja pragniemy nie opuszczać wspólnego zbierania się, a mianowicie taka, że gdzie jest lud Boży, tam jest Bóg i gdzie jest Kościół, tam jest Głowa Kościoła. Zbawiciel sam stwierdza:

„Gdzie są dwaj lub trzej zgromadzeni w imię moje, tam jestem pośród nich” [Mat. 18:20 NBI.

Byłoby absurdem ze strony dzieci Bożych — jeśli naprawdę są dziećmi Bożymi — zbierać się z innymi, jeśli nie byłoby pośród nich Pana. Jakże by to wyglądało, gdyby ktoś przyszedł na zebranie, a swoją głowę zostawił w domu? Zaiste, jeśli już przychodzą, muszą zabrać swoją głowę ze sobą. Jeśli jesteście spośród dzieci Bożych i jeśli Jezus jest waszą Głową, jeśli zrezygnowaliście z własnej głowy i ze swojej woli, aby czynić wolę waszego Mistrza, wówczas dokądkolwiek idziecie, wasz Mistrz idzie z wami; wy zaś mówcie: >>Gdzie jest społeczność pod kierunkiem ducha Mistrza, tam chcę być; chcę być tam, gdzie On jest, a wiem, że On tam jest w takim szczególnym i wyjątkowym sensie, w jakim jest też ze mną, gdy jestem sam i zajmuję się codzienną pracą<<.

Istnieje jeszcze jeden powód, by nie opuszczać społecznego zgromadzania się. Mamy świadomość, że są tam ludzie, którzy lubią rozmawiać o takich sprawach, o których i my lubimy rozmawiać; kochają zajmowanie się tematami, które są najdroższe naszemu sercu. Jeśli jest się spomiędzy ludzi światowych i jeśli wszelkie sprawy i pragnienia miałyby świecki charakter, wówczas szłoby się raczej tam, gdzie chodzą sąsiedzi — raczej poszlibyśmy do jakichś miejsc rozrywki, raczej poszlibyśmy tam, gdzie w jakimś stopniu w myśl zasad tego świata odnieślibyśmy korzyści; jeśli zaś oddaliście swe serca Panu, zechcecie pójść do miejsc, gdzie rozmawia się o rzeczach, które was bardzo interesują, o sprawach Pańskich, tam gdzie nadzór sprawuje Jego wola. Nie oznacza to wszakże, że jeśli lud Boży się zgromadza, ich rozmowy i dyskusje zawsze ograniczają się do tematów, które znaczą dla nich najwięcej. Bądźmy uważni w tym względzie. Gdy spotykamy się z Pańskim ludem, skupiajmy się na sprawach Pana; niech nasze serca koncentrują się wokół zagadnień duchowych. Można zmarnować Pański czas, rozmawiając o rzeczach, które nie są dla was pożyteczne w sensie moralnego oddziaływania na „nowe stworzenie”

Myślę, że to jest tak jak z żydowskim Przybytkiem. Gdy wchodziło się do Swiątnicy, patrząc w górę na zasłonę, można było zobaczyć wszystkie postacie cherubinów wyszyte na tkaninie. Obrazuje mi to, w jaki sposób wy i ja — znajdując się w tym stanie spłodzenia z ducha świętego i spoglądając ku górze — widzimy Boską opatrzność, widzimy Jego mądrość, Jego miłość, Jego moc i Jego sprawiedliwość, a oczyma wiary dostrzegamy też owych usługujących aniołów, posyłanych po to, by służyli tym, co należą do Boga.

Pamiętacie, że gdy najwyższy kapłan i inni kapłani znajdowali się w Swiątnicy, to spoglądając w górę, widzieli owych aniołów, owych cherubinów misternie wyhaftowanych wszędzie na zasłonie. Załóżmy jednak, że zamiast spoglądać ku górze, kapłan patrzyłby ku dołowi i kierowałby swój wzrok ku ziemi — co by wtedy widział? Nic, tylko ziemię, po prostu grunt. Pamiętacie, że w Przybytku nie było podłogi, stał on bezpośrednio na ziemi. Dostrzegamy w tym cel, widzimy stosowność obrazu; ukazuje nam on myśl, że nawet jeśli wy i ja zostaliśmy spłodzeni z Bożego świętego ducha, nawet jeśli zostaliśmy przywiedzeni na to miejsce, w którym jesteśmy „no wymi stworzeniami” w Jezusie Chrystusie, pomimo to musimy, utrzymywać nasz wzrok skierowany ku górze, jak mamy powiedziane: „Podnośmy głowy nasze” I przeciwnie, gdy patrzymy w dół, w kierunku spraw światowych, widzieć będziemy rzeczy ziemskie; widzieć będziemy po prostu ziemię, nic tylko grunt.

Mam świadomość, drodzy przyjaciele, że o sprawach duchowych nie każdemu możemy opowiadać. Gdy spotykacie się z członkami waszej rodziny, którzy nie poświęcili się Panu, gdy spotykacie sąsiadów, którzy nie skłaniają się w stronę zagadnień duchowych, możecie przedstawić im jakieś opinie i zwrócić na pewne rzeczy uwagę, poświęcając część waszej rozmowy sprawom, które mogą oni docenić, ale gdy spotykacie się z ludem Bożym, jest inaczej; ludzie ci spotykają się z innymi po to, by rozmawiać o rzeczach, które zbliżą ich do Królestwa, pomogą uczynić ich powołanie i wybranie pewnym oraz zapewnią im „szeroko otwarte wejście do wiekuistego Królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa” [2 Piotra 1:11 NB].

Pamiętam, że jakiś czas temu musiałem w związku z tą kwestią udzielić napomnienia dwóm braciom. Odwiedzaliśmy pewne miejsce na Zachodzie. Braterstwo spotykali się tam około pół godziny przed rozpoczęciem nabożeństwa. Owi dwaj bracia znajdowali się kiedyś pośród Indian i potrafili co nieco mówić językiem Choctaw; zaczęli więc o tym opowiadać, wymieniając słowa, które pamiętali i szczególne wyrażenia w tym języku, a reszta z nas nie mogła im oczywiście za bardzo przerwać, więc siedzieliśmy cicho, podczas gdy oni rozprawiali o języku Choctaw. Gdy tak mówili na ten temat przez jakiś kwadrans — dokładnie nie wiem, jak długo — poczułem, że było moją powinnością, by coś powiedzieć. Rzekłem: >Czy wiecie, braterstwo, że Biblia nawiązuje do mówienia Choctaw?<<.

>>Nie, zauważył jeden brat, nie sądzę, żeby Biblia mówiła coś na ten temat.<<

>>Tak, powiedziałem, jest w Biblii werset, który odnosi się do mówienia Choctaw.<<

>>Jak to, rzecze tamten, gdzie on się znajduje?<<

>>W trzecim rozdziale Listu do Filipian.<<

>>A jak brzmi; nie pamiętam nic takiego.<<

Odrzekłem: >>Powiem wam, jak on brzmi: „Zapominając o tym, co za mną” [Filip. 3:13 NB]<<. Sądzę, że jest całkiem sporo tematów, które pod to podlegają, my zaś powinniśmy się uczyć przywiązywać nasze uczucia do rzeczy, które są w górze i zapominać o tych, które są za nami. Chcemy upatrywać rzeczy, które będą nas moralnie budować, a szczególnie strzeżmy się chełpliwości w tym zakresie. Stwierdzam, że tak często przejawiamy skłonność do pielęgnowania ducha nieznacznej chełpliwości, lubimy opowiadać o różnych ludziach, których wciągnęliśmy do rozmowy i jak to ich poniżyliśmy swoją argumentacją, jak to nie potrafili nam odpowiedzieć i jak udało nam się wprowadzić ich w zakłopotanie itd. Drodzy przyjaciele, myślę, że byłoby dla nas lepiej nie rozmawiać tak wiele w tym duchu. Nie chcemy posiadać takiego ducha chełpliwości, który przechwala się dookoła odniesionymi zwycięstwami lub coś w tym rodzaju. Nie chcemy jedynie poniżyć wiary innych, chcemy ich wiarę budować we właściwym kierunku. Dlatego proponowałbym, żebyśmy więcej rozmawiali o tym, co zwracałoby nas w stronę Pana, a mniej o sprawach, które by od Niego odciągały.

Jest jeszcze inna przyczyna, dla której nie powinniśmy opuszczać wspólnych zgromadzeń, a mianowicie taka, że spotkanie z ludem Bożym jest źródłem łaski i siły, które przygotowują nas na ciężkie doświadczenia, jakie mają nadejść. Przypominacie sobie, jak w 2 Kor. 12:9 Pan poprzez apostoła Pawła wyraża się następująco: „Dosyć masz na łasce mojej” Nie wyciągajmy z tego złego wniosku; nie sądźmy, że Pan miał tu na myśli, iż zawsze będziecie mieć dość łaski w każdej próbie. Zupełnie nie to miał On na myśli. Pokażę wam, o co Mu chodziło. Możliwe, że niektórzy spośród ludu Pana znajdowali się czasem w próbach i musieli uznać, że mieli nie dosyć łaski. Mówili: >>Wiem, że jeśli miałbym dość łaski, lepiej mógłbym znieść to doświadczenie. Coś tu jest nie tak; Pan powiedział, że Jego łaski nam wystarczy, ale tak nie było<<. Czyżby Pan złamał obietnicę? Wcale nie. Oto wyjaśnienie: Pan obiecał, że udzieli nam wystarczająco łaski, ale żebyśmy mogli z niej skorzystać, wy i ja, musimy we właściwy sposób udawać się do źródła. Przyjechaliście na tę konwencję. Skąd wiecie, czy Bóg nie zaplanował, iż na tej konwencji możecie uzyskać łaskę, która przygotuje was na doświadczenia, jakie nadejdą w grudniu? Pan ma świadomość, że spotkają cię doświadczenia, o których nie śniłeś i przygotowuje cię na nie. Jakże wielu stwierdzało: >>0, teraz, gdy patrzę wstecz, widzę, że Pan przygotowywał mnie na te straszne przejścia; nie wytrwałbym, gdyby On mnie do tego nie przygotował. Teraz widzę, jak owe doświadczenia, przez które przechodziłem kilka miesięcy temu, rzeczywiście uczyniły mnie gotowym na te straszne próby, jakie mam właśnie za sobą<<. W ten sposób widzimy, że Pan przygotowuje nas na próby, jakie mają przyjść.

Gdy więc w waszych małych zgromadzeniach zbieracie się tydzień po tygodniu, Pan zaopatruje was w łaskę. Powiedział, że łaski Jego wystarczy i to jest sposób udzielania wam jej. Załóżmy jednak, że powiecie: >>Wiem, że Pan nakazał, abym nie opuszczał zgromadzania się z innymi — wiem to, ale na zebranie mam tak daleko i nie za bardzo lubię tamtych braterstwa. Uważam, że niektórzy mają bardzo osobliwy i dziwny sposób bycia; myślę, że po prostu nie pójdę i zostanę w domu<<. Jaki będzie rezultat? Nie otrzymasz łaski, jakiej potrzebujesz, gdy pojawiają się próby, a skutek będzie taki, że gdy próby nadejdą, nie powiedzie ci się — nie dlatego, że Bóg zawiódł, nie dotrzymawszy swego słowa; Bóg wykonał swoją część — zapewnił ci łaskę, ale ty, jakbyś Mu mówił: >>Panie, wiem, że łaska jest tam, w zgromadzeniu, ale nie chcę jej brać stamtąd; powinieneś był przelać ją bezpośrednio na mnie; tak chciałbym ją otrzymywać<<. Drodzy przyjaciele, nie możemy sobie pozwolić na utratę jednej choćby sposobności do służby czy też jednej okazji, która byłaby sensowna i właściwa, żeby zrobić z niej użytek w społeczności z tymi, którzy kochają Pana, tak żeby nie doznać żadnej duchowej krzywdy na wypadek jakiejś próby, gdybyśmy byli na nią nieprzygotowani. Mówię więc — chcemy być gotowi na te przyszłe doświadczenia; pragniemy mieć tak przygotowane serca i umysły, by pozwoliło nam to przejść przez te próby zwycięsko i to jest powodem, dla którego nie jest naszym życzeniem opuszczanie społecznego zgromadzenia.

Kryje się tu jeszcze jedna myśl, drodzy przyjaciele. Chcemy spotykać się z ludem Bożym, gdyż uznajemy, że są to ludzie, z którymi chcemy spędzić wieczność; chcemy już wcześniej zawrzeć z nimi znajomość. Jeśli jesteście jednymi z wiernych naśladowców Pana Jezusa Chrystusa, jeśli ja jestem jednym z tych, którzy mogą dowieść Mu swej wierności, wówczas znajdziemy się pośród tych, którzy będą mieć ze sobą społeczność poprzez wszystkie nieskończone wieki przyszłe. Czuję więc, że jeśli wcale nie miałbym dzisiaj ochoty na wasze towarzystwo, jeśli czuję, że chętniej pozostałbym z dala od ludu Bożego, że raczej spędziłbym czas w towarzystwie osób z pracy lub na światowych przyjemnościach, skutek byłby taki, że nie byłbym gotowy spędzić owych przyszłych wieków w waszym gronie i w gronie tych, którzy chcą swoje powołanie i wybranie uczynić pewnym.

Przejdźmy teraz do punktów, na które chciałem położyć największy nacisk. Chcemy wziąć pod uwagę napomnienie naszego wersetu i nie opuszczać społecznego zgromadzenia, gdyż kiedy spotykamy się z ludem Boga, oni pomagają nam, a my możemy pomóc im. Czy nam pomagają? Z pewnością tak, jeśli mamy odpowiednie nastawienie serca. Sądzę, iż wielu może mieć taki problem, że nie zastanawiają się nad tym, jak otrzymać pomoc od naszych braci i sióstr w takim stopniu, w jakim powinniśmy, wskutek czego nie otrzymujemy takiej pomocy, jaką byśmy mogli. Jaka była wasza motywacja, by przybyć na tę konwencję? Jaki był wasz cel? Czy zakładaliście, że będziecie wspaniałą pomocą dla Bożego ludu? Nie oczekiwaliście żadnej specjalnej pomocy — nie powiedzą tu nic, czego nie wiedzieliście; sądziliście, że macie całkiem niezłą pozycję i dobrą znajomość Pisma Świętego i że macie kilka wspaniałych myśli, które chcieliście przekazać komuś w rozmowie. Jeśli takie było wasze nastawienie, gdy tu jechaliście, wówczas stosownie do stopnia tego typu nastawienia i ducha utracicie błogosławieństwo. Jeśli natomiast przybyliście tutaj z chęcią uczenia się, z pragnieniem, by się czegoś dowiedzieć — nie tylko, żeby poznać coś nowego, ale nauczyć się czegoś, co was przybliży do Pana, wiem, że odjedziecie duchowo wzbogaceni, odjedziecie w poczuciu, że jesteście bliżej Pana niż kiedykolwiek.

Myślę, że to nie są nowe rzeczy; sądzę, iż jest to jeden z dowodów, że jesteśmy niemowlętami w Chrystusie. Zdaje mi się, że jest kilka sposobów, by wskazać tych, którzy są niemowlętami w Chrystusie. Pismo Święte mówi o niemowlętach w Chrystusie i o ludziach dorosłych. Stwierdza ono: „Bo każdy, co się tylko mlekiem karmi, (...) jest niemowlątkiem, aleć doskonałym należy twardy pokarm, to jest tym, którzy przez przyzwyczajenie mają zmysły wyćwiczone ku rozeznaniu dobrego i złego” [Hebr. 5:12-141. Są inne sposoby rozróżnienia między niemowlętami a tymi, którzy są dojrzali w Panu. Jak wiadomo, jedną z cech właściwych niemowlętom jest to, że dużo płaczą; są bardziej skłonne do płaczu niż starsi wiekiem. Uważam, że tak samo jest z niemowlętami duchowymi! Gdy zachodzę do jakiegoś domu i spotykam tam brata, który przez cały czas, gdy tam przebywam, płacze — płacze, bo nie został wybrany na starszego zboru, rozpacza, bo przechodzi właśnie taki trudny okres, płacze, bo ma dalej na zebranie niż większość zborowników i narzeka, bo to czy tamto — to generalnie myślę sobie: >>Oto jedno z Pańskich niemowląt; mogę to stwierdzić po sposobie, w jaki płacze; mam nadzieję, że pewnego dnia dorośnie i będzie mężem dojrzałym w Panu<<.

Jest jeszcze inna rzecz charakterystyczna ogólnie dla niemowląt i dzieci. Można zauważyć, że osoba w zaawansowanym wieku potrafi zasadniczo skupić uwagę na jednej sprawie i jakiś czas w tym trwać. Jednak w odniesieniu do małych dzieci zauważyłem, że ciągle trzeba robić coś nowego, żeby je zabawić; przez dwie, trzy minuty da się je czymś zająć, ale zaraz musi być coś nowego, potem jeszcze coś innego. Osoby, które potrafią stale przechodzić od jednej formy zabawy do innej, żeby zająć dziecko, i takie, które dysponują największą rozmaitością nowych propozycji zabawy, zdają się być najbardziej przez dzieci lubiane.

Myślę, że tak samo jest w zakresie spraw duchowych. Jeśli mamy takie nastawienie, że ciągle chcemy czegoś nowego, że przyjeżdżamy na konwencję nie tyle po to, by posłuchać o braterskiej miłości, nie po to, by słuchać o cierpliwości i nie dla wzmocnienia naszego ducha gorliwości ani po to, by znaleźć się pod wrażeniem chwały Królestwa, lecz by usłyszeć coś nowego, coś, czego nikt wcześniej nie powiedział, tak, że od samego słuchania przyspieszy nam krążenie, gdyż będzie to jakaś nowinka — wówczas okaże się, że odjedziemy nieco rozczarowani, bo nie taki jest Pański cel. Nie jest Pańskim zamysłem budowanie Jego ludu i wzmacnianie go w zależności od ilości wypowiedzianych nowinek, lecz przeciwnie — to częste powtarzanie starych rzeczy ma nas wzmacniać i umożliwiać czynienie naszego powołania i wybrania pewnym. Gdy więc udajecie się do waszego rodzimego, małego zgromadzenia i stwierdzacie, że brat, który przewodniczy w nabożeństwie, nigdy nie ma nic oryginalnego do powiedzenia, a braterstwo w waszym zborze dzielą się w swych wypowiedziach nielicznymi nowinami, wina, drodzy przyjaciele, nie leży po stronie zboru — winni jesteście wy sami, bo nie macie odpowiedniego nastawienia. Pomyślcie tylko — jeśli należymy do tych wiernych, którzy będą połączeni z Panem w przyszłych wiekach, to jaką będziemy wykonywać pracę — jaką wy, a jaką ja? Czy poprzez ów tysiąc lat będziemy mieć każdego dnia coś nowego do powiedzenia światu? Sądzę, że nie. Wydaje mi się, że gdy świat powstanie z grobów w przyszłym wieku, to jeśli jesteśmy jednymi z tych, którzy należeć będą do tej wyróżnionej grupy połączonej z naszym Panem, to będziemy musieli powtarzać Boski plan tak wiele razy, że jeśli go szczerze nie kochacie, będziecie tym zmęczeni. Dlatego też Pan nie chce mieć w tej klasie nikogo, kto nie kocha owej „Old, old story” [HoD 352, PBT 395 „Powiedz mi tę wieść starą”] tak gorąco, że mógłby ją śpiewać z całego serca, bowiem „ci, którzy najlepiej ją znają, łaknącymi i pragnącymi jej ciągle być się zdają.

Weźmy na przykład badania beriańskie: Stwierdzam, że są tacy bracia i siostry, którzy czasem idą na badanie beriańskie i słuchają tylko połowicznie. Brat taki a taki coś mówi, a oni myślą o czymś innym; wiedzą, że brat ten nigdy nie powie nic nowego. Później wypowiada się inny brat, a oni niewiele zwracają uwagi na to, co mówi, ponieważ już wiedzą, co on ma zamiar powiedzieć. W rezultacie, gdy badanie się kończy, myślą sobie, że to dziwne, ale oni nie za bardzo z niego skorzystali. Fakt jest taki, że nikt spośród dzieci Bożych nie mówi niczego, w czym nie znalazłoby się coś pożytecznego i korzystnego. Weźmy badanie beriańskie: Jakiś brat coś stwierdza; jeślibyś zwrócił uwagę na to, co mówi, zamiast pozwalać duchowi pychy, by zrodził w tobie poczucie, że już to wiedziałeś i nic się od niego nie nauczysz, istnieją szanse, że w tym, co ów brat powiedział, znajdzie się jakiś niewielki punkt, który mógł wyrażać to, co było w twoim umyśle, a to by cię zadowoliło; byłoby to odświeżające, gdyż ty już to wiedziałeś, ale zostało to wyrażone nieco dogłębniej. Wtedy słuchając następnego brata, który wyraził jakąś myśl, zauważyłbyś prawdopodobnie, jak szczególnie pomocny jest związek między tym, co powiedział on, a tym, co stwierdził ów inny brat. Gdy z kolei krótko wypowie się trzeci brat, znajdzie się jakiś pomocny aspekt także w jego stwierdzeniu, zgodny z wypowiedziami poprzedników, a gdy nabożeństwo się zakończy, będziesz mógł orzec: >>Czyż nie było to pożyteczne zebranie? Jak wiele odniosłem korzyści! Jak bardzo było dla mnie pomocne to krótkie badanie beriańskie!<<. Pamiętajmy zatem, drodzy przyjaciele, że często to pycha sprawia, że jesteśmy nieuważni, gdy mówi ktoś inny. Zapamiętajmy też, że nie ma nikogo takiego, kto mając ducha Bożego, nie mógłby w jakiejś mierze okazać się dla nas do pewnego stopnia pomocnym i pożytecznym.

Myślę o miejscu, w którym Paweł mówi Kościołowi, iż ma dziesięć tysięcy nauczycieli w Chrystusie, a stwierdzając, że „choćby mieli dziesięć tysięcy nauczycieli” zdaje się mówić o tym jako o stanie faktycznym, jakby tak właśnie było. Co miał przez to na myśli? Zasugerowałby rzecz następującą:

Jest możliwe, że w owym czasie mogło być około dziesięciu tysięcy poświęconych wierzących, na ile apostoł Paweł mógł to ocenić; liczbą tą chciał uzmysłowić fakt, że każde poświęcone dziecko Boże posiadało w jakimś stopniu taką dyspozycję, że mogło być nauczycielem. Muszę powiedzieć, że w niewiarygodnej wprost mierze odniosłem korzyści, obserwując po prostu zachowanie, język i maniery tych, z którymi miałem kontakt podczas moich podróży po kraju. Powiedziałem mnóstwo wykładów, które - żeby bracia wiedzieli — powstały po prostu z niewielkich rzeczy, jakie zaobserwowałem w tych, z którymi miałem kontakt.

Pamiętajmy ponadto, że nie możemy tylko uczyć się od innych i pouczać innych poprzez słowa, które są wypowiadane, ale także poprzez nasz przykład, poprzez uczynki, jakie wykonujemy. Myślę, że bardzo wielu osobom musi brakować tej oceny, jakim powinniśmy być przykładem. Często mówimy: >>No cóż, nie musisz brać ze mnie przykładu<<. A jednak — drodzy przyjaciele — jeśli twierdzisz, że jesteś poświęconym chrześcijaninem, powinieneś być przykładem, musisz być przykładem; bycie chrześcijaninem oznacza bycie przykładem; nie przykładem doskonałości, lecz tego, co może zdziałać łaska Boża. Czy może powiecie, że jesteście pod wpływem Bożej łaski przez pięć, dziesięć czy piętnaście lat, a mimo to Pan nie dokonał w waszym życiu niczego, co mogłoby być przykładem, zyskiem, błogosławieństwem dla tych, którzy mają z wami styczność? Byłoby to powodem do sporego wstydu, gdybyśmy musieli stwierdzić, że tak bardzo opieraliśmy się wpływom Boskiego ducha, iż nie stanowimy przykładu tego, czego w ogóle Pan może dokonać — nawet jeśli zajmował się nami tak długo. Poza tym pamiętajcie, że gdy mówimy o przykładzie, jaki mamy stanowić, i życiu, jakie mamy prowadzić, nie mamy na myśli przykładu, jaki powinniście stanowić będąc na konwencji. W istocie, jeśli jesteśmy żywymi listami, powinniśmy być nimi w swoich domach — będziemy dbać w nich o to dokładnie tak samo jak gdzie indziej. Czasami jednak nawet braterstwo, którzy będąc pośród innych w miejscu publicznym, zachowują niezwykłą ostrożność, to w swoim własnym domu przejawiają raczej obojętność. Nic nie można na to poradzić, ale czasem da się to zauważyć. Pamiętam, byłem raz w domu oddalonym o wiele setek kilometrów stąd; mieszkała tam niepozorna siostra, która pod wieloma względami przejawiała wspaniały, poświęcony charakter. Jej mąż nie za bardzo był religijnie określony, ale nigdy nie zapomnę wrażenia, jakie na mnie wywarła. Na przykład, gdy siedzieliśmy przy stole i poprosiłem o coś, siostra ta zadałaby sobie wszelki trud, żeby tylko owa rzecz natychmiast znalazła się na moim talerzu; gdy jej mąż o coś poprosił, wydawało się, że jej to nie obchodziło, bez względu na to, czy go usłyszała, czy nie; musiał czekać, aż dana rzecz podawana wokół stołu do niego dotrze. Gdy ja zadałem pytanie, mogła mi odpowiadać przez dziesięć minut i objaśniać, jak dojść na pocztę, czy cokolwiek innego; gdy mąż ją o coś zapytał, odcinała mu się w tak zgryźliwy sposób, że dziwiłem się, dlaczego w ogóle chce on ją jeszcze o coś pytać. Nie mogłem temu zaradzić, ale zdawałem sobie sprawę, że siostra ta nie przejawiała takiego ducha, jakiego Pan pragnie widzieć u swego ludu. Nie mogłem dopomóc, ale sądzę, że gdybym pomieszkał w tym domu przez sześć miesięcy, nie wydawałaby mi się ona już tak wspaniała w obchodzeniu się ze mną, na jaką wyglądała przez te kilka dni, gdy tam przebywałem.

A zatem, drodzy przyjaciele, bądźmy uważni, jeśli chodzi o te sprawy. Pamiętaj my, że ukryć coś w towarzystwie możemy przez dzień lub dwa, ale jacy jesteśmy naprawdę, jaki jest rzeczywisty stan naszych serc — to ujawnia się w codziennym życiu w naszych domach i pośród tych, z którymi zazwyczaj przebywamy dzień po dniu.

Bycie przykładem to bardzo ważne zagadnienie, pamiętajmy wszakże, iż stanowiąc przykład dla innych w bardzo prostych kwestiach, w zwykłych rzeczach, możemy mieć na nich wpływ także w sprawach bardzo ważnych. Dla przykładu załóżmy, że w waszym zborze brakuje domyślności. Gdy na przykład śpiewacie, są bracia czy siostry, którzy nie mają śpiewnika, a nikt się nawet nie rozejrzy, czy inni mają śpiewniki, czy nie; reszta śpiewa, a ktoś siedzi, nie mając sposobności zerknięcia do tekstu. Byłoby to oznaką, że pomiędzy braterstwem zabrakło uwagi, a w jakiejś mierze przeważyło może samolubstwo. Jeśli tak jest, powinniście dobrze sobie zapamiętać, że po części ponosicie za to odpowiedzialność, gdyż jeśli stanowicie właściwy przykład, to nieważne, kim jesteście — pozornie możecie być zupełnie nieważną postacią — a jednak w danej chwili wasz udział w przezwyciężaniu takiego stanu rzeczy może być bardzo cenny. Na przykład, gdy jesteście na zebraniu i rozpoczyna się śpiew, rozglądacie się i dojrzawszy brata, który nie ma śpiewnika, natychmiast podajecie mu swój; prawdopodobnie nikt o tym nie pomyślał - byłby to po prostu niewielki uczynek, na który nikt by nie zwrócił uwagi, ale gdy na następnym zebraniu zrobiłbyś to samo, z czasem więcej członków zboru zauważałoby takie sprawy i zaczęło dostrzegać w tobie ducha poświęcenia, a ty zacząłbyś zauważać, że oni postępują podobnie. Pierwszą rozpoznawalną rzeczą w tym zborze byłby duch otwartości, stanowiący dla każdego szczerego serca zachętę do tego, by się z nim spotykać. Tak więc, jeśli w małej grupie, z którą się zgromadzasz, nie panuje taki stan, jaki powinien panować, nie wiń ich za to, lecz zacznij od siebie i pomyśl: >>Czyż to nie ja powinienem być przykładem? Czy nie powinienem przejawiać innego usposobienia, by moje postępowanie przyniosło korzyść innym członkom zgromadzenia?<<.

Chcę tu powiedzieć jeszcze słowo w nieco innej kwestii. Pamiętajmy, że nasz wpływ będzie ze strony większości oceniany w proporcji do posiadanego przez nas całościowego ducha pokory. Stwierdzamy, że mężczyzna lub kobieta, którzy próbują wybić się na czoło, sprawić, żeby byli widzialni, zaszkodzą w ten sposób wywieranemu przez siebie wpływowi; chciałbym to powiedzieć szczególnie w odniesieniu do starszych różnych zgromadzeń. Skoro bratu pozwała się zajmować stanowisko starszego, to zdaje mi się, że powinien on pełnić spoczywające na starszym obowiązki w takim duchu, który jest do tego stopnia przepełniony pokorą, że inni odnoszą błogosławieństwo z jego służby, a równocześnie z trudnością można się zorientować, że jest on starszym zboru.

Byłem w jednym zborze, gdzie część starszych dokładała wszelkich starań, żeby każdy wiedział, iż to oni są starszymi. Bywałem w zgromadzeniach, gdzie nie trwało to długo, a już wszyscy starsi powiadamiali mnie o swoim starszeństwie, o tym, jak długo są starszymi itd. Ktoś mógłby powiedzieć: >>Nie było w tym nic złego, chcieli, żebyś był poinformowany w tym względzie<<. Tak, ale obawiam się, że czasem istniały oznaki, jakkolwiek nie mogę tego osądzić, które kazały mi podejrzewać, że panował tam jakiś inny duch. Pamiętam pewien zbór, w którym wszyscy zdawali się być dość skromni, ale jeden brat — no, cóż, obawiam się, że chciał być bardziej uznawany i widoczny — otóż za pierwszym razem ten właśnie brat wyszedł na przód, by rozpocząć zebranie, za drugim razem znów ten sam brat przewodniczył w nabożeństwie, ale zanim rozpoczęło się trzecie zebranie, zapytałem: >>Bracie, kto dzisiaj rozpocznie nabożeństwo?<< — była to niedziela.

On rzekł: >>Myślę, że ja, bracie Barton<<.

>>Czy są inni starsi w tym zborze?<<

>>0, tak, mamy czterech starszych.<<

>>Zakładam, bracie, że macie swoją kolejkę, bo byłoby miło, gdyby wszyscy starsi po kolei uczestniczyli w usłudze tego rodzaju. Spodziewam się, że jeden z tych braci rozpocznie dzisiejsze nabożeństwo.<< >>No, cóż, bracie Barton, jest mi wiadomo, że nie zechcą tego zrobić; przekazali tę usługę mnie i twierdzą, że ja mam to robić; wiem, że odmówią.<<

Rzekłem: >>Idź i ich zapytaj<<.

Podszedł do jednego z tych braci i zapytał go, czy rozpocząłby zebranie. Tamten brat widocznie odmówił, więc ten wrócił do mnie i powiedział: >>Twierdzi, że to ja powinienem raczej przewodniczyć; on nie chce tego zrobić<<.

Powiedziałem: >>Poczekaj, pójdę i pomówię z nim<<.

Rzekłem: >>Bracie, jesteś jednym ze starszych w tym zborze, czyż nie?<<.

>>Tak.<<

>>Czy nie mógłbyś rozpocząć dzisiaj nabożeństwa?<<

>>Sądzę, że brat ten a ten zrobiłby to lepiej.<<

>>Ależ, bracie, jeśli zgromadzenie wybrało cię na starszego, byłoby stosowniej, gdybyś przejął swoją kolej.<<

>>Dobrze, skoro tak uważasz, to w porządku.<<

Brat ten rozpoczął nabożeństwo, a ja poprosiłem innego brata, żeby poprowadził następne i trzeciego o przewodniczenie w kolejnym. Jak się nie mylę, to chyba wszyscy starsi tego zboru mieli swoją kolejkę w usłudze rozpoczynania nabożeństwa, zanim zakończyła się tam nasza wizyta.

Chodzi o to, że bracia ci ewidentnie posiadali ducha pokory, ale jeden brat za bardzo chciał się wyróżniać. Powinien on był zwrócić uwagę pozostałych na fakt, że oni też mają coś do zrobienia, mają swoją sposobność zgodnie z głosem Pańskim wyrażonym poprzez zbór. Sugerowałbym, żeby bracia, którzy są starszymi zboru, byli szczególnie ostrożni w tym względzie, by nie brali na siebie zbyt wiele odpowiedzialności, pomijając innych starszych w zgromadzeniu. O ileż bardziej ostrożny powinien być brat, który jest jedynym starszym w zborze!

Znam pewien zbór, wspaniałe, zacne, również niewielkie zgromadzenie; brat, który jest tam starszym, usługuje temu zborowi bardzo wiernie. Miano tam o nim bardzo dobre zdanie, ale przyszedł czas, że ów brat stwierdził, iż ma możliwość pracy kolporterskiej. Musiał pożegnać swoich braci i odjechał. Wyznał mi, że po kilku miesiącach działalności kolporterskiej dowiedział się, że odkąd odszedł, nie odbyło się w tamtym zborze ani jedno zebranie. Braterstwo byli tak bardzo od niego zależni i poważali go do tego stopnia, że jak tylko odszedł, zbór się natychmiast rozpadł. Brat ten stwierdził: >>Przeraziła mnie myśl, że nie wykorzystałem swojej pozycji z większym oddaniem, lecz pozwoliłem, by włożono na mnie całą odpowiedzialność, gdy tymczasem to ja powinienem był pomóc rozwinąć się innym braciom. Porzuciłem więc pracę kolportera i wróciłem do zgromadzenia. Teraz jest tam czterech czy pięciu starszych i gdybym odszedł, zbór na tym nie ucierpi<<. A ty, bracie — jakie jest twoje stanowisko w tej kwestii? Czy nie musisz czasem wyznać, że brałeś raczej zbyt wiele na siebie, tak że zbór był od ciebie ogromnie uzależniony i że będzie to dla niego wielką próbą, gdybyś miał odejść? Czy może przeciwnie — ukazywałeś brak samolubstwa w swoim sercu, robiąc wszystko, co w twojej mocy, aby pomóc rozwinąć się innym braciom, tak żeby zbór — gdybyś został zabrany — był w stanie doskonale sobie ze wszystkim poradzić bez ciebie? Być może inni nie będą posiadać takich samych zdolności, ale w swoim czasie zrobiłeś ze swej strony wszystko, żeby im w owych sprawach dopomóc.

Inna rzecz: starszy, który wywiera największy wpływ na zgromadzenie, to starszy, który spełnia swe obowiązki w taki sposób, by inni z ledwością zauważali, że jest on starszym. Nie chełpi się z tego powodu, nie wykazu je oznak, jakoby chciał być zawsze na przedzie. Pamiętam, jak w jednym zborze pewna siostra opowiadała mi, że przechodzą w tym względzie doświadczenia. Mówiła, że były chore osoby w ich mieście i braterstwo poczuli się w obowiązku, byje odwiedzać; jedna siostra rzekła do drugiej: >>Ty nie możesz w ogóle odwiedzać tej chorej osoby, bo nie jesteś diakonisą<<. Wydaje mi się, że ujawnił się przy tym okropny duch; to straszne znaleźć się w takim stanie. My pragniemy ducha otwartości, ducha, który nie szuka swego. Często śpiewamy: „Ja chcę być niczym, niczym” [HoD 2291, ale czy to mamy na myśli, śpiewając? Jeśli dostaniemy się do Królestwa, to znaczy, że tak właśnie myśleliśmy. Chcemy należeć do klasy, która z serca może zaśpiewać: „Już nie ja, lecz tylko Ty” [HoD 224]. Pomyślałem o tym w związku z pewną ilustracją, na jaką natknąłem się niedawno i była ona bardzo odświeżająca. Chodziło o to, w jaki sposób nad tym światem panuje noc. Biblia mówi: „Z wieczora bywa płacz” [Psalm 30:6] — owa wielka noc grzechu, ciemności i ucisku, noc smutku, ale wiadomo, jak jest w ciągu nocy — gdy spojrzysz w górę, zobaczysz gwiazdy; jedna tu, jedna mała tam, a tam znów wielki gwiazdozbiór. Tak też jest w ciągu tej wielkiej nocy grzechu. Lud Boży jest jak te świecące gwiazdy. Mam nadzieję, że jesteś jedną z takich gwiazd, która jaśniała w ciągu nocy w swoim otoczeniu. Jestem wdzięczny, że po całej ziemi Pan ma rozproszone takie gwiazdy, tych, którzy błyszczą i jaśnieją. Wiemy, czym gwiazdy są. Swego czasu astronomia nie była znana tak dobrze jak dzisiaj; dawno temu ludzie sądzili, że gwiazdy to po prostu dziury w sklepieniu nieba, a światło, które migotało w gwiazdach, było po prostu światłem niebios przeświecającym przez owe otwory w sklepieniu. Samoistnie nasuwa się myśl, że jest to dokładnie to, czym musimy być. Mamy być takimi otworami, przez które przenika światło z niebios. Czym jest otwór? Gdyby ktoś mnie zapytał, czym jest otwór, odpowiedziałbym, że według mnie otwór jest niczym, co otacza dookoła jakaś rzeczywista materia. Tak więc, gdy wy i ja osiągniemy taki stan bycia niczym, a Bóg otoczy nas swą rzeczywistą dobrocią, łaską, miłością i mądrością, wówczas będziemy otworami, przez które świecić będzie niebiańskie światło. Wtedy możemy wywierać najbardziej pomocny wpływ na naszych braci, a oni również mogą wywrzeć swój najbardziej przydatny wpływ na nas. Dlatego też nie chcemy opuszczać wspólnego zbierania się, gdyż nie tylko stwarza to okazje, byśmy sami się budowali, ale również współuczestniczyli w budowaniu Ciała Chrystusowego.

Istnieje jeszcze inna przyczyna, dla której nie wolno nam opuszczać schodzenia się razem, a mianowicie taka, że w społeczności z ludem Bożym znajdujemy szczególnie pomocne możliwości duchowego rozwoju. Nie znajdziemy ich w świecie, między innymi dlatego, że gdy wy i ja wchodzimy w kontakt ze światem, to jeśli przejawia on złego ducha, nie dziwi nas to. Mówimy, że ludzie ci nie uczynili żadnego wielkiego wyznania, nie twierdzili, że będą naśladowcami Pana Jezusa Chrystusa; nie możemy spodziewać się niczego lepszego, lecz trzeba nam zaakceptować ten niemiły świat. Gdy natomiast spotykamy się z ludem Bożym, oczekujemy czegoś lepszego i skutek jest taki, że gdy stwierdzamy, iż lud Boży jest niedoskonały, gdy się przekonujemy, że czasem robią oni rzeczy, których raczej nie powinni robić i mówią rzeczy, których raczej nie powinni mówić, to pomaga nam to rozwijać w sobie większą miarę duchowości, większą miarę owoców ducha świętego, niż byłoby to możliwe, gdybyśmy mieli do czynienia z osobą światową.

Uważam, że wszyscy oczekujemy zbyt wiele od ludu Bożego. Mamy przecież świadomość, że jesteśmy w ciele i wiemy, że dopóki jesteśmy w ciele, jesteśmy niedoskonali i mamy wszyscy swoje upadki. Jesteśmy jednak wdzięczni, że te upadki, niedoskonałości i wady nie należą do nowej, lecz do starej natury — nie biorą się z serca, lecz raczej z ciała. Sądzę, że gdybyśmy o tym pamiętali, bylibyśmy gotowi okazywać więcej przychylności tym, z którymi mamy kontakt i mielibyśmy więcej pobłażliwości dla tych drogich braci i sióstr, którzy zrobią czasem coś, co nam się zupełnie nie podoba.

Pamiętam słowa apostoła Pawła w Rzym. 15:24. Mówi, że wybierał się do Hiszpanii i sądził, że uda się tam przez Rzym, że zatrzyma się w tym mieście i przez chwilę zagości pośród rzymskich braterstwa; wyraża też nadzieję, że spotkawszy braci w Rzymie, będzie nimi niejako napełniony. Tak oddaje to Biblia Króla Jakuba. W innym tłumaczeniu brzmi to nieco jaśniej

— że miał on nadzieję, iż po części będzie z nich zadowolony. Co takiego?! Czy Apostoł oczekiwał tylko częściowego zadowolenia z braci w Rzymie? Czy nie spodziewał się całkowitej satysfakcji? Nie. A dlaczego? Cóż, nie był on do końca zadowolony z samego siebie, jak więc mógł być całkowicie zadowolony z nich? Mam świadomość, że siebie znam o wiele dłużej niż was i wiem, że mam szanse lepiej zrozumieć motywy swego postępowania, niż mógłbym przypuszczalnie zrozumieć wasze motywy, ponieważ nie potrafię czytać w waszych sercach. Poza tym wiem, że miałem mnóstwo czasu, żeby przyzwyczaić się do swoich własnych osobliwości i dziwactw, natomiast niezbyt wiele sposobności przywyknięcia do waszych. Musi więc być tak, że skoro po tych wszystkich latach nie jestem zadowolony z siebie, to jakim sposobem miałbym być zadowolony z was? Wiem, że są w was rzeczy, które mi się nie podobają; jeśli nie wiem, jakie są to rzeczy, to jest tak po prostu dlatego, że nie przebywałem pośród was wystarczająco długo. Gdybyśmy przeżyli pod jednym dachem jakieś pół roku, wówczas prawdopodobnie wiedziałbym więcej o waszych słabościach, wy zaś wiedzielibyście co nieco o moich. Naszym przeto zadaniem jest pielęgnowanie nie takiego ducha, który chętnie upatrywałby winy po stronie brata, bo jest słaby, lecz raczej takie usposobienie, które poprzez słabości braterstwa stara się osiągnąć dla siebie wzmocnienie, korzyść i pomoc. W jaki sposób słabości te mogą nam dopomóc? Poprzez rozwijanie w nas w większym stopniu ducha cierpliwości, współczucia itp. — ducha, który będzie mieć wzgląd na brata.

Słyszałem o jednym przypadku, który to bardzo dobrze obrazuje. Pewien brat jechał pociągiem na konwencję. Jechała nim też na tę konwencję całkiem spora grupa braci. Gdy szedł przez jeden z wagonów, rozmawiając z kilkoma przyjaciółmi, przysiadł się do jednego brata, by także z nim porozmawiać. Stwierdził, że jest to jeden z najbardziej nieprzyjemnych braci, jakich kiedykolwiek spotkał; nie podobał mu się jego sposób bycia, mówienia, niektóre z jego manier itp. Skutek był taki, że szybko zakończył tę rozmowę i wstając, rzekł sam do siebie: >>Cóż za żałosny brat, nie chcę być razem z nim na tej konwencji<<. Opowiadał, że po kilku krokach przyszła mu do głowy myśl: >>Spójrz, to jest brat, który stanowi dla ciebie okazję, by się uniżyć. Czy nie sądzisz, że skoro Pan go przyjął, ty nie możesz się odwracać do niego plecami? Twoim obowiązkiem jest okazanie lepszego ducha, niż pokazałeś względem tego brata<<. Powiedział, że wrócił się i usiadł znowu obok tego brata, po czym rozmawiał z nim jakiś czas i wreszcie rzekł: >>Bracie, czy zarezerwowałeś wcześniej pokój dla siebie na czas konwencji?<<.

>>Nie, odrzekł tamten, sądziłem, że dostanę pokój po przyjeździe i nie pisałem wcale w tej sprawie.<<

>>Ja również tego nie zrobiłem, stwierdził tamten brat, nigdy nie robię wcześniejszej rezerwacji; może więc ty i ja moglibyśmy poprosić o wspólny pokój?<<

Brat ten opowiadał następnie, że gdy dojechali na konwencję, dostali pokój razem, a łączność z tym nieprzyjemnym bratem była dla niego najprzyjemniejszym przeżyciem na tej konwencji. Stwierdził, że za nic na świecie nie chciałby tego stracić. Znajomość ta i czas, jaki spędzili razem, okazały się dla niego błogosławieństwem, pożytkiem i wzmocnieniem.

Tak samo jest i z nami. Gdy spotykamy się z osobami, które zdają się przejawiać jakieś nieprzyjemne cechy, to nie należy od nich uciekać, lecz patrzeć na nową naturę. Nie patrz na starą naturę; z nowej natury nie możemy zobaczyć wiele, ale ona tam jest. Powinniśmy myśleć raczej o tym, by chodzić według ducha, a nie według ciała.

Sądzę, że często jest tak samo jak z naszymi wizytami w niektórych domach zimową porą. Czasem zachodzimy do jakiegoś domu i jest tam małe dziecko; jego matka jest z niego bardzo dumna i chce nam je pokazać. Przyniesione dziecko jest całe zawinięte w becik i stwierdzasz, że strasznie trudno w ogóle coś zobaczyć. Stopniowo wszakże dostrzegasz w tym zawiniątku mały otwór i spoglądając przezeń, widzisz kawałeczek noska niemowlęcia, zaś matka mówi: >>Czy nie uważasz, że to wykapany tata?<<. >>Nie widzę na tyle, żeby to stwierdzić, ale sądzę, że tak.<< Tak samo jest z ludem Bożym. Oni wszyscy są obrazem swojego Ojca, nie możesz jednak oczekiwać, że dojrzysz wiele z tego obrazu. Jest on zawinięty w cielesną powłokę, a wy i ja chcemy należeć do klasy, w której jedni o drugich nie będą myśleć według ciała. Pamiętajcie, co powiedział Apostoł: „Nikogo według ciała nie znamy”

Drodzy przyjaciele, nie opuszczaj my społecznego zgromadzenia. Chciej- my należeć do tych, co w pełni doceniają tę możliwość społeczności. Niech Pan nas błogosławi, gdy z tego wielkiego zgromadzenia udamy się do naszych lokalnych społeczności. Oby czas, jaki tu razem spędziliśmy, umocnił nas w Pańskim duchu, tak żebyśmy udając się do małych zborów, przekazali im silę i pokrzepienie nie tylko przez to, co będziemy potrafili im opowiedzieć, ale też przez ducha, jakiego okażemy, i życie, jakie będziemy prowadzić. Jeśli ta konwencja wzniosła nas na nieco wyższy poziom w stosunku do tego, na jakim byliśmy wcześniej, to mamy propozycję: Pozostańcie na tym poziomie; nie wracajcie na stary poziom — a w zasadzie nie zostawajcie na tym wyższym poziomie, lecz próbujcie iść jeszcze wyżej, aż stopniowo, dzięki Pańskiej opatrzności, ciesząc się błogosławieństwem płynącym z tych małych zgromadzeń, będziemy mogli być wszyscy przygotowani do zajęcia miejsca w tym wielkim zgromadzeniu, jakie mamy nadzieję dzielić z naszym Panem i Mistrzem.

St. Paul Enterprise, 28 listopada 1916

Piętna Jezusowe

Wygłoszono w Mattoon, Illinois, w październiku 1912.

Werset na dzisiejsze popołudnie, drodzy przyjaciele, znajduje się w Liście apostoła Pawła do Galacjan, Gal. 6:17: „Na ostatek niechaj mi nikt trudności nie zadaje; albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim” Chcemy mówić o piętnach Pana Jezusa. Nie tylko Apostoł mógł tak powiedzieć, również wy i ja możemy tak powiedzieć, bo gdy dzisiaj zastanowimy się, czym są piętna Jezusowe, stwierdzamy, że też mamy takie piętna. Oświadczenie zawarte w tym wersecie bazuje na dobrze znanej praktyce, powszechnej za dni apostołów. W dawnych czasach niewolnictwo było bardzo rozpowszechnione, a panowie mieli zwyczaj wypalać piętna swoim sługom, swoim niewolnikom. Niektórzy okrutni i bezwzględni panowie wypalali piętna na czołach czy policzkach, inni gdzieś w widocznym miejscu, jak dzisiaj robi się to w przypadku bydła. Ci, którym bardziej zależało na losie swych sług, wypalali znamiona w mniej odsłoniętych miejscach, prawdopodobnie na plecach bądź na ramieniu, by w przypadku odzyskania kiedyś wolności mieli możność ukrycia swych znamion, zdradzających, że byli niegdyś niewolnikami. Wiadomo wszakże, że owi słudzy czy niewolnicy byli w znacznej mierze źle traktowani, a ich prawa były w ogromnym stopniu lekceważone. Bardzo częste były takie przypadki, lub nadarzała się ku nim okazja, że jeden z takich niewolników, idąc drogą i przechodząc koło budowy domu, mógł być w następujący sposób zaczepiony przez człowieka budującego dom: >>Chcę, żebyś mi pomógł przy pracy<<. Niewolnik mógł odpowiedzieć: >>Nie mogę; jestem bardzo zajęty, bo pracuję dla swojego pana<<. 0w człowiek stwierdzał: >>Nie wymawiaj się, tylko mi pomóż<<. Gdyby niewolnik odrzekł: >>Nie mogę, bo mam zajęcie, które zgodnie z życzeniem mojego pana muszę jak najszybciej wykonać<<, tamten dalej nalegał: >>Chcę, żebyś mi pomógł<<. Biedny niewolnik był przymuszany do zaniedbania pracy dla swojego pana, żeby pomóc tamtemu przy budowie jego domu.

Czasem jednak na człowieka, który usiłował przeszkodzić w obowiązkach niewolnika, czekała przykra niespodzianka. Gdyby nalegał, żeby dany sługa mu pomagał, i mówił: >>Chcę, żebyś zrobił to czy tamto<<, niewolnik mógł powiedzieć: >>Nie mogę tego teraz wykonać<<. Człowiek ten mógł naciskać: >>Pomożesz mi, bo jeśli odmówisz, zostaniesz wychłostany<<. Niewolnik odwijał wtedy rękaw i pokazywał swoje piętno, mówiąc: >>Nie bij mnie; noszę na swoim ciele piętna imperatora<<. 0w człowiek zostawiał go wówczas w spokoju.

Apostoł stwierdza: >>Bracia, oto moja pozycja; „niechaj mi nikt trudności nie zadaje” Nie wiecie, że jestem zwykłym niewolnikiem; że jestem zwyczajnym niewolnikiem jak większość rodzaju ludzkiego; że jestem niewolnikiem grzechu; że jestem niewolnikiem przyjemności; że jestem niewolnikiem bogactwa i cielesnych spraw lub światowych tęsknot. „Niechaj mi nikt trudności nie zadaje, albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim” Jestem Jego sługą, jestem Jego niewolnikiem; tylko On może mi rozkazywać, od was nie mogę przyjąć żadnych rozkazów<<.

Mamy nadzieję i ufamy, drodzy przyjaciele, że taki stan ma miejsce również w naszym przypadku. Apostoł nam przypomina w Liście do Rzymian: „Tegoście sługami, komuście posłuszni” [Rzym. 6:16]. My wszyscy jesteśmy sługami — w rzeczywistości żaden człowiek nie jest swym własnym panem. Niektórzy utrzymują, że są panami, ale tak naprawdę są oni największymi z niewolników. Niektórzy są niewolnikami samolubstwa, niektórzy niewolnikami ograniczeń, niektórzy są niewolnikami własnego brzucha; niektórzy niewolnikami grzechu, niektórzy niewolnikami polityki lub interesów, a inni niewolnikami przyjemności, ale my, drodzy przyjaciele, ufamy, że jesteśmy niewolnikami Jezusa Chrystusa. Takie jest rzeczywiste znaczenie słowa przetłumaczonego w Nowym Testamencie jako „sługa” W języku greckim używanych jest całkiem sporo słów na określenie sługi, ale słowo użyte tutaj oznacza niewolnika, a Apostoł zdaje się określać samego siebie tak: „Paweł, sługa Jezusa Chrystusa” Właściwie znaczyłoby to „niewolnik Jezusa Chrystusa Wydaje mi się, drodzy przyjaciele, że gdy odpowiednio uzmysłowimy sobie tę kwestię, przekonamy się, że nie ma tak miłej niewoli ani służby jak służenie Jezusowi. W świecie spotykamy ludzi, którzy zabiegają o inwestycje. Niektórzy mówią, że zamierzają zainwestować w obligacje, ktoś inny stwierdza: >>Ja kupuję obligacje państwowe<<. Jednak najbezpieczniejszą inwestycją jest zainwestowanie wszystkiego co mamy w Jezusa Chrystusa. Obligacje te nie są cenione zbyt wysoko na rynkach światowych w obecnym czasie, ale przekonacie się, że przez całą wieczność będziecie robić na tych obligacjach taki interes, jakiego wartości nigdy nie dorównają żadne ziemskie obligacje. Gdy światowe obligacje traciłyby swoją wartość, nikt z ludzi nie uczyniłby ich przedmiotem transakcji najbardziej pożądanych i gwarantujących największe zyski finansowe, jakie mogą przynieść obligacje wydawane przez ludzi, ale gdy nadejdzie czas, obligacje Jezusa Chrystusa osiągną należną im pozycję i uzyskają właściwą wartość.

Zastanówmy się teraz nad tymi więzami Jezusa Chrystusa; czym są owe piętna, jakie znamionują tę niebiańską niewolę? „Niechaj mi nikt trudności nie zadaje, albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim.” Przekonajmy się, czy uda nam się zrozumieć, czym są te znamiona Jezusa Chrystusa. Należy stwierdzić, że na piętna Pana Jezusa można popatrzeć z różnych stron. Po pierwsze oznaczałyby one piętna, jakie nosił sam Pan Jezus. Jeśli wy i ja nosicie piętna, jakie On nosił, to nosimy piętna Pana Jezusowe. Jeśli wy i ja mamy ślady gwoździ na naszych dłoniach i stopach, jeśli mamy ranę po włóczni w naszym boku i po koronie cierniowej na głowie, wówczas mamy te piętna, o jakich mówi nasz werset. Po drugie piętna naszego Zbawiciela odnosiłyby się do znaków, dzięki którym możemy rozpoznać prawdziwych uczniów i o których zostaliśmy pouczeni, bo On sam nadał tym znakom wartość; i po trzecie, drodzy przyjaciele, piętna Pana Jezusa odnosiłyby się do znamion charakteru. W życiu naszego Pana zauważamy pewne znamienne przymioty charakteru, takie cechy charakteru, które były właściwe tylko Jemu i odróżniały Go od całej reszty rodzaju ludzkiego. Jeśli posiadamy takie znamiona charakteru, wówczas mamy piętna Pana Jezusowe.

Zamierzamy, drodzy przyjaciele, omówić te piętna; stwierdzamy, że jest osiem takich znamion Pana Jezusa. Na pierwszym miejscu znajdują się znamiona, jakie nosił sam Jezus, a na drugim te, po których moglibyśmy rozpoznać Jego uczniów. Zbadajmy je; przypatrzmy się samym sobie, oceńmy naszą postawę i przekonajmy się, czy naprawdę możemy w swoim życiu i we własnych sercach znaleźć te same znamiona. Nasz Pan mówił o nich, drodzy przyjaciele, w piątym rozdziale Ewangelii Mateusza, w wersetach od trzeciego do dwunastego włącznie. Pozwólcie, że odczytam opis pierwszego ze znaków.

„Błogoslawieni ubodzy w duchu; albowiem ich jest królestwo niebieskie” [Mat. 5:3].

Oto pierwsze piętno, drodzy przyjaciele. Stwierdzamy, że było to jedno ze znamion, które bardzo mocno się ujawniało w życiu i doświadczeniach naszego Pana; wiemy, że był to jeden ze znaków, na które kładł On wielki nacisk jako na coś zasadniczego dla nas. i po trzecie, była to jedna z cech charakteru. „Błogosławieni ubodzy w duchu” Werset ten nie oznacza, że istnieje jakieś szczególne błogosławieństwo związane z dowolnym rodzajem ubóstwa. Wiemy, że w obrębie Kościoła katolickiego znaleźli się ludzie, którzy uważali, że ubóstwo jest cnotą; sądzili, że z Boskiego punktu widzenia w byciu biednym jest coś szczególnie pożądanego i chwalebnego. Wiadomo, że wszystkie pogańskie religie twierdzą, iż bieda jest jak najbardziej godna pochwały. Nie chodzi wszakże o to, czy człowiek jest biedny, czy bogaty, lecz o stanowisko serca względem bogactwa. Można by rzec, że jeden człowiek, będąc bogaty, spodoba się Bogu, a inny, któremu brakuje ziemskich dóbr, będzie zły w oczach Boga. Nie chodzi o biedę, którą ocenia się ilością posiadanej ziemi lub domów, gdyż nie na taki rodzaj niedostatku wskazuje nasz werset; odwołuje się on do innego rodzaju ubóstwa — „ubóstwa w duchu” „Błogosławieni ubodzy w duchu.” O jakiego ducha tutaj chodzi? Zdecydowanie chodzi tu o poczucie względem samego siebie, stąd też ubogi w duchu to ktoś pokorny, lojalny.

Jestem pewny, że jest to jedna z najbardziej podkreślanych cech w charakterze i przeżyciach naszego Pana Jezusa. Tylko pomyślcie, jak bardzo był On ubogi w duchu w odniesieniu do samego siebie. Pomyślcie o Panu Jezusie, gdy był z Ojcem w chwale. Pomyślcie, jak wspaniałą był istotą. Pomyślcie o tym wysokim stanowisku, jakie zajmował. Pomyślcie o tym, co musiał posiadać. Możemy śmiało powiedzieć, że w porównaniu z Nim najbogatszy dzisiaj człowiek jest bardzo biedny. W odległej przeszłości Pan Jezus posiadał majętności, a mimo to stwierdzamy, że był bardzo ubogi w duchu. Przyszedł na ten świat i stał się człowiekiem, cierpiał i umarł za nas w tym celu, aby nas odkupić. Pan Jezus nigdy się nie wahał co do tego; poniżył samego siebie, stawszy się człowiekiem, i to aż do nikczemnej śmierci na krzyżu. Często myślę o tym, jak dobitnie jest to ukazane w drugim rozdziale Listu do Filipian, od wersetu ósmego. Jest tam mowa o Panu Jezusie: „I postawą znaleziony jako człowiek, sam się poniżył” [Filip. 2:8].

Bardzo nieliczni uchwycili znaczenie tej myśli o „znalezieniu” w postaci ludzkiej. Nie uznają faktu, że myśl o znalezieniu oznacza, że coś było zgubione i zostało znalezione. Co było zgubione? Werset ten mówi, że Jezus był zagubiony — że sam Jezus zaginął. Nie da się powiedzieć o czymś, że zostało znalezione, jeśli nie było zgubione. Czy Jezus był zaginiony? Kiedy to było? Odpowiadam, że gdy cofniemy się o tysiąc dziewięćset lat wstecz, Pan Jezus był od wieków do owego czasu blisko Ojca. Aniołowie mieli radość i przyjemność z obecności tego Jedynego, który był jednorodzonym Synem Boga. Dziewiętnaście wieków temu nadszedł czas, że Jezus zaginął. Aniołowie przejrzeli całe niebiosa i nigdzie nie mogli Go znaleźć. Może rozpytywali: >>Widzieliście Jezusa?<<. Nie, nie można Go było odnaleźć. Nigdzie Go nie było. Pamiętamy, że na drugi dzień Jezus był dalej zaginiony, potem przyszedł dzień czwarty, a oni dalej nie wiedzieli, co się z Nim stało. Gdzie podział się Ów wspaniały? Dzień czwarty przeminął, a Jego nadal nie było, potem przeszedł dzień piąty i szósty, a Jego wciąż nie znaleziono. Minął cały tydzień, a Jezusa ciągle nie było. Wydaje mi się, drodzy przyjaciele, że aniołowie niebiescy czuli się w owym czasie bardzo zatroskani. Mijał dzień za dniem i tydzień za tygodniem, a Jezus nadal był zaginiony; minął trzeci tydzień i cały miesiąc i nikt Go dotąd nie odnalazł. Jakże to było dziwne! Gdzie Jezus się podział? Co stało się z tym Jedynym wspaniałym? Przeszedł drugi miesiąc i trzeci, i czwarty, potem piąty, a On wciąż był zaginiony; minęło pół roku, ale Jezus się nie odnalazł. Minął miesiąc siódmy i wciąż Go nie było. Przeszedł miesiąc ósmy, ale Jezus był wciąż zaginiony. I oto, drodzy przyjaciele, minął dziewiąty miesiąc i znaleźli Jezusa. Gdzie Go znaleźli? Znaleźli Go jako małe niemowlę w Betlejem. „Postawą znaleziony jako człowiek” jako członek ludzkiej rasy. Nic dziwnego, że przybyły ich całe zastępy, śpiewając: „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania” [Łuk. 2:14 NB]. Znaleźli owego Jedynego, który był zaginiony, jednak, drodzy przyjaciele, gdy Go znaleźli, jakże był niskiego stanu. Ależ to znamienne! Ten Jedyny wspaniały nie był już tak wspaniały jak kiedyś. Został znaleziony w postaci członka tej słabej i upadłej rasy.

Ale we fragmencie tym kryje się, drodzy przyjaciele, jeszcze inna myśl. W trzecim rozdziale Listu do Filipian znajdujemy to słowo użyte po raz drugi, tym razem w odniesieniu do Kościoła. Apostoł stwierdza: „żebym (...) był znaleziony w nim” [Filip. 3:9]. Chodzi o to, że któregoś dnia wyi ja się zgubimy. Ludzkość powstanie z grobów, ale nasi przyjaciele i znajomi nie będą mogli nas znaleźć. Zaginiemy. Tamci spotkają innych znajomych i będą pytać: >>Czy widzieliście tego a tego?<<. My jednak będziemy zaginieni, ale zostaniemy znalezieni. Gdzie? Przecież będziemy się znajdować „w Nim”, jako członkowie owej chwalebnej klasy. Uznajemy, że w pewnym sensie znajdujemy się w Nim każdego dnia, ale chcemy być znalezieni w Nim wtedy.

Jednak, drodzy przyjaciele, możemy dostrzec nieco z tego ubóstwa ducha, jakiego posiadał nasz Pan. Zechciał On zstąpić na ten świat i stać się członkiem biednego rodzaju ludzkiego. „Będąc bogatym, stał się dla was ubogim, abyście ubóstwem jego ubogaceni zostali” [2 Kor. 8:9 NR]. Nawet gdy Pan Jezus zstąpił tutaj i stał się człowiekiem, to jeszcze nie był koniec; był próbowany do granic możliwości. Słyszymy, jak niektórzy skarżą się i mówią: >>0, gdybym tylko miał więcej pieniędzy! Ileż więcej mógłbym zrobić<<. Ale, drodzy przyjaciele, Pan Jezus był biedniejszy niż wy i ja. Urodził się pośród największego ubóstwa, jakie sobie można wyobrazić. Mamy tego wiele dowodów. Pamiętacie, że gdy matka Jezusa, Maria, przyszła do Świątyni, złożyła w ofierze dwie synogarlice. Ofiarą oczyszczenia miał być baranek, ale jeśli ktoś był tak biedny, że nie mógł ofiarować baranka, mógł w zastępstwie ofiarować dwie synogarlice. Większość ludzi mogła jakimś sposobem złożyć w ofierze baranka. Niektórzy poczyniliby największe starania, żeby tylko w dowód uznania ofiarować baranka. Gdy Maria zdała sobie sprawę, jakiego ma syna, jakże musiało jej zależeć na ofiarowaniu baranka. Wydaje mi się, że bardzo się silili, aby zdobyć baranka na ofiarę — ale nie, mogli ofiarować jedynie dwie synogarlice. Tym, co wywiera na nas wrażenie, nie jest ubóstwo materialne czy niedostatek pieniędzy, lecz ubóstwo duchowe, które się temu poddaje. Jezus rzekł do swoich uczniów: „Lisy mają jamy i ptaki niebieskie gniazda, ale Syn Człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonił” [Mat. 8:20 NR]. 0, jakże było to znamienne. Jakże godne podziwu, że ten Jedyny, który kiedyś miał dostęp do najzacniejszych miejsc we wszechświecie, teraz nie ma nawet miejsca, gdzie by głowę skłonił.

Była to nie tylko próba podporządkowania się ubóstwu, ale również usiłowanie poddania się naturalnym kłopotom tego życia. Spotykamy przyjaciół, którzy narzekają, że mają tak dużo obowiązków ziemskich, które ich ograniczają. Często myślę w tym kontekście o Panu Jezusie. Całe Pismo Święte zdaje się wskazywać, że Józef, mąż Marii, musiał umrzeć, gdy Jezus miał około piętnastu lat. Gdy Jezus pojawił się w miasteczku, skąd pochodził, ludzie pytali: >>Czy nie jest to syn cieśli?<<. Józef, jego ojciec, już widocznie nie żył. Józefa tam nie było. Owi bracia i siostry to zdaje się dzieci Józefa z poprzedniego małżeństwa. Zanim poślubił on Marię, musiał być wdowcem, mamy zatem powód, by wierzyć tradycji, która podaje, że Maria nie miała innych dzieci, tylko Jezusa. Wygiąda na to, że dość wcześnie w swym życiu Jezus musiał wspierać matkę. Musiał nie tylko pomagać matce, lecz miał zadaje się znacznie więcej do zrobienia, niż do Niego należało. Jego bracia i siostry nie byli zbyt wdzięczni; wydaje się, że Go prześladowali. My tak bardzo staramy się unikać zwykłych powinności życiowych, a jak to było z Jezusem? Jezus, który uczynił wszechświat, Słońce, Księżyc i gwiazdy, był tu na ziemi i budował klatki dla ptactwa. Józef był cieślą i Jezus był cieślą. Wiadomo, że jako cieśla, Pan Jezus miał bardzo nędzną zapłatę. Pomyślcie tylko, cóż to musiało oznaczać. Istota, która kiedyś stwarzała wszechświat, zstąpiła tutaj, aby ciąć deski i wykonywać podobne rzeczy. Nawet nie pomyślelibyście, że On będzie skłonny to robić. 0, drodzy przyjaciele, widzicie więc, że było w tym uniżenie ducha.

Jest w związku z tym inny jeszcze dowód ubóstwa w duchu. Pamiętam, o czym myślałem, gdy miałem około dwudziestu jeden lat. >>O, gdybym mógł ruszyć w świat i zrobić coś dla siebie<<. On musiał czekać, aż będzie miał trzydzieści lat — dziewięć lat dłużej. Jakże cudowne było owo uniżenie Jezusa, który gotów był czekać do trzydziestego roku życia. Lata między dwudziestką a trzydziestką są w przypadku młodego człowieka pełne żywotności — gdy odczuwa on chęć zrobienia wielkich rzeczy i jest pełen nadziei i planów na przyszłość. Jezus musiał odłożyć tego typu uczucia i czekać. Widzimy w tym znów owo ubóstwo. Wyrzekał się On samego siebie. Był z pewnością przepełniony takim duchem, który chce we wszystkim czynić wolę Ojca.

Przejdźmy do doświadczeń naszego Pana po poświęceniu, po tym, jak został spłodzony z ducha i jak zamanifestowało się tam Jego uniżenie. Żaden z uczniów nie był gotowy, by Mu towarzyszyć, a równocześnie Jezus nie wstydził się nazywać ich braćmi. Pan Jezus był gotowy przeżyć z nimi całe swoje życie. Przymykał oczy na ich słabości i w każdy możliwy sposób usiłował podnosić ich do takiego samego poziomu patrzenia na sprawy, jak postrzegał je On sam swoim własnym umysłem. Często myślę o tym, jak to było, gdy Jezus przebywał z uczniami; ukazuje to tyle duchowego uniżenia.

Dzisiaj ludzie czują taki niepokój w związku ze swymi niedoskonałościami. >>Och, mówią, chciałbym lepiej kontrolować swój język; chciał bym lepiej kontrolować swoje ręce i nogi itp.; pragnąłbym, żeby moje ciało mogło w sposób doskonały wykonać dokładnie to, co chcę<<. Często myślę, iż powinniśmy być wdzięczni, że nie mamy więcej niedostatków, które by nas trapiły. Czasem śpiewamy: >>O gdybym miał tysiąc języków<<, ale czasem odczuwam wdzięczność, że nie posiadam tysiąca języków. Tysiąc języków doprowadziłoby mnie na pewno do szaleństwa. Jezus wszak- że miał większy problem z oczami, niż my mamy ze swoimi. Miał większy kłopot ze swymi uszami niż my z naszymi. Problemu, jaki my mamy ze swoim językiem, nie da się porównać z Jego problemem, a problemu, jaki my mamy ze swymi rękami nie da się z niczym porównać w kontekście spraw, jakie chciały robić Jego ręce. Kłopoty, jakie mamy ze swymi nogami, są niczym w porównaniu do trosk, jakie On miał w związku ze swymi nogami. Chciały iść tam, gdzie On nie pozwalał im chodzić. >>jak to, zapytacie, sądziłem, że Pan Jezus był doskonały — że nie miał żadnych problemów ze swymi rękami, oczami czy nogami<<. O tak, drodzy przyjaciele, możliwe, że nigdy nie pomyśleliście, iż można patrzeć na te sprawy z tej strony. Przyznajemy, że mamy bardzo wiele kłopotów z naszym ciałem. Problem polega na tym, że mamy spory kłopot z naszym literalnym ciałem, ale On miał ogromny problem z Jego symbolicznym ciałem. Wy macie tylko jeden język, a Jezus miał dwanaście języków. Język Piotra, język Tomasza, język Bartłomieja, język Andrzeja. My staramy się kontrolować ten jeden język, a sprawia nam to taką trudność, ale pomyślcie, że Jezus usiłował kontrolować dwanaście języków — jakie to było trudne. My mamy taki kłopot z jedną parą rąk, ale jaki kłopot miał On, posiadając ich dwanaście par. Tyle problemów mamy z naszymi dwiema nogami, ale On miał problem z dwudziestoma czterema. Nam tyle trudności sprawia dwoje oczu, On miał ogromne trudności ze swymi dwudziestoma czterema. My mamy zmartwienie z naszą parą uszu, ale Jego problemy powodowało dwanaście par. Jedyna różnica polega na tym, że nasze niedoskonałości biorą się z naszego fizycznego ciała, a On miał problemy ze swym mistycznym Ciałem.

Ale Jezus był ubogi w duchu. Drodzy przyjaciele, czyż nie to właśnie znamię Pana Jezusa sprawiło, że objawił się On jako tak bardzo święty, niewinny, odłączony i niepokalany? Pytanie tylko, czy my posiadamy takiego ducha, czy może przeciwnie — może włada nami duch pychy, wyniosłości umysłu itp.? Ciekaw jestem, na ile przypominamy w tym Mistrza. Jeśli możecie dostrzec takie znamiona u siebie, możecie powiedzieć wraz z Apostołem: „Na ostatek niechaj mi nikt trudności nie zadaje; albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim” Kontynuując, nasz Zbawiciel mówi nam o drugim z tych znamion, jakie mamy posiadać. On rzekł [Mat. 5:4 NB]:

„Blogoslawieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni”.

Nie sądzę, że miał jedynie na myśli: Błogosławieni ci, co się smucą, bo mieli akcje w liniach kolejowych Pensylwanii i akcje te poszły w dół; lub też, że miał na myśli: błogosławieni, którzy się smucą, bo ich plony spadają albo błogosławieni ci, którzy są smutni z powodu bólu brzucha czy też choroby w rodzinie. Pan Jezus nie smucił się z takich powodów; nie znajdziecie ani jednego przypadku, żeby Jezus smucił się, bo nie mieli dobrego jedzenia albo dlatego, że miał za sobą długą, ciężką wędrówkę po zakurzonych drogach. A z jakiego powodu On się smucił? No cóż, smucił się w każdym przypadku, gdy widział u ludzi brak wiary w Boga - z powodu braku umiłowania dla ducha sprawiedliwości. Pamiętacie, jak zapłakał nad Jerozolimą: „Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie byli posłani, ileż to razy chciałem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz zgromadza pisklęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście!” [Mat. 23:37 NB}. Dlaczego się smucił? Czy dlatego, że miał przyjść na nich ucisk? Nie, nie dlatego. On wiedział, że Jego uczniów czekają zmartwienia, ale smucił się dlatego, że lud wjerozolimie ma tak mało wiary, tak mało zaufania do Boga, tak marne uznanie dla Boskiego poselstwa. Tak samo było przy grobie Łazarza. Nie sądzę, że JeZus płakał tylko dlatego, że ludzie byli zmartwieni śmiercią Łazarza. Wydaje mi się, że Jezus płakał z innego powodu. Widział, że ludzie ci nie mają takiego pocieszenia, jakie by mogli mieć; płakał, bo nie mieli oni wiary, jaką mogli mieć w Bogu, który wzbudza umarłych. Itaki właśnie rodzaj smutku powinniśmy posiadać — zasmucenie, które przepełnia duszę. On nie smucił się z powodu żadnych innych niewygód, jakie znosił; Jego smutek miał zupełnie inny charakter. Drodzy przyjaciele, pamiętacie przecież tę noc w Getsemane, gdy wielkie krople krwi płynęły z czoła Pana Jezusa, gdy naprawdę martwił się, czy pod każdym względem wykonał wolę Ojca. Nie smucił się dlatego, że ma umrzeć; nie dlatego, że był tej nocy tam, w tym zimnym ogrodzie Getsemane; smucił się, że mógł nie dopełnić jakiegoś szczegółu względem woli Ojca. Ale z drugiej strony, gdy wy i ja znajdziemy się w takim stanie, że przepełni nas niepokój o to, czy wykonujemy Ojcowską wolę, czy naprawdę trudzimy się, aby pokazać naszą miłość dla Ojca Niebieskiego, wtedy, drodzy przyjaciele, smucimy się tak, jak smucił się Jezus; przejawiamy wówczas takiego ducha, jakiego posiadał nasz Pan Jezus. „Błogosławieni, którzy się smucą.” Nasz Pan mówi też o trzecim ze znamion. Stwierdza:

„Błogosławieni cisi; albowiem oni odziedziczą Ziemię” [Mat. 5:5].

Jest to jeszcze inne piętno Pana Jezusowe. On był cichy. W jedenastym rozdziale Ewangelii Mateusza powiedział: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca” [Mat. 11:28-29 NB]. Przeważnie ludzie mylą cichość z pokorą. Zachodzi między nimi ogromna różnica. Jest ona uwypuklona w naszych wersetach. „Ubodzy w duchu” odnosiłoby się do pokory, gdy zaś cichość wskazuje na coś zupełnie innego i odmiennego. Pan był nie tylko cichy, ale był także pokornego serca. Był skromny w sercu. Ludzie mogą być cisi, a jednak nie będą pokorni. Cichość przekazuje ideę łagodności. Cichość może być tam, gdzie brak jest pokory. Bywa itak, że ktoś może mieć pokorne usp osobienie, a nie być cichy. Można znaleźć takiego, kto będzie gotowy uniżyć się aż do ziemi dla sprawy Jezusa, ale jeśli ktoś będzie go krzywdził, może wyciągnąć miecz jak apostoł Piotr. Nasz Pan był cichy. Gdy Mu złorzeczono, nie odzlorzeczył. Pan Jezus pozostawił nam przykład, pokazując, w jakl sposób mamy być cichymi. Jeśli uda nam się tak postępować, będziemy mieć jeszcze jedno piętno Pana Jezusowe. Pamiętacie, co mówi Jan w Księdze Objawienia: „Oto Baranek” Sądzę, że jest to najbardziej znamienny język, jaki kiedykolwiek słyszałem: „Tedy mi jeden z onych starców rzekł: Nie płacz! Oto zwyciężył lew, który jest z pokolenia Judowego (...) I spojrzałem, a oto (...) Baranek” [Obj. 5:5-6]. Lew był barankiem! Baranek miał wskazywać na niewinność i cichość naszego Pana. Janowi powiedziano, że ujrzy iwa, gdy się jednak odwrócił i spojrzał, ten był jak baranek. Tak samo powinno być z nami. Nie uważamy, że naszą powinnością jest pokazywanie innym, jacy możemy być wielcy. Mamy być łagodni względem wszystkich ludzi. On jest wielkim Barankiem; wy i ja też możemy być podobni barankom. Popatrzmy na następne znamię Pana Jezusa.

„Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości; albowiem oni nasyceni będą” [Mat. 5:6].

Rozpoznaj emy w tym jedno ze znamion Pana Jezusa. 0, jak bardzo łaknął On i pragnął sprawiedliwości! Zauważcie, że nie chodzi o to, czy mamy niewielkie zainteresowanie sprawiedliwością, lecz o to, czy za nią tęsknimy i czy jej łakniemy. Przykładowo, jeśli człowiek pragnie szklanki wody, nie zadowoli się niczym innym, jak tylko wodą. Gdybyśmy zaproponowali mu coś słodkiego, odrzekłby: >>Nie, dziękuję, chcę wody<<. Czy jest to tylko coś powierzchownego, czy sięga prawdziwie w głąb naszego serca? Czy jest to jak włócznia, która przebiła serce Jezusa? „I zaraz wyszła krew i woda” [Jan 19:34 NR]. To nie było tylko niewielkie powierzchowne ukłucie; włócznia trafiła prosto w serce. Tak i wy, drodzy przyjaciele, jeśli stwierdzacie, że owa miłość dla sprawiedliwości was przebiła i trafiła aż do serca, możecie pokazać swoją ranę i powiedzieć: >>Mam piętna Pana Jezusowe<<. Tak wyraża to Apostoł w trzecim rozdziale Listu do Filipian, mówiąc: „Strzeżcie się okaleczeńców! My bowiem jesteśmy prawdziwie ludem obrzezanym” [Filip. 3:2-3 BT]. Chociaż okaleczenie i obrzezanie są słowami pokrewny mi, przekazują zaiste różne myśli. Okaleczenie powinno być oddane jako nacięcie zaś obrzezanie oznacza nacięcie dookoła Okaleczenie oznaczałoby po prostu nacięcie w głąb, gdy zaś obrzezanie znaczy, iż odcinasz coś dookoła, aż odetniesz całą dłoń. Strzeżcie się ludzi, którzy dokonują tylko małego nacięcia po wierzchu — nie bądźcie z klasy tych, co udają, że łakną i pragną sprawiedliwości. My chcemy należeć do klasy tych, co są z obrzezania, którzy dokonują całkowitego odcięcia.

Drodzy przyjaciele, wstawmy więc sobie pytanie: Czy posiadamy owo piętno Pana Jezusa? Czy duch pragnienia przeniknął aż do naszych serc? Mamy nadzieję, że jak Paweł możemy rzec: „Na ostatek niechaj mi nikt trudności nie zadaje; albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim” Oto znak przebicia włócznią, spójrzcie, zmierza prosto w serce. Mistrz wymienia następne z tych znamion [Mat. 5:7]:

„Błogosławieni miłosierni: albowiem oni miłosierdzia dostąpią”.

Również w związku z tym dostrzegamy piętna Pana Jezusowe. Stwierdzamy, że miłosierdzie nie było w Jego przypadku jedynie współczuciem, było faktem, było rzeczywistością. Widzimy, że zawsze był On gotowy okazać przychylność względem tych, którzy Mu się sprzeciwiali, tak bardzo był miłosierny. Pomyślmy, jak to było w przypadku apostoła Piotra. Piotr robił rzeczy, co do których życzeniem Mistrza było, by ich nie robić, a mimo to — jakże miłosierny był Mistrz wobec niego. Gdy po swoim zmartwychwstaniu Pan posyłał wiadomość dla uczniów, powiedział: „Ale idźcie, a powiedzcie uczniom, i Piotrowi” [Mar. 16:7] — żeby Piotr nie pomyślał, że Go odrzuciłem. Także Judasza Pan Jezus nigdy nie skarcił. Pamiętacie słowa, jakie wyrzekł do niego podczas ostatniej wieczerzy: „Co czynisz, czyń rychło” [Jan 13:271. Nie myślę, że Mistrz miał na myśli to, żeby Judasz wyszedł i Go wydał. Mistrz widział, jaką próbę przechodził Judasz i chciał, aby Judasz wyszedł z niej zwycięsko, żeby nastąpiło to jak najszybciej i nie przeciągało się zbytnio. Pamiętacie, że gdy Judasz przyszedł, aby Go wydać, Pan nazwał go przyjacielem, lecz nie jest to właściwe słowo, gdyż Judasz nie mógł już być przyjacielem. Użyte tam greckie słowo znaczy ctowarzysz Nawet wtedy — jakże Jezus był miłosierny. Jakże miłosierne są wszystkie zarysy planu naszego Ojca. Jak miłosierny jest Bóg. Jeśli wy i ja posiadamy miłosierdzie, wówczas mamy jeszcze jedno ze znamion Pana Jezusa. Jeśli nam brakuje miłosierdzia, mamy też braki w zakresie znamion Pana Jezusowych. A oto kolejny zapis [Mat. 5:8]:

„Błogoslawieni czystego serca; albowiem oni Boga oglądają”.

Na temat tego wersetu można by tak wiele powiedzieć. Obawiam się jednak, że brak czasu usprawiedliwi to, że nie powiemy zbyt dużo. Na jednym z kolejnych spotkań będziemy mieć znowu okazję pomówić na ten temat. Nasz Zbawiciel chciał, żebyśmy zrozumieli, iż musimy mieć czyste serca i że tylko święty duch Boży może tego dokonać. Gdy duch Boży znajdzie się w naszych sercach, wyprze z nich ducha tego świata. To pozwoli nam się oczyścić i osiągnąć lepszy stan. Jeśli coś jest nie tak z naszymi pragnieniami, zamiarami, wtedy nie mamy jeszcze tego znamienia Pana Jezusa. Jezusowej czystości serca towarzyszyła czystość ciała. My nie możemy mieć czystości ciała, ale możemy mieć czystość pragnień i intencji. Jeśli osiągnęliśmy czystość pragnień, posiadamy jeszcze jedno piętno Pana Jezusowe. Dalej stwierdza On:

„Błogosławieni pokój czyniący; albowiem oni synami Bożymi nazwani będą” [Mat. 5:9].

Jezus był czynicielem pokoju. Był czynicielem pokoju w bardzo różnorakim sensie. Był czynicielem pokoju w sensie najwyższym do wyobrażenia. Był skłonny ponieść każdą ofiarę i czekać bardzo długo, żeby tylko osiągnąć pokój. Kiedyż prawdziwie będzie tak, że działalność Jezusa jako czyniciela pokoju zostanie urzeczywistniona!? Nie prędzej, aż skończy się Tysiąclecie. Ale jak cudowne było to Jego usposobienie. Wiadomo, że wielu jest takich, co są gotowi być czynicielami pokoju, jeśli mogą pokój uzyskać szybko i zasłynąć przy tym. A ilu jest takich, co zechcieliby być czynicielami pokoju za cenę prześladowań i oszczerstw? Ilu znalazłoby się czynicieli pokoju w takich okolicznościach? Jezus był właśnie taki. Wiemy, że był sprawcą pokoju z Bożego punktu widzenia. Jesteśmy wdzięczni, że w naszym Ojcu Niebieskim jest taki sam duch, jakiego miał Jezus. W 1 Kor. 13:3 czytamy:

„I choćbym wynałożył na żywność ubogich wszystkę majętność moją, (...) a miłości bym nie miał, nic mi to nie pomoże” Chcemy mieć przywilej karmienia całej ludzkości w następnym wieku, nie chlebem i masłem, lecz życiem. Tak jak Mistrz, będziemy niełubiani, niezrozumiani i źle przedstawiani, jeśli mamy zamiar uczestniczyć wraz z Nim w ustanawianiu pokoju.

„Błogoslawieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości; albowiem ich jest królestwo niebieskie” [Mat. 5:10].

W tym również rozpoznajemy piętno Pana Jezusa. Przypatrzcie się Jego prześladowaniu. Wyrazem tego była Jego korona z cierni, która zostawiła ślady na Jego czole. Jeśli zamierzamy nosić koronę chwały, musimy też chcieć nosić koronę z cierni. Zamierzamy ją nosić, ponieważ sami ją sobie wkładamy. Jezus nie włożył sobie sam korony cierniowej na głowę, sprawiło to Jego posłuszeństwo. Jeśli możemy przyznać, że to nie z własnej głupoty mamy tę koronę na swojej głowie, że nie jest ona karaniem, to oznacza, że tak jak w Jego przypadku, sprawił to gniew. „Na świecie ucisk mieć będziecie”

„I w niczym nie dając się zastraszyć przeciwnikom, co jest dla nich zapowiedzią zguby, a dla was zbawienia, i to od Boga” [Filip. 1:28 NB]. Stwierdzamy więc, że prześladowania, jakie spotykają dziecko Boże, są jednym z dowodów, że jest ono w ciele sługą Chrystusa, że na swoim ciele nosi piętna Pana Jezusowe. On zaś kontynuuje:

„Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć i prześladować was będą i kłamliwie mówić na was wszelkie zło ze względu na mnie! Radujcie iweselcie się” [Mat. 5:11-12 NB].

Wielu złych ludzi złorzeczy im na wszelkie sposoby. Wielu ludzi w świecie polityki mówi przeciwko nim samo zło. Ale jest to błogosławieństwem, gdy mówią te rzeczy bezpodstawnie. W oczach Bożych znajduje to uznanie, jeśli pomówienia nie mają podstaw. Ale jest jeszcze coś. Nie ma wątpliwości, że przeciwko politycznym kandydatom także mówi się dzisiaj wiele fałszywych rzeczy, ale chodzi o uzupełnienie „ze względu na mnie” W ich przypadku nie chodzi o sprawę Chrystusową. W ich przypadku jest tak ze względu na stanowisko polityczne — przez wzgląd na to, po czyjej są stronie i czyją reprezentują sprawę. Jestem dość mocno przeświadczony, że jest bardzo wiele dzieci Bożych, które cierpią dzisiaj bezpodstawnie, a jednak nie ze względu na Niego. Jeśli staramy się czynić wolę Mistrza i postępować tak, jak postąpiłby On oraz chodzić tak, jak On chodził, wtedy nosimy piętna Pana Jezusowe.

Jakiś czas temu spotkałem brata, który przemierzał pociąg, rozdając nasze ulotki. Pomyślałem, że na jego rękach i stopach mógłbym dojrzeć piętna Pana Jezusa. Powiedziałem: >Ma ślady gwoździ na swoich rękach i na swoich stopach, dlatego że przemierza tę wyspę<<. Nie miał ich literalnie, ale co najmniej w sensie symbolicznym.

Drodzy przyjaciele, cieszyłbym się, gdybyście wraz z Apostołem mogli powiedzieć: „Na ostatek niechaj mi nikt trudności nie zadaje; albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim” Starajmy się Go czcić i wielbić, a jeśli nosiliśmy piętna Jego cierpień tutaj, to będziemy nosić Jego znamiona i tam. Te obecne to piętna tymczasowe, a tamte będą znakami trwałymi, na całą wieczność. Te dzisiejsze są oznakami śmiertelnej słabości, tamte będą znakami łaski nieśmiertelności. Starajmy się nieustannie okazywać przed innymi, że nosimy na swoich ciałach piętna Pana Jezusowe.

St. Paul Enterprise, 5 września 1916

Jesteście narodem świętym

Wygłoszono w domu br. G. Waltersa w Mattoon, Illinois, we wtorek wieczorem, 22 października 1912.

Werset Pisma Świętego, który posłuży nam dziś wieczorem za nasz tekst, znajduje się w 1 Piotra 2:9: „Ale wy jesteście rodzajem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście opowiadali cnoty tego, który was powołał z ciemności ku dziwnej swojej światłości”:

Nie podejmiemy próby rozważenia całego wersetu, lecz chcemy podkreślić jedno wyrażenie: „naród święty”: „Jesteście (...) narodem świętym” Wiemy, że nasz Ojciec Niebieski zamierzył w swoim wspaniałym planie specjalny naród, naród święty oraz postanowił, że przez ten święty naród spłyną kiedyś błogosławieństwa na wszystkie narody ziemi. Chcemy się dowiedzieć, gdzie jest ten święty naród i kto nim jest, ponieważ pragniemy być jego obywatelami. Gdy przyglądniemy się rodzajowi ludzkiemu, stwierdzimy, że ludzkość dzieli się na różne narodowości, stąd też mówimy o narodzie amerykańskim, o narodzie brytyjskim, ale nie trzeba nikomu udowadniać, że żaden z tych narodów nie jest tym z naszego tekstu. Zaden z nich nie rości sobie pretensji bycia świętym narodem. Przyznajemy, że pośród mężów stojących na czele naszego rządu są tacy, którzy nie mają moralnych zasad ani przekonań religijnych, nie mają też świętego charakteru; stwierdzamy ponadto, że nasz naród działa w myśl wielu metod, które również nie są święte. Pan powiedział, że jeśli ktoś uderzył cię w jeden policzek, to nadstaw mu drugi. Nasz naród tego nie robi; jeśli dozna obrazy, to czy nadstawia policzek? Absolutnie, nie. Posłałby flotę wojenną i walczyłby bardzo ostro. Wiemy, że naród ten posiada w swoich zapisach prawa, które też nie są święte. Stwierdzamy, że jeśli biedna wdowa, która ma jedynie dom jako schronienie, nie może zapłacić podatków, to już na nią czyhają, i to wcale nie jest święte. A mimo to musimy przyznać, że naród ten ma pod każdym wzglądem przewagę nad wszystkimi narodami na ziemi.

Wszyscy uznajemy, że ów brak świętości jest nieodzowny dla przetrwania różnych narodów na tej ziemi. Dlatego też nie patrzymy na żaden z nich, gdy myślimy o narodzie świętym. Jednak zgodnie ze Słowem Bożym stwierdzamy, że nasz Ojciec Niebieski zaplanował, iż najpierw przywilejem stania się tym świętym narodem obdarzył naród izraelski. Gdy przeczytacie zapis w 2 Mojż. 19:5-6, przekonacie się, że Pan powiedział ludowi Izraela, co będzie rezultatem ich posłuszeństwa względem Niego. Powiedział im, że jeśli będą posłuszni Jego Słowu i zachowają Jego przymierze, staną się świętym narodem. Zauważycie, że obietnica ta była warunkowa — kilka razy poj awia się tam „jeśli”.

„Jeśli” będziecie posłuszni mojemu Słowu; „jeśli” będziecie zachowywać moje przymierze. Wiemy, że przeszły wieki, a naród izraelski nie stał się świętym narodem i nie był niczym wyjątkowym za dni Dawida i Salomona, Jeremiasza i Izajasza czy Ezdrasza i Nehemiasza. Oczywiście istniał i wtedy pewien aspekt pozwalający nam mówić o nich jako o świętych, odłączonych, ale w tym wyższym sensie nie byli oni świętym narodem.

Dziewiętnaście stuleci temu pojawił się Jan Chrzciciel i jak pamiętacie, głosił następujące poselstwo: „Pokutujcie; albowiem się przybliżyło królestwo niebieskie” [Mat. 3:2]. To tak, jakby powiedzieć: Pamiętacie, iż Bóg obiecał, że jeśli dochowacie wierności Jego przyrzeczeniu, uczyni z was naród święty; teraz przybywa, pokutujcie więc, ochrzcijcie się i idźcie za Jezusem. Potem przyszedł Jezus i zapoczątkował dzieło czynienia z nich świętego narodu. Mówił im, co mają robić. Powiedział, że mają kochać Boga z całego serca i z całej myśli, a bliźnich jak samych siebie. Mówił, że powinni zwracać większą uwagę na sprawiedliwość i miłosierdzie oraz nie sprowadzać przestrzegania Zakonu do zwykłego płacenia dziesięciny. Podkreślał łagodność i pokorę oraz wszystkie te inne zalety, które lud Izraela przeważnie pomijał. Mówił im nie tylko, co powinni zrobić, aby stać się świętym narodem, ale nawet ofiarował im samego siebie.

Pamiętacie, jak zwrócił ich uwagę na stwierdzenie Zachariasza: „Oto Król twój przychodzi do ciebie” [Mat. 21:5 NB]. Oni nie chcieli pouczeń, jakie Jezus do nich kierował. Pamiętacie, jak Piłat dał im ostatnią szansę przyjęcia tego Króla. Oni zaś rzekli: „Precz, precz (...). Nie mamy króla, tylko cesarza”; ukrzyżuj Go, a nam wydaj Barabasza [Jan 19:15 NBJ. Często myślę o tym, wjaki sposób Pan posłuchał ich słowa i dał im Barabasza. Pamiętacie, kim był Barabasz. Był rozbójnikiem i złodziejem i dostali swojego Barabasza na tysiąc dziewięćset lat. Był to Barabasz Rosji, który zabierał ich zapasy. Był to Barabasz, który plądrował ich przez dziewiętnaście stuleci. Sądzę, że mieli go dość po tym czasie. Prawdopodobnie następnym razem wybraliby Jezusa. Okazali się niezdatni do bycia świętym narodem.

Nie byli gotowi, by zaakceptować tego świętego Króla. A co Pan zrobił? Czy zmienił swój plan? Czy powiedział: >>Mam plan i postanowiłem w nim, że będzie święty naród, a teraz wy całkowicie psujecie mój plan. Będę musiał obejść się bez świętego narodu<<. Nie, Pan się nie odmienia. W Proroctwie Malachiasza stwierdza: „Ponieważ Ja, Pan, nie odmieniam się” [Mal. 3:6 RT]. Jakub pisze, że „u niego nie ma żadnej odmiany ani nawet chwilowego zaćmienia” [Jak. 1:17 NB]. Nie, Bóg się nigdy nie zmienia. Odrzucił ich więc i szukał świętego narodu gdzie indziej. I gdzie go znalazł? Czy obrał naród rzymski? Czy może niemiecki? Nie, nie jest bardziej prawdopodobne, że będą się one lepiej nadawać niż naród żydowski. W jaki więc sposób zamierzał On uzyskać ten naród? Cóż, Pan zdecydował wypróbować nowy naród. Co to był za naród? Tym nowym narodem miał być Kościół. Czy Kościół jest świętym narodem? Pamiętacie, co powiedziane jest u Piotra: „Piotr, Apostoł Jezusa Chrystusa, przychodniom rozproszonym w Poncie, w Galacyi, w Kapadocyi, w Azji i w Bitynii” [1 Piotra 1:1]. Nie pisał do żadnego ziemskiego narodu, a stwierdza: „Jesteście narodem świętym” Ktoś mógłby powiedzieć: >>Kościół nie jest narodem. Dlaczego Pan nazywa Kościół narodem?<<. No cóż, drodzy przyjaciele, patrząc z ludzkiego punktu widzenia, nie jest, ale z Bożego — jest. W 5 Mojżeszowej Pan mówi do narodu żydowskiego i stwierdza, że pobudzili Go do zazdrości z powodu tych, co nie są bogami. Mówi mniej więcej tak: >>Mam zamiar potraktować was dokładnie tak, jak wy traktujecie mnie. Stawiacie te drewniane bożki na moim miejscu; one nie są bogami, ale wy twierdzicie, że są i oddajecie tym bóstwom cześć, którą powinniście oddawać mnie. Ja jestem waszym Bogiem, ale wy mnie odrzuciliście; jesteście moim narodem, ale zamierzam was odrzucić. Mam zamiar obrać swój Kościół i postawić go na waszym miejscu. Nie bardziej jest on narodem niż tamci bogami, ale zamierzam nazwać go narodem, tak jak wy przyznajecie swoją cześć tym, których zwiecie bogami; zamierzam udzielić wszystkich swoich łask tym, którzy nie są narodem, ale ja nazwę ich narodem<<. Widzimy zatem, że Bóg postępuje z narodem żydowskim dokładnie tak, jak oni postąpili z Nim.

„Ale wy jesteście rodzajem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście opowiadali cnoty tego, który was powołał z ciemności ku dziwnej swojej światlości” Dodajmy również następny werset: „Którzyście niekiedy byli nie ludem, aleście teraz ludem Bożym” Stwierdzamy, że Apostoł pisze do Kościoła i to o nim Bóg mówi przez apostoła Piotra, że jest świętym narodem.

Uznajemy, drodzy przyjaciele, że są pewne elementy, które tworzą naród. Istnieją cechy, narodowe jakości i właściwości, które stanowią o narodzie. Gdy je rozpatrzymy, przekonamy się, że Kościół jest bardziej narodem, niż na to wygląda. Mam nadzieję, że pozwoli nam to bardziej docenić bycie obywatelami tego świętego narodu.

Po pierwsze, przypominamy, że naród jest organizmem ludzi połączonych pod określoną władzą. Naród amerykański obejmuje wszystkich, którzy uznają prezydenta za swego przywódcę. Naród brytyjski to ludzie, którzy za swego władcę uznają króla Wielkiej Brytanii. Naród niemiecki za swojego przywódcę ma cesarza Niemiec. Jednak wiadomo, że owe osobistości, które sprawują władzę, zawsze z natury przynależą do danego narodu. Na przykład Amerykanie mają amerykańskiego prezydenta, Brytyj czycy brytyjskiego króla, Niemcy niemieckiego cesarza, a Rosjanie rosyjskiego cara. Jeśli natomiast naród jest święty, oznacza świętych ludzi, a jeśli jest to święty naród, to musi też mieć świętego króla. Gdzie znaleźć taką klasę ludzi, którzy złączeni są pod świętym władcą? Wszyscy przyznajemy, że na tej ziemi nie ma świętego królestwa. Jest jednak król, tylko w niewidzialnej postaci. Królem tym jest Jezus. Każdy, kto przyjął Jezusa za swego świętego króla, stał się członkiem świętego narodu. A to coś znaczy, drodzy przyjaciele — przyjąć Jezusa za swego świętego króla. Nie znaczy, że jedynie uwierzyliśmy, iż był taki człowiek imieniem Jezus, że zstąpił z nieba, że umarł za nas i oddał samego siebie, ale przede wszystkim znaczy to, że jesteśmy gotowi, by On nad nami panował, królował, a moment, w którym okazaliśmy tę gotowość, aby Jezus nad nami władał, był tą chwilą, w której staliśmy się obywatelami owego świętego narodu. W Niemczech są dziś ludzie, którzy wiedzą, że jest u nas człowiek o nazwisku Taft. Wiedzą, że Taft jest prezydentem; wiedzą, że jest całkiem miłym człowiekiem i nawet mówią o nim „Prezydent Taft” gdy o nim wspominają — ale nie dlatego, że jest ich prezydentem. Tak samo są też dzisiaj ludzie, którzy wierzą, że Jezus umarł za grzech, że przyszedł, aby być ich Zbawicielem, ale On nie króluje nad nimi. Oni czynią swoją własną wolę.

Uznanie Jezusa za naszego króla nie oznacza, że w niektórych kwestiach jesteśmy gotowi postępować według Jego rad, lecz oznacza, że będziemy tym, czym On chce, żebyśmy byli i pójdziemy tam, dokąd On poleci nam iść. Pragniemy, by On kierował naszymi myślami tak, byśmy robili rzeczy, które będą się zgadzać z Jego wolą. Pragniemy, by On kierował naszymi krokami, tak by nasze stopy szły tam, gdzie On by chciał. Naszym pragnieniem jest, by On rządził naszym portfelem, tak byśmy wydawali pieniądze zgodnie z Jego życzeniem. Chcemy, by panował nad naszym czasem, nad naszymi zainteresowaniami. Chcemy, by rządził naszą ambicją, wszelkim naszym powodzeniem i wszystkimi sprawami życia. Jeśli dotarliśmy do miejsca, gdzie Jezus siedzi na tronie, gdzie Pan jest królem, wówczas, drodzy przyjaciele, jesteśmy członkami tego świętego narodu. Znajdzie się ogromna liczba takich, którzy nazywają siebie chrześcijanami, a nigdy nie dotarli do tego miejsca. Myślę, że dobrze wyraża to pieśń, którą często śpiewamy [HoD 224, ang. „None of Self and All of Thee” sł. Theodore Monod, 1836-18601. Pierwsza zwrotka zaczyna się następująco:

Gorzki żal i smutek czuję, że tak kiedyś mogło być - W pysze rzekłem Jezusowi: >>Wszystko sam, od Ciebie nic<<.

Cieszę się, drodzy przyjaciele, że ja nigdy tak nie powiedziałem. Nie sądzę, żebym choć przez jedną chwilę w moim życiu czuł w ten sposób.

Zawsze chciałem czegoś, co pochodziłoby od Niego. Moje doświadczenia zgadzają się raczej z treścią drugiej zwrotki:

On mnie znalazł, tam Go widzę — U stóp krzyża krople krwi.

Moje serce cicho szepcze: >>Trochę sam, a trochę Ty<<.

W ten sposób czuje bardzo wielu ludzi. >>Trochę sam, a trochę Ty.<< Mówią: >>Panie, powiem Ci — dokonamy podziału: W niedzielę zrobię to, czego Ty ode mnie chcesz, ale w poniedziałek, wtorek, środę, czwartek, piątek i sobotę będę robił to, co ja będę chciał. Dalej, moje pieniądze — oddam Ci jedną dziesiątą, a reszta należy do mnie<<. Chodzi o to, żeby przynieść Panu nieco chwały ze swego życia, ale io zachowanie pewnego oddzielenia. Poniekąd jest to traktowanie Pana Jezusa jak żebraka, który przychodzi do waszych drzwi i jest głodny, a wy mówicie: >>Masz tu trochę chleba, weź go i odejdź<<. Niektórzy powiedzą: >>Panie, jestem bardzo zajęty, ale oddam Ci trochę swojego czasu<<. Przejdźmy jednak do następnej zwrotki:

Dzień po dniu był czuły, dobry, Darmo leczył, pomoc niósł, W uniżeniu wyszeptałem: >>Ja sam mniej, a więcej Ty<<.

Ukazuje to postęp w chrześcijańskim życiu. „Ja sam mniej.” Osiągamy stan, w którym człowiek stwierdza: >>Przyznam Panu więcej, niż przyznawałem na początku. Panie, wiesz, że chcę zachować trochę siebie. Uczynię niemaiże wszystko, czego ode mnie oczekujesz. Przyjmę każdą Twoją doradę, jeśli będzie odpowiadać moim przekonaniom. Panie, kazałeś mi miłować nieprzyjaciół; kocham ich dopóty, dopóki ich nie mam, a jeśli będę ich miał, to nie wiem, czy będę ich kochał, czy nie<<. W końcu jednak, drodzy przyjaciele, chrześcijanin potrafi wyznać słowami ostatniej zwrotki:

Wyższa niż najwyższe nieba, Głębsza niż głębiny mórz.

Zwyciężyła miłość Twoja: >>Już nie ja, lecz tylko Ty<<.

Chwila, kiedy to wypowiedzieliśmy, oznaczała moment naszego przyłączenia się do świętego narodu, wtedy i tam. Teraz Jezus panuje nad nami; Jezus jest królem, mamy świętego króla.

Ktoś powie: >>Nie potrafię tak żyć. Czy myślisz, że powinniśmy mówić dokładnie to, co On mówi, i myśleć tak, jak On chce, żebyśmy myśleli? Mój czas pochłaniany jest przez takie mnóstwo różnych rzeczy, że nie potraflę tak postępować<<. Ależ, oczywiście, że nie potraficie, drodzy przyjaciele. Podzielamy świadomość wszystkich, że niemożliwością jest prowadzić doskonałe życie i Pan tego od nas nie oczekuje, drodzy przyjaciele. Oczekuje jednak od nas, żebyśmy chcieli być doskonali. Czym innym jest chcieć być doskonałym, a czym innym być doskonałym. Często da się słyszeć, jak ludzie mówią: >Postępuję najlepiej jak potrafię<<. No cóż, drodzy przyjaciele, nikt tego nie potrafi. Nie ma na świecie człowieka, który tak czyni. Musimy zdawać sobie sprawę, że moglibyśmy postępować jeszcze lepiej. Nie musimy oczekiwać, że będziemy doskonali w tym życiu. Dzisiaj mam na to kiepską szansę i bardzo, bardzo nikłą nadzieję, że zanim umrę, przeżyję doskonale choć jeden dzień, będąc w ciele.

Widzimy zatem, drodzy przyjaciele, że tutaj wkracza krew Chrystusowa. Gdybyśmy wy i ja robili tylko to, co On chce, nie potrzebowalibyśmy Zbawiciela. Poradzilibyśmy sobie sami, bez żadnego wybawcy czy adwokata. Nie oznacza to, że wszystko zrobimy doskonale, ale że chcemy to robić doskonale i najlepiej jak potrafimy. Jest różnica między Panem a nami — On dotrzymuje wszystkich swoich obietnic, my zaś próbujemy dochować naszych. Ale później niektórzy powiedzą może: >>Och, nawet i wówczas, mówię wam, byłby to najnudniejszy styl życia — sądzić, że powinniśmy zaakceptować Jezusa jako króla i chodzić tam, gdzie On wskaże. Mnie się wydaje, że byłby to bardzo nieciekawy sposób na życie. Wiem, że On zechce, abym zaniechał wszelkich przyjemności, tego, tamtego czy jeszcze czegoś innego<<. No cóż, to prawda, drodzy przyjaciele. Tak to wygląda, gdy się na początku o tym myśli. Ale w rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie. Wiem to, bo od dwudziestu lat staram się chodzić śladami Pana. Gdy na początku w taki właśnie sposób oddałem się Panu, sądziłem, że będzie to ciężką próbą, która wjakimś sensie uczyni moje życie pustymi samotnym. Ale, drodzy przyjaciele, jest całkiem inaczej. Gdy patrzę wstecz na te dwadzieścia lat, Pańskie dobrodziejstwa stanowiły tak wielkie błogosławieństwo, że myślę sobie: Jakiż to byłby straszny los, gdybym obrał inną drogę i stracił te wszystkie dobre rzeczy, jakie mnie spotkały jako członka tego świętego narodu. Nie sądzę, że znajdzie się na świecie człowiek, który wam powie, że jest zadowolony z tego życia. Jestem natomiast pewny, że ci, którzy starają się naśladować Pana, są zadowoleni — zadowoleni nie z powodu własnego stanu, lecz z Pańskiego planu. Wydaje mi się, że gdy akceptujemy takie życie, jakiego Pan od nas oczekuje, uznamy je za najlepszy rodzaj życia. Tak patrzę na tę kwestię.

Przypuśćmy, że byłem pierwszym człowiekiem kiedykolwiek stworzonym przez Pana, i to na innej planecie. Załóżmy, że Pan myślał o tym, by umieścić mnie na Ziemi. Wyobraźmy sobie, że znalazłem się tak blisko Ziemi, iż widziałem, jak się obraca. Czy sądzicie, że pomyślałbym, iż będę na Ziemi szczęśliwy? Czy sądzicie, że chciałbym być przez połowę czasu na głowie? Gdy ujrzałem obracającą się Ziemię, to czy chciałem się na niej znaleźć? Czy wiecie, jak szybko Ziemia się obraca? Na równiku obraca się z prędkością ok. 27 km na sekundę. Czy spodziewacie się, że mogłaby mnie ucieszyć myśl o przebywaniu na takiej planecie? Wydawałoby mi się, że znalazłszy się na takiej Ziemi, czułbym się jak mucha na zębie piły tarczowej. Gdybym to ja miał decydować o swoim położeniu, nie wymyśliłbym, że przez połowę czasu będę się znajdował głową do góry, a przez drugą połowę — do góry nogami. Któż by przypuszczał, że taki będzie właściwy sposób życia na Ziemi? Ukazuje to przewagę Boskiej mądrości nad ludzką. Bardzo dobrze zostało to kiedyś przedstawione przez pewnego uczonego. Uczony ten stwierdził, że wszystko, cokolwiek stworzył Bóg, było dobre i pozostanie takie przy powiększeniu, ale cokolwiek stworzył człowiek — nie. Powiedział też: >>Pokażę wam to na przykładzie<<. W swojej pracowni posiadał mikroskop. Wyszedł na zewnątrz i przyniósł trochę piasku, trochę pyłu. >>Oto piasek, powiedział, stworzył go Bóg.<< Umieścił go pod mikroskopem i gdy się popatrzyło przez mikroskop, wyglądał cudownie. Gdy piasek został powiększony, można było dostrzec w nim kryształki i był to piękny i interesujący widok. Nikt by nie powiedział, że pył może być tak interesujący. Oto dzieło Boże. >>Teraz pokażę wam dzieło ludzkie.<< Poszedł do domu i przyniósł obrączkę swojej żony. Po części była ona gładka, po części ozdabiały ją ornamenty. Położył ją pod mikroskopem. Ta część obrączki, która była gładka, robiła wrażenie chropowatej i wyglądała tak, jakby były do niej podoklejane grudki, natomiast ta część obrączki, która była tak pięknie ozdobiona, wyglądała jak mnóstwo starych, poskręcanych słomek.

Lekcja jest następująca — wszystko, co kiedyś stworzył Bóg, możecie powiększyć; zaś wszystko, co stworzył człowiek, jeśli to ma was zadowalać, nigdy tego nie powiększajcie, bo już nie będzie się wam podobać.

Oto, przykładowo, człowiek, który dwieście razy w roku chodzi do teatru. Cieszy się dobrym zdrowiem, przyjemnościami i pieśniami. Każdego tygodnia zapraszany jest na przyjęcia i ma setki tysięcy dolarów w akcjach. A teraz popatrzmy na inne życie: żadnego teatru, żadnych przyjęć, żadnych widoków na uzyskanie dwustu tysięcy dolarów zysku z akcji, niewiele ziemskich przyjemności — mówię wam, wygląda to źle i musi to być szalenie nudne życie. Gdy jednak obejrzymy je pod mikroskopem Bożej mądrości, zaczynamy widzieć jego pustkę oraz to, jaką jest obecnie niemożliwością, żebyśmy byli z niego zadowoleni. A teraz przeanalizujmy to Boże życie — o, jakże chwalebnie wygląda pod mikroskopem! Zaczynamy dostrzegać, że przedkładaliśmy nasz osąd nad osąd Boga. Dokładnie to ma miejsce, gdy nie dozwalamy, by Jezus stał się naszym królem.

Mam tego bardzo dobitny przykład z aktualnych wydarzeń: Gdy opuszczałem swój kościół jedenaście lat temu, miałem wśród przyjaciół dwóch wybitnych prawników z Filadelfii. Wydawało się, że wszystko jeszcze przed nimi. Gdy się dowiedzieli, że odchodzę do obecnej pracy, stwierdzili, że jestem głupcem.

Drodzy przyjaciele, pomyślałem, jak teraz wszystko wygląda inaczej. Dzisiaj wszystko, do czego zdążali tamci mężczyźni, uległo zatraceniu; większość pieniędzy, jakie mieli, stracili; stracili też zdrowie. Są skłóceni ze sobą i postradali szanse na te wszystkie przyjemności, jakie chcieli przeżywać w późniejszych latach, zaś ich obecne życie to pod każdym względem pasmo niepowodzeń. Myślę, drodzy przyjaciele, że gdy się nad tym zastanowimy, to zamiast postrzegać to poświęcone życie jako nudne i bezbarwne, zrozumiemy, że jest ono życiem najpiękniejszym. Czy wy i ja odczuwamy przykrość z tego powodu, że wybraliśmy takie życie? Czasem jest mi przykro, ale dlatego, że nie zrobiłem tego wcześniej; dziwię się, że nie zdecydowałem się na nie natychmiast, nie zwlekając ani minuty.

Przejdźmy do następnego aspektu tego zagadnienia — każdy naród ma nie tylko swych władców, ale również swój kodeks prawny. Naród amerykański ma amerykański kodeks prawny, naród brytyjski - prawa brytyjskie, a naród niemiecki — niemieckie. Przekonujemy się jednak, że te wszystkie prawa nie są święte; dlatego też są poprawiane. Często mówi się o jakimś prawie, że jest niekonstytucjonalne, a to oznacza, że nie jest święte. Naród święty musiałby posiadać święte prawa. Czy tak jest? Tak. Gdzie jest to prawo? Otóż w tej Księdze. Pozwólcie, że przeczytam: „Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe” [Filip. 4:8 NB]. To brzmi doprawdy jak coś świętego, czyż nie? Posłuchajcie tego: „Aby o nikim źle nie mówili” [Tyt. 3:2 NB]. Albo tego: „Miłujcie nieprzyjacioły wasze (...); dobrze czyńcie tym, (...) którzy wam złość wyrządzają i prześladują was” [Mat. 5:44]. 0, drodzy przyjaciele, są to święte prawa.

W przypadku narodu amerykańskiego prezydent Stanów Zjednoczonych nie przechadza się dookoła i nie szepce każdemu do ucha: >>Musisz postępować tak a tak<<. Prezydent Stanów Zjednoczonych oczekuje, że ludzie sami zapoznają się z prawami, tak też i Jezus spodziewa się, że my sami zaznajomimy się z Jego prawem. Stąd też rozumiemy, dlaczego psalmista mógł powiedzieć, że „w zakonie jego rozmyśla we dnie i w nocy” [Psalm 1:2]. 0, jak bardzo cenimy prawa świętego narodu.

Swięty naród nie tylko miałby świętego króla, żeby być świętym, ale składałby się ze świętych ludzi. Naród amerykański tworzą Amerykanie; naród brytyjski składa się z Brytyjczyków, zaś naród niemiecki — z Niemców; natomiast naród święty tworzą święci ludzie. Nie możemy mylić pojęcia ludzi świętych z pojęciem ludzi doskonałych. Człowiek, który jest święty, chce być doskonały, ale nie może być doskonały Pan oczekuje, że będziemy kochać doskonałość, ale wie, że dopóki jesteśmy w tych ziemskich naczyniach, nie możemy być doskonali. Cieszymy się, wiedząc, że ten święty naród zostanie dopełniony w sensie doskonałości, gdy przy zmartwychwstaniu dostaniemy doskonałe naczynia.

Każdy naród ma również własny język. Naród angielski posługuje się językiem angielskim, naród niemiecki — językiem niemieckim, a zatem naród święty musiałby mówić świętym językiem. Cóż by to oznaczało mówić świętym językiem”? Mówić jak chrześcijanie. Jeśli mówimy z cierpliwością, mówimy świętym językiem. To, że ktoś jest Niemcem, rozpoznaje się po tym, jak mówi, po jego niemieckim akcencie; tak samo również ludzie powinni móc rozpoznać: >>To jest chrześcijanin>>. >>Skąd wiesz?<< >>Poznaję po języku, jakim się posługuje.<< Oczywiste jest, że uczymy się tego języka stopniowo; nigdy nie spotkasz człowieka, który przybywszy tutaj z Niemiec, od razu mówiłby dobrze w naszym języku. Uczy się go i mówi coraz lepiej; itak też jest ze świętym językiem. Pewien brat z Chicago poszedł któregoś dnia z innym bratem na obiad. Jak to się zdarza czasem w restauracji, kelner wylał całą filiżankę kawy na jego plecy i brat ten bardzo się zezłościł. Potem usłyszał od swego rozmówcy: >>Nie oddałeś dzisiaj Panu chwały<<. Brat ten odrzekł: >>Wiem i jest mi wstyd. Gdy poczułem tę kawę na swoich plecach, nie mogłem powstrzymać gniewu i powiedziałem, co czuję<<. Jakiś czas później spotkali się znowu i tamten brat zapytał: >>Pamiętasz, jak się wtedy zdenerwowałem?<<. >>Tak, pamiętam to bardzo dobrze.<< >>Myślę, że poczyniłem postęp; gdy innego dnia poszedłem do restauracji, kelner pobrudził mnie jajkiem. Nic nie powiedziałem, ale w środku zawrzałem. Tym razem byłem zły w środku, ale nie okazałem tego na zewnątrz. Teraz chcę, żeby zdarzyło się tak, iż nie będę zły ani w środku, ani na zewnątrz.<<

Skoro chcemy mówić świętym językiem, musimy mieć uświęcone myśli. Czasem spotyka się braterstwo, którzy — jeśli im powiesz, że około dziesiątej zamierzasz przekazać im wstrząsającą wiadomość i że będzie to dla nich ciężką próbą — będą do tej dziesiątej mieli czas, by pomyśleć, cóż im to chcesz powiedzieć. Załóżmy jednak, że bez żadnego uprzedzenia powiecie około dziesiątej daną rzecz, a przekonacie się, jak dana osoba zareaguje. Obawiam się, że nie użyje świętego języka, ale my pragniemy mówić takim językiem, by wyczuwać odpowiedni moment i wypowiadać się łagodnie, aby odwrócić gniew.

Całkiem sporo ludzi potrafi mówić po niemiecku, gdy rozmowa dotyczy prostych kwestii, spraw codziennych. Gdy jednak rzecz będzie z dziedziny historii albo astronomii, nie będą potrafili się wypowiedzieć. Tak samo jest ze świętym językiem. Gdy ma się lekkie doświadczenia, łatwo jest się nim posługiwać, ale gdy przychodzą większe próby, już tak nie jest. Z konwencji w Mt. Lake Park pamiętam siostrę, która była z innymi osobami na obiedzie w hotelu. Podczas posiłku jakaś młoda dama wylała miskę zupy na sukienkę tej siostry. Ta nie wyrzekła ani jednego nieuprzejmego słowa, a ja jej pogratulowałem. Powiedziałem: >>Cieszę się, że osiągnęłaś taki poziom, w którym potrafisz znieść taki rodzaj próby<<. >>Cóż, bracie Barton, nie było to dla mnie zbyt trudne, ale jestem ciekawa, czy równie dobrze zniosłabym tę próbę, gdyby to była moja najlepsza sukienka<<. Pan chce bowiem, żebyśmy doszli do takiego stanu, w którym ostoimy się na próbie oblania naszej najlepszej sukni i zareagujemy właściwie.

Dopóki jesteśmy w ciele, nie uda nam się osiągnąć stanu, w którym będziemy umieli doskonale władać tym świętym językiem. Wiadomo, że przybywający tutaj Niemiec nigdy dokładnie nie opanuje naszego języka; człowiek urodzony w danym kraju nigdy nie będzie mieć akcentu w języku, którym się posługuje. Jezus nie posiadał żadnego obcego akcentu wjęzyku, którym mówił, ale z nami jest inaczej. My będziemy mówić z akcentem i musimy z tym żyć aż do dnia naszej śmierci. Po zmartwychwstaniu nie będziemy już mieli żadnego akcentu.

Chcemy też zwrócić waszą uwagę na inną cechę narodu, a mianowicie na fakt, że prawie każdy naród ma swój dług. Dług narodu amerykańskiego wynosi 125 mln dolarów, narodu francuskiego — około 5 mln. Są to jednak „nieświęte” długi, gdyż powstały na skutek nieczystych umów i wiadomo, że podatki, interesy nieuczciwie drożeją w oparciu o te nieuczciwe długi. Biedna wdowa traci swoje mienie wskutek podniesienia jej udziału w podatkach.

Drodzy przyjaciele, naród święty posiada narodowy dług, ale jest to święty dług. To święty dług wdzięczności, zależny od tego, ile jesteśmy winni naszemu Panu Jezusowi, ale nie jest on określany w dolarach. Panu zawdzięczamy powietrze, którym oddychamy, pokarm, którym się żywimy itd. Jemu zawdzięczamy nasze ręce i nogi; zawdzięczamy Mu swoje domy, wygody i uroki życia; mamy wobec Niego dług za dar Jego miłości i za Jego kosztowne obietnice. Jemu zawdzięczamy dar ducha świętego i miłujący sposób, w jaki uczy nas swojej woli. Jesteśmy Mu winni wdzięczność za wspaniałą nadzieję odnośnie przyszłości. Drodzy przyjaciele, a jak bardzo jesteśmy Mu winni wdzięczność za Biblię itd. Czy wiecie, że następnego dnia będziecie Mu więcej zawdzięczać niż dzisiaj? Będziemy musieli, drodzy przyjaciele, spłacić nasze odsetki w tym świętym zadłużeniu. A jak to zrobimy? Przez oddawanie Mu czci, przez staranie się, by Mu służyć; nawet biedna wdowa, która nie ma ani dolara na tym świecie, może spłacić swoje odsetki w tym wielkim świętym długu, jakkolwiek nie może oddać swej części odsetek od zadłużenia narodu amerykańskiego.

Psalmista stwierdza: „Cóż oddam Panu za wszystkie dobrodziejstwa jego, które mi uczynił?” [Psalm 116:12]. Jak spłacę swoje odsetki od tego wielkiego świętego długu? Jakie to dziwne, że przyjęliśmy wszystkie te rzeczy, ale nie jesteśmy gotowi czegoś Mu zwrócić. Czyż nie jest to niesprawiedliwe, nierozsądne i nieuczciwe? Wyobraźmy sobie, że nabywacie kawałek gruntu; jest to wasza ziemia. Przypuśćmy, że budujecie fabrykę, wielki młyn lub coś w tym rodzaju. Zakładam, że zakupujecie urządzenia, zapewniacie paliwo, aby działały, następnie surowce i robotników, którym płacicie za pracę. Przypuśćmy, że człowiek, którego mianowaliście dyrektorem zakładu, zabiera wszystkie wypracowane zyski. Jeśli to wy kupiliście ziemię, dostarczyliście urządzenia, paliwo i wszystko co potrzeba, wy płaciliście pracownikom, a on wziął wszystkie pieniądze i uciekł, zostawiwszy w szufladzie krótki liścik tej treści: >>Panie taki a taki, uciekłem z Pańskimi pieniędzmi<< — to co byście pomyśleli? Drodzy przyjaciele, czy nie sądzicie, że wielu chrześcijan tak właśnie robi? Ja jestem fabryką i wy jesteście fabryką. Wytwarzamy w niej produkty; dobra, jakie produkujemy, to nasze myśli, uczynki i słowa. Dobra te wytwarzamy codziennie.

Idźmy dalej, drodzy przyjaciele. Pan posłał kogoś, kto nabył grunt, Ziemię — należy ona do Niego. Pan stworzył Ziemię i On uczynił fabrykę; Pan stworzył nas i umieścił w fabryce wszelkie urządzenia — żołądek, płuca, serce i wszystko inne, włożył do środka całą „maszynerię” — wszystko było kompletne. On również zapewnił młyn, gdyż to On daje nam pożywienie, które jemy, wodę, którą pijemy, oraz powietrze, którym oddychamy. On płaci wynagrodzenie robotnikom, pozwala nam cieszyć się tymi rzeczami, a jednak, drodzy przyjaciele, czyż nie straszną jest myśl, że chociaż to Pan jest właścicielem przedsiębiorstwa, ma z niego tak niewielkie zyski? Inwestuje w tę fabrykę, a my uciekamy z zyskiem. Robią tak miliony ludzi. Odchodzą, zostawiając Panu odrobinę w szufladzie.

Drodzy przyjaciele, cieszę się, że my doceniamy ten wielki narodowy dług i staramy się czcić Ojca Niebieskiego. A teraz przejdźmy do innego zagadnienia związanego z tą kwestią, a mianowicie do związanych z tym świętym narodem działań wojennych. Naród amerykański prowadził swoje wojny, prowadził je naród brytyjski, ale w większości wojny te nie były święte. Wy i ja też prowadzimy wojnę, ale ta wojna jest święta. Nie jest to święta wojna, w której walczylibyśmy przeciwko komuś, lecz walczymy przeciwko samym sobie — przeciwko pysze, niecierpliwości i brakowi wiary; jakże się zmagamy, aby się od tego uwolnić! Chcemy osiągnąć taki stan, by Pan, patrząc z nieba, mógł powiedzieć: „Dobrze, sługo dobry i wierny” Nie ma potrzeby, żebym ja walczył z wami, a wy ze mną, ale musimy zwalczać samych siebie. Nie zwalczamy diabła; gdybyśmy nie posiadali samolubstwa, na którym diabeł mógłby oprzeć swoją działalność, czy też pychy, to jakże nędzne byłyby jego wysiłki. Nie miałby wtedy żadnych szans. Pan Jezus nie miał takich słabości w ciele, tak żeby diabeł mógł je wykorzystać.

Cieszymy się, że dzięki Pańskiej opatrzności toczymy ten bój i uczestniczymy w tej świętej wojnie, starając się wyniszczać ciało i dążyć do stanu, w którym coraz bardziej będziemy podobni do obrazu drogiego Syna Bożego. A teraz chciałbym, drodzy przyjaciele, wspomnieć coś jeszcze na temat tego świętego narodu, o czym nie możemy zapominać, a mianowicie o naszym sztandarze, który powinien cały czas powiewać. Gdy pojedziecie do Waszyngtonu i zobaczycie, że nad pewnym budynkiem powiewa flaga Niemiec, powiedzą wam, że jest to siedziba niemieckiego ambasadora; w innym miejscu dojrzycie inną flagę i dowiecie się, że jest to dom ambasadora Francji — oni mają flagi wywieszone cały czas. Drodzy przyjaciele, pozwólmy powiewać naszej fladze.

Niech inni się dowiedzą, że jesteśmy naśladowcami Jezusa Chrystusa. Nie kryjmy tego, że należymy do Jezusa Chrystusa. Nie starajmy się wywierać innego wrażenia na Panu, a innego na bliźnich; nie wywieszajmy flagi tylko wtedy, gdy Pan jest w pobliżu i nie chowajmy jej potem. Pamiętam, że na jednym miejscu poproszono mnie o publiczną modlitwę i dzieci dziwiły się, cóż by to miało być. Dla nas ważne jest, drodzy przyjaciele, posiadanie takiego usposobienia, żeby wszyscy w naszym otoczeniu wiedzieli, że jesteśmy członkami tego świętego narodu. Niech nasz sztandar powiewa, tak by po naszej śmierci mogli stwierdzić: >>Jedno trzeba o tym człowieku powiedzieć — gdyby przyszło wskazać człowieka, który chciał służyć Panu w taki sposób, jak Pan tego od niego oczekiwał, to jest to właśnie ten człowiek<<. A tak wyraża to nasz tekst: „Ale wy jesteście (...) narodem świętym, (...) abyście opowiadali cnoty tego, który was powołał z ciemności ku dziwnej swojej światłości” [1 Piotra 2:9]. Słowo: „opowiadali” z ledwością oddaje istotę rzeczywistej myśli. Kryje się tam bowiem idea, że mamy być posłańcami, a nasze poselstwo nie jest jedynie wewnątrz, lecz mamy je uzewnętrzniać i nieść dalej, aby inni zdali sobie sprawę, że jesteśmy obywatelami owego świętego narodu poprzez życie, jakie prowadzimy, poprzez sposób naszego zachowania i chwalili Ojca naszego, który jest w niebiosach.

St. Paul Enterprise, 26 września 1916

Siedem zanurzeń w rzece Jordan

Wygłoszono w domu siostry Berthy Timm, Arcola, Illinois, 23 października 1912.

Drodzy przyjaciele, nasz tekst na dzisiejsze popołudnie znajduje się w 2 Król. 5:10-14. Jest to rozdział opisujący przeżycia Naamana, Syryjczyka. Jak pamiętacie, zajmował on bardzo wysokie stanowisko, będąc hetmanem wojsk króla Syrii, ale wszelki spokój, radość i powodzenie, jakimi mógł się cieszyć, zostały zniweczone przez trąd. Przypominamy, że w owych czasach trąd był nieuleczalny, tak samo jak nieuleczalny jest dzisiaj. Zapis podaje, że w ziemi izraelskiej żył naówczas prorok, któremu Bóg udzielił mocy uzdrawiania trądu. Powiedziano o tym Naamanowi; pamiętamy, że ostatecznie pojechał on tam i wysłał posłańców do Elizeusza, zaś Elizeusz nawet nie wyszedł na spotkanie, tylko odesłał słowo. Czytamy o poselstwie Elizeusza w dziesiątym wersecie:

„I wysłał do niego Elizeusz posła, mówiąc: Idź, a omyj się siedem kroć w Jordanie, a przywrócić się zdrowie ciała twego i będziesz oczyszczony”:

Pamiętamy, że Naaman był raczej oburzony taką wiadomością. Uważał, że człowiek o jego pozycji zasługuje na więcej poważania, niż okazał mu Elizeusz. Sądził, że Elizeusz powinien przynajmniej przyjść i powiedzieć mu kilka słów, wezwać swego Boga i dokonać uzdrowienia; on jednak tego nie zrobił, lecz tylko posyłał mu wiadomość. Naaman odrzekł, że rzeki to oni mają u siebie i że równie dobrze mógł się w nich zanurzyć. Słudzy przypomnieli mu, w jaki sposób dostał się do Elizeusza i zasugerowali, że może warto wypróbować tę metodę. Naaman został przekonany i w wersecie czternastym czytamy:

„Przetoż szedłszy omył się w Jordanie siedem kroć według słowa męża Bożego; i stało się ciało jego jako ciało dziecięcia małego, i oczyszczony jest”:

Mamy zamiar pomówić o siedmiu zanurzeniach w rzece Jordan. Nie możemy mieszać tych zanurzeń z zagadnieniem chrztu. Jakieś czterdzieści czy pięćdziesiąt lat temu powstał w stanie Virginia człowiek, który spowodował niemałe wzburzenie. Upierał się, iż ów zapis wskazuje, że chrześcijanie również powinni być chrzczeni siedem razy. Założył nawet całkiem sporą denominację. Sądzę, że obecnie ugrupowanie to już praktycznie nie istnieje. Jego pogląd o siedmiostopniowym dokonywaniu chrztu był błędny.

Jest w tym jednak cenna lekcja dla mnie i dla was. Stwierdzamy, że w pojęciu trądu zawiera się ze względu na jego naturę bardzo stosowny obraz czy symbol grzechu. Często mamy zwyczaj mówić o robieniu źle jako o trądzie grzechu. Trąd był chorobą nieuleczalną — tak samo grzech. Żadne ludzkie stworzenie nie potrafi usunąć tej strasznej choroby, jaką jest trąd, ale może to zrobić Boska moc. Tak samo jest z grzechem. Cała filozofia i nauka ludzka nie jest w stanie wykorzenić grzechu, ale Boska siła może nas uwolnić od mocy grzechu. Wiadomo, że trąd jest bardzo odrażającą chorobą. Wyniszcza życie osoby, która nań cierpi, i to niezależnie od jej pozycji. Czyż nie tak samo jest z grzechem? Iluż ludzi pogrzebało swe nadzieje i radości z powodu grzechu! Jakże często grzech przedwcześnie pozbawia ludzi życia! Jak często grzech jest odrażający i straszny! Itak jak Naaman nie mógł się uwolnić od tamtego trądu, tak ani wy, ani ja nie potrafimy uciec przed trądem grzechu. Pan wszakże sprawił, że Naaman miał zostać wybawiony od naturalnego trądu. My zaś wiemy, że nadchodzi czas, gdy każdy będzie mógł się uwolnić od trądu grzechu

— aż ustanie on całkowicie. Naaman był jednym z tych, którzy już wcześniej mogli doznać tego uwolnienia od trądu. My natomiast wiemy, drodzy przyjaciele, że nadchodzi czas, gdy każdy będzie mógł być pozbawiony trądu grzechu — grzechu moralnego — i cieszy nas to, ale istnieje klasa Naamana, którą Pan wybawia wcześniej i jest to klasa, w której chcemy się znaleźć; dlatego też zastanawiamy się nad owymi siedmioma zanurzeniami. Jesteśmy przekonani, że odpowiadają one siedmiu stopniom, jakie pokonać musi chrześcijanin.

Gdy Naaman wyszedł pierwszy raz, nie był oczyszczony. Za drugim razem trąd wciąż był widoczny. Był za trzecim razem i za czwartym. Także za piątym razem i za szóstym wciąż się utrzymywał. Ale za siódmym razem zniknął! Jest powiedziane, że ciało Naamana było znowu czyste jak u małego dziecka. Tak się dzieje, drodzy przyjaciele, gdy zostaniecie zanurzeni w Jordanie. Za pierwszym razem wiemy, że jeszcze mamy trąd grzechu. Za drugim razem dalej tam będzie. Możecie się zanurzyć trzeci raz i czwarty, i piąty, a nawet szósty — a on wciąż występuje. Jednak, drodzy przyjaciele, nie zniechęcajcie się! Któregoś dnia zanurzymy się w Jordanie po raz siódmy, a wtedy nasz trąd grzechu zniknie.

Temat ten będzie dla nas pożyteczny, gdyż umożliwi nam określenie miejsca, w którym sami się znajdujemy. Przekonamy się, jak daleko zaszliśmy czy zostaliśmy zanurzeni pierwszy, drugi, trzeci, czwarty, piąty czy może szósty raz, bo jeśli szósty, to będziemy wiedzieć, że siódme zanurzenie jest niedaleko.

Pierwsze zanurzenie

Czym jest pierwsze zanurzenie w rzecze Jordan? Odpowiadamy, że jest to przyjęcie Jezusa Chrystusa jako naszego osobistego Zbawiciela i Odkupiciela. Gdy wyi ja dochodzimy do punktu, w którym sobie uświadamiamy, że Jezus umarł za nasze grzechy, przyjmujemy to nie jako teorię, lecz jako fakt. Dostrzegamy, że naprawdę tak było — że nasze grzechy zostały zmazane dzięki zasłudze Odkupiciela, który zstąpił na Ziemię w tym właśnie celu. Jakim było to dla nas błogosławieństwem! Nie dziwię się, że tak wiele znaczy to dla tych, którzy błędnie rozumieli znaczenie tego aktu. Słyszy się, jak ludzie mówią:

>>Narodziłem się z ducha, gdy przyjąłem Jezusa. Było to wspaniałe doznanie. Wydawało mi się, że żyję w nowym świecie. Po prostu wiedziałem, że się nawróciłem. Nikt w to nie wątpił<<. Cóż, drodzy przyjaciele, nie dziw, że było to wspaniałe doświadczenie i że było ono w ogromnej części wynikiem przyznania, że Jezus jest tym Jedynym, który w pewnym sensie zaniósł na krzyż brzemiona ich grzechów; że stał się ofiarą za ich grzech i że oni przyjęli tego Jedynego. A mimo to, drodzy przyjaciele, po tym, jak przyjęliśmy Jezusa jako swego Zbawiciela, nie jesteśmy wolni od grzechu. Trąd grzechu nadal występuje, tak jak było to w przypadku Naamana. A zatem gdy przyjęliśmy Jezusa, grzech wciąż był obecny. Uczyniliśmy wszakże jeden krok w dobrym kierunku. Potem przechodzimy do następnego stopnia.

Drugie zanurzenie

Drugie zanurzenie następuje oczywiście po pierwszym. Przyjąwszy Jezusa jako swego Zbawiciela i mając świadomość, że umarł On za nasze grzechy, zaczynamy odczuwać, jak wiele to dla nas teraz znaczy. Uczymy się więcej o Zbawcy. Poznajemy rzeczy, jakie Bóg ma dla nas w przyszłości. W rezultacie bardziej interesujemy się Biblią. Zaczynamy badać Biblię, czytać ją i poświęcać jej uwagę. Przedtem tego nie robiliśmy. Rozumiemy, że to jest drugie zanurzenie w rzece Jordan — gdy przychodzimy do Słowa Bożego i wchodzimy pod jego oczyszczający wpływ. Nikt nie może mieć kontaktu z Biblią i nie otrzymywać z tego błogosławieństwa. Wydaje mi się, że choć nie wszyscy ludzie mogą zrozumieć Biblię, to wygląda na to, że już sam kontakt z nią przynosi im błogosławieństwo. To jakby zobaczyć aureolę wokół Biblii. Wydaje mi się, że historia dobrze to odzwierciedla. Mamy niewielkie pojęcie o tym, jak straszny stan panował na świecie, zanim pojawiła się Biblia. Wiecie, w dawnych czasach w północnej części Europy, w Niemczech, zanim Biblia dotarła do tego kraju, w niektórych miejscach panował zwyczaj, że dzieci zabijały swych rodziców. Gdy nadchodził czas, że ojciec czy matka bardzo się zestarzeli, dzieci spotykały się razem i odbywały rodzinną naradę, by zdecydować, które z rodziców nie było już przydatne. Córka mówiła na przykład: >>Nie sądzę, że ojciec się jeszcze do czegoś nadaje<<. Jeden z synów mógł stwierdzić: >>Tak, chyba już się zużył<<. Gdy zdecydowano, że ojciec nie był już potrzebny, za pomocą pokaźnej pałki, uderzeniem w głowę pozbawiano go życia. Dopóki nie pojawiła się pośród nich Biblia, uważano to za doskonałe prawo. Jakże cudowny wpływ Biblia wywierała w tak wielu przypadkach.

Tylko pomyślcie, w jaki sposób Słowo Boże wpłynęło na wprowadzenie na świecie szpitali. Dopóki duch Biblii nie zaczął w jakimś stopniu przenikać ludzi, nie marzyli oni nawet o takich rzeczach. W odległej przeszłości nie było szpitali. Osoba chora leżała na ulicy, gdzie każdy mógł ją widzieć i różnymi sposobami próbowano ją leczyć. Nikt nie pomyślał o bardziej ludzkim, systemowym sposobie leczenia chorych.

W podobny sposób rozmyślałem też o miejscu kobiet w świecie. Pamiętacie, jak po zesłaniu ducha świętego „wszczęło się szemranie (...)„ iż były zaniedbywane w posługiwaniu powszednim wdowy ich” [Dzieje 6:11. Czyż to nie znamienne! Według panujących naówczas zwyczajów wdowy były wtedy rzeczywiście zaniedbywane. Wydaje się, że zapanowało zupełnie inne nastawienie w związku z tym problemem. Wyznaczono diakonów, żeby zajęli się tą sprawą; pośród nich znaleźli się Szczepan i Filip.

Widzimy zatem, drodzy przyjaciele, że był to wpływ religii chrześcijańskiej. Zadna inna religia nie kieruje się takimi ideami jak ta. Zdaje się, że w przypadku każdej innej religii na ziemi nikt nie mógł zbliżyć się do Boga, jeśli nie zaniechał swoj ej rodziny. Weźmy na przykład Buddę. Z Buddą związana jest cała mitologia, ale niezależnie od tego wiemy, że Budda był za życia bardzo dobrym człowiekiem. Chciał zbliżyć się do Boga. Jak to zrobił? No cóż, zlekceważył swoją żonę i dzieci. Nie widział sposobu, jak zbliżyć się do Boga bez porzucenia swych ukochanych. Weźmy na przykład Sokratesa. Pamiętacie, jak to się odbyło, kiedy szykował się na śmierć. Gdy nadeszła pora umierania, jego biedna żona chciała się z nim zobaczyć, zaś Sokrates dyskutował jakieś filozoficzne zagadnienie. Gdy weszła, płacząc, Sokrates nakazał jej opuścić pomieszczenie! Nie miał zbyt wiele szacunku dla swej żony. Myślał nad zagadnieniem filozoficznym. Jednak, drodzy przyjaciele, religia chrześcijańska jest inna. Pamiętacie, że nawet na krzyżu Pan Jezus Chrystus pomyślał o swej matce. Przypomniał Janowi, że odtąd będzie jego przywilejem zaopiekowanie się nią jak swoją matką. Stwierdzamy, że w zasadniczy sposób Biblia wywierała swój wpływ, gdziekolwiek się pojawiła. A jeśli taki był wpływ Biblii, to o ileż silniejszy wpływ powodowało przyjęcie Jezusa za Zbawcę i udanie się do Biblii w zamiarze dowiedzenia się czegoś więcej o tym Zbawicielu, wyznając: >>Odczuwam taką radość, że pragnę jej jeszcze więcej<<. A ma to taki oczyszczający wpływ, jakiemu podlegał Naaman, gdy za każdym razem zanurzał się w wodzie, a ona działała na niego do pewnego stopnia oczyszczająco. Nie było to wszakże nic innego, jak oczyszczający wpływ, który miał się dokonać dzięki Bożej mocy, gdy zszedł do wody za siódmym razem. Gdy my zaczynamy badać Biblię, pokonując ów drugi stopień i chcąc uczyć się więcej o Zbawicielu, wywiera to na nas pewien oczyszczający wpływ. Zaczyna się „obmycie wodą przez słowo”

Trzecie zanurzenie

Teraz przejdźmy do trzeciego zanurzenia w Jordanie, do trzeciego kroku, jaki wykonuje chrześcijanin — częściowego poświęcenia. Stwierdzamy, że tylko stosunkowo mała część ludu Pańskiego dokonuje całkowitego poświęcenia samych siebie. Natomiast ogromna większość, jeśli studiują oni Biblię, dochodzi do stanu, w którym zaczyna ona wywierać na nich swój wpływ. Mówią: >>Postaram się być lepszym chrześcijaninem. Zamierzam więcej się modlić i więcej czytać Biblię. Chcę lepiej naśladować Jezusa i porzucić niegodziwe sprawy i złe nawyki<<. Jak widać, oni się nie poświęcają. Poświęcenie to coś więcej. To jest częściowe poświęcenie, z Boskiego punktu widzenia — ograniczone. Jest to krok w dobrym kierunku. Całkiem sporo z nich nigdy nie idzie dalej, wielu nigdy nie czyni pełnego poświęcenia, choć sądzą, że się poświęcają. Jedna siostra mi wyznała: >>Bracie Barton, z radością chcę Ci oznajmić, że po Twojej wizycie tutaj poświęciłam się i zostałam ochrzczona. Pojechałam na konwencję do Louisyille i pomyślałam sobie, że jeśli osoby na tej konwencji uznam za zwyczajnych chrześcijan, to się nie poświęcę; gdy tam jednak przybyłam, stwierdziłam, że byli wspaniali<<. Widzicie, siostra ta wcale nie była poświęcona, choć uważała, że jest. Poświęciła się ze względu na miłych ludzi. Nie mam co do tego wątpliwości, drodzy przyjaciele, że jest możliwe, iż bardzo wielu spośród nas należy do tej klasy. Poświęcili się tego rodzaju poświęceniem. Byli skłonni poświęcić się, ale ze swojego punktu zapatrywania. Byli gotowi zaprzestać złych i grzesznych rzeczy. Tacy mawiają: >>Skoro jest to zła rzecz, to z niej zrezygnuję; jestem gotowy ponieść ofiarę<<. Nie byliby jednak skłonni oddać dla Pana dobrych rzeczy — czegoś, co jest w zasadzie potrzebne.

Myślę, że Pan chce, abyśmy osiągnęli taki stan, w którym oddamy się całkowicie, bez względu na skutki. Pragniemy znaleźć się w takim punkcie, że będziemy mogli stwierdzić: >>Ojcze, nie moja, lecz twoja wola niech się stanie<<. To byłoby zupełnym poświęceniem. Kto jednak nie poświęca się w ten sposób, mówi: >>Panie, chcę robić to, czego ode mnie żądasz. Jeśli chcesz, bym zaprzestał palenia, zrobię to. Przestanę chodzić do teatru<<. Jeśli Pan powie: >>Moje dziecko, są jeszcze inne kwestie. Czy jesteś gotowy mi służyć, jeśli ludzie cię wyśmieją? Czy będziesz mi służyć, gdy doznasz sprzeciwu w swoim własnym domu? Czy będziesz mnie czcić w obliczu takiej opozycji? Czy powiesz: Chcę służyć Panu bez względu na koszt?<<. Tak, drodzy przyjaciele, to jest poświęcenie. W chwili, gdy wykonujemy ten krok, stajemy się naprawdę Pańskimi.

Czwarte zanurzenie

To czwarty stopień. Trzecie zanurzenie w Jordanie było krokiem naprzód. Zaiste, to wspaniale, że Słowo Boże przywiodło nas do punktu, w którym jesteśmy gotowi chwalić Pana w nieco ograniczonym stopniu, wyrzekając się wszelkich złych przyzwyczajeń. Przy okazji, kryje się w tym jeszcze inna myśl. Powinniśmy być bardzo cierpliwi wobec tych, którzy nie wykonali tego trzeciego kroku. Ufam, że my mamy go za sobą, że weszliśmy do Jordanu po raz czwarty. A gdy zeszliśmy do rzeki Jordan czwarty raz, to oznacza to poddanie swoj ej woli pod wolę Pana. Tam osiągnęliśmy punkt, w którym możemy powiedzieć: >>Panie, idę, aby czynić Twoją wolę, być tym, kim Ty chcesz, żebym był i iść tam, dokąd Ty chcesz, abym szedł<<. To tam zaczyna się przemiana umysłu. Znacie stwierdzenie Apostoła z Rzym. 12:2: „Ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu waszego na to, abyście doświadczyli, która jest wola Boża dobra, przyjemna i doskonała

Drodzy przyjaciele, odkąd poświęcamy swoje życie Panu, nasz umysł podlega przekształcaniu. Od tego czasu mamy doskonałą wolę. Gdy mówimy o umyśle, musimy pamiętać, że składa się on z różnych elementów. Składa się z woli, rozumu, wyobraźni itp. Tworzą go wszystkie umysłowe cechy. Bez nich umysł nie byłby kompletny. Uznajemy, że żadna z tych rzeczy nie tworzy całego umysłu. Rozumiemy, że od chwili poświęcenia dostajemy nowy umysł. Zaczyna panować nowa wola. Postrzegam umysł niczym zarząd miasta. Oto miasto. Domyślamy się, że mają tam wiele problemów. Mają burmistrza, ale jest nieuczciwy. Jest wydział policji, wydział straży pożarnej i inne. Nic nie działa zadowalająco. Odbyły się wybory I wybrano nowego burmistrza. Jak tylko przychodzi nowy burmistrz, nastaje nowa administracja. Miasto jest to samo, a jedyną nowością jest nowy burmistrz. Mają ten sam departament policji, ten sam departament straży pożarnej, dawny wydział do spraw wodnych, ale nowego burmistrza. Ma nastać nowe zarządzanie. Teraz więc wola jest burmistrzem umysłu. Umysł jest jak małe miasto.

Rozum jest jednym wydziałem, wyobraźnia innym, a wola jest burmistrzem. Przy poświęceniu dostajecie nowego burmistrza. Dawny burmistrz odchodzi, macie więc nowy umysł, czyli nowe kierownictwo, ale w rzeczywistości nie wszystko jest całkiem nowe. Tylko jedna rzecz jest nowa — wasza wola, i jest to wola doskonała.

Jeśli burmistrz jest człowiekiem nadającym się na swoje stanowisko, to rozpoczyna przekształcanie miejskich wydziałów. Wzywa szefa policji i mówi: >>Widzisz, ten departament musi stać się jak najszybciej czymś innym, niż był dotąd. Nie zamierzamy dłużej tolerować łapówek. I jeszcze te bary — chcę, żeby zostały zamknięte<<. Dochodzi do małego starcia. Szef policji stwierdza: >>Nie uważam, że musimy się spieszyć<<. Zaś burmistrz naciska: >>Nie traćcie czasu i przystąpcie do działania<<. Widzicie więc, że zaczął reformować miejskie wydziały, zwolnił niektórych urzędników, a na ich miejsce przyjął nowych. Jest to jednak powolna praca; ciężko jest rozstać się ze starym burmistrzem. Ten jednak pracuje i pracuje, i dzień po dniu widać zmiany. Ludzie mówią, że wydział policji ma teraz więcej do zdziałania, niż miał w zwyczaju. Miejskie zakłady gospodarowania wodą pozbyły się korupcji i tak dalej. Widać przemianę. Tak też dzieje się z umysłem. Nowa wola przejmuje kontrolę. Nowa wola zaczyna przekształcać umysł.

Wola mówi: >>Popatrz tutaj, musisz odtąd opierać swoje rozumowanie na innej niż dotychczas podstawie; zazwyczaj rozumowałeś w oparciu o to, jak zarobić więcej pieniędzy<<. Stara wola mówi ci jednak: >>Zobacz, dzieci będą cierpiały śmiertelny głód<<. Ale nowa odpowie: >>Musisz rozumować w taki sposób, jak ja chcę. Chcę zobaczyć, że wystarczy ci rozumu, żeby zadbać o żonę i dzieci i mimo to równocześnie rozumować w inny sposób<<. Nowa wola uruchomi też wyobraźnię, mówiąc jej: >>Widzisz, nie jestem zadowolona ze sposobu, w jaki postępujesz. Pod wpływem dawnej woli wyobrażałeś sobie zazwyczaj, jak byłoby to straszne, gdybyś przegrał ten wyścig. Spróbuj sobie wyobrazić, jak niewielkie znaczenie będą miały te próby, gdy zakończysz bieg<<. Jest to powolna praca, tak jak w przypadku miasta i różnych jego wydziałów. Nie zgadzały się one z nowym burmistrzem. I w naszym umyśle są rozmaite właściwości, które nie są w doskonałej zgodzie z nową wolą. Dlatego też Apostoł stwierdza: „Ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu waszego na to, abyście doświadczyli, która jest wola Boża dobra, przyjemna i doskonała.

Gdy burmistrz obejmuje urząd, a mimo to wydziały działają tak jak dotąd, dowodzi to, że nie jest on tak dobry, jak się spodziewano. Jest to również prawdą w przypadku umysłu. Jeśli wy i ja przyjęliśmy Pańską wolę, a nie zachodzi żadna przemiana, to coś jest nie w porządku. Jeśli przemiana się dokonuje, wówczas udowadniamy, czym jest ta dobra, doskonała i przyjemna wola Boża. Widzimy więc, że poświęcenie oznacza moment, w którym pojmujemy, że nowa wola musi się podobać Panu, czynić to, co On chce, żeby Jemu podporządkować się we wszystkich sprawach życia.

Piąte zanurzenie

Zamierzamy pójść nieco dalej. Dochodzimy do piątego zanurzenia w rzece Jordan. Czwartym stopniem było całkowite poświęcenie; stopień, na którym staliśmy się „nowymi stworzeniami” w Chrystusie Jezusie. Piąty stopień pokonujemy wtedy, gdy stajemy się „ożywieni” z ducha. Wszyscy zauważamy, w jaki sposób Pan kreśli porównanie tego, co naturalne, z tym, co duchowe i przedstawia was i mnie jako spłodzonych z ducha, a przy zmartwychwstaniu jako narodzonych z ducha. Widzimy, że jest to bardzo odpowiednie zobrazowanie. Gdy dziecko zostaje spłodzone, nie posiada ono niezależnego bytu. Żyje zapożyczonym życiem. Jest to po prostu życie zapożyczone od rodziców. Gdy natomiast się rodzi, żyje samodzielnie. W chwili poświęcenia się wy i ja zostajemy spłodzeni z Pańskiego ducha, ale w rzeczywistości nie żyjemy niezależnym życiem. Zyjemy życiem zapożyczonym. Zmartwychwstając, nie będziemy już dłużej żyć zapożyczonym życiem, lecz będziemy żyć życiem niezależnym. Natomiast między spłodzeniem a narodzeniem zawsze jest okres zwany ożywieniem natury; znajdujemy to u Apostoła, gdy nam mówi, że Bóg ożywi nasze śmiertelne ciała przez swego ducha. W naturze ożywienie odnosi się do czasu, gdy istnienie dziecka staje się rzeczywistością. Gdy fakt ten staje się jawny, gdy istnieje dowód na egzystencję, oznacza to bycie ożywionym. Tak samo jest w duchowym sensie.

Gdy poświęcamy się Panu, nie ma żadnego realnego i bardzo definitywnego dowodu, że zostaliśmy spłodzeni. Przecież żyjemy tak jak zazwyczaj. Obmyślamy i realizujemy te same plany. Przed poświęceniem zaplanowaliśmy budowę domu za 5 tys. dolarów i po poświęceniu nadal zamierzamy się budować. Planujemy dokładnie tak samo jak przed poświęceniem. Sporo myśleliśmy o różnych przyjemnościach i po poświęceniu do jakiegoś stopnia nadal przejawiamy zainteresowanie tymi przyjemnościami. Jest zmiana, ale nie ma na nią dowodu ani nic nie zostaje ujawnione. Przekonujemy się, drodzy przyjaciele, że tak jest ze wszystkim. Tak było też z Jezusem. Pamiętacie, że Pan Jezus został spłodzony z ducha w Jordanie i przez czterdzieści dni nie było żadnych zewnętrznych, widzialnych oznak tego faktu. A przecież przebywał On wówczas sam, w oddaleniu, badając i rozważając plan Boży. Gdy minęło czterdzieści dni, Jezus rozpoczął swoją służbę. Wtedy świat otrzymał dowód, że Jezus jest naprawdę inny, niż był dotąd. Tak samo dzieje się z nami. Na początku ma miejsce jedynie przemiana umysłu. Ale w końcu nadchodzi czas, drodzy przyjaciele, gdy zostajemy ożywieni do aktywnego działania. Jeśli przedtem planowaliśmy budowę domu za 5 tys. dolarów, to teraz rezygnujemy z tych planów. Teraz jesteśmy obudzeni. Zaczynamy rozmyślać nad tym, czego Pan od nas chce w tej kwestii. Zaczynamy myśleć o zaniechaniu i porzuceniu tego planu. Gdy ktoś się poświęcił, nie zauważyliście, żeby był zainteresowany rozdawaniem literatury i prawdopodobnie mijały miesiące, a osoba ta nie myślała o tym zanadto. Teraz zaczynacie zauważać, że rozmawia o możliwościach włączenia się do tej pracy. Stwierdzamy, że jest to piąty krok, ale i on nie jest wystarczający.

Szóste zanurzenie

Idziemy naprzód, czyniąc postęp, aż w końcu dochodzimy do szóstego stopnia. Czym on jest? Jest to stan, w którym osiągamy cel, do jakiego zdążamy, a mianowicie znamię doskonałej miłości. „W miłości nie ma bojaźni, wszak doskonała miłość usuwa bojaźń” [1 Jana 4:18 NB].

Ostatecznie dochodzimy nie tylko do ożywienia, ale gdy ono się rozwija, stopniowo udaje się zdobyć tę oznakę. Powinniśmy zabiegać o to, by po doznaniu ożywienia osiągnąć ów cel jak najszybciej, a jednak niemało jest takich, którym nie udaje się to przez dość długo.

Powinniśmy mieć właściwe pojęcie odnośnie tego, co oznacza osiągnięcie tego znamienia. Załóżmy, że udoskonalenie miłości Bożej w nas oznacza dobre stosunki. Słyszy się, jak ktoś stwierdza: >>Nie mam nienawiści do swoich wrogów<<. Posiadanie doskonałej miłości wskazuje, że mamy wszystkie cechy, które składają się na miłość. Oznacza to nie tylko posiadanie ich wszystkich, ale doskonałe ich rozwinięcie w sobie. Przykładowo, dobrze to wyraża stwierdzenie, że miłość jest sumą wszystkich zalet. Stąd też, jeśli czegoś ci brakuje — nie posiadasz miłości wjej pełni. Jeśli nie masz wiary, cierpliwości, pokory, dobroci, nie możesz mieć doskonałej miłości. Wszystkie te zalety składają się na doskonałą miłość. W swym wykładzie o tej doskonałej miłości w 1 Kor. 13 Apostoł stwierdza: „Choćbym miał pełnię wiary, tak żebym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym” [1 Kor. 13:2 NB]. W takim przypadku miłość nie była doskonała. Przecież gdybyś miał pełnię wiary, to musiałbyś mieć coś jeszcze. On wymienia inne rzeczy. Musielibyśmy posiadać miłość, która jest długo cierpliwa i dobrotliwa, miłość, która nie zazdrości i nie jest chełpliwa. Jeśli masz pychę, nie możesz mieć miłości, gdyż pycha jest przeciwna do ducha miłości, bo jedną z zasadniczych części składowych miłości jest właśnie pokora. Można mieć pewien rodzaj miłości, miłości słabszej, gdyż miłość bez pokory jest słaba. To niższy rodzaj miłości. To tak, jakby lekarz powiedział ci, że ma dla ciebie lek na niestrawność, ale w słabszej, rozcieńczonej postaci. Może zawierać trochę pepsyny, ale bez sody nie zadziała. Jest niewiele wart. Tak też jest z miłością — musi być w niej pokora.

Znacie słowa z pierwszego rozdziału Listu Jakuba: „Cierpliwość niech ma doskonały uczynek” [Jak. 1:4]. Musimy posiadać cierpliwość, a cierpliwość musi być doskonała. Musi prowadzić do doskonałego dzieła, żebyśmy byli - kontynuuje Apostoł - doskonali i zupełni. Zupełność wskazywałaby na wszystkie te cechy, zupełną listę przymiotów składających się na miłość. Oznaczałoby to, że mamy wiarę, cierpliwość, łagodność, znajomość, braterską uprzejmość itd. Musimy posiadać miłość, która sięga jeszcze dalej i obejmuje naszych nieprzyjaciół. Gdy cechuje nas to wszystko, wówczas jesteśmy zupełni. A mamy być nie tylko zupełni, lecz zupełni i doskonali. Nie tylko posiadać cierpliwość, ale cierpliwość musi zostać udoskonalona. I dobrotliwość musi być udoskonalona. Także pokora, łagodność i braterska uprzejmość — wszystko to musimy udoskonalić. Musi panować doskonały bilans i doskonała równowaga. Wtedy posiadamy miłość doskonałą. Gdy tak nie jest, gdy posiadamy wszystkie te cechy, ale nie są one doskonałe, jeśli posiedliście pełną miarę cierpliwości, pełną miarę dobrotliwości, pełną miarę braterskiej uprzejmości, pełną miarę łagodności, ale tylko połowę miary pokory — to jak możecie mieć doskonałą miłość? Jak możecie mieć doskonałą miłość, jeśli brakuje wam pokory?

Moglibyście teraz stwierdzić: >>No cóż, osiągnięcie owego celu oznacza więcej, niż myśleliśmy<<. Tak. Sądzę, że spora większość tak to czuje. Musimy być jednak ostrożni i nie mylić posiadania tej doskonałej miłości z ćwiczeniem się w niej w swoich ciałach. Często myślę o tej doskonałej miłości jako o jeźdźcu, a o ciele jako o koniu. Koń może być nieco zdradliwy. Może jest trochę narowisty, ale nie wini się jeźdźca, lecz konia. Jeździec wszakże powinien mieć się na baczności. Jeśli stwierdzicie, że wasze ciało źle postępuje, ale „nowe stworzenie” trzyma za lejce, to nie obwiniajcie „nowego stworzenia jeśli ciało stawia opór i zatrwożone zeskakuje zwozu oraz ucieka na stronę; winę ponosi ciało. Nauczcie się powozić. Nie pozwólcie, by ciało udawało się własną drogą. Zróbcie tak jak jeden brat, który miał pewne problemy z narowistym koniem. Postanowił się z tym rozprawić. Zdjął postronki, splótł ogon konia, przywiązał do niego orczyk i kazał koniowi ciągnąć w ten sposób wózek przez pół mili. I koń przestał być narowisty. Pomyślałem, że byłby to doskonały sposób postępowania ze starą naturą. Przekonałaby się ona, że musi być poddana. Nauczcie się podporządkowywać ciało „nowemu stworzeniu” tak żeby w sytuacji, gdy pojawi się możliwość służby, ciało musiało przyznać: >>Nie mam na to ochoty, ale obawiam się, że lepiej to zrobić, bo wiem, że jak nie, to „nowe stworzenie” podwiąże mi ogon i mnie zmusi, więc już lepiej to uczynię, czy mi się to podoba, czy nie<<. Istnieje jednak, drodzy przyjaciele, ogromna różnica między posiadaniem tej doskonałej miłości w nas a umiejętnością doskonałego jej manifestowania w naszych ciałach.

Stwierdzamy, że czasem lud Pański nie rozróżnia tego tak dokładnie i starannie, jak powinien. Pewien brat stwierdził: >>Czasami tak bardzo lękam się o różne rzeczy. Pojawiają się myśli, czy coś jest prawdą, czy nie. Boję się i drżę. Tylko pomyśl! Czy moja wiara nie jest w żałosnym stanie?<<. Nie, bracie, ja tak nie uważam. Gdy to mówiłeś, czy nie odzywało się coś wewnątrz ciebie, co kazało ci tak powiedzieć? >>Tak.<< A zatem to nie było „nowe stworzenie” To było twoje ciało, które jest złe. Jeśli więc czasem obawiamy się o odniesienie zwycięstwa, to złe w nas jest ciało. A mimo to nie chcielibyśmy, żeby to usprawiedliwiało naszą niedbałość.

Widzimy więc, że doskonała miłość nie jest błahą sprawą. Nie dla naszych ciał. To tak jak z owym miastem. Gdy nowy burmistrz wchodzi do biura, policjant może stać na rogu i zobaczywszy, że dzieje się coś złego, nie zareagować tak, jak powinien — nie wini się za to burmistrza. Burmistrz przeprowadzi całą sprawę jak należy. Dokładnie tak samo jest z nami. Zdajemy sobie sprawę, że ciało jest słabe, a nawet grzeszne do samego końca. Nie jesteśmy wstanie żyć tak, jak byśmy chcieli. Stale będziemy przejawiać jakieś niedociągnięcia i tęsknić za czasem, gdy złożymy nasz ziemski przybytek.

Dotarliśmy tak daleko, jak potrafiliśmy. Uczyniliśmy taki postęp, jaki daliśmy radę uczynić. Zdobyliśmy wszystkie owe cechy i doskonale je wygładziliśmy. Teraz, drodzy przyjaciele, trzeba trwać u celu. Niech nic nas nie sprowadzi z drogi. Co by to mogło być? Czasem zniechęcenie. Czasem ludzie mówią: >>Jestem taki słaby i biedny. Niczego nie umiem zrobić tak, jak bym chciał. Sądzę, że będę musiał się poddać<<. Widać z tego, drodzy przyjaciele, że oni sami pozwalają, by ogarnęło ich zniechęcenie. Pan chce, dla was i dla mnie, żebyśmy osiągnęli taki punkt, w którym nigdy się nie poddamy. Jak wiadomo, gdzie dwaj są źli, nigdy nie zrobią dobrze. Co byście powiedzieli o człowieku, który miał 100 dolarów i gdy złodzieje weszli do jego domu i zabrali mu 50 dolarów, on by rzeki: >>Straciłem 50 dolarów; chyba te drugie 50 dolarów wyrzucę<<? Czy postąpiłby słusznie? A jednak znajdą się czasem tacy pośród ludu Pana. Nie odnieśli zwycięstwa, więc stwierdzają: >>Po prostu się poddaję. Tyle zwycięstw mnie ominęło, że zostawiam całą resztę<<. Możemy się spodziewać, że każdego dnia doznamy porażki. Gdybyśmy potrańli wykonać wszystko tak, jak pragnie tego nowa wola, to mówię wam, byłby czas, żebyśmy zostali stąd zabrani. Wy i ja — posiadamy doskonałą wolę, ale niedoskonałe ciała. Jak widzicie, Pan patrzy na nowe pragnienia, pobudki. Czy chcesz być niecierpliwy? Czy naprawdę chcesz się nieuprzejmie wyrażać? >>Nie.<< A zatem stan twojego serca jest dobry. Cieszę się, że Pan nie powiedział: >>Błogosławieni ubodzy w ciele<<. Pan patrzy na nasze intencje i pragnienia. Chodzi o to, by trzymać się celu i pozostać wiernym aż do końca, do kresu naszego biegu — gdy nadejdzie dla nas czas złożenia tego ziemskiego przybytku.

>>Ale — ktoś mógłby zapytać — czy myślisz, że będę wiedział, że jestem wśród zwycięzców?<< Ze Słowa Pańskiego wnioskuję, że każdy spośród wiernych zwycięzców dowie się o tym, zanim nastanie ten dzień. Pan Jezus to sobie uświadamiał i Paweł również. Pamiętacie, że Apostoł powiedział:

„Czas rozstania mego z życiem nadszedł. Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem; a teraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście jego” [2 Tym. 4:6-8 NB]. Paweł wiedział, że był wierny i my też będziemy wiedzieć. Nasz Pan daje nam przypowieść i pokazuje, co Pan powie wiernym sługom: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” [Mat. 25:21 BT]. Kiedy Pan wypowiada swoje „dobrze”? W tym świecie czy w następnym? Po tej czy po drugiej stronie? Przecież mówi to do nas po tej stronie zasłony. Powiedział to do Pawła po tej stronie i do nas wszystkich powie to po tej stronie zasłony. „Nad wieloma cię postawię.” Mówi to, zanim nadejdzie czas, gdy sługę uczyni zarządcą. To wskazuje, że zanim zostaną oni uczynieni uczestnikami boskiej natury, zarządcami nad wieloma rzeczami, usłyszą głos Pana mówiący: „Dobrze, sługo dobry i wierny!”. Jeśli jesteście wierni, jeśli ja będę wierny, to zanim umrzemy — może to być kilka minut lub kilka godzin wcześniej, może kilka dni albo kilka tygodni - w przypadku Pawła było to kilka miesięcy — nie żebyśmy to wyraźnie usłyszeli, ale pojawi się myśl, że Pan uczyni tę sprawę tak jasną, iż będziemy wiedzieć, że jesteśmy dla Niego do przyjęcia. Pan sprawi, iż będzie dla nas jasne, że stan naszego serca jest w porządku; że pomimo pewnych niedostatków wynikających z ciała chcieliśmy zawsze jak najlepiej postępować i otrzymamy zapewnienie o Pańskiej aprobacie, Jego: „Dobrze” 0, jakąż radością będzie umrzeć w ten sposób, drodzy przyjaciele!

Siódme zanurzenie

Gdy nadchodzi następnie czas zakończenia naszego ziemskiego biegu, wchodzimy do Jordanu po raz siódmy. Wtedy nie będziemy już mieć żadnego grzechu. Trąd zostanie odjęty. Będziemy mieć ciało, by odejść w duchu. Dzisiaj posiadamy ducha świętego, ale nasze ciało nie jest święte. Wówczas będziemy mieć zarówno świętego ducha, jak i całkowicie święte ciało. Pomyśl o tym, że umieramy, posiadając wszelkie te słabości, niedoskonałości i wady, a powstajemy, będąc podobni do Pana, bez bólu, cierpienia czy śladu grzechu, zła i niedoskonałości, z jakimi teraz musimy się zmagać! Bez obawy że w czymś moglibyśmy nie sprostać wymaganiom! Bez strachu, że zrobimy coś, co nie spodoba się Niebieskiemu Ojcu! Jakże tęsknimy za tą przemianą, gdy będziemy doskonali i święci; święci w odniesieniu do naszego wiecznego życia i w takim stanie, w którym możemy służyć naszemu doskonałemu Panu poprzez wszystkie doskonałe wieki przyszłości.

St. Paul Enterprise, 17 października 1916

Niektóre dowody poświęcenia

„,Na ostatek niechaj mi nikt trudności nie zadaje; albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim” — Gal. 6:17.

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Hot Springs, Arkansas, 1-8 czerwca 1913.

Wszyscy mamy świadomość faktu, że w czasach biblijnych niewolnictwo było niemal powszechnym zjawiskiem. Wiem też, że za owych dni w zwyczaju było nie tylko posiadanie niewolników, lecz nierzadko także wypalanie własnym niewolnikom piętna, tak jak dzisiaj wypała się znaki bydłu. Bardziej okrutni właściciele piętna oznajmiające o niewolniczym stanie wypalali swym niewolnikom na czołach. Niektórzy znakowali rękę czy ramię, a ci bardziej rozważni mówili: >>Może któregoś dnia niewolnik ten wyświadczy mi jakąś przysługę, może uratuje mi życie lub życie kogoś z członków mojej rodziny i w zamian za jego służbę zechcę zwrócić mu wolność — dlatego nie chcę, żeby zawsze nosił na swoim ciele ten znak niewolnictwa<< i znakowali swego niewolnika gdzieś z tyłu, w miejscu skrytym, trudno dostrzegalnym. Tym sposobem każdy niewolnik nosił na swoim ciele znaki swego pana. Historia poświadcza nie tylko ten zwyczaj, ale donosi również, że w czasach antycznych niewolnicy byli traktowani z niewiarygodnym okrucieństwem. Z historii dowiadujemy się, że nawet z niewolnikami galijskimi i greckimi obchodzono się bardzo niehumanitarnie. Uznawano tylko nieliczne ich prawa i prawie zupełnie o nich nie dbano w tych starożytnych czasach, stąd też ich los był bardzo ciężki. Często niewolnik idący drogą i mijający jakąś budowę domu mógł zostać zatrzymany przez właściciela, który mu nakazywał: >>Chodź tu i pomóż mi wciągnąć te belki na górę<<. Niewolnik mógł odpowiedzieć: >>Nie mogę, bo śpieszę wy- konać polecenie mojego pana>>.

>>Nie obchodzą mnie sprawy twojego pana; albo mi pomożesz z tą belką, albo cię wychłostam.<<

Ów biedny niewolnik musiał zaniedbać sprawy swoj ego pana, ale możliwe, że po tym, jak pomógł danemu człowiekowi przy budowie, w domu itak czekała go chłosta, bo pan musiał ukarać swego niewolnika za zwłokę w wypełnianiu swoich obowiązków. Czasem jednak na człowieka, który usiłował w ten sposób przeszkodzić niewolnikowi w jego pracy, czekała przykra niespodzianka. Gdy niewolnik idący drogą został zatrzymany przez kogoś, kto rozkazywał: >>Pomóż mi wyciągnąć te belki na górę mojego domu<<, mógł odpowiedzieć: >>Nie mogę, sprawa mojego pana jest bardzo ważna i nie mogę jej zlekceważyć<<.

>>Nie obchodzą mnie sprawy twojego pana, ukarzę cię, jeśli mi nie pomożesz. Nie możesz mi odmówić.<<

Niewolnik mógł ponownie odpowiedzieć: >>Nie mogę<<.

A gdy człowiek ów zamierzał go wychłostać, niewolnik mógł odwinąć rękawy i powiedzieć: >>Popatrz tutaj i nie rób problemu; noszę na ciele piętna cesarza, jestem cesarskim niewolnikiem, więc nie ośmielisz się przeszkodzić mi w załatwieniu spraw cesarza<<. Wówczas tamten musiał ustąpić.

Apostoł Paweł wykorzystał to dla zobrazowania swej własnej pozycji. Mówi on: „Na ostatek niechaj mi nikt trudności nie zadaje; albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim”. Jestem Jego niewolnikiem, nie jakiegoś zwykłego władcy. Nie, nie; wielki Król królów i Pan panów jest moim panem. Czy nie widzisz znaków na moim ciele? Nie przeszkadzaj mi, nie jestem twoim niewolnikiem, lecz Jego.

Jest wam wiadomo, że apostoł Paweł często określał się mianem sługi Jezusa Chrystusa. W języku greckim da się to wyrazić znacznie dobitniej niż po angielsku. Ci, którzy posługują się wersją poprawioną lub tłumaczeniem Diaglott, zauważą, że mamy tam: „Paweł, więzień Jezusa Chrystusa” [Filem. 1:1,9]. Paweł nie był jedynie sługą; on chciał, żeby każdy wiedział, iż był on sługą w najbardziej absolutnym znaczeniu — był więźniem, był niewolnikiem. Drodzy przyjaciele, ufam, że i wy, i ja, jak stary Paweł, nosimy na ciele piętna Pana Jezusowe. Oznaki te znajdują się pośród innych dowodów, że nie należymy już do siebie, lecz należymy do Niego; że uczyniliśmy poświęcenie, o którym tak szeroko słyszeliśmy w dzisiejszych wykładach. A tego popołudnia czeka nas mały sprawdzian, żebyśmy się przekonali, czym są owe piętna oraz czy je posiadamy, czy też nie. Nie zamierzam was sprawdzać, aby stwierdzić, czy posiadacie te oznaki ani sprawić, żebyście wy przeegzaminowali mnie; zechciejmy przypatrzeć się własnym sercom, oceńmy sami siebie i zobaczmy, czy nosimy na swoich ciałach piętna Pana Jezusa.

Czym byłyby te piętna Pana Jezusa? Możemy mówić o nich na dwa sposoby: Po pierwsze, że byłyby to pewne znaki, które Jezus każe nam rozumieć jako znaki rozpoznawcze Jego uczniów, Jego sług. To były znaki Pana Jezusa. Gdy się czyta, co Pan Jezus mówi o tym, czego spodziewał się u swoich uczniów, u swoich sług — to są to właśnie znamiona Pana Jezusa. Po drugie, jak wiadomo, Jezus nosił pewne znamiona. Przede wszystkim były to pewne cechy charakteru, pewne przymioty, które wyróżniały Jezusa i czyniły zeń człowieka odmiennego od innych, człowieka szczególnego, dziwnego. To także były znaki Pana Jezusa. Ponadto Jezus nie tylko nosił pewne znamiona charakteru, ale Jego życie naznaczone było pewnymi szczególnymi doświadczeniami, przeżyciami, które w takim kształcie nie były udziałem innych ludzi na tej ziemi. To również były piętna Pana Jezusowe. I z tych dwóch punktów widzenia możemy popatrzeć na nasze własne.

Najpierw chcemy rozpoznać w naszych ciałach owe znaki, jakie w myśl słów Jezusa powinni mieć Jego słudzy. W następnej kolejności chcemy posiąść na swoich ciałach znamiona, jakie On posiadał — niektóre ze znamion Jego charakteru i niektóre ze znamion Jego doświadczeń. Chcemy mieć charakter, który będzie przypominał ten, który On posiadał oraz chcemy mieć udział w Jego doświadczeniach — jeśli tak będzie, to znaczy, że również w naszych ciałach odciśnięte są piętna Pana Jezusowe.

Nasz Odkupiciel zostawił nam listę tych znaków i zamierzamy się nad nimi zastanowić. Jest ich osiem, a wymienione są w piątym rozdziale Ewangelii Mateusza, wersety 3 do 11. Pierwszy: Oto słowa Jezusa: „Błogosławieni ubodzy w duchu; albowiem ich jest królestwo niebieskie” [Mat. 5:3]. Jezus nie miał na myśli, że błogosławieni są ci, którzy są biedni pod względem ducha świętego ani że błogosławieni są ubodzy w ducha Bożego lub też, że błogosławieni ubodzy w ducha gorliwości i pobożności oraz poświęcenia się Bożej woli. 0, nie! Jezus miał na myśli tych, którzy są ubodzy pod wzglądem ducha tego świata, ducha ciała, ubodzy w zakresie ducha samolubstwa i pychy. Innymi słowy ubóstwo duchowe jest tutaj synonimem pokory — uniżenia umysłu i serca.

Przyznajemy, że gdyby wziąć pod uwagę jakąś jedną rzecz, która odznaczała Jezusa bardziej niż cokolwiek innego, to jest to właśnie Jego wszystko przewyższająca pokora. Jakże cudownie był On pokorny! Dostrzegamy Jego pokorę w gotowości opuszczenia chwały niebios i przyjścia na tę ziemię, aby się stać członkiem ludzkiej rasy. Jakiż to był wspaniały krok! Nie był to krok dla naszego odkupienia. Jezus nie odkupił nas przez przyjście tutaj. Odkupieni zostaliśmy dzięki Jego śmierci. Nie przywiódł nas do harmonii z Ojcem, zstępując tutaj, a jednak uznajemy, że był to krok pełen uniżenia, zasadniczy dla stania się przez Jezusa członkiem rodzaju ludzkiego, co z kolei możliwym uczyniło odkupienie ludzkości. Chociaż był On bogaty, dla nas stał się ubogi. Wiem, że wymaga to odpowiedniej wiedzy i ogromnej wiary, by uznać, że w kroku tym było coś wspaniałego. Wymaga to zaznajomienia się z tym, czego naucza Biblia odnośnie wielkiej różnicy między stanem niebieskim a ziemskim, niezbędna jest do tego także wiara, jak i do tego, by pojąć, co to oznaczało dla Jezusa. Dzisiaj niektórzy ludzie powiedzieliby: >Och, nie uważam, żeby było w tym coś godnego podziwu; wydaje mi się, że całkiem przyjemnie jest żyć na ziemi i nie widzę powodu, żeby w związku z tym Jezus musiał się uskarżać. Może nie było tak dobrze jak w niebie, ale było dość dobrze i mógł On być zadowolony<<. Gdybyśmy kiedykolwiek byli tam w górze i dojrzeli przebłysk niebiańskiej chwały, poczulibyśmy tę różnicę.

Czasem myślę, że to jest tak — żeby to zobrazować — jakby chodziło o jakieś zwierzęta niższego rzędu. Powiedzmy, że karaluchy zgrzeszyły i muszą być odkupione, a jedynym sposobem ich odkupienia jest to, żebyśmy wy i ja zeszli gdzieś tam na dół, stali się karaluchami i pełzali wraz z nimi w ciemnościach i w brudnych miejscach między belkami pod podłogą przez trzydzieści trzy i pół roku. Czy zgoda na taki krok nie wymagałaby ogromnej dozy uniżenia? Z pewnością, a mimo to nie sądzicie chyba, że karaluchy doceniłyby to poniżenie, jakie okazalibyście, podejmując taki krok. Przypuszczam, że gdybyście napomknęli coś do nich o tym, jakie poniżenie stanowił ów krok, odpowiedziałyby: >Nie rozumiem, czemu narzekasz na twój obecny stan jako karalucha. Jest całkiem nieźle; myślisz, że lepiej być człowiekiem, ale ja uważam, że powinieneś być wdzięczny — spójrz, jakie piękne, ciemne miejsce pod podłogą. Widzisz te hałdy brudu pod deskami? Któż pragnąłby przyjemniejszego skupiska brudu, żeby móc po nim pełzać?<<. Nie doceniłyby one twojego kroku. Tak samo jest dzisiaj z członkami rodzaju ludzkiego; nie potrafią sobie uzmysłowić, co znaczyło dla Jezusa pozostawienie chwały, zstąpienie na ziemię i stanie się człowiekiem.

Uważam, że pokora jest jedną z cnót, które są w znacznym stopniu źle pojmowane. Wielu ludzi zdaje się mieć na przykład takie pojęcie pokory:

To pokora każe twierdzić: jestem najbardziej przeciętną osobą na całej ziemi; sądzę, że nie ma na ziemi osoby, której serce byłoby w gorszym stanie niż moje<<. To w ogóle nie jest pokora. Fakt jest taki, że można mieć świadomość własnej wielkości, jak w przypadku naszego Ojca Niebieskiego, a mimo to równocześnie być pokornym. Czy Bóg jest pokorny? Tak, drodzy przyjaciele, ale jest to pokora słusznego rodzaju. Gdy Szatan zbuntował się przeciwko Bogu i przywiódł Adama i Ewę do grzechu, Bóg nie okazał rzeczonej pokory, która kazałaby Mu powiedzieć: >No cóż, nie wiem, może Szatan potrafi ogarnąć sprawy tak samo dobrze jak ja. Może miałem zbyt wygórowaną opinię o sobie. Mam nadzieję, że Szatanowi się powiedzie w jego wysiłkach, by władać ziemią; naprawdę będę się cieszył. Może jest on tak samo zdolny i sposobny jak ja<<. Czy uważacie, że byłoby to przejawem uniżenia, gdyby Bóg tak powiedział? Ależ oczywiście, że nie. Wskazywałoby raczej, że coś jest nie tak z naszym Ojcem Niebieskim. Nasz Ojciec Niebieski wie, że to On jest najpotężniejszą istotą we wszechświecie. Wie również, że bez Niego wszechświat nie ostałby się ani przez moment. Wie, że wszelka mądrość i dobroć w tym wszechświecie w Nim się skupia. Wie, że cała reszta wszechświata może doświadczyć powodzenia tylko wtedy, gdy będzie się na Nim wzorować, naśladować Go i odzwierciedlać Jego podobieństwo. Czy sądzicie, że to pycha każe naszemu Ojcu Niebieskiemu w taki sposób przemawiać przez proroków? Ależ nie. Nasz Ojciec Niebieski okazuje najwspanialszą pokorę w tym, że skłonny jest przyjąć was i mnie do swojej rodziny i nazywać nas synami i córkami. Znacie te słowa: „Bo tak mówi Ten, który jest Wysoki i Wyniosły, który króluje wiecznie, a którego imię jest Święty”: Króluję na wysokim i świętym miejscu, lecz jestem też z tym, który jest skruszony i pokorny duchem, aby ożywić ducha pokornych i pokrzepić serca skruszonych” [Izaj. 57:15 NBI. Pokora nie wyraża się w sposób sentymentalny — o, jesteś słaby i biedny, jesteś niczym itp., bo jeśli tak, to Bóg nigdy nie posiadał pokory i nigdy nie odczuwał w ten sposób, podobnie Jezus nigdy tak nie odczuwał ani też nie miał takiego poczucia żaden z aniołów, którzy pozostali świętymi. Wiedzieli, że Bóg ich uczynił takimi i takimi pozostali. Natomiast uniżenie naszego Niebiańskiego Ojca pokazało się w tym, że był gotowy zstąpić na dół, aby nas poznać i zajmować się nami. Również Jezus. Pomyślcie o tym uniżeniu potrzebnym, by opuścić niebiańską chwałę, zejść na ziemię i być znalezionym jako człowiek. A to był zaledwie pierwszy krok w procesie uniżenia, które dla naszego Odkupiciela trwało wiele lat. Pomyślcie o pokorze, jaką Jezus okazywał tu na ziemi. Czasem rozmyślam o tym, że aby zapewnić utrzymanie dla swojej matki, nasz Odkupiciel musiał pracować jako cieśla. Wielu odnotowuje, że Józef był cieślą, ale zdają się nie dostrzegać, że Biblia cieślą nazywa Jezusa. Ludzie pytali: „Czy to nie jest ów cieśla” [Mar. 6:3]. Jestem całkowicie przekonany, że nasz Pan Jezus jako cieśla nie mógł mieć pracy wysokiej klasy. Ze światowego punktu widzenia nie był wystarczająco prominentny. Jego matka i Józef byli biednymi ludźmi. Wiemy, że musiała to być bardzo biedna rodzina i jak sądzę, cała stolarska praca Jezusa poległa na naprawianiu klatek dla ptactwa, zagród i ogrodzeń oraz tego rodzaju czynnościach. Tylko sobie wyobraźcie — istota, która stwarzała gwiazdy, wykonująca tu, na dole takie prace! Istota, która pomagała przy stwarzaniu aniołów jako wielkie „narzędzie” Ojca, wykonująca taką pracę! Wyobraźcie sobie, jak istota, która jako główny reprezentant Ojca uczyniła wszystko tak dobrze, pochyła się nad takimi czynnościami! Gdyby nasz Odkupiciel miał ducha pychy, rzuciłby siekierę, rozejrzał się i orzekł: >>Przecież jestem stworzony do czegoś wyższego niż to; zajmowanie się taką pracą obraża moją godność<<. Ale nie, On okazał pokorę. Za każdym razem, gdy wykonywał klatkę dla drobiu, był tak samo staranny i dokładny, jak gdyby robił skrzydła dla aniołów. I za każdym razem, gdy naprawiał zagrodę, robił to z taką samą precyzją i dbałością, żeby wszystko zrobić dobrze, z jaką postępował, wieszając gwiazdy tam w górze.

Lekcja dla nas: Jeśli mamy nosić na swoim ciele piętna Pana Jezusowe, musimy przejawiać pokorę. Nikt nie może o sobie mówić, że jest sługą Jezusa Chrystusa, jeśli nie otrzymał znaku pokory na swoim ciele. Uznajemy, że pokora potrzebna jest po pierwsze do poświęcenia. Jeśli nie jesteśmy skłonni uniżyć się pod wszechmocną ręką Boga, nie możemy wejść przez ciasną bramę, o której mówił Jezus, gdy rzekł: „A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; a mało ich jest, którzy ją znajdują” [Mat. 7:14]. Stwierdzamy, że jest bardzo wielu takich, którzy nie są gotowi uczynić tego poświęcenia po prostu dlatego, że nie chcą ukorzyć się w stopniu niezbędnym do wejścia przez tę ciasną bramę na wąską drogę. Czasem zdarza się, że brat podjeżdża do ciasnej bramy i wąskiej drogi automobilem. Dociera tam i stwierdza: >>Panie, nie przejadę moim pojazdem<<.

>>Nie, nie taki był mój plan.<<

>>Co mam zrobić, Panie?<<

>>No cóż, musisz zostawić swój pojazd na zewnątrz.<<

>>Och, Panie, tego nie mogę uczynić. Czy nie poszerzyłbyś nieco tej bramy?<<

>>Nie.<<

>>A zatem nie nadążasz za zmianami, Panie; wiesz, w dzisiejszych czasach robi się szersze bramy; moją maszyną nie przejadę.<<

>>Nie planowałem, że kiedykolwiek to zrobisz.<<

>>Zatem zrobię rundę po kraju, Panie, może za kilka dni zmienisz zdanie i będzie na tyle przestronnie, że przejadę swoim automobilem.<<

Po nim zbliża się człowiek, ciągnąc swój sklep spożywczy. Stwierdza:

>>Panie, nie przedostanę się z tym.<<

>>Nie, musisz to zostawić na zewnątrz.<<

>>Nie mogę tego zrobić.<<

Jeszcze inny wlecze swoje stuakrowe gospodarstwo. Następny ciągnie za sobą własną reputację lub coś w tym rodzaju. Nie mogą przejść.

Gdy mówię, że Pan ma na myśli, iż powinni zostawić te rzeczy na zewnątrz, nie chodzi mi o to, że Pan twierdzi, iż mają pociąć pojazd i wyrzucić, lecz ma On na myśli pozostawienie na zewnątrz w sensie nieprzywiązywania swych uczuć do tych rzeczy. Innymi słowy należy uniżyć się do takiego stopnia, żeby być gotowym pozbyć się swej dumy i postanowić:>>Panie, rezygnuję z tego wszystkiego dla Ciebie; chcę czynić Twoją wolę za wszelką cenę, o każdej porze i w każdych okolicznościach<<. Wiadomo, że nawet po wstąpieniu na wąską drogę wydaje nam się, że robi się ona coraz węższa. Zaczęliście nią iść i po pokonaniu niewielkiego odcinka stała się ona tak wąska, że utknęliście; mury na was napierają z każdej strony, a wy mówicie: >>Nie wiem, jak pójdę dalej; co mam zrobić?<<. Jest tylko jedno rozwiązanie: będziecie musieli ująć kawałek siebie i nieco „zeszczupleć” To umożliwi wam przejście trochę dalej. Nie chodzi o rzeczywiste odcięcie literalnego kawałka swego ciała, lecz zgodnie z tym, co miał na myśli Odkupiciel, o to, że lepiej wejść do Królestwa bez jednej ręki, niż mając obie ręce, wrzuconym być do gehenny. Inaczej mówiąc: chociaż przyjemności i gratyfikacje są tak cenne jak ręka, lepiej się ich pozbawić, niż zawrócić.

Idziecie dalej wąską ścieżką, a ona robi się jeszcze węższa i musicie pozbyć się kawałka z drugiej strony. Idąc trochę dalej, tracicie kolejną porcję. I tak podążacie dalej, a potem stwierdzacie: >>No cóż, Panie, dotarłem do miejsca, w którym jestem już taki mały, jak powinienem; dalej nie pójdę. Tu zamierzam się zatrzymać. Nie pozbawię się już ani kawałka więcej<<. Ów człowiek staje tam, aż w końcu Pan podkłada pod niego laskę dynamitu i zmiata go z drogi. Chodzi bowiem o to, by wytrwać na tej wąskiej drodze. Jak długo będzie ona się zwężała? Będzie się stawać coraz węższa, aż dwie ściany prawie się ze sobą zetkną. Jak się przedostaniemy, gdy droga stanie się aż tak wąska? Żeby w ogóle przejść, musimy być niczym; tak jak śpiewamy: „Ja chcę być niczym, niczym”

A zatem, drodzy przyjaciele, tak przedstawia się nasze doświadczenie w kwestii pokory. Bardzo się cieszę, że dzięki Bożej opatrzności żyjemy w dniu, gdy tak wiele środków i tak wiele czynników pomocnych do rozwijania pokory mamy w swoim zasięgu. Jestem wdzięczny za przywilej rozdawania ulotek w pociągach i za podobne sprawy. Wydaje mi się, że nie można było wymyślić lub wynaleźć nic lepszego dla takiego skutecznego rozwijania pokory, jak właśnie owe środki. Mam nadzieję, że wszyscy korzystacie z tych łaskawych metod, nie czekając, aż Pan znajdzie jakiś łatwiejszy sposób, by obdarzyć nas pokorą. Widzimy więc, że wystarczający stopień pokory osiągamy wtedy, gdy wykazujemy gotowość złożenia samych siebie na ofiarniczym ołtarzu lub bycia złożonym na ołtarzu ofiary, czyli w momencie stania się niewolnikami Pana Jezusa Chrystusa. Jest to chwila, gdy piętna Pana Jezusowe zaczynają być odciskane na naszym ciele. A choć zdajemy sobie sprawę, że znamiona te nie są ani tak wyraziste, ani tak głębokie, jak będą za kilka lat, a może za kilka miesięcy — bo itak może być — wszakże cieszymy się, że moment naszego poświęcenia oznacza czas, kiedy w naszym przypadku pokora uzyskała tak definitywną postać, że byliśmy gotowi na złożenie nas w ofierze.

Przejdziemy teraz do następnego z tych znamion. W wersecie czwartym nasz Zbawiciel mówi: „Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni” [Mat. 5:4 NB]. Jezus nie miał na myśli, że błogosławieni są ci, którzy się smucą ze światowego punktu widzenia, tak jak nie mówił o błogosławionych, którzy są ubodzy w duchu, według pojęć tego świata. Są dwa sposoby, żeby być ubogim w duchu: droga ludzka i droga Boża. Na przykład ktoś cię źle traktuje, a ty nie zabiegasz o swoje prawa; świat powie: >>Ten człowiek jest biedny w duchu<<. Jednak Jezus tak nie myślał. Tak samo jest ze smuceniem się. Nasz Odkupiciel nie uważał, że błogosławieni są ci, którzy się smucą, bo nie mogą mieć własnego domu; błogosławieni ci, którzy się smucą, bo nie mogą sobie kupić auta; błogosławieni ci, którzy są smutni, ponieważ nie mogą kupić diamentu, jaki widzieli u jubilera na wystawie; błogosławieni ci, co się smucą z powodu silnych bólów głowy. Nie, nie. On miał na myśli, że błogosławieni ci, którzy się smucą tak, jak On się smucił. Jakże odmienny był Jego smutek od smutku innych ludzi. W Jego smuceniu się było coś niesamolubnego. Pamiętacie, że gdy poszedł do grobu Łazarza, nie nad sobą zapłakał. Gdy płakał nad Jerozolimą, smucił się nie nad sobą, lecz z ich powodu. Płakał na myśl o tym, że nie są skłonni wielbić i czcić Boga tak jak powinni, i o tym, co ich czeka z powodu nieposłuszeństwa. Potem, przy innej okazji, smucił się w ogrodzie Getsemane. Pamiętacie Jego łzy i Jego usilne wołanie. W tym znowu było coś niesamolubnego; płakał nie dlatego, że musi umrzeć; dla tej przyczyny przyszedł na świat. Płakał z powodu kielicha, z którego wtedy pił. Cóż to był za kielich? Kielich oczekiwania na śmierć? Nie. Pan Jezus był bardzo zatroskany o to, żeby Ojciec był zadowolony w każdym najdrobniejszym szczególe, i zdawał sobie sprawę, że Jego sposobność wykonania powierzonego Mu przez Ojca dzieła — odkupienia ludzkości — zależy od Jego rzeczywistej doskonałości. Zdawał też sobie sprawę, że nie ma adwokata, który by się wstawiał w przypadku Jego niedociągnięć, i to w związku z tym Pan się smucił. Nie było w tym nic samolubnego. Stąd też mówimy: Błogosławieni jesteśmy, jeśli smucimy się tak jak Jezus, jeśli nasz smutek nie jest samolubny. Czy smucicie się, bo chcecie uwielbić Pana w znacznie większym stopniu, niż zdają się tego pragnąć ludzie? Czy smucicie się, bo pragniecie więcej radości i pokoju, jakie daje bliższe zaznajomienie się z Bogiem i lepsze zrozumienie Jego planu? 0, to jest właściwe smucenie się!

Pamiętam, jak jeden brat z północnego wschodu powiedział do mnie jakiś rok temu: >>Wiele lat temu straciłem dziecko i myślałem, że nigdy się z tym nie uporam. Płakałem i rozpaczałem, aż pomyślałem, że sobie „wypłaczę oczy”; gdy to wszystko minęło, postanowiłem całym swoim umysłem, że już więcej nie będę płakał. Umarło mi inne dziecko, a ja nie płakałem. Umarła moja żona — nie płakałem. Miałem wiele poważnych problemów, ale zawsze potrafiłem tak zapanować nad swoimi uczuciami, że nic nie było widać na zewnątrz. Ale powiedział — gdy wieczorem kładłem się spać, rozmyślałem o wszystkich swoich słabościach i niedoskonałościach oraz niezdolności lepszego niż obecnie służenia Bogu i płakałem, płakałem, aż moja poduszka była mokra od łez<<.

0, to było takie smucenie się, jakie chce widzieć w nas Jezus. To jest właściwy rodzaj smutku. Jest to smutek na wzór Jezusowego smucenia się. Jeśli smucicie się, bo mówicie tyle rzeczy, których wcale nie chcieliście powiedzieć — smucicie się jak On. Jeśli smucicie się, bo wasze ręce robią tyle rzeczy, których wcale nie chcieliście robić, smucicie się jak On. Jeśli smucicie się, bo wasze nogi idą w tyle miejsc, do których nie chcieliście iść — smucicie się tak jak Jezus. To jest droga za Nim. On smucił się, ponieważ Jego język i usta wyrzekły tak wiele rzeczy, których nie chciał, żeby mówiły. Smucił się, gdy Jego ręce angażowały się w tak wiele rzeczy, których nie chciał wykonywać. Smucił się, gdy Jego nogi niosły Go w tak wiele miejsc, do których nie chciał iść. Tak, drodzy przyjaciele, Jezus nieustannie smucił się takimi sprawami.

>Ależ to, co mówisz, mnie zdumiewa! Czy chcesz powiedzieć, że Jezus był niedoskonały? Sądziłem, że On był doskonały; sądziłem, że był święty, niewinny, nieskalany i odłączony do grzeszników. Myślałem, że nigdy nie zrobił niczego złego, a ty mi teraz oświadczasz, że Jego usta wyrzekły tak wiele rzeczy, które nie powinny być wypowiedziane, zaś Jego ręce zrobiły tak wiele rzeczy, których nie powinny były uczynić, a nogi szły w tyle miejsc, dokąd nie powinny się były udawać. Czy naprawdę tak było?<<

Tak, przyjaciele, to prawda. Jezus był doskonały pomimo tego wszystkiego. Był święty, niewinny, nieskalany i odłączony od grzeszników. On nigdy nie zgrzeszył.

>>Jak zatem wytłumaczysz tę pozorną sprzeczność w twoim stwierdzeniu?<<

Następująco: Jak wiadomo, my mamy kłopoty z naszymi ustami, rękami i nogami, ale w naszym przypadku chodzi o fizyczne członki naszego fizycznego ciała. Jezus nie miał żadnych problemów ze swoimi naturalnymi członkami w Jego naturalnym ciele, lecz z duchowymi członkami Jego mistycznego Ciała. To owi członkowie sprawiali Mu problemy. Jak pamiętacie, Ciało Chrystusowe nie było w jakiś określony sposób zorganizowane aż do dnia Pięćdziesiątnicy, ale w sensie przygotowawczym możemy mówić o apostołach jako o tych, którzy stanowili Ciało Chrystusa jeszcze za Jego dni. Jak wiele członkowie Jego Ciała kosztowali Pana Jezusa! Wy i ja mamy tylko po jednym języku, z którym się zmagamy, a On miał języków dwanaście i one wszystkie sprawiały Mu problemy — język Jakuba, Piotra, Judasza, Andrzeja; o, ileż zmartwień miał On z tymi dwunastoma językami. Wystarczająco dużo kłopotów ma się z jednym. Wiemy, ile rodzi on problemów. Nieraz myślałem o wersie, który głosi: „O, gdybym miał tysiąc języków, żeby śpiewać mojemu wielkiemu Odkupicielowi!” Jestem jednak wdzięczny Boskiej opatrzności, że nie obciążyła mnie tysiącem języków; gdyby tylko opiewały chwałę mojego wspaniałego Odkupiciela, wszystko byłoby w porządku, nie martwiłbym się tym. Obawiam się wszakże, że o ile trzy z nich śpiewałyby na cześć Pana, pozostałe dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć wyrządzałyby jakieś szkody. Jezus miał dwanaście języków, z którymi były problemy, i dwanaście par rąk, które nie zawsze czyniły Jego wolę, oraz dwanaście par nóg, które stałe się gdzieś błąkały. Pomyślcie, co to dla Niego oznaczało. Jak widzicie, w pewnym sensie przechodził On podobne do naszych doświadczenia, tylko brały się one z Jego mistycznego Ciała.

Widzimy zatem, jaki ma być charakter smutków. A jak my się smucimy? Spójrzcie na swoje życie. Poświęciliście się Panu i co was najbardziej martwi? Czy to, że nie możecie sobie kupić jakiegoś nowego mebla? Czy to, że nie potraficie być bardziej cierpliwi podczas próby? Czy bardziej martwicie się tym, że ze względów finansowych nie stać was na pewne rzeczy, na które stać innych, patrząc ze światowego punktu widzenia? Czy może waszą największą troską jest to, że chcecie lepiej wielbić Boga? Jeśli umiecie odpowiedzieć na to pytanie, stwierdzając: >>Wiem, że jest mi tysiąc razy łatwiej znosić zwykłe życiowe próby w sensie naturalnym, tysiąc razy łatwiej nie zjeść rzeczywistego posiłku niż stracić posiłek duchowy i znacznie łatwiej znieść pozbawienie mnie jakiejś nieznacznej ziemskiej korzyści niż korzyści duchowej<< — wówczas posiadacie kolejne piętno Pana Jezusa, kolejny dowód, że jesteście jednym z Jego niewolników. „Błogosławieni, którzy się smucą”

Ale potem Jezus wymienił kolejne z tych znamion. Rzekł: „Błogosławieni cisi; albowiem oni odziedziczą ziemię” [Mat. 5:5]. Pamiętamy cichość naszego Odkupiciela; niemożliwe jest, byśmy byli bliskimi naśladowcami naszego drogiego Odkupiciela, jeśli w jakimś stopniu nie będziemy odwzorowywać również Jego cichości. Obecnie cichość jest często mylona z pokorą. Znajdzie się bardzo niewielu takich, co umieją poprawnie odróżnić te dwa pojęcia. Jezus nie miał tego samego na myśli, gdy mówił: „Błogosławieni ubodzy w duchu” i „Błogosławieni cisi”. Zwraca naszą uwagę na dwa różne pojęcia. Rozumiemy, że o ile pokora odnosi się do uniżonego stanu serca, do jego skromnego nastawienia, to cichość wskazuje raczej na łagodność — ducha uległej ustępliwości w obliczu nieprzyjemnych doświadczeń. Na przykład, pamiętacie, że Jezus powiedział: „Jestem cichy i pokornego serca”. W Biblii często znajdujemy porównanie chrześcijanina do dziecka — „Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios” [Mat. 18:3 NB]. W innym miejscu chrześcijanin porównany jest do owcy — „Owce moje głosu mego słuchają” [Jan 10:27]. Chrześcijanin porównany jest do małego dziecka z powodu dziecięcej pokory, zaś do owcy — z powodu łagodności owiec. Jak wiadomo, wiele małych dzieci nie ma nic wspólnego z cichością. Małe dziecko potrafi płakać całą noc i wszystkich obudzić. Nie ma w tym cichości. Cichość oznaczałaby pozostawanie spokojnym, subtelnym, nie przeszkadzając nikomu. Nie pomyślelibyście, żeby małego dziecka użyć dla zilustrowania cichości, ale jak takie dziecko jest pokorne! Nie zastanawia się, czy ludzie uważają, że jest ładniejsze od innych dzieci lub też nad tym, jak bardzo jest przez innych chwalone. Nic z tych rzeczy, takie jest skromne. Natomiast nie wpadlibyście na to, żeby dla zobrazowania pokory posłużyć się owcą; jest ona za to odpowiednim symbolem cichości. Gdy owca ma być zabita, jakże jest uległa! Jak powiedziane jest również o Jezusie: „Jako baranek na zabicie wiedziony był, i jako owca przed tymi, którzy ją strzygą, oniemiał, i nie otworzył ust swoich” [Izaj. 53:7]. I wy, ija chcemy być cisi, chcemy być pokorni; chcemy posiadać obie te cechy, gdyż można być pokornym, a nie być cichym i odwrotnie. Może na przykład być tak: Wyobraźmy sobie brata, który jest bardzo źle traktowany i jako chrześcijanin, obrażany przez innych. Ktoś go może w złości nawet uderzył i przewrócił, a brat ten nigdy nie powiedział ani jednego niemiłego słowa tym, którzy go krzywdzili, nigdy się nie obraził. Znosił wszystko cierpliwie i spokojnie; to była cichość. Gdybyście jednak mogli zajrzeć do jego serca i czytać w jego myślach, nie znaleźlibyście tam pokory. Prawdopodobnie myślał on sobie mniej więcej tak: >>Jestem wspaniałym chrześcijaninem; nie sądzę, że znalazłby się chrześcijanin, który zniósłby te próby lepiej niż ja. Cieszę się, że bracia dookoła widzą, jak się zachowuję, tak że mogą każdemu powiedzieć, jakim jestem dobrym chrześcijaninem. Spodziewam się, że gdy będą spisywać historię, pojawi się w niej moje nazwisko i ludzie będą mówić, jakim byłem wspaniałym przykładem wierzącego. Mówię wam, jak szlachetnie dzisiaj postąpiłem<<. Tam nie było pokory, ale była cichość. A może się zdarzyć brat, który będzie pokorny, ale nie cichy. On mógłby stwierdzić: >>Oczekuję, że gdy znajdę się w Ciele Chrystusowym, otrzymam tam najniższe stanowisko, gdyż czuję, że nie zasługuję na Bożą łaskę i jestem gotowy na wszystko, nieważne, jak bardzo muszę się uniżyć — jestem skłonny to zrobić, żeby tylko przy tym uwielbić i uczcić naszego Pana. Brat ten jest bardzo skromny, a mimo to nie musi być cichy. Gdy dochodzi do rozmowy z kimś, kto się z nim nie zgadza, stwierdza: >>Problem z tobą polega na tym, że jesteś w ciemności i nie rozumiesz nauk biblijnych. Słuchaj mnie, a ja ci wszystko powiem<<.

Brat ten wcale nie jest cichy, przeciwnie, gdy jednak zajrzycie do jego serca, stwierdzicie, że jest taki pokorny. My zaś pragniemy zarówno pokory, jak i cichości. Pomyślcie o cichości Odkupiciela — jak w cichości znosił swoje próby; jak w cichości cierpiał owej nocy, gdy Go zdradzono i gdy następnego dnia został ukrzyżowany. Dzisiaj możecie nie mieć tyle cichości, ile byście chcieli, ale musi być jej więcej niż wtedy, gdy zaczynaliście. Musi zachodzić postęp i mam nadzieję, że owe znamię będzie się w naszej naturze potęgować i pogłębiać wraz z kontynuowaniem wędrówki po wąskiej drodze.

Nasz Pan wymienił następny znak. Powiedział: „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości; albowiem oni nasyceni będą” [Mat. 5:61. Łaknąć i pragnąć czegoś znaczy tak wiele; oznacza to bardzo zdecydowane pragnienie sprawiedliwości w myślach, słowach i uczynkach; oznacza też, że się niczego nie udaje. Chodzi o to, czy tylko udajemy, że kochamy sprawiedliwość lub interesujemy się nią w jakiejś mierze, czy rzeczywiście łakniemy i pragniemy być nią nasyceni. Apostoł zwraca na to naszą uwagę w Filip. 3:2-3: „Upatrujcie psy, upatrujcie złych robotników, upatrujcie rozerwanie. Albowiem my jesteśmy obrzezaniem, którzy duchem służymy Bogu i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a w ciele nie ufamy” Słowo rozerwanie” oznacza cięcie. Można by rzec cnacięcie jeśli się tylko przetniecie, będzie to nacięcie. Natomiast słowo obrzezanie” oznacza coś więcej; zawiera w sobie znaczenie obcięcia dookoła. Tkwi w tym lekcja, drodzy przaciele. Paweł powiedział: >>Braterstwo, są tacy, którzy dokonują tylko małego nacięcia, ale w rzeczywistości nie robią niczego w zupełności; podchodzą do spraw raczej formalnie. My jednak nie jesteśmy z takich. My jesteśmy z obrzezania, z takich, którzy chcą, żeby nacięcie było całkowite i kompletne, nieważne w jaką stronę<<. Czasem związane jest z tym pewne niebezpieczeństwo dotyczące pracy żniwa. Możliwe, że wracając z konwencji, niektórzy bracia lub siostry mogą sobie pomyśleć: >>Byłoby lepiej, gdybyśmy mieli przy sobie trochę broszurek, bo w pociągu można by je porozdawać ludziom i wykonać w ten sposób niewielką usługę misjonarską<<. Ale mogą powstać w sercach i inne myśli: >>Oczywiście, że mogę coś powiedzieć i że wezmę broszurki, ale mam nadzieję, że w pociągu znajdzie się ktoś inny, kto zrobi to za mnie i ja nie będę musiał tego robić<<.

To jest nacięcie, a nie obrzezanie. To nie jest łaknienie i pragnienie okazji do służby; jest to rodzaj udawania, że posiada się takie nastawienie w tym względzie. Naprawdę chcielibyśmy sądzić, że jesteśmy poważni odnośnie tego, co mieliśmy na myśli, a jednak mówimy: >>Mam nadzieję, że znajdzie się jakiś sposób, żebym nie musiał tego robić<<. Chcemy się nauczyć zwyciężania takiego ducha. Pragniemy mieć usposobienie, które całym sercem jest oddane sprawie.

Gdy Jezus był na krzyżu, podszedł setnik i przebił włócznią Jego bok; nie było to tylko zadraśnięcie na skórze, lecz rzeczywiste przebicie, aż wyszła krew i woda. Pomyślcie, że włócznia przebiła się aż do serca. Czy również macie to znamię w waszym boku? Czy możecie o sobie powiedzieć: >>Tak, łaknienie i pragnienie sprawiedliwości przenika także moje serce<<? >>Czy noszę to piętno Pana Jezusowe?<<

Pozwólcie, że przytoczę znany mi przypadek. Dwoje młodych ludzi, mężczyzna i kobieta, znali się od kilku lat i zamierzali pobrać. Natknęli się na literaturę i bardzo się zainteresowali, gdyż przekonanie się o tym, jak wspaniałe, dobre i chwalebne są Boskie plany i zamiary, dawało im radość, pokój i zadowolenie serca. Poświęcili się Bogu. Zdecydowali, że chcą iść i Mu służyć, ale uznali, że małżeństwo, na które tak długo czekali, stanęłoby w jakimś stopniu na przeszkodzie ich użyteczności w Pańskiej służbie. Oboje chcieli udać się do pracy kolporterów, a teraz stwierdzili: >>Jeśli się pobierzemy, a za jakiś rok będziemy musieli udać się gdzie indziej do pracy, to lepiej będzie mieć większą swobodę<<. Oboje się więc zgodzili, że zawieszą wszystkie plany związane z małżeństwem. Nie dość tego — aby być pewnymi, że nie zawiodą w swej decyzji, rozdzielili się i siostra udała się do pracy kolporterskiej w jednym kierunku, a brat w przeciwnym. Są oddaleni od siebie o blisko cztery tysiące mil. Kontynuują swoją pracę i nadal wierni są postanowieniu o wolnym stanie. Bardzo poważnie podeszli do swej decyzji.

Gdyby tak nie było, mogliby stwierdzić: >>Poddajemy się; nie pobierzemy się, ale zobaczymy, czy to się uda<<. I po zebraniu brat ten zapraszałby siostrę do siebie do domu na dwa albo trzy wieczory w tygodniu, a po sześciu miesiącach ich determinacja by osłabła i uznaliby, że jednak będzie lepiej, jeśli się pobiorą. Nie mówię tego, żeby zaznaczyć, iż małżeństwo byłoby złą decyzją — o, nie, nie uważamy, że małżeństwo jest czymś złym lub coś w tym rodzaju, chodzi tylko o podkreślenie, jak bardzo braterstwo ci byli sumienni. Widać więc, że ktoś może być tak bardzo i na poważnie przejęty, że ofiaruje rzeczy, które są prawe i dobre. Ale jak bardzo Pan musiał ich miłować, widząc ich gorliwość — nie było to tylko nacięcie, czyż nie? To było obrzezanie, a nie zwykłe zadraśnięcie. Można dostrzec tę włócznię, która wbiła się wprost do ich serc. Mam nadzieję, że wszyscy posiadamy owo piętno Pana Jezusa. Ufam też, że potrafimy powiedzieć: >>0, tak, widzę, jak miłość dla sprawiedliwości rośnie we mnie do dziś dnia i nie chciałbym się zaniedbać w Pańskiej sprawie, i w każdym doświadczeniu chciałbym jej podlegać, jeślibym przy tym mógł stać się choć odrobinę bardziej podobny do mojego Mistrza! <<.

Oto następna wypowiedź: „Błogosławieni miłosierni: albowiem oni miłosierdzia dostąpią” [Mat. 5:7]. Jak wspaniałe miłosierdzie jaśniało w charakterze naszego drogiego Pana i Odkupiciela! Pomyślcie, jak bardzo był miłosierny nawet dla sługi najwyższego kapłana, który przyszedł Go poj - mać. Słudze temu odcięto ucho, ale w swym miłosierdziu Pan go uzdrowił. Jakże był miłosierny dla apostoła Piotra, gdy ten zaparł się Go. Po tym, jak powstał z martwych, jedną z pierwszych spraw, o jakich powiedział napotkanej Marii, było: „Idź i powiedz moim uczniom, i Piotrowi!” Ktoś mógłby oczekiwać, że powie: >Daj znać uczniom, ale nie mów Piotrowi, skoro się mnie zaparł tamtej nocy; nie chcę, żeby wiedział o moim zmartwychwstaniu. Ukryj to przed nim i nic mu nie mów<<. Nie, On myślał o Piotrze. Piotr miał prawie złamane serce po tym, co zrobił; >>o, jemu szczególnie opowiedzcie! <<. Drodzy przyjaciele, wy i ja musimy posiadać więcej ducha miłosierdzia, jeśli chcemy nosić piętna Pana Jezusowe. Pamiętajcie że Jezus bardzo to podkreślał i apostołowie również. Jezus uczył nas, jak się mamy modlić: „I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” Oznacza to: Bądź miłosierny względem mnie proporcjonalnie do tego, na ile ja jestem miłosierny dla innych. To tak, jakby powiedzieć:

>>Panie, nie odpuszczaj mi moich występków, ponieważ ja nie przebaczyłem tym, którzy wystąpili przeciwko mnie<<. I jakby stwierdzić: >>Panie, tylko udawaj, że mi przebaczasz, bo i ja tylko udaję, że przebaczyłem tym, którzy mają coś przeciwko mnie<<. Albo jakby prosić: >>Panie, przebacz mi moje dzisiejsze wykroczenia, a jutro i pojutrze wypomnij mi je, bo i ja w taki sposób przeważnie postępuję<<. 0, jak bardzo miłosierni powinniśmy być w naszych osądach względem drugich! Jak bardzo bylibyśmy miłosierni, gdybyśmy zawsze mogli mieć świadomość, że jakim sądem sądzimy, takim też sądzeni będziemy. Myślelibyśmy bardzo podobnie do tego, jak wyraził się Dawid. Lubię przypominać jego stwierdzenie: „Chociaż jestem jak bukłak [KJV bottle] wśród dymu” [Psalm 119:83 BT]. Wiadomo, że gdybyście mieli butelkę pełną mleka i z zewnątrz cała byłaby odymiona, nie rozpoznalibyście, że w środku jest mleko. Wyglądałoby to jak farba albo brudna woda lub coś w tym rodzaju. A Dawid stwierdza, że tak właśnie jest z nim: w swoim sercu mam takie dobre intencje, ale z zewnątrz jestem pokryty dymem i ludzie nie mogą dostrzec moich dobrych intencji. Z zewnątrz mam na swojej butelce tyle dymu, a jestem pewny, że i na waszych jest go trochę. Zapomnijmy o dymie i wyglądajmy tego wielkiego dnia, gdy Bóg otrze cały ten dym z butelek i staną się one czyste.

Widzimy wszakże potrzebę miłosierdzia. W istocie stwierdzamy, że stopień naszego miłosierdzia często obrazuje stopień naszego całościowego podobieństwa do Mistrza, ponieważ miłosierdziu prawie zawsze towarzyszą i stanowią dla niego fundament inne znamienite cechy. Brak lub też niedostatek miłosierdzia dobrze odzwierciedla pewne moje przeżycie. Brat, którego przykład chcę przywołać, jest pod wieloma względami bardzo dobrym bratem. Nie zamierzam ani przez moment go osądzać w żadnej sprawie, ale inaczej nie potrafiłem sobie uzmysłowić, że w jakimś stopniu było coś niedobrego w jego postawie. Byliśmy razem w jednym miejscu, gdzie odbywało się zebranie świadectw. Wyznaczony do tego starszy zboru prowadził to nabożeństwo. Nazwiemy go bratem „A”. Po pieśni i modlitwie brat ten ogłosił, jaki na ten dzień przypada werset, wykorzystując wzorem większości zgromadzeń tekst „Manny” z ostatniego czwartku. Powiedział:

>>Werset na dzisiejszy wieczór zapisany jest tam a tam; sugerowalibyśmy, żeby świadectwa wszystkich braterstwa nawiązywały w miarę możliwości do treści tego wersetu<<. Było to bardzo przyjemne zebranie świadectw, a gdy się skończyło, wracałem z tym samym bratem i nie uszliśmy jeszcze zbyt daleko, jak powiedział: >>Brat „A” nie potraktował mnie dzisiaj zbyt uprzejmie<<. Rzekłem: >>Sądzę, że wszystkich potraktował doskonale<<. Mój rozmówca odparł: >>Naprawdę mnie zawstydził; sprawił, że cały zbór mówił dzisiaj o mnie<<. Odpowiedziałem: >>Bracie, jestem pewny, że się mylisz<<.

>>Nie, odrzekł, wiem, co mówię; wypomniał mi coś przed całym zborem<<.

>>Jak to?<< — spytałem. >>Naprawdę musisz być w błędzie. Jak miałby to zrobić? Jak to jest możliwe?<< Odrzekł: >>Słyszałeś, jaki wybrał tekst. Wiedział, że pasuje do mnie i obnaży mnie przed całym zborem<<. Powiedziałem:

>>Nie uczestniczysz zbyt często w zebraniach świadectw, nieprawdaż?<<. On na to: >>Jak dotąd byłem tylko raz i wtedy postąpił tak samo<<. Ja zaś: >>Bracie, pozwól, że ci coś wyjaśnię. Brat ten nie zawinił w wyborze tekstu; tak nie ma z nią nic wspólnego<<. Powiedziałem mu, żeby zajrzał do „Manny” i przekonał się, że na dany wieczór przypadał werset z poprzedniego czwartku.

Lekcja polega na tym, by mieć więcej miłosierdzia; jest to jedno ze znamion Pana Jezusa i wraz z Apostołem chcielibyśmy powiedzieć: „Na ostatek niechaj mi nikt trudności nie zadaje; albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim” [Gal. 6:17]. Musimy pamiętać, że miłosierdzie jest jednym z najważniejszych znaków.

Z braku czasu nie uda nam się poruszyć pozostałych punktów.

Ufamy, że dzięki Pańskiej opatrzności każdy będzie się starał wyrabiać coraz więcej owych znamion Pana Jezusowych, bo jakimż to jest przywilejem — być niewolnikiem Pana Jezusa i nosić Jego piętna na swoim ciele! Jakże cudowne są Jego więzy! Często myślę o tym, że żyjemy w czasach, gdy ludzie z szaleńczym wręcz upodobaniem inwestują w obligacje — niektórzy na kolei, i mówią o obligacjach Kolei Pensylwanii czy centralnych Kolei Illinois, inni inwestują w obligacje samorządowe, ale ja chcę wam powiedzieć, że najlepiej zainwestować w obligacje Pana Jezusa Chrystusa. Gdyby bowiem wszystkie inne obligacje straciły na wartości, gdyby nie były więcej warte niż papier, na którym zostały zapisane — wy i ja ciągle będziemy czerpać zysk chwały, czci i nieśmiertelności z uczynionej inwestycji i nigdy nie będziemy żałować, że nosiliśmy na swoim ciele piętna Pana Jezusowe. Możemy zatem powiedzieć: >>Niech mi więc nikt nie robi trudności, twierdząc, że powinienem się bardziej zająć polityką albo wykazać więcej zainteresowania przyjemnościami i błahostkami tego świata. Nie krytykujcie mnie i nie kłopoczcie, gdyż nie zamierzam w większym stopniu przywiązywać swego serca do bogactw tego świata — dlatego „niech mi nikt trudności nie zadaje; albowiem ja piętna Pana Jezusowe noszę na ciele moim”; jestem Jego niewolnikiem i cieszę się z tego<<.

Convention Report

Oddawanie chwały

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Toronto, Ontario, Kanada, 20-27 lipca 1913.

Bardzo stosowne były w „dniu zjednoczenia” [motto dnia konwencji] liczne odniesienia, jakie czynili braterstwo, którzy mnie wyprzedzili w naszym zjednoczeniu z Chrystusem. Nasze rozważania również będą tego dotyczyć. Zwrócimy uwagę na słowa Psalmu 139:14,15 ,16: „Wysławiam cię dlatego, że się zdumiewam strasznym i dziwnym sprawom twoim, a dusza moja zna je wybornie. Nie zataiła się żadna kość moja przed tobą, chociażem był uczyniony w skrytości i misternie złożony w niskościach ziemi. Niedoskonały płód ciała mego widziały oczy twoje; w księgi twoje wszystkie członki moje wpisane Są dni, w których kształtowane były, gdy jeszcze żadnego z nich nie było”

Fragment ten stanowił osnowę bardzo wielu kazań. Zazwyczaj podkreślano, że psalmista odnosi się tutaj do wspaniałego ludzkiego ciała, cudownego organizmu i pięknej harmonii ujawniającej się w łącznym funkcj onowaniu jego poszczególnych części. Gdybyśmy wzięli pod uwagę niektóre stwierdzenia z tych wersetów, mogłyby one potwierdzić takie znaczenie. Gdy jest powiedziane: „Wysławiam cię dlatego, że się zdumiewam strasznym i dziwnym sprawom twoim” to z pewnością jest to prawdą w odniesieniu do ludzkiego ciała. Gdy psalmista mówi: „Zdumiewam się strasznym i dziwnym sprawom twoim, a dusza moja zna je wybornie” nie możemy mieć wątpliwości, że poprawne jest zastosowanie tego do ludzkiego ciała. Jednak uczymy się, że nie mamy prawa dokonywać żadnego odniesienia biblijnego wersetu, jeśli nie będzie się ono zgadzać nie tylko z wydzieloną częścią danego stwierdzenia, ale i z kontekstem, a gdy rozważymy kontekst tutaj, zadowala nas myśl, że nie można tu uczynić żadnego rozsądnego odniesienia do ludzkiego ciała.

Gdy czytamy: „Nie zataiła się żadna kość moja przed tobą, chociażem był uczyniony w skrytości, i misternie złożony w niskościach ziemi” jest to dość oczywiste, że ostatnia część wersetu nie dotyczy ludzkiego ciała, chyba że ktoś urodził się w kopalni. Gdy czytamy: „W księgi twoje wszystkie członki moje wpisane są, i dni, w których kształtowane były, gdy jeszcze żadnego z nich nie było” nie możemy sobie wyobrażać, że odnosi się to do ludzkiego ciała, że Bóg ma księgę, w której zapisał: dwoje oczu i dwoje uszu, osiem palców u rąk i dziesięć u nóg itp. Wydaje mi się, że istnieje jakieś głębsze, jakieś większe i ważniejsze znaczenie tych słów niż takowe.

Rozumiemy, że znaczenie tych wersetów da się uchwycić tylko wtedy, gdy zaczynamy pojmować co nieco odnośnie owego wspaniałego związku z Chrystusem. Nie zawsze mamy na myśli to samo, gdy mówimy o ciele Chrystusa. Czasem, mówiąc o ciele Chrystusa, mamy na myśli ludzki organizm, jaki Jezus posiadał, gdy przebywał na ziemi; ciało, które złożył dla nas na ofiarę; ciało, które uczynił ofiarą za grzech. Jest to jak najbardziej właściwe, gdy mówi się o ciele Chrystusa. Po drugie, używamy tego wyrażenia dla opisania chwalebnego ciała Jezusa, jakie posiada od swego zmartwychwstania, czyli Jego niebiańskiego, duchowego ciała, ciała, które pozwala Mu być wyobrażeniem postaci Ojca, boskiego ciała. Ponadto używamy tego określenia „Ciało Chrystusa” w sensie mistycznym, nie odnoszącym się do 6- zycznego ciała, jakie miał Jezus i jakie zostało ukrzyżowane na Kalwarii, ani do duchowego, niebiańskiego ciała, jakie posiada On od zmartwychwstania, lecz do tych, którzy w mistycznym, symbolicznym sensie są przedstawiani jako tworzący Jego „Ciało” ponieważ zrezygnowali z siebie, ze swojej woli, ze swego życia, dla Niego, pragnąc odtąd czynić to, czego On będzie od nich oczekiwał oraz być tym, czym On zechce, żeby byli.

Stwierdzamy, że myśl ta przewija się przez pisma Nowego Testamentu. Pamiętacie, jak przed swoim nawróceniem apostoł Paweł był w drodze do Damaszku, by prześladować tam chrześcijan i jak zajaśniało nad nim wspaniałe światło, jaśniejsze niż słońce w południe, a on sam usłyszał głos mówiący: „Saulu, Saulu, dlaczego mnie prześladuj esz?” Pamiętacie, że Saul zawołał: „Kim jesteś, Panie?” Padła odpowiedź: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz” Pamiętamy również słowa Apostoła: „Panie! co chcesz, abym ja uczynił?” Apostoł mógłby odpowiedzieć na przykład tak: >>Panie Jezu, to dla mnie zaskoczenie. Słyszałem, że zostałeś ukrzyżowany i pochowany, i że Twoi uczniowie opowiadali historię, że zmartwychwstałeś, oświadczając, że wstępujesz na stanowisko po prawicy Niebiańskiego Ojca. Sądziłem, że to jakaś pomyłka, a oni to oszuści. Cieszę się, że Cię poznaję jako mego Mistrza, ale, o Panie, jest coś dziwnego w tej uwadze, jaką uczyniłeś, mówiąc: „Dlaczego mnie prześladujesz?” Jezu, ja Cię nigdy nie prześladowałem. Wiesz, że gdy byłeś na ziemi, nigdy Cię nie tknąłem, żeby Cię skrzywdzić. Prawdą jest, że po twoim zmartwychwstaniu prześladowałem niektórych wyznawców Twojego imienia, tych, którzy głoszą Twoje nauki, ale, Jezu, nigdy nie prześladowałem Ciebie — przecież o to mnie oskarżasz<<.

Mogę sobie wyobrazić, że na takie stwierdzenie Saula Jezus odpowiedział:

>>Czyż nie wiesz, Saulu, że każdy, kto mnie przyjmuje jako swego Pana i Głowę, ci, którzy są gotowi kroczyć moimi śladami, są częścią mnie? Czy nie wiedziałeś, że odkąd zrezygnowali oni ze swojej woli, ze swego życia, swoich przywilejów, zostali przyswojeni jako część mnie i ktokolwiek ich prześladuje, prześladuje mnie? Saulu, to nie Szczepana i innych uczniów prześladowałeś, lecz mnie<<. Po części taka sama myśl została wyrażona przez Jezusa przy innej okazji, gdy rzekł: „Kto was przyjmuje, mnie przyjmuje” [Mat. 10:40].

Wydaje się, drodzy przyjaciele, że moc tego oświadczenia Jezusa nigdy nie opuściła apostoła Pawła, a jego pisma przesiąknięte są ideą jedności wierzących z wielkim Panem i Mistrzem. Apostoł stwierdza: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” [Gal. 2:20 BT], co oznacza, że wierzący stają się częścią Chrystusa i działa w nich duch Mistrza. Owa myśl jest szczegółowo wyrażona przez Apostoła w 1 Kor. 12. Odnosi się on tam do Chrystusa jako do głowy, a do Kościoła jako członków Jego ciała; gdzie indziej mówi, że Chrystus jest głową Kościoła, który jest Jego ciałem. I znowu: „Wy zaś jesteście ciałem Chrystusowym, a z osobna członkami” [1 Kor. 12:27 NB]. We wspomnianym 1 Kor. 12 Apostoł stara się poprzez różne porównania i obrazy wyrazić tę ideę, że Chrystus jest głową, a Kościół Jego ciałem.

Rozumiem chyba, dlaczego Apostoł zmienił swe imię z Saula na Pawła. Gdy w języku hebrajskim mowa jest o pierwszej literze w imieniu lub słowie, nazywa się ją „głową Gdy więc w 1 Księdze Mojżeszowej czytamy, że na początku stworzył Bóg niebo i ziemię, na określenie początku użyto słowa, które znaczy również „głowa Zatem litera „S” na początku imienia Saula była rzeczywiście „głową” jego imienia. Krótko po swoim nawróceniu odciął on owo „s” i wstawił na to miejsce „P”. Jaki był jego cel? Przypuszczam, że Apostoł chciał pokazać, iż ma nową głowę. Wyobrażam sobie jego spotkanie z dawnym znajomym, który mówi: >>Jak się masz, Saulu, miło cię widzieć. Minęło sporo czasu od naszego spotkania<<. Odpowiedź byłaby zaś taka: >>Nie jestem Saul, lecz Paweł<<. >>A cóż to, czyż nie jesteś człowiekiem, który mieszkał w Tarsie?<< >>Tak, to ja.<< >>Ale czy nie nazywałeś się wtedy Saul?<< >>Tak, ale teraz jestem Paweł.<< >>Co sprawiło, że wstawiłeś nową „głowę” do twojego imienia?<< Domyślamy się, że mógł on odpowiedzieć: >>Nie mam tej samej głowy co kiedyś. Kiedyś miałem swoją własną głowę, własne pragnienia, ambicje i oczekiwania, ale wszystko się zmieniło. Jezus Chrystus jest moją głową i On jest tym, na którego patrzę jako członek Jego ciała, co wskazuje, że mam nową głowę przed moim imieniem<<.

Taka jest zatem myśl, którą znajdujemy w wielu stwierdzeniach Nowego Testamentu. Na przykład w Obj. 20:4 (BT) czytamy: „I ujrzałem dusze ściętych dla świadectwa Jezusa i dla Słowa Bożego” Czy jest tu mowa o rzeczywistym ścięciu? Nie sądzimy. Gdyby tak było, Szczepan, zacny chrześcijański męczennik, nie znalazłby się w tej klasie, jak i inni, którzy nie zostali naprawdę ścięci. Nie dotyczyłoby to Jana i Piotra. W rzeczywistości tylko o dwóch apostołach wiadomo, że zostali ścięci, a mianowicie o Janie i Pawle. Z pewnością owe stwierdzenie Objawiciela nie oznacza, że wszyscy inni, z wyjątkiem Pawła i Jana, są pominięci. Nie uważamy, że odnosi się ono do literalnego odcięcia głowy od ciała wskutek przemocy, lecz jest to nawiązanie do tych, którzy w sensie obrazowym sami pozbawili się głów, rezygnując ze swoich własnych, a przyjmując Jezusa za swoją głowę, nową głowę, wspaniałą głowę. To tacy mają królować z Chrystusem, gdy przyjdzie właściwy czas. W Efezj. 3:3-4 (NB) związek ów określany jest jako tajemnica: „Że przez objawienie została mi odsłonięta tajemnica, jak to powyżej krótko opisałem. Czytając to, możecie zrozumieć moje pojmowanie tajemnicy Chrystusowej”: Odnosi się on tutaj do określonej tajemnicy związanej z Chrystusem i chce, żeby poznano przyczynę, dlaczego ma on zrozumienie tej tajemnicy — ponieważ Bóg udzielił mu specjalnych i cudownych objawień odnośnie tej kwestii. Zaczęły się one, gdy Jezus zatrzymał go na drodze do Damaszku, wykazując, że w innych wiekach sprawa ta nie była wiadoma, tak jak potem została przez ducha objawiona Jego świętym apostołom i prorokom. W innych wiekach ludzie wiedzieli nieco o przyjściu Mesjasza, ale nie rozumieli tej kwestii, czyli tego, że ci, którzy pójdą śladem Jezusa, będą mieć społeczność w tym Chrystusie. W innych wiekach nie było wiadome, że poganie mają być współdziedzicami i członkami tego samego Ciała oraz uczestnikami Jego obietnicy w Chrystusie przez Ewangelię. Przechodząc do wersetu dziewiątego, czytamy: „A iżbym objaśnił wszystkim, jaka by była społeczność onej tajemnicy zakrytej od wieków w Bogu”: Oto ta wielka tajemnica, która nie była wiadoma wielu wyznawcom imienia Chrystusa. Niektórzy nam mówią, że nie ma w Biblii tajemnic. Ci, którzy tak twierdzą, nigdy nie badali Biblii zbyt poważnie i dokładnie, albo mieli powody, by tego nie robić. Biblia pełna jest zagadnień związanych z tą tajemnicą.

W następnym rozdziale, Efezj. 2:15, Apostoł mówi nam, że Chrystus zamierzył „dwóch stworzyć w samym sobie w jednego nowego człowieka, czyniąc pokój”: Chrystus miał stworzyć w sobie nowego człowieka. Jak należy to rozumieć? Jest pewna szczególna rzecz związana z tym nowym człowiekiem. Miał to być nowy rodzaj człowieka; człowieka stworzonego z wielu jednostek. „Dwóch” odnosi się do dwóch klas — a mianowicie do tych naśladowców Jezusa, którzy pochodzili z Żydów, i do drugiej klasy, czyli tych, którzy stali się Jego naśladowcami, będąc z pogan; i z tych dwóch uczyni On w sobie jednego nowego człowieka, sprawiając w ten sposób pokój. Chociaż jest tu mowa o jednej osobie, to jednak wiele pojedynczych osób skiada się na owego nowego człowieka. Jezus jest głową, a Kościół członkami ciała. Apostoł mówi o tym ponownie w Efezj. 4:11-13: „I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego” (NB). Słowo [ang.] cedi fying” ma znaczenie wznoszenia”: Apostołowie byli ustanowieni po to, by tworzyć, wznosić Ciało Chrystusowe, a to trwało setki lat. „I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, aby przygotować świętych do dzieła posługi wania, do budowania ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej” Nie chodzi o to, że każdy ma się stać doskonały, ale różni członkowie tej klasy mają się rozwijać, aż dojdą do jedności wiary, aż staną się mężem doskonałym i dorosną do wymiarów pełni Chrystusowej.

Załóżmy, że zobrazujemy to w następujący sposób: Wyobraźcie sobie wywyższoną, okazałą głowę, która przedstawia Pana Jezusa. Załóżmy, że bierzemy kawałek mięsa i umieszczamy go poniżej w miejscu szyi, potem kolejne kawałki z każdej strony, itak coraz więcej; do środka wkładamy kości, płuca, serce, naczynia krwionośne oraz mięśnie, aż otrzymujemy kompletnego człowieka. To jest prawdziwy obraz tego, jak tworzy się ów nowy człowiek, członek po członku. Taki obraz, przekazany nam przez Apostoła, to dzieło obejmujące całe tysiąc dziewięćset lat. Jakże stosowne jest, żeby głowa przedstawiała Jezusa. Następnie byli apostołowie, dalej Szczepan, Tytus i wszyscy inni dodawani do Ciała, aż kontynuując, dochodzimy prawie do jego skompletowania. Stopy są już prawie gotowe i cieszymy się, że znajdujemy się na dole, gdzie na swoim miejscu umieszczane są palce. Tym sposobem rozumiemy myśl wyrażoną przez Apostoła w Efezj. 4:15 — żebyśmy „wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa” (NB).

Dowodzi to stosowności tego obrazu. Po pierwsze, uznajemy, że głowa jest nadrzędnym członkiem ciała. Kieruje ona ciałem, dyktując, co mają robić ręce i dokąd mają iść nogi. W Ciele Chrystusowym głową jest Jezus. Czy dotarłeś już do takiego punktu, że Pan Jezus kieruje i zarządza całym twoim życiem? Gdy słyszysz, że mówi: „Milujcie nieprzyjaciół” to czy kochasz swoich nieprzyjaciół najlepiej jak potrafisz, bo tak mówi Głowa? Gdy On stwierdza: „Aby o nikim źle nie mówili” [Tyt. 3:2 NBJ, to czy powstrzymujesz się od tego, bo tak mówi Głowa? Tym sposobem zyskujemy dowód, że jesteśmy członkami Kościoła, który jest Jego Ciałem. Jeśli jednak nie będziecie posłuszni woli Głowy, lecz powiecie: >Będę robił to, na co mam ochotę i nie dbam, jaka jest wola Chrystusa. Będę robił to, co przyniesie mi najwięcej pieniędzy lub zapewni mi największą przyjemność i uczyni moje życie najbardziej radosnym<<, wówczas nie macie udziału w Ciele Chrystusowym. Jak bowiem członki ciała podporządkowane są głowie, tak i w tym mistycznym Ciele członkowie muszą być poddani swojej Głowie.

Każda część naszego ciała ma swoje określone miejsce i zadanie, jak ukazuje to Apostoł w 1 Kor. 12. Ręce wykonują właściwą sobie pracę, nogi mają swoje zadania do wykonania, jak i każdy z pozostałych członków, itak samo jest w Ciele Chrystusowym. Nie ma dwóch członków w ludzkim ciele, które znajdowałyby się dokładnie w tym samym miejscu ani żadne dwa członki nie są dokładnie jednakowe pod względem możliwości i wydolności wykonania jakiejś określonej funkcji. Tak też jest i w Ciele Chrystusa. Apostoł stwierdza: „Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami” [1 Kor. 12:27 BT]. Ty jesteś szczególnym członkiem, zajmującym określone miejsce, natomiast ja zajmuję inne. Pismo Święte oznajmia, że Bóg umieścił członki w ciele tak, jak chciał. Gdyby Bóg umieścił członki w ciele tak, jak podobałoby się członkom, a nie tak, jak podoba się Jemu, w ogóle nie powstałoby ciało, tylko jedne wielkie usta przyczepione do głowy. Cieszymy się, że Pan ułożył członki w ciele tak, jak wydaje się być najlepiej. Nie wszyscy jesteśmy ustami, ale każdy ma odpowiednie miejsce.

Dostrzegamy tutaj jeszcze inną lekcję. W ludzkim ciele jest niemożliwe, by członki słuchały głowy w sposób doskonały, ale głowa zawsze jest gotowa mieć wzgląd dla ich niedociągnięć i braków. Czasem musimy zaadresować do kogoś list. Głowa mówi ręce: >>Weź pióro i napisz adres jasno i czytelnie, tak żeby listonosz mógł go bez trudu odczytać<<. Ręka chwyta za pióro i próbuje napisać najlepiej jak potrafi, ale na koniec nie da się tego prawie odczytać. Czy głowa powie wtedy: >>Te palce budzą moją odrazę; jestem skłonna je odciąć?<<. Nie, wybacza im, gdyż palce chciały napisać dokładnie tak, jak pragnęła głowa. Czasami na błotnistej drodze głowa powie nogom: >>Przejdźcie po tym suchym miejscu<<, ale stopa już wdepnęła w najgłębsze błoto. Czy głowa stwierdzi: >>Wezmę kija i wychłostam tę stopę?<<. Nie, stopa ta nie chciała wejść w błoto i starała się postąpić tak, jak nakazała głowa. Cieszymy się, że i my mamy tak wspaniałą Głowę, naszego drogiego Odkupiciela; cieszymy się, że On zna nasze słabości i jest skłonny okazywać wzgląd dla naszych niedostatków.

Inna kwestia: w naturalnym ciele wszystkie członki łączą się razem w ten sposób, by trzymać głowę tak, aby każdy mógł ją widzieć. Nie chcemy, żeby jakiś członek wywyższał się ponad głowę. Co byście pomyśleli, gdybyście ujrzeli człowieka próbującego trzymać stopy ponad głową? Tak i w Ciele Chrystusowym. Apostoł nawiązuje do tego, gdy mówi, że niektórzy nie trzymają się głowy, pokazując, że nie mają względem niej należytego stosunku.

Przypominam też, że w naturalnym ciele nie ma porównania między członkami a głową. Ani stopy, ani dłonie, ani żaden inny członek nie może się równać z głową. Nie ma na ziemi człowieka znającego się na sztuce, żeby choć przez moment uważał za kwestię dyskusyjną to, który członek ciała jest najpiękniejszy. Tak samo i w Ciele Chrystusa. Jakże lubimy patrzeć na Tego najbardziej uroczego, najgłówniejszego spomiędzy dziesiątek tysięcy w Kościele! Nie ma porównania między Nim a resztą Ciała. Bóg Go wywyższył ponad Jego członków.

Drodzy przyjaciele, pamiętamy również o tym, że w pewnym sensie całe ciało jest sądzone przez głowę. Gdy spotykasz człowieka, osądzasz go po głowie. Patrzysz na jego twarz i jeśli stwierdzasz, że ma ładną twarz; gdy jego głowa posiada oznaki inteligencji, mówisz: >>Jaki uroczy człowiek; jaki musi mieć szlachetny, mądry i zacny charakter<<. Nie osądzasz go po stopach. Gdybyś je zobaczył, byłyby może niekształtne i miały po sześć czy osiem odcisków. Ale Bóg to tak urządził, że patrzy na nas poprzez twarz Jezusa Chrystusa. Przyznajemy, że jest On cudowną głową i że jeśli Bóg widzi nas przez pryzmat głowy; otrzymuje dowód, że bylibyśmy pod każdym względem doskonali, gdyby nie niedoskonałości i słabości tego ciała, jakie mamy obecnie.

Zaczynamy dostrzegać, dlaczego Pan używa tego obrazu, dlaczego mówi o Chrystusie i o Kościele jako o złączonych razem w tej wspaniałej jedności — ponieważ stanowią oni Chrystusa. Powszechna jest myśl, że „Chrystus” odnosi się jedynie do Pana Jezusa. Prawdą jest, że Jezus był Chrystusem, czyli pomazańcem. To Jego Ojciec pomazał duchem świętym w tak wspaniały sposób tysiąc dziewięćset lat temu. To Jego Ojciec wykorzystał w przeszłości tak wspaniale w dziele stworzenia wszystkich rzeL czy, a jeszcze wspanialej zaplanował wykorzystać Go w przyszłości. Gdy uważnie badamy Biblię, zauważamy, że słowo „Chrystus” czasem odnosi się do Jezusa jako osoby, ale są też inne przypadki — gdy odnosi się do tego człowieka złożonego z wielu członków, dla których Jezus jest głową. Stwierdzamy, że gdy Biblia używa wyrażenia „Jezus Chrystus”, podkreśla, że chodzi o Jezusa jako osobę, ale tam, gdzie użyte jest tylko określenie „Chrystus”, często oznacza to grono, nad którym Chrystus jest głową. Uważamy, że są miejsca, gdzie słowo „Chrystus” pojawia się bez „Jezus” i tam chodzi o jednostkę, ale znajdziemy też całkiem sporo fragmentów, gdzie Chrystus pojawia się bez imienia „Jezus” i odnosi się nie do samego Jezusa, lecz do owej grupy. Na przykład w Kol. 1:24 Apostoł podkreśla, że mamy dopełniać ostatków ucisków Chrystusowych za Jego Ciało. Ktoś zapyta, co by to miało znaczyć? Słowo oddane tutaj jako „ostatek” [NB niedostateki oznacza, że czegoś brakuje, coś jest niedokładne, niekompletne. To tak, jakby Apostoł mówił: >>Braterstwo, jest coś nieukończonego w cierpieniach Chrystusa, co my musimy uzupełnić<<. Czy oznaczałoby to niedostatek w cierpieniach Jezusa Chrystusa? Nie, nie było żadnego niedostatku w cierpieniach Jezusa Chrystusa, gdyż On dokończył swego dzieła, jakie Ojciec Mu powierzył i wycierpiał wszystko, co miał wycierpieć. O jaki zatem niedostatek chodzi? Gdy sięgniemy do proroctw Starego Testamentu, znajdziemy odniesienia do cierpień Mesjasza, Chrystusa, które nie wypełniły się w Jezusie. Znajdujemy całkiem sporo proroczych stwierdzeń, których żadną miarą nie da się zastosować do Jezusa.

Gdy Zbawiciel zakończył swą ziemską wędrówkę śmiercią na krzyżu, pozostała pewna część cierpień Chrystusowych. Jak to możliwe? Proroctwa Starego Testamentu zapowiadały nie tylko to, co Jezus miał uczynić, ale też Chrystus — Jezus i członkowie Jego Ciała. Jezus wiernie wypełnił to, co On jako jednostka miał wycierpieć; wytrwał w tym, w czym miał wytrwać; nie brakowało zupełnie niczego. Natomiast brakowało czegoś, co prorocy napisali odnośnie cierpień Chrystusa i to jest owa część, którą Kościół, Ciało Chrystusowe ma dozwolone wypełnić, aby ostatecznie jego członkowie mogli być uwielbieni razem z Nim. Widzimy więc, że to słowo „Chrystus” ma przepiękne znaczenie.

Popatrzmy na to z innego punktu widzenia. W Starym Testamencie znajdujemy różne postaci symbolizujące Chrystusa. Są to: Józef, Mojżesz, Aaron i Dawid — wszyscy byli obrazem na Chrystusa. Myśl tę podzielają chrześcijanie wszystkich ugrupowań. Nie napotkaliśmy żadnego komentarza — czy to metodystów lub prezbiterian, baptystów czy luteranów — żeby nie prezentował poglądu, iż Aaron obrazował Chrystusa. Zwróćmy uwagę na Psalm 133:1-2: „Oto jako rzecz dobra ijako wdzięczna, gdy bracia zgodnie mieszkają. Jest jako olejek najwyborniejszy wylany na głowę, ściekający na brodę, na brodę Aaronowq, ściekający aż i na podołek szat jego” Kim są owi bracia, którzy mają zgodnie mieszkać? To naśladowcy Pana Jezusa. Bracia ci lubią śpiewać: „Połączmy serca wraz, (...) bo miłość bratnia wzmacnia nas” [HoD, PBT 23]. Stwierdzamy, że zgody nie ma nigdzie indziej, jak tylko pomiędzy owymi naśladowcami Pana Jezusa. Pomiędzy nimi zawsze panuje zgoda. Nie zawsze była ona widoczna ze względu na ich otoczenie. Panowała jedność między Marcinem Lutrem a Johnem Wesley”em, nawet jeśli dzieliły ich setki lat. Ich życiowe okoliczności były odmienne, ale gdy czytamy o życiu ich obu, przekonujemy się, że posiadali tego samego ducha uwielbienia dla Ojca, jakiego miały dzieci Boże w czasach apostolskich i jakiego dzieci Boże muszą mieć również dzisiaj. To tacy ludzie są braćmi, którzy zgodnie mieszkają.

Jedność to bardzo wyraziste określenie. Istnieje wiele terminów opisujących relacje, ale żaden nie jest tak mocny w wymowie. Czasem używamy pojęć: „jednolitość „harmonii lub „współpraca”, ale „jedność” jest silniejsza niż tamte. Można by mieć oddział wojska maszerujący drogą, ubrany w takie same mundury, kroczący w jednakowym rytmie, tak samo trzymający swoje karabiny i znakomicie prezentujący jednolitość, ale niekoniecznie będący w jedności. Może jakiś żołnierz z szeregu tak bardzo nienawidzi maszerującego obok niego kamrata, że najchętniej by go zastrzelił, gdyby miał okazję. Oto zespół muzyczny — wszyscy grają to samo, każdy wykonuje swoją partię w odpowiednim czasie, tworząc wspaniale brzmiącą harmonię! Ale to nie jest jedność. Możliwe, że gdybyśmy to mogli wiedzieć, okazałoby się, że jeden z muzyków pragnie skończyć granie, żeby iść do baru i napić się whisky, gdy tymczasem innemu spieszno jest do końca, bo chciałby iść do domu i czytać Biblię.

Nie ma zbytniej jednolitości pośród członków ludzkiego ciała, ale wszystkie znajdują się w doskonałej harmonii, działając razem aż do samego końca. Podobnie jest w Ciele Chrystusowym. Istnieje tam jedność, która łączy wszystkich, jak nie łączy nic na tej ziemi i do takiej jedności nawiązuje psalmista, gdy stwierdza: „Oto jako rzecz dobra i jako wdzięczna, gdy bracia zgodnie mieszkają. Jest jako olejek najwyborniejszy wylany na głowę, ściekający na brodę [i dla pewności, żeby nie ominąć istotnego punktu, dodaje, że ścieka aż na brodę], na brodę Aaronowq, ściekający aż i na podołek szat jego” Aaron jest obrazem tych wszystkich braterstwa, którzy zgodnie mieszkają. Nie jest on obrazem Jezusa, lecz tych braterstwa, którzy mieszkają razem w jedności.

Zapytacie: >>Gdzie w tym obrazie widzisz Chrystusa?<<. Gdy olej został wylany na Aarona, wylany był na jego głowę. Obrazowało to akt, jaki dokonał się w Jordanie, gdy duch święty zstąpił na Jezusa, który miał być głową Ciała Chrystusa. W ciągu trzech i pół roku duch spływał po głowie, naszym Odkupicielu. Czas, gdy olej świętego pomazania ściekał po brodzie Aarona, przedstawia okres od Kalwarii do Pięćdziesiątnicy. Wpływ ducha świętego był ukryty. Kiedy olej spłynął po brodzie na szyję, obrazowało to manifestację ducha w dniu Zielonych Swiątek. Spływał dalej po członkach Ciała przez tysiąc dziewięćset lat i będzie to trwało, aż dosięgnie podołka, czyli ostatnich członków. Wtedy nadejdzie czas wylania ducha na wszelkie ciało.

Zasugerowane jest to w następnym wersecie, który głosi, że po tym, jak olej dosięgnął podołka, stał się jak rosa Hermonu, jak rosa, która zstępuje na góry Syjonu, albowiem tam daje Pan błogosławieństwo i żywot aż na wieki. Gdy olej dosięgnie podołka szat, zacznie ściekać na ziemię (ludzkość) jak wspaniała, pachnąca rosa. Po krótkiej przerwie ucisku ów święty wpływ zacznie być wylewany na wszelkie ciało i dla tych, którzy skorzystają ze sposobności, będzie to oznaczać życie aż na wieki.

Meichisedek również był obrazem na Chrystusa, Głowę i Ciało, będąc i królem, i kapłanem. W 1 Piotra 2:9 Apostoł mówi: „Jesteście królewskim kapłaństwem” Przyznajemy, że nie ma w Biblii innego obrazu na królewskie kapłaństwo oprócz Meichisedeka i że obraz ten dany był po to, żebyśmy mogli uzyskać lepsze pojęcie Chrystusa, nie tylko Jezusa jako jednostkowego Chrystusa, ale idei zbiorowego Chrystusa, złożonego z wielu członków, aby służył jako Król i Kapłan.

Czasem myślę, że to właśnie skłoniło Jana Chrzciciela do pytania, jakie przesłał Jezusowi z więzienia. On wiedział, że Jezus był właśnie tym Jedynym, którego obiecał Bóg. Widział ducha świętego, który zstąpił w postaci gołębicy i słyszał głos z nieba poświadczający ten fakt. Posiadał bezwarunkową ufność i wiarę w Jezusa, a mimo to posłał uczniów z zapytaniem: „Czy Ty jesteś tym, który ma przyjść, czy też mamy oczekiwać innego?” [Mat. 11:3 NB]. Czy z tego wynika, że wiara Jana była chwiejna? Myślimy, że nie. Jak można to więc rozumieć? Po tym, jak Jan został wtrącony do więzienia, zaczął rozmyślać o proroczych stwierdzeniach dotyczących Chrystusa i zauważać, że jest jakaś mnogość związana z Chrystusem; dziwił się, jak to może być. Czy było więcej Chrystusów niż jeden? Z niektórych miejsc Pism Swiętego wynikało, jakoby było ich więcej niż jeden, dlatego posłał on do Jezusa, by spytać: „Czy Ty jesteś tym, który ma przyjść, czy też mamy oczekiwać innego?” W tamtym czasie Jezus nie próbował tego w pełni wyjaśniać, gdyż było niemożliwe, żeby Jan pojął tę sprawę. Podchodził on do tej kwestii bardzo prosto. Osobiście nie uważam, że po stronie Jana wystąpiło jakiekolwiek zachwianie wiary.

Czytamy w Piśmie Swiętym, że Jego imię będzie napisane na Jego naśladowcach. Jego imię to Chrystus i ich imię również będzie Chrystus. Jeśli Jezus, Głowa, jest Chrystusem, Ciało również będzie Chrystusem. Przypuśćmy, że zostaniemy zapytani: >>Kim jest tamten człowiek?<<. Ktoś odpowie:

>>Jego głowa to John Smith, ale jego ciało to Wiliam Jones<<. Jeśli głowa to John Smith, to ciało również. Jeśli Oblubieniec jest Chrystusem, to Oblubienica także będzie Chrystusem.

Ale, zapyta ktoś, czy nie jest to umniejszeniem dla Chrystusa głosić, że Jezus nie będzie Chrystusem sam, lecz że ma być Chrystus jako zbiorowość? Nie, jest dokładnie odwrotnie. Im wyżej może On wydźwignąć swoich naśladowców, tym wspanialsze rezultaty mogą oni dzięki Niemu osiągnąć, tym znamienitsze będą moc i wpływ Jego działalności. Wydaje się dziwne, że tak wielu ma takie małe zaufanie do mocy Jezusowej ofiary, nie widząc, że jest ona wystarczająca, by dokonać wywyższenia Kościoła.

Wiele rzeczy, które głosili prorocy odnośnie tego, co zrobi Chrystus, nie zostało uczynionych, gdyż Chrystus nie przyszedł w pełni. Są to sprawy, które czekają na owego wielkiego, zbiorowego Chrystusa, tego Chrystusa, którego Głową jest Jezus. Znajdujemy w Starym Testamencie stwierdzenia, które nie mają zastosowania do Pana Jezusa, lecz mówią o Chrystusie. Gdyby tak nie było, wówczas w myśl Biblii Pan Jezus byłby grzesznikiem. Mamy tego przykład w Psalmie 69. To, że psalm ten odnosi się do Niego, jasno wynika z wersetu 22, gdzie czytamy: „Dodali żółci do pokarmu mego, a w pragnieniu moim napoili mnie octem” [Psalm 69:22 NB]. Wiemy, że wypełniło się to na naszym Odkupicielu. Ten sam prorok stwierdza w wersecie szóstym: „Boże, Ty znasz moją głupotę i występki moje nie są zakryte przed Tobą” [Psalm 69:6 BT]. Czy Jezus miał jakieś grzechy lub głupotę? Ja mówię: Nie! On był święty, niewinny, niepokalany i odłączony od grzeszników.

A jednak tutaj Chrystus ma jakąś głupotę i wyznaje grzech. Jak możemy to ocenić? Wiele z takich proroczych wypowiedzi stanowi przedmiot znacznego zakłopotania u ludzi, których teraz często się spotyka. Było to prawdziwe stwierdzenie o Chrystusie, ale nie o tym jednostkowym Chrystusie.

Dla zobrazowania tego załóżmy, że widzę człowieka idącego ulicą i opowiadam wam o tym. Mówię: >>Spotkałem pana takiego a takiego. Tak dobrze wyglądał. Wydawał się promieniować jakąś taką piękną barwą, wyglądał świeżo, nie tak jak kiedyś. Miał na sobie ładny, jasny surdut i parę nowiutkich jasnobrązowych butów<<. Mówiłem o kimś, ale określenia te dotyczyły różnych części tego człowieka. Gdy mówiłem o pięknej barwie, nie miałem na myśli jego butów, lecz jego twarz. Gdy mówiłem o jasnobrązowych butach, nie myślałem, że ma je na uszach, lecz na stopach. Wszystko odnosiło się do tego człowieka, tylko że do różnych jego członów. Tak jest i w przypadku proroczego zapisu o Chrystusie. Gdy prorok mówi o żółci i occie, odnosi się do Jezusa, gdy zaś nawiązuje do głupoty i występków, ma na myśli członków Ciała, a nie Głowę.

Również we fragmencie, który obraliśmy jako nasz tekst, widzimy, że wspomniane tam „dokładne poznanie” odnosi się do tego zbiorowego Chrystusa. Gdy czytamy: „Wysławiam cię dlatego, że się zdumiewam strasznym i dziwnym sprawom twoim” uznajemy, że żadna klasa nie potrafi tak wysławiać Boga, jak czynił to Jezus i ci, którzy Go naśladują. Chwalić nie tylko ustami w niedzielę, ale swymi słowami, broszurami, całym swym jestestwem we wszystkich szczegółach swego życia. „Wysławiam cię” stało się ich odczuciem od chwili, gdy Jezus wszedł do wód Jordanu, i trwa aż dotąd. Idea bycia cudownie stworzonym odnosi się do tego wspaniałego Ciała Chrystusa. Troski, prześladowania i trudy, przez jakie przechodzą, niezrozumienie, jakie muszą znosić — jakże zdumiewająca jest droga rozwoju tego nowego człowieka! Jak wspaniale Bóg kieruje wszystkimi sprawami, jak cudownie sprawił, by, biorąc pod uwagę owe grono, chwalił Go gniew człowieka! Jak cudownie wykorzystał nawet katastrofalne wierzenia do tego, by wspomogły członków tego Ciała Chrystusa! „Zdumiewam się strasznym i dziwnym sprawom twoim, a dusza moja zna je wybornie”

„Nie zataiła się żadna kość moja przed tobą, chociażem był uczyniony w skrytości, i misternie złożony w niskościach ziemi” Dzieło tworzenia tego nowego człowieka postępuje od dziewiętnastu stuleci, ale w ukryciu. Świat dowiaduje się o wielkich wydarzeniach historycznych, o sprawach politycznych i finansowych; wie o wspaniałym postępie w dziedzinie nauki i rolnictwa, o zjawiskach astronomicznych. Nie wie jednak nic o najwspanialszej rzeczy, jaka kiedykolwiek miała miejsce. Są tacy, co zwą się chrześcijanami, a nie wiedzą, że niektórzy są gotowi złożyć swe życie w ofierze, aby uzyskać członkostwo w Ciele Chrystusowym. Większość tych, którzy wyznają imię Odkupiciela, postrzega to jako czystą głupotę. Wierzymy, że każde prawdziwe dziecko Boże w ciągu Wieku Ewangelii miało pewne pojęcie o tej tajemnicy, chociaż wielu nie widzi jej wyraźnie. Przypomina mi się pewien duchowny z Anglii, który przed paroma laty stwierdził, iż zgodnie z Biblią jest coś cudownego w tym związku Chrystusa z Kościołem, ale on nie urnie tego objaśnić.

Natomiast psalmista kontynuuje: „Nie zataiła się żadna kość moja przed tobą, chociażem był uczyniony w skrytości” mając na myśli, że kości oznaczają naśladowców Odkupiciela i że jak dotąd było to zakryte przed światem. „Misternie złożony w niskościach ziemi” Bóg nie uformuje tego wspaniałego Ciała z tych, którzy stoją najwyżej na tej ziemi, spośród królów i książąt, wielkich finansistów, tych bogatych czy liczących się w polityce i wpływowych, lecz z tych, którzy znajdują się w najniższych partiach ziemi — spośród skromnych i biednych, jak oświadcza Apostoł: „Niewielu jest między wami mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu wysokiego rodu” [1 Kor. 1:26 NB], powołanych do współdziedzictwa z Chrystusem. Przekonacie się, że cała ta klasa jest mniej lub bardziej pogardzana i krytykowana; okazywana jest wobec nich nienawiść, jak zapowiedział Odkupiciel: „Nie dziwcie się, bracia, jeżeli was świat nienawidzi”; „mnie wpierw niż was znienawidził” [1 Jana 3:13; Jan 15:18 NB].

„W księgi twoje [zapisane w Barankowej księdze wszystkich członków tego cudownego Ciała] wszystkie członki moje wpisane są, i dni, w których kształtowane były, gdy jeszcze żadnego z nich nie było” Zanim ktoś został zaproszony, aby się stać członkiem tego Ciała, Bóg zaplanował tę klasę w swym wspaniałym planie. Gdy pomyślimy, że i wy, i ja mamy dozwolone, by wejść w skład tego Ciała, stanowi to odświeżenie dla naszych serc. Ufamy, że ta konwencja, jak i wszystkie inne konwencje, które są organizowane, będą mieć swój wkład w przygotowanie nas na nasze miejsce członków tego chwalebnego Ciała.

Convention Report

Chwała

Drugi wykład na temat chwały wygłoszony w Toronto, Ontario, Kanada, 20-27 lipca 1913.

Ponieważ jest to „dzień chwały” [motto dnia konwencji], wybraliśmy fragment ze Słowa Bożego dotyczący tego zagadnienia. Nasz tekst znajduje się w Psalmie 65:2: „Tobie przynależy, o Boże! chwała na Syjonie”:

Myśl wyrażona w tym tekście w języku hebrajskim jest tak szczególna, że nie znamy angielskiego wyrażenia, które by dokładnie uzmysławiało nam ową ideę. Dosłowny tekst hebrajski brzmiałby tak: „Chwała jest cicha dla Ciebie, o Boże, na Syjonie”: Wydaje się, jakoby psalmista chciał powiedzieć:

>>Boże, istnieje wyższy rodzaj chwały niż jakikolwiek nam znany; jest też wyższe stadium chwały, coś znacznie wspanialszego, ale mamy świadomość, że czas na to jeszcze nie nadszedł. Chwała czeka na Ciebie, o Boże, na Syjonie<<.

Uznajemy, że przede wszystkim słowa te odnoszą się do narodu żydowskiego. Wszyscy pamiętamy, że nazwa Syjon dotyczy wzgórza w mieście Jeruzalem, ale w szerszym znaczeniu była używana na określenie ludu żydowskiego. Nie ulega wątpliwości, że nadchodzi czas, gdy ludzie będą chwalić Boga w takiej mierze, jak nigdy dotąd. Mamy przekonanie, że z wyższego, duchowego punktu widzenia Pismo Święte mówi o naśladowcach Jezusa, o Kościele jako o Syjonie. Rozumiemy tym samym, że głębsza myśl zawarta w naszym tekście odnosi się do Kościoła Chrystusowego, do tych, którzy idą śladami Jezusa.

Chwała jest formą wielbienia, sposobem wyrażania czci. Chwała może składać się z uczuć naszych serc lub też słów wypowiadanych przez nasze usta, albo też myśli o tym mogą prowadzić nas do działania, które będzie wyrażeniem chwały.

Są różne rodzaje chwały. Chwała jest jak skala w muzyce, rozpoczynająca się od najniższej nuty i wznosząca coraz wyżej i wyżej, aż w końcu sięgająca nut, które potrafią odtworzyć tylko nieliczne głosy. Tak samo jest z chwałą dla Boga — wzrasta coraz wyżej, aż osiąga poziom, na którym nikt inny jak tylko zastępy niebieskie mogą powtórzyć dźwięki. Chcemy wam wykazać, że do takiej właśnie chwały nawiązuje nasz tekst, ponieważ chwała ta czeka, aż we właściwym u Boga czasie wy i ja będziemy potrafili zabrzmieć taką chwałą, która przewyższy wszystkie inne jej rodzaje.

Uważam, że właściwy sposób sklasyfikowania rozmaitych okresów chwały ma związek z motywami, pragnieniami, duchem, jakie skłaniają do chwały. Chcemy zwrócić uwagę na osiem różnych form chwały. Gdy rozważymy te różnorodne formy chwały, będziemy mieć okazję osądzenia samych siebie i sprawdzenia naszych motywów, przetestowania własnych serc i przekonania się, jak daleko znajdujemy się na tej skali wysławiania.

Pierwszą formę chwały nazwalibyśmy chwałq neutralnq. Jest to taka chwała jak nieprzemyślana pieśń, powtórzona bezmyślnie modlitwa czy formalnie odczytany fragment Pisma Świętego. Ci, którzy wielbią Boga w taki sposób, nie wielbią Go należycie. Pamiętacie, co powiedział Jezus, a zanotował Jan: „Ci, którzy go chwalą, powinni go chwalić w duchu i w prawdzie” (Jan 4:24). Jeśli tylko w sposób formalny wyrażamy coś, co nie jest skłonnością serca, Pan nigdy nie usłyszy takiej chwały. Taka forma wielbienia często się manifestuje na zebraniach dzieci Bożych. Ktoś zostaje poproszony o publiczną modlitwę, ale jego umysł nie jest usposobiony do modlitwy, lecz myśli o zgromadzeniu, martwiąc się, jakie wrażenie wywrze na nich jego modlitwa. W Oklahomie mieliśmy bardzo dobitny tego przykład. Pewien brat mi opowiadał, że w jednym z kościołów siedział obok mężczyzny, który został wezwany do modlitwy. Gdy usiadł, rzekł do tego brata: >>Co o tym sądzisz, czy słyszałeś kiedyś tak piękną modlitwę<<. Jego myśli nie były skupione na Wszechmogącym, lecz na tym, jaki efekt słowa jego mogły wywrzeć na słuchaczach. Jakże często zgromadzenie wykonuje pieśń na chwałę Bogu, gdy tymczasem niektórzy zborownicy wcale nie myślą o Bogu i nie zastanawiają się nad słowami. Takie wielbienie jest nie do przyjęcia. Czasami spotykamy się z tym przy stole. Ktoś dziękuje za posiłek, a jak zaczyna jeść, zaraz narzeka, że masło jest nieświeże albo mięso za twarde. Obawiamy się, że w większości przypadków chwała dla Boga przybiera tę pierwszą formę, która w Jego oczach w ogóle nie jest chwałą. Jest udawaniem. Ufam, że wszyscy mogą zajrzeć do swoich serc i powiedzieć: >>Wiem, że wykraczam poza ten punkt<<.

Przejdźmy do drugiego rodzaju chwały — chwały samolubnej. To wprawdzie szczera chwała, z głębi serca, ale samolubna. Jest to chwała oddawana jedynie za rzeczy natury materialnej — za jako takie zdrowie, za powodzenie w interesach, za miłość innych, za to, że mamy dobre otoczenie i ładny dom, gdy tymczasem inni są w strapieniu i niedostatku i mogą sobie zaledwie kupić tyle odzieży, żeby się nie wstydzić pokazać na publicznym zebraniu. Jest to pragnienie wielbienia Boga za Jego błogosławieństwa, ale to samolubny rodzaj chwały. Bardzo możliwe, że ludzie tego pokroju będą tak bardzo zajęci swoimi sprawami, że całkowicie zapomną o modlitwie do Boga. Ich chwała dotyczy jedynie materialnych rzeczy, jakimi Bóg ich pobłogosławił. Myślę, że się zgadzamy, iż w przypadku większości z nas wielbienie Boga miało na początku taki właśnie samolubny charakter.

Doprowadza nas to do trzeciego punktu — chwały doceniaj qcej. Gdy mówimy, że coś doceniamy, oznacza to, że dostaliśmy jakiś dar i zaczynamy doceniać dawcę; zaczynamy cenić usposobienie serca osoby, od której pochodzi dar. Jeśli zatem dostrzegamy doczesne błogosławieństwa, pamiętamy, że każdy dobry i doskonały dar pochodzi z góry, od Ojca, u którego nie ma odmiany ani zaćmienia na wstecz się wracającego [Jak. 1:17]. Gdy sobie uzmysłowimy wszystkie nasze błogosławieństwa, myślimy, jak wspaniały musi być Bóg, który te błogosławieństwa zesłał. Myślimy sobie, że ów dawca musi być lepszy niż najlepsze rzeczy, jakie dał. Uważam, że Stwórca musi przewyższać najlepszą rzecz, jaką stworzył. Co do tego jesteśmy przekonani: Skoro rzeczy są dobre, to jak dobry musi być Ten, który je nam dał; jak wielka musi być mądrość Tego, który tak mądrze ułożył sprawy wszechświata; jak wielki musi być On Sam, który zawiesił gwiazdy na niebie oraz umieścił Słońce i Księżyc na swoich miejscach. Chociaż człowiek robi, co może, żeby działały różne rozwiązania w ruchu kolejowym, jego wysiłki przeważnie kończą się niepowodzeniem. Na tablicy dworcowej czytamy: >>Pociąg 6, godzina i 20 minut spóźnienia; pociąg 3, 30 minut spóźnienia<<. Tak działają ludzkie metody, ale inaczej jest u Boga. Wyobraźcie sobie, że dostalibyśmy ze wschodu telegram z informacją, o ile później Słońce jutro wzejdzie albo że nie wstanie aż do pory obiadowej. Gdy sobie uświadamiamy, jak ściśle Bóg dba o plan we wszechświecie, nie pozostaje nam nic innego, jak tylko Go cenić. Jak bardzo nasze serca lgną do Boga! Nie tylko wielbimy Go samolubnie za otrzymane rzeczy oraz Jego jako dawcę, ale wielbimy Go za Jego mądrość, moc i dobroć.

Chwała doceniająca prowadzi do chwały wyprzedzaj qcej. Innymi słowy, jest to chwała, która przewiduje. Wielbi ona Boga za rzeczy niezauważane albo otrzymywane bez świadomości, że pochodzą od Boga. Jeśli posiadamy właściwą ocenę naszego Niebieskiego Ojca i Jego dobroci, to w sposób naturalny doprowadzi nas to tego stopnia chwały Mówimy: >>Jeśli Bóg był tak dobry, żeby tak nam błogosławić w przeszłości, gdy byliśmy grzesznikami, obcymi i dalekimi od Niego, jeśli obdarzył nas tak wieloma błogosławieństwami, dając nawet swego Syna, aby za nas umarł, jeśli to uczynił dla nas w przeszłości, to co uczyni w przyszłości?<<. Wyobrażamy sobie, jak to będzie, gdy Bóg wyprostuje na ziemi każde nierówne miejsce, poniży to, co jest teraz wywyższone, a wywyższy to, co teraz jest poniżane — gdy w swej Ojcowskiej opatrzności wszystkie rzeczy uczyni nowymi.

Gdy zaczynamy doceniać te wspaniałe rzeczy, jakich dokonał ów wielki Bóg i jakie przeprowadzi On w przyszłości, odsyła nas to do Jego Słowa. Oczekiwanie nie zapewni nam zbyt wiele pociechy i nadziei, jeśli opierać się będziemy tylko na naszej wyobraźni. Nasze wyczekiwanie potrzebuje mocnej podstawy, a znajdujemy ją w tym, co Bóg dał nam w swoim Słowie; udając się więc do Ojcowskiego Słowa, znajdujemy tam bardzo błogosławione rzeczy. Przekonujemy się, że nasze pojęcie o Bożej dobroci, mądrości i miłości znajduje niezbite dowody i potwierdzenie w naukach tej świętej księgi. Zaczynamy widzieć, że przyjdzie czas, w którym ziemia zostanie uczyniona chwalebnym rajem, gdzie nie będzie więcej smutku. Myślimy o obecnym czasie z jego grzechem i zepsuciem i spoglądamy w przyszłość, na czas, gdy nadejdzie Królestwo Boga i Jego wola będzie się działa na ziemi, tak jak dzieje się w niebiosach; na czas, gdyw tym wielkim wszechświecie nie zabrzmi ani jedna nieharmonijna nuta, gdy każde stworzenie w niebie i na ziemi śpiewać będzie pieśń chwały dla Stwórcy, który wszystko czyni dobrze. Gdy z wyprzedzeniem o tym myślimy, o jak bardzo potęguje to naszą chwałę dla Ojca.

Jest jeszcze druga strona. Jak nauczymy się antycypować rzeczy, które nastaną w przyszłości, będziemy przewidywać również te, które zdarzą się tutaj. Sądzę, że wielu spośród Pańskiego ludu nie rozpoznaje tego faktu i dlatego nie udaje im się otrzymywać znacznych błogosławieństw, którymi mogliby się cieszyć. Nic nie dopomoże nam lepiej do zwycięstwa jak myślenie z wyprzedzeniem o tym, co Bóg zamierza dla nas któregoś dnia uczynić; nie tylko w przyszłości, ale już tutaj. Gdy stwierdzasz, że jesteś słaby, nie mów: >>Chciałbym mieć tyle siły co brat ten a ten; chciałbym nie być taki słaby; marzyłbym o takiej pozycji, jaką ma on, ale nie sądzę, że kiedykolwiek ją osiągnę<<. Jest to postępowanie w całkowicie złym kierunku i brak w nim owej wyprzedzającej chwały, o której mówiliśmy. Jeśli zauważacie, że macie skłonność do bycia zniechęconym, udawajcie się codziennie do Pana i dziękujcie Mu, że kiedyś będziecie uwolnieni od tej trudności, a stopniowo zaskoczeni stwierdzicie, że chwaląc Boga za te rzeczy, zyskacie siłę do przezwyciężenia; jak mówi Pismo: „Zawołasz, a ja tobie odpowiem” Nie chodzi o to, żeby Pan zrobił coś w sposób cudowny. Myśl jest następująca:

>>Gdybym uważał, że sam stanę się zwycięzcą, to od razu mogę się poddać. Mam świadomość, że mój Ojciec Niebieski jest tak cudowny w swej mądrości i łasce, że może zrobić ze mnie zwycięzcę; jeśli nie, to nie jest On wszechmogący. Nie mógłby, jeśliby na drodze stała moja wola. Do mnie należy być gotowym i pragnąć, żeby Bóg tego chciał<<.

Przypuśćmy, że czujesz, iż twoją powinnością jest być światłem dla bliźnich, opowiadać im o dobrych rzeczach, jakie znajdują się w Bożym Słowie. Ale już sama myśl o zrobieniu tego prawie całkiem cię przygniata. Nie idź do Pana z przygnębionym sercem i nie mów: >>Ojcze, nie wierzę, że kiedykolwiek się przemogę; nie wierzę, że to jest w ogóle z mojej strony możliwe, by pójść do tych sąsiadów<<. Udaj się do Pana i powiedz: >>Drogi Ojcze Niebieski, jest mi wstyd, że minęło tyle miesięcy, a ja nie miałem odwagi, by zanieść najlepszą wieść na tym świecie do moich bliźnich, ale dziękuję Ci, że to nie potrwa już długo, a będę mógł to uczynić. Jeśli nabiorę odwagi, wiem, że będzie to twoją łaską. Mam nadzieję, że stanie się to już wkrótce i serce moje skacze z radości, gdy pomyślę o czasie, kiedy będą mógł to zrobić<<. Zrobisz to, zanim się zdążysz zorientować.

Myślę, że jest to jedna z najważniejszych kwestii, jeśli chodzi o różnice między Pańskimi kozłami a klasą kozła wypuszczalnego. W „Cieniach Przybytku” widzieliśmy, że cielec przedstawiał samego Pana Jezusa. Po zabiciu cielca przyprowadzano dwa kozły. Większość komentarzy obj aśnia, że one również przedstawiały Pana. My rozumiemy, że dwa kozły przedstawiają dwie klasy chrześcijan. Tak jak owe dwa kozły były następne po cielcu, tak i owe dwie klasy chrześcijan były następne po Panu. Uważamy tak jeszcze z innego powodu. W 3 Mojż. 16:7 mamy powiedziane, że Aaron przyprowadził te dwa kozły i stawił je przed Panem. Słowo [KJV present”] „prezentować” w ogóle nie pojawia się w hebrajskim. Jest tam całkiem inne słowo, które w rzeczywistości oznacza, że Aaron przywiódł dwa kozły i sprawił, że zajęły pozycję przed Panem. Kozły te nie przedstawiały Pana Jezusa. Jego nie trzeba było stawiać przed Panem; On zawsze miał tam swoje stanowisko. Wy i ja potrzebujemy, żeby nas stawiono przed Panem. Nasz wielki Najwyższy Kapłan, Pan Jezus, jest tym, który nas stawia przed Ojcem Niebieskim.

Pamiętacie, iż o tych dwóch kozłach jest powiedziane jako o koźle Pańskim i koźle Azazela. Ten pierwszy był ofiarowany, a drugi był wypuszczany poza obóz, na pustynię. W rzeczywistości oba trafiały za obóz, ale istotna różnica polega na tym, że kozioł Pański znajdował się na pustyni, będąc już martwym; gdy zaś kozioł Azazeła szedł poza obóz, na pustynię, jako żywy Gdy kozioł Pański ciągnięty był przez ostre krzaki, nie czul tego, ponieważ był martwy; nie obawiał się dzikich zwierząt lub myśliwych, gdyż był nieżywy. Ale inaczej było z kozłem Azazela. Gdy był ciągnięty przez ciernie i osty, jakże go to raniło; kiedy w pobliżu zjawiali się myśliwi, był zatrwożony; gdy pojawiały się dzikie zwierzęta, bał się, że rozszarpią go na kawałki. Itak samo istnieją również dwie klasy ludu Pana. Jedna tak jest przepełniona duchem Mistrza, że martwa jest dla spraw tego świata; najważniejszą dla nich kwestią jest to, jak mogą najlepiej uwielbić Boga, jak najlepiej wykonać Jego wolę, jak najlepiej Mu służyć swoim czasem, środkami i zdolnościami. Gdy przychodzi im cierpieć niewielką hańbę, jakąś małą niedogodność czy drobną ofiarę, traktują to tak, jak wyraził się Paweł, mówiąc: „Albowiemeście umarli i żywot wasz skryty jest z Chrystusem w Bogu” [Kol. 3:3]. Przypuśćmy, że człowiek tego pokroju opowiada gorliwie innemu, spotkanemu na ulicy, o swojej wierze i o chwalebnych rzeczach, jakie znalazł w Słowie Bożym. Gdy stara się dopomóc drugiemu, inni, będący w pobliżu, wyśmiewają się i szydzą z jego wiary. Jednak on jest tak szczerze zaangażowany, że nie zauważa tych niemiłych docinek. Nie widzi cierni i jest jak ten martwy kozioł. Inny natomiast, opowiadając bliźniemu o Słowie Bożym, nie jest tak umarły; jak powinien. Gdy zauważy, że dana osoba śmieje się czy drwi, rani to jego uczucia. Gdy zobaczy, że ktoś nadchodzi, boi się, że usłyszy ich rozmowę i odejdzie, żeby go krytykować. Zauważa wszelkie ostre krzaki i cały czas jest w strachu. Należy do tych, o których wspomina Apostoł, że „z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie byli w niewoli” [Hebr. 2:15 NB].

Sam fakt przechodzenia tego typu doświadczeń nie dowodzi, że będziemy w klasie kozła Azazela, ale jeśli nie uczynimy postępu, możemy się w tej klasie znaleźć. Chodzi o to, żeby z wyprzedzeniem przyjmować to, czego Bóg dla nas dokona, nie tylko w przyszłości, ale i tutaj. Postępuj tak samo z twoimi przyjaciółmi i wszystkimi dookoła ciebie. Jeśli okazują nieprzyjemne nastawienie, nie bądź w zamian niemiły. Pomyśl z góry, jaka nastąpi zmiana w tej osobie, gdy będzie mogła rozumować tak jak ty. W ten sposób nasza chwała będzie rosnąć wraz z oczekiwaniem tych chwalebnych rzeczy, jakie nadejdą. Nie czujemy się przygnieceni myślami o tym, co nastanie, lecz przeciwnie — podnosimy nasze głowy i radujemy się, że zbliża się nasze odkupienie, nie tylko w tym wyższym sensie, ale również od wielu słabości i trudności, jakie nękają nas w obecnym czasie.

Przejdziemy teraz do jeszcze innej formy chwały. Nazwiemy ją chwałc uległq. Jesteśmy skłonni do pewnego stopnia posiadać swoją wolę. Często myślę o tym, jak dobrze doznania chrześcijanina oddaje pieśń, którą czasem śpiewamy [HoD 224]:

Wyższa niż najwyższe nieba, Głębsza niż głębiny mórz Zwyciężyła miłość Twoja: >>Już nie ja, lecz tylko Ty<<.

Drodzy przyjaciele, momentem, w którym prawdziwie mogliśmy tak z serca powiedzieć, był moment oddania się Panu. Wtedy rzekliśmy: >>Panie, jestem całkowicie Twój; jestem gotowy być tym, czym Ty chcesz, żebym był, gotowy iść tam, dokąd Ty chcesz, żebym szedł, jak i gotowy na takie doświadczenia, jakich zażądasz, nieważne, czy będą srogie, czy łatwe; Panie, niech się dzieje Twoja woła<<.

Tym razem nasza chwała zawiera w sobie nutę poddania, jakiej nie było w niej wcześniej. To już nie jest tylko wielbienie Boga za wszystkie dobre rzeczy, jakie otrzymaliśmy; nie tylko chwalenie Boga w duchu cenienia Go za Jego wielkość i dobroć; nie jest to chwała jedynie za błogosławieństwa teraźniejsze i przyszłe, lecz wielbienie Go za nasze doświadczenia w próbach i trudnościach. Jest to zastosowanie się do słów Apostoła: „Za wszystko dziękujcie” Nie tylko za przyjemne rzeczy, nie tylko za niektóre, ale za wszystko dziękujcie. Dochodzimy do stanowiska, w którym zdajemy sobie sprawę, że próby są dla nas błogosławieństwem. Nie chodzi o to, żeby chrześcijanin robił głupie rzeczy, aby sprowadzić na siebie próby, działając w duchu fanatyzmu. Jeśli jesteśmy wierni naszym przywilejom, próby przyjdą na nas, a my będziemy się z nich cieszyć, wiedząc, że mają nas one przygotować „do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie” [1 Piotra 1:4 BT].

Przejdziemy do następnego określenia w naszym rozważaniu, a jest nim chwała skupiona. Gdy osiągnęliśmy stan całkowitego podporządkowania się Panu, zaczynamy zauważać, że wszystkie nasze doświadczenia stanowią dla nas lekcję. Zaczynamy we wszystkim dostrzegać Pana; docieramy do miejsca, w którym Ojciec i Syn przesłaniają horyzont naszego jestestwa i zaczynamy tracić z pola widzenia sprawy tego świata, a nasze oczy są skupione na wielkim celu naszych starań i wspaniałym widoku, na który spoglądamy — a jest nim Syn, który był odzwierciedleniem chwały charakteru Ojca. Nie znaczy to, że nie widział swoj ej rodziny czy ją lekceważył. Tak naprawdę, to im dokładniej naśladujemy naszego Odkupiciela, tym bardziej będziemy skłonni pełnić swoje obowiązki względem wszystkich, którzy są wokół nas. Jeśli człowiek jest chrześcijaninem, postrzega sprawy z innego punktu zapatrywania. Uświadamia sobie, że posiada obecnie określoną odpowiedzialność. Teraz jego powinnością jest tak prowadzić dom, żeby było to ku chwale Boga. Jeśli rodzina się na to zgodzi, może będzie on mógł pozostawić dom i zaangażować się aktywnie w dzieło „żniwa Tak czy owak, spoczywa na nim odpowiedzialność w stosunku do jego rodziny, której nie może zlekceważyć. Doszliśmy do punktu, że pragniemy być jak Pan, chcemy Go kopiować i iść Jego śladami.

Myślę, że chrzest dobrze to ilustruje. Gdy nadchodzi czas, osoba chrzczona oddaje się w ręce tego, który ją zanurzy w wodzie; oddajemy się w ręce Pana, aby zostać pogrzebanymi dla spraw tego świata. Ten sam, który zanurza, również podnosi daną osobę; Pan jest tym, który nas grzebie i On wzbudzi nas do nowości żywota, a później, w szerszym sensie, wzbudzi nas

zmartwychwstaniu. Osoba zanurzana traci z oczu wszystko, z wyjątkiem tego, kto ją chrzci; tak samo, gdy oddajemy się w ręce Pana, widzimy tylko Jego we wszystkich naszych doświadczeniach, wszędzie, w każdej sprawie codziennego życia, a On nas ćwiczy i prowadzi tak, jak uważa za najlepsze. Wielbimy Go, jako że cała nasza chwała koncentruje się na Nim. Nie chcemy robić niczego, co nie przysparzałoby chwały Bogu. Nie tylko pragniemy odwracać się od rzeczy, które Go nie wielbią, ale staramy się prowadzić swój dom ku Jego chwale i ku Jego chwale kierujemy swoimi sprawami, robiąc wszystko w taki sposób, by Go uczcić.

Jest jeszcze jedna forma chwały, a możemy ją nazwać chwałq doskonałq. To prawda, nie możemy osiągnąć osobistej doskonałości, ale możemy osiągnąć stan, w którym nasza chwała będzie doskonała. Nie w sensie rzeczywistej doskonałości, lecz doskonała w zamierzeniu, w pragnieniu. Dochodzimy do punktu, że będziemy umieli kochać naszych nieprzyjaciół, modlić się za tych, którzy nam złość wyrządzają i prześladują nas, abyśmy byli synami Ojca naszego, który jest w niebiesiech. Bo On to czyni, że słońce Jego świeci dla złych i dla dobrych, i deszcz spuszcza na sprawiedliwych i na niesprawiedliwych [Mat. 5:44-45]. Drodzy przyjaciele, gdy coraz więcej zastanawiamy się nad naszym Ojcem Niebieskim, widząc Jego charakter, Jego ducha, zaczynamy dostrzegać, że duch ten i w nas się rozwija. Skoro On jest dobry dla niewdzięcznych, to jeśli ludzie nas potraktują niegrzecznie, nie zrodzi się w naszych sercach niechęć przeciwko nim, lecz pragnienie błogosławieństwa dla nich; jeśli ktoś nas skrzywdzi, będziemy się starali mu pomóc w takim stopniu, w jakim on chciał wyrządzić krzywdę nam. Myślę, że to dlatego kontynuując, Jezus dodaje: „Bądźcież wy tedy doskonałymi, jako i Ojciec wasz, który jest w niebiesiech, doskonały jest” [w. 48]. Nie znaczy to, że wy czy ja musimy być doskonali we wszystkich detalach naszego życia, że nigdy nie wolno nam popełnić błędu, ale że z pewnego punktu widzenia, posiadając takiego ducha czy takie pragnienia, jakie posiada nasz Ojciec Niebieski, mamy ducha doskonałej chwały dla Niego; osiągając nie tylko chwałę, która mówi: >Drogi Ojcze Niebieski, doceniam Twojego ducha; miłuję to usposobienie, które Tobą rządzi, żeby pomimo tego, iż byliśmy grzesznikami, posłać swego drogiego Syna, aby umarł za niepobożnych<<, ale uzyskując stan, w którym będziemy Go wielbić poprzez rozwijanie tego samego usposobienia w nas samych, poprzez usiłowanie odwzorowania Jego ducha w naszym życiu.

Jest jednak jeszcze wyższy stopień chwały, którą nazywamy chwałq duchowq. Zapytacie: >>Czy możemy oddawać Bogu duchową chwałę tutaj, w ciele?<<. Jeśli w pełni podporządkowaliśmy siebie pod Bożą wolę i zostaliśmy spłodzeni z Jego ducha, nastąpiła zmiana natury. Przejawiamy nowe uczucia, nowe ambicje, nowe aspiracje, choć w ludzkim ciele. To tak jak z ludźmi zanurzonymi w wodzie. Wynurzają się oni w mokrych ubraniach. Jeszcze parę chwil wcześniej ich ubranie było w porządku, ale po zanurzeniu go w wodzie staje się niewygodne, tak że osoby te spieszą, by się z niego wydostać i włożyć jakieś suche rzeczy. Tak samo my — gdy oddajemy się w ręce Pana, żeby ochrzcił nas aż na śmierć, czujemy się dobrze, jakbyśmy mieli na sobie suchą odzież. Może życzymy sobie, żeby ubranie (ciało) było nieco zdrowsze; żeby żołądek był nieco silniejszy albo słuch nieco lepszy, ale zasadniczo jesteśmy zadowoleni. Jednak po uczynieniu poświęcenia nie czujemy się już dobrze w tym ciele, nie czujemy się jak w domu. Apostoł mówi o wyjściu z ciała i pójściu na mieszkanie do Pana. Tęsknimy za tą przemianą; tęsknimy za nowym, lepszym ciałem. Tęsknimy za suchym ubraniem i jak jest powiedziane, „wzdychamy, domem naszym, który jest z nieba, żądając być przyobleczeni” [2 Kor. 5:21].

W prawdziwym chrześcijaninie zapoczątkowała się nowa natura i dlatego Apostoł mówi o istocie posiadającej duchowy zmysł. Inny duch pojawia się w waszych pragnieniach, w waszych modlitwach — wcześniej go tam nie było. I wy, i ja mamy nadzieję, że któregoś dnia będziemy duchowymi istotami. Jeśli przemiana nie rozpocznie się tutaj, jeśli nie rozwiniecie tego duchowego zmysłu, nie otrzymacie duchowego ciała. A duchowy zmysł prowadzi do duchowego ciała.

A teraz przejdziemy do chwały czekaj qcej na Boga na Syjonie. Chwała, jaka czeka na Boga na Syjonie, to Boża chwała. Nie w takim sensie, że jest to chwała dla Boskiego Stworzyciela, lecz chwała, którą oddają Panu Bogu boskie istoty. Czy to możliwe, że będą w niebie jakieś inne duchowe istoty prócz naszego Niebiańskiego Ojca? W 2 Piotra 1:4 czytamy: „Przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury” (NB). Tłumaczenie bardzo wielkie” [BG] nie byłoby, moim zdaniem, zbyt poprawne, ponieważ grecki przymiotnik znajduje się w stopniu najwyższym i oznacza „największe” Wynika z tego, że owi naśladowcy Pana Jezusa mają otrzymać coś więcej niż doskonałe ludzkie ciała, więcej niż doskonałość anielską, choć byłoby to już bardzo wspaniałe; nie mają być doskonałymi cherubinami czy serafinami, ale tak jak Pan Jezus został wzbudzony do chwały daleko wyższej, niż posiadają aniołowie, księstwa i moce, wyższej, niż ma każde stworzenia na niebie i na ziemi — tak też, oświadcza Apostoł, gdy On się objawi, my będziemy do Niego podobni i ujrzymy Go takim, jakim jest [1 Jana 3:2]. Apostoł Paweł również zapowiada, że będą oni współdziedzicami z Nim, jeśli z Nim cierpią. Trudno byłoby w to uwierzyć; nie przypuszczalibyśmy, że jest to możliwe, gdyby na ten temat nie było tak wiele w Biblii.

Rozumiemy, że ostatecznie miliony spośród ludzkiej rodziny zostaną podniesione na poziom ludzkiej doskonałości, a dziesiątki tysięcy z klasy „wielkiego ludu” będą zbawione i znajdą się na poziomie anielskim. Ale Biblia zapewnia, że „malutkie stadko” zostanie wywyższone aż do poziomu, który zajmują tylko Bóg i Pan Jezus. Oznacza to, że znajdą się oni na stanowisku, które umożliwia większą wiedzę o wszechświecie, niż mają inni, oraz wielbienie Boga za to; zobaczą więcej i będą bardziej wielbić Boga niż ktokolwiek inny, jak też będą mieć taką naturę, która przysposobi ich do większego chwalenia Boga, niż będą to mogli uczynić wszyscy pozostali. Człowiek zdolny jest robić takie rzeczy, jakich nie potrafi robić pies, dlatego, że znajduje się on na wyższym poziomie. W jakimś sensie pies również może chwalić Boga, ale o ileż lepiej potrafi to uczynić człowiek. O ileż lepiej niż człowiek umieją chwalić Boga aniołowie; cherubini potrafią lepiej oddawać Bogu chwałę niż aniołowie, natomiast Pan Jezus i Jego wierni będą stać jeszcze wyżej niż oni, jeśli chodzi o zdolność wielbienia Boga. To jest ta chwała, która czeka na Boga na Syjonie.

Dzisiaj jesteśmy tak ograniczeni, że nie możemy tak chwalić Boga, jak byśmy chcieli. Nasze codzienne troski i konieczność zapewniania odpoczynku ciału pozostawiają nam zaledwie kilka godzin, w których możemy Go wielbić. Gdy się jednak znajdziemy już tam, nie będziemy musieli odpoczywać i będziemy Go mogli chwalić przez dwadzieścia cztery godziny każdego dnia. Nie będzie żadnych ograniczeń dla naszych sił czy możliwości ani dla niczego, co niezbędne jest dla takiego wielbienia Boga, jakiego nigdy nie mógł okazać nikt, z wyjątkiem tych, co znajdą się w tej klasie.

Chciałbym obecnie być na tyle wierny, żebym wówczas, gdy chwała taka zostanie okazana, mógł znaleźć się pośród tych, którzy będą wyrażać tę chwałę czekającą na Boga na Syjonie.

Convention Report

Zabawa w Królestwo

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Toronto, Ontario, Kanada, 20-27 lipca 1913.

Werset na dzisiejszy poranek to słowa naszego Zbawiciela zapisane w Mat. 18:3: „Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios” (NB).

Uważam, drodzy przyjaciele, że Królestwo naszego Ojca jest bardzo, bardzo stare. Był czas, gdy Bóg nie miał królestwa. Bóg był Panem wszechświata, ale nie było istoty, która mogłaby Go szanować jako podwładna królowi. Gdy Ojciec stworzył swoje pierwsze stworzenie, stworzył swoje Królestwo. Pierwszym stworzeniem, pierwszym wiernym podwładnym Boga był nasz drogi Odkupiciel. Każde dodatkowe stworzenie oznaczało dodatek do Boskiego Królestwa; każda istota powołana do życia stanowiła nowego poddanego, który miałby poważać swego wielkiego Władcę. Gdy Bóg stworzył naszą Ziemię, była ona częścią Jego Królestwa. Gdy uczynił człowieka i umieścił go na Ziemi, było to dodatkiem do Jego wielkiego zastępu poddanych.

Zgodnie z Ps. 145:13 rozumiemy, że „Królestwo twoje jest królestwo wszystkich wieków, a panowanie twoje nie ustaje nad wszystkimi narodami”. Od dnia stworzenia owego pierwszego wspaniałego Jedynego, przez tysiące lat, aż do stworzenia człowieka, nie było po stronie poddanych żadnego aktu buntu w Boskim uniwersalnym dominium. Gdy jednak Szatan podjął ideę grzechu, a następnie podsunął pokusę matce Ewie, wówczas z chwilą usłuchania kusiciela zapanował bunt w Bożym Królestwie. Niektórzy z podwładnych obrócili się przeciwko swemu chwalebnemu i wspaniałemu Królowi. Wiemy, z jaką łatwością nasz Ojciec Niebieski mógł stłumić tego powstańczego ducha już na samym początku. Jesteśmy pewni, że mógł całkowicie wymazać zło, zanim Szatan skusił naszych pierwszych rodziców, ale dla pewnej dobrej i mądrej przyczyny zezwolił na trwanie rebelii. Bóg zarządził po prostu blokadę wszystkich portów niebieskich w stronę ziemi; poddał naszą ziemię kwarantannie i ograniczył Szatana, jak oznajmione jest w Izaj. 14:12: „Jakoż to, żeś spadł z nieba, o jutrzenko! która wschodzisz rano? powabnyś aż na ziemię, któryś wątlił narody!”. Szatan został pozbawiony przywileju, jaki posiadał wcześniej, czyli przechadzania się po innych częściach wielkiego Boskiego uniwersum, jak wciąż mogą to robić święci aniołowie.

Widzimy, że Szatan, uzurpator, jest bogiem tej ziemi. Znamy niektóre przerażające strony jego panowania i złe skutki jego niegodziwej władzy. Ale nie zawsze tak będzie; któregoś dnia Bóg zamierza odzyskać ziemię jako część swego Królestwa i człowieka przywróconego do grona Jego błogosławionych poddanych.

W ciągu ostatnich dziewiętnastu stuleci Bóg wybierał klasę, która wraz z Jezusem ma stanowić klasę specjalnych przedstawicieli i „narzędzi” do ustanowienia w odpowiednim czasie Królestwa. Mają oni być wielkimi rządcami w tym wspanialym Królestwie. Pamiętamy, że była to jedna z najbardziej inspirujących idei dla naśladowców Jezusa, jak czytamy w 2 Tym. 2:11-12: „Jeśli cierpimy, z nim też królować będziemy”: Zbawiciel powiedział, jak czytamy w Obj. 3:21, że „kto zwycięży, dam mu siedzieć z sobą na stolicy mojej, jakom i ja zwyciężył i usiadłem z Ojcem moim na stolicy jego”: I znowu w Obj. 20:4 — „I ożyli, i królowali z Chrystusem tysiąc lat”:

Teraz, drodzy przyjaciele, wy i ja jesteśmy między tymi, którzy zostali zaproszeni do współdziedzictwa w tym Królestwie i chcemy być w Królestwie. W popularnym znaczeniu termin „królestwo” określa terytorium ze wszystkimi poddanymi, ale również panowanie arystokracji, lecz w bardziej właściwym sensie „królestwo” nie wiąże się z podwładnymi ani z obszarem, tylko z tymi, którzy zajmują autorytatywną pozycję, kierując sprawami rządu. W wyższym znaczeniu tego pojęcia, Chrystus i Kościół będą w Królestwie, żeby panować nad światem i mu błogosławić. W drugorzędnym znaczeniu moglibyśmy powiedzieć, że ci, którzy będą książętami na ziemi, mogą być zaliczeni do Królestwa, a ostatecznie wszyscy, którzy zechcą dojść do harmonii z Panem, będą w Królestwie.

W Słowie Bożym znajdujemy wiele sugestii dotyczących oczekiwań z mojej i waszej strony, jeśli mamy kiedyś należeć do tej królewskiej klasy i uczestniczyć z Jezusem w rozsiewaniu błogosławieństw, jakich Bóg zamierza udzielić światu. Nasz tekst pozwala nam nieco zrozumieć, co jest od nas wymagane. „Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios:”

Podobieństwo do dzieci przywołuje na myśl przede wszystkim pokorę. Jest to bardzo ważne, bo ani wy, ani ja nigdy nie dostaniemy miejsca w Królestwie, jeśli nie rozwiniemy tej łaski pokory. „Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje” [1 Piotra 5:5]. „Kto się poniża, wywyższony będzie” [Łuk. 14:11]. „Uniżajcież się tedy pod mocną ręką Bożą, aby was wywyższył czasu swego” [1 Piotra 2:6]. Nie możemy mieć udziału w Królestwie, dopóki nie staniemy się podobni do dzieci pod względem pokory.

Na drugim miejscu postawilibyśmy w dziecku ufność. Zwróćcie uwagę na stopień ufności, jaką dziecko pokłada w ojcu czy matce. Dopóki nie rozwiniemy w sobie takiego zaufania do Pana, które opiera się na Nim i na Jego Słowie, nie możemy być w Królestwie.

Można by też wziąć pod uwagę niewinność małego dziecka. W swoim sercu dziecko nie ma złych zamiarów. Gdy dziecku przytrafi się sprzeczka, jak łatwo urnie się pogodzić i nie chowa urazy. My też musimy posiadać takie usposobienie, jeśli mamy być w Królestwie.

Jest pewna bardzo ważna kwestia związana z tym tematem i chciałbym, żebyście pomyśleli nad nią tego ranka. Jedną z właściwości dziecka jest jego zamiłowanie do zabawy Jak wiele zabawa znaczy dla jego małego serca. Małe dziewczynki bawią się w prowadzenie domu. Przytulają swe małe niemowlęce lalki tak czule, jak prawdziwa matka tuli własne dziecko. Mali chłopcy bawią się w kaznodzieję. Stają na krześle i wygłaszają kazanie do widowni na niby. Drodzy przyjaciele, dopóki nie staniecie się jak dzieci w bawieniu się w Królestwo, nigdy się w Królestwie Niebios nie znajdziecie.

Wiem, że myślicie, iż jest to dość mocne wyrażenie. Zapytacie: >>Czy nie robisz sobie żartów z Królestwa; traktujesz je jak coś błahego, naigrywasz się z niego?<<. Nie, w tym by nie było podobieństwa do zachowań dzieci. Dziecko nie traktuje swej zabawy pobłażliwie. Traktuje ją niezwykle poważnie. Wiele małych dziewczynek z większym przejęciem troszczy się o swoje dzieci-lalki, niż niektóre matki o swoje prawdziwe niemowlęta. Małe dziecko odgrywa różne role, co w późniejszym życiu pomaga mu uczestniczyć w autentycznych zadaniach. Wy i ja oczekujemy udziału w Królestwie i już teraz musimy się w nie bawić; chcemy pokazać, że nasze serca są naprawdę przejęte tą sprawą. Mamy na ten temat słowo Pańskie w 1 Kor. 6. Apostoł zwraca uwagę na fakt, że jeden brat miał zamiar sądzić się z drugim bratem. Wyraża zdumienie, mówiąc: >>Czy nie wiecie, że święci będą sędziami tego świata? A jeśli świat ma być przez was sądzony, to czyż nie powinniście być zdolni do tego, by wyrokować w tak błahych sprawach i uregulować niektóre z tych nieporozumień? Dlaczego nawet najbardziej niepozorny brat w zborze nie miałby sobie poradzić z tego typu sprawami?<<. Tę samą myśl przedstawił apostoł Paweł w Hebr. 6:4-5 (NB): „Jest bowiem rzeczą niemożliwą, żeby tych, którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego, i zakosztowali Słowa Bożego, że jest dobre, oraz cudownych mocy wieku przyszłego, gdy odpadli, powtórnie odnowić i przywieść do pokuty” Odnosząc się do stwierdzenia:

„zakosztowali (...) mocy wieku przyszłego”, zwracamy uwagę, że po grecku zamiast „świata” [KJV „world”] jest „wieku” Chodzi o Wiek Tysiąclecia. Co oznacza wyrażenie „moce przyszłego wieku”? Jakie moce sprawiedliwości i szczęścia zostaną wówczas objawione światu? Odpowiadamy, że mocami tymi będą Chrystus i Kościół. Chodzi o to, że wy i ja, mówiąc symbolicznie, przenosimy się pod pewnymi względami do Tysiąclecia. Stwierdzamy: >>Jeśli Chrystus zamierza wtedy królować, ja chcę królować z Nim już teraz. Jeśli wolą Bożą jest, by Kościół miał udział wraz z Jezusem w tym wspaniałym dziele królowania, aby błogosławić świat, z radością usłużę moim braciom i mojemu Mistrzowi już teraz, skoro naówczas będą oni usługiwać światu<<.

To jest kosztowanie mocy przyszłego wieku, jak oznajmia Piotr w 1 Piotra 5:5: „Wszyscy jedni drugim bądźcie poddani”

Jeśli powiemy: >>Nie zamierzam mieć Jezusa jako swojego króla<< albo:

>>Nie chcę, żeby ten brat dyktował mi, jak mam postępować w życiu<< lub też: >>Mówią, że nie chcą mnie za starszego zboru na następny sezon, ale ja nie mam zamiaru uznać tych wyborów i znajdę jakiś sposób, by na nowo zaistnieć w zborze<< — może to wskazywać na zły stan serca; jest to oznaką, że nie jesteśmy skłonni bawić się w Królestwo, a dopóki nie będziemy na to gotowi, nie dostaniemy się do Królestwa Boga w tym większym wymiarze. Chcemy, jak dzieci, bawić się w Królestwo Boże, bawić się w to, że już jesteśmy w Tysiącleciu. Innymi słowy, jako ochotnicy chcemy czynić Jego wolę już teraz, tak jak świat będzie ją musiał wykonywać, gdy Chrystus rozpocznie sprawiedliwe panowanie.

Przypominamy, że Królestwo to będzie uniwersalne. Byłoby to straszne, gdyby tak nie było, gdyby Królestwo zapanowało, ale Pan objąłby władzę w Chile, lecz nie w Patagonii albo miałby ją w Nowym Jorku, lecz nie w Missouri. Pismo Święte mówi nam, że panowanie Chrystusa będzie od morza do morza i od rzeki po krańce ziemi. Uważamy, że chodzi tu o rzekę Jordan, ponieważ dzieło przyszłego wieku tam się rozpocznie i rozszerzy aż po krańce ziemi. Ostatecznie nie będzie nikogo, kto nie uzna Jego zwierzchnictwa; nie będzie ani jednego zakątka na ziemi, który nie uzna Jego najwyższej władzy.

A zatem, jeśli zamierzamy bawić się w Królestwo, powiemy: >>Chcę podporządkować Jezusowi każdą część siebie, każdą z moich sił, każdy zakątek mojego jestestwa, tak jak w następnym wieku podporządkuje Mu się każdy kraniec ziemi<<. W następnym wieku nie wszystko przejdzie w Jego władanie wszędzie w tym samym czasie. Praca ta będzie miała swój początek i rozciągać się będzie na świat, aż podporządkuje Mu się każdy kraj, każde miejsce. Gdy czynimy poświęcenie swojej woli, Królestwo Chrystusa zostaje założone w naszym sercu, w Jeruzalem naszego ciała. Oddajemy Mu swoje serce i oczekujemy, że za sercem pójdzie wszystko inne, ale pełne urzeczywistnienie i całkowite podporządkowanie wszystkiego Panu to proces stopniowy. Duch poświęcenia obejmuje nasze dłonie, stopy i język, nasze uszy i oczy i stwierdzamy: >>Chcę, aby każda poszczególna część mojej istoty, każdy element mojej egzystencji zostały doprowadzone do poddaństwa względem woli Chrystusa<<. Czyż nie byłoby straszną rzeczą, gdyby Pan Jezus królował nad uszami, ale nie nad językiem; gdyby panował nad dłońmi, ale nie nad portfelem? Jakże byłoby to straszne, jeśliby Pan władał nami, gdy spotykamy się z Pańskim ludem, ale już nie w naszych domach. Uznajemy, że to królowanie Chrystusa w przyszłym wieku będzie uniwersalne, tak że jeśli jesteśmy poprawnymi dziećmi, zechcemy, aby było ono uniwersalne w nas już teraz. Sądzę, że jednym z powodów duchowego osłabienia i niemocy ludu Pana jest to, że przywiązuje on zbyt wiele uwagi do jednej rzeczy, a zaniedbuje inne.

Czy nie byłoby straszne, gdyby się okazało, że w jednej z części tego chwalebnego, przyszłego Królestwa doszło do niepowodzenia? (Oczywiście wiemy, że tak nie będzie.) Czy nie tak samo jest z nami? Jeśli jesteśmy we władaniu Chrystusa, a okazuje się, że o jedne rzeczy dbamy, zaś o inne nie za bardzo, to coś jest nie tak. Rozmyślałem o tym pewnego dnia w trakcie konwencji. Jeśli siostra, o której chcę powiedzieć, zauważy, że o niej mówimy, z pewnością się ucieszy, że właśnie jej doświadczenie może przynieść komuś błogosławieństwo. W środku jednego wykładu ta dobrotliwa siostra wyszła. Zapomniała, że inni słuchają, a każdy jej krok było dobrze słychać nawet z oddalenia. Jestem pewien, że każdy w pobliżu nie dosłyszał kilku słów. Nie mogłem nic na to poradzić, ale pomyślałem: >>W przypadku tej dobrej siostry (na pewno jest to dobra, szlachetna siostra) Chrystus może panować nad jej językiem, jej oczami i uszami, ale wyraźnie nie panuje nad jej stopami<<. Panowanie Chrystusa w nas powinno kontrolować każdy nasz uczynek, we wszystkim — czy jest to ważna, czy błaha sprawa; w kwestiach związanych z wydawaniem naszych pieniędzy, jak i ze słowami, które wypowiadamy; w tym, do czego przykładamy nasze dłonie, jak i w tym, dokąd chodzimy; wszystko chcemy czynić, mając wyłącznie na uwadze oddanie Mu czci i chwały. Jeśli towarzyszy nam takie poczucie, to bawimy się w Królestwo bardzo dobrze.

Zauważamy jeszcze jedną wspaniałą rzecz w związku z tym Królestwem — że na ile to tylko możliwe, liczyć się będzie każda chwila. Chrystus ani Kościół nie będą w ciągu pierwszych stu lat mówić: >>Zostało jeszcze kilkaset lat, to całe mnóstwo czasu, żeby podnieść świat<<. Jestem przekonany, że ani jedna chwila nie będzie stracona w ciągu tego tysiąca lat. Jeśli wy czy ja lekceważymy godziny i minuty tutaj, nie znajdziemy się w tym gronie, gdyż tam również nie chcielibyśmy marnować czasu. Jeśli to sobie dobrze utrwalimy w naszych umysłach, znacznie nam to pomoże do tego, by uczynić nasze powołanie i wybranie pewnym.

Czasami popełniamy błąd lekceważenia chwil, ale błędem jest również stłaczanie przeżyć kilku dni do jednego momentu. Pewien brat opowiadał swoje doświadczenie w uczeniu się lekcji „krok po kroku” Dużo podróżował i pomyślał, że powinien rozdawać literaturę, przechodząc przez pociąg. Stwierdził, że było to poniżające, gdy idąc wzdłuż pociągu, widział spojrzenia ludzi, którzy patrzyli na niego py[ająco albo uśmiechali się tak, jakby chcieli powiedzieć: >>Jesteś głupcem, skoro angażujesz się w taką działalność<<. Doszedł już naprawdę do takiego stanu, że myślał, iż załamie się psychicznie albo stanie się coś jeszcze gorszego. Rzekł: >>To jest coś okrop nego; staram się przejść cały pociąg i sądzę, że Pan oczekuje ode mnie, żebym rozdawał te broszury. Muszę to robić i w tym tygodniu, i w następnym miesiącu — o, jakże bym pragnął nie odczuwać tego w taki sposób; chciałbym umieć to robić z taką łatwością jak inni braterstwo<<. Stawał się coraz bardziej roztargniony, a Pan dawał mu jasno do zrozumienia, że mógłby tę pracę wykonywać stopniowo. A u niego wyglądało to tak: Gdy się pakował przed jedną ze swoich podróży, rozmyślał: >>Przypuszczam, iż Pan oczekuje ode mnie, że zabiorę trochę tych broszurek; Pan chce, żebyś rozdał je w pociągu<<. Potem pomyślał: >>Nie, Pan chce, żebyś wziął do walizki tylko kilka sztuk. Cóż, sądzę, że to mogę zrobić<<. Pan mówi: >>To wszystko, czego od ciebie chcę; po prostu weź ze sobą te broszurki<<. >>Czy tyle wystarczy, Panie?<< >>Nie, lepiej weź więcej; moja zasada polega na tym, żeby wycisnąć, ile się da.<< >>Ale chcesz, żebym je wyłożył w pociągu, Panie?<< >>Nie, tylko je włóż do walizki.<< >>I co dalej?<< >>Zamknij walizkę; czas udać się na stację.<< >>Chcesz, żebym rozdał te broszurki w pociągu.<< >>Nie, po prostu weź je na stację.<< Po sprawdzeniu biletu przez konduktora Pan mówi mu: >>Teraz otwórz walizkę<<. >>A, chcesz, żebym wręczył broszurki pasażerom?<< >>Nie, tylko otwórz walizkę.<< >>A teraz weź pełne naręcze broszur.<<

>>Ale chcesz, żebym je rozdał?<< >>Nie, weź je po prostu do ręki; jeszcze parę. Tak, teraz dobrze; idź na koniec wagonu.<< >>Chcesz, żebym dał broszurkę każdemu w tym składzie?<< >>Nie, po prostu idź na koniec wagonu. Teraz wręcz broszurkę tej pani.<< >>Ale Ty oczekujesz ode mnie, że przejdę wzdłuż cały pociąg i dam jedną każdej osobie?<< >>Nie, daj broszurę tej kobiecie. Teraz podaj jedną tamtemu mężczyźnie; teraz temu po drugiej stronie.<< Ten drogi brat powiedział mi, że nie miał już dłużej problemów z wręczaniem broszurek jak kiedyś, gdyż robił to krok po kroku. Myślę, że w taki właśnie sposób Królestwo będzie działać w przyszłym wieku. Myślę, że ten, co jest w Chrystusie, będzie się starał każdy moment uczynić najlepszym z całego Tysiąclecia i postąpi tak z każdym kolejnym. Tylko pomyślcie o tysiącu lat takich momentów. To jest droga do bawienia się w Tysiąclecie — czego Pan w danym momencie ode mnie oczekuje. Potraktujcie to tak, jakby była to jedyna rzecz, którą macie okazję zrobić dla Pana. Nie znaczy to, że mamy się zachowywać niemądrze. Bądźmy wierni w danej chwili, a będzie nam łatwiej dochować wierności w następnej. Jest to najlepszy sposób zabawy w Królestwo Boże, jaki znam.

Jeśli zamierzamy bawić się w Królestwo, to nie po to, żeby spowodowało to w nas zniechęcenie. Zauważyłem, że gdy mały chłopiec czy dziewczynka się bawią i jest coś, czego nie potrafią zrobić, to stale próbują od nowa. W Izaj. 42:4 czytamy: „Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi” (BT), aż przyjazne sposobności Bożej łaski dotrą wszędzie. Powinniśmy rozwijać takiego samego ducha. Powiecie: >>Nic nie mogę pora dzić na uczucie zniechęcenia<<. Jeśli czujecie się zniechęceni, to może oczekiwaliście od siebie zbyt wiele. Cieszymy się, że Ojciec i Syn mają wzgląd na nasze słabości, ale czasem my sami nie czynimy tego względem siebie. Nie chodzi o to, żeby mieć wzgląd w sensie bycia beztroskim czy obojętnym, lecz powinniśmy mieć na uwadze fakt, że jesteśmy niedoskonali. Zawodzimy i będziemy zawodzić aż do końca swoich dni. Codziennie doznaję niepowodzenia i spodziewam się, że tak już będzie aż do śmierci. Zdaję sobie sprawę, że nie potrafimy wieść doskonałego życia ani nie oczekujemy, że choć jeden dzień przeżyjemy w sposób doskonały. Spodziewamy się, że popełnimy błąd, ale to nie znaczy, że będziemy próbować popełniać błędy. Musimy mówić: >>Mam zamiar się z tym uporać; jeśli doznam niepowodzenia, spróbuję znowu. Mam zamiar stale próbować; chodzi mi o zwycięstwo w tym wyścigu i nic mnie nie zawróci. Przy łasce Bożej jestem zdecydowany dochować wierności, mając świadomość Pańskiej pomocy<<.

Jeśli powiecie: >>Nie mogę być zwycięzcą; nie wierzę, że mogę należeć do tej klasy<<, znaczy to tyle, co stwierdzić: >>Nie wierzę, że Bóg jest wszechmogący; wierzę, że może On uczynić wszystko, ale nie potrafi zrobić ze mnie zwycięzcy<<. Mamy pomocnika, żeby nam błogosławił, wspierał nas i podtrzymywał, i wiem, że On może uczynić ze mnie zwycięzcę. Jeśli stanę się zwycięzcą, będzie tak dzięki temu, co On dla mnie uczynił; jeśli będę zwycięzcą, stanie się tak dlatego, że bardzo chciałem, żeby On go ze mnie zrobił.

Słyszy się, jak ludzie mówią: >>Czas jest taki krótki; nie byłbym zniechęcony, gdyby nie było tak mało czasu<<. Moi drodzy przyjaciele, wierzę, że gdy Kościół będzie wywyższony, przekonamy się, iż niektórzy z tych, co uczynili swoje powołanie i wybranie pewnym, doszli do poznania woli Bożej, poświęcili się i wiernie dobiegli do końca oraz znaleźli się w tym chwalebnym gronie prawdopodobnie w ciągu zaledwie kilku tygodni. Zapytacie:

>>Czy jest na to jakiś biblijny dowód?<<. Nie, ale to tak bardzo pasuje do Pana, że sądzę, iż tak właśnie będzie. Tak wspaniale by to okazało znamienitość tej mocy, która jest z Boga, a nie z nas; że to Jego moc sprawiała ich chcenie i działanie według Jego upodobania.

Wiem, że jest mało czasu. Jeszcze niewiele lat temu wznoszenie kamiennych budowli było żmudnym procesem formowania i dopasowywania kamieni. Obecnie używa się pneumatycznego dłuta, które uderza około tysiąc pięćset razy na minutę i z jego pomocą można w ciągu godziny zrobić więcej niż kiedyś w ciągu dnia. Czy nie sądzicie, że Bóg również posiada „pneumatyczne narzędzia”? Skoro czas jest krótki, a praca musi zostać ukończona, Pan może zastosować pneumatyczne dłuto i praca szybko się zakończy. Pan jest mocen uczynić z nas pełnych zwycięzców.

Przejdziemy do innej kwestii. Zdajemy sobie sprawę, że dzieło przyszłego wieku zostanie przeprowadzone w taki sposób, by przede wszystkim uwielbić Boga. Nic nie dokona się mechanicznie czy powierzchownie. Ludzie będą pytać: >jak możemy wykonać tę pracę, żeby przynieść jak najwięcej chwały imieniu Ojca?<<. Uważam, że takiego też ducha powinniśmy posiadać i dzisiaj; nie żeby tylko coś zrobić, ale żeby było to ku Jego czci i chwale. Widzimy, że duch chętny do zrobienia czegokolwiek prowadzi do fanatyzmu. Nie tak dawno czytaliśmy o człowieku, który uciął sobie dłoń, bo chciał się podobać Bogu. Usposobienie chrześcijanina polega na tym, żeby robić użytek ze swych dłoni ku chwale Bożej. Mamy wielbić Boga nie jakimś pojedynczym aktem pobożności, lecz pod każdym względem.

Przypuśćmy, że brat jest chory — czy powinienem iść go odwiedzić, czy raczej poświęcić czas na przeczytanie czegoś o duchowym charakterze? Czego Pan by ode mnie oczekiwał? Pomyślałbym nad tym. Gdybym uważał, że chory brat nie ma tylu odwiedzin, ile według mnie powinien mieć i gdybym uznał, iż odwiedzenie go byłoby ku chwale Bożej, poszedłbym z wizytą. Wydaje mi się, że jest tylko jeden sposób, za pomocą którego możemy sprawdzić i zdecydować dla samych siebie, co Pan chce, abyśmy zrobili. Jeśli pragniesz wielbić Boga, robiąc przy użyciu swoich rąk, swoich nóg, swojego języka i swojego portfela oraz ze wszystkich swoich sił to, co będzie ku Jego chwale, wtedy Pan będzie wiedział, że uwielbisz Go, gdy otrzymasz boskie ciało. Jeśli starasz się już teraz podporządkować Mu wszystkie swoje sprawy, zechcesz doprowadzić do poddaństwa względem Bożej woli całą ludzkość, gdy nadejdzie czas ustanowienia Królestwa i Jego wola będzie wykonywana na ziemi tak, jak jest wykonywana w niebie.

W obrazie tym kryje się wielka ilość pokarmu. Możecie zauważyć, że rozliczne sposoby działania, jakie będą właściwe w następnym wieku, odpowiadają tym, przez które my musimy przejść już w obecnym czasie. Zapamiętajmy: „Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios” [Mat. 18:3 NR]. Jeśli nie będziecie bawić się w Królestwo w sobie, podporządkowując własną wolę, członki, siły i mienie Panu, swojemu Bogu, nie będziecie gotowi na to, by powierzono wam odpowiedzialne zadania nadchodzącego Królestwa.

Convention Report

Tysiąc lat jak dzień wczorajszy

„Albowieni tysiqc lat w oczach twoich jest jak dzień wczorajszy, który przeminął” — Psalm 90:4 (NB).

Wygłoszono w domu braterstwa Wise w Indianapolis, Indiana, 19 stycznia 1915.

Przeczytajmy od pierwszego wersetu: „Panie, Tyś był ostoją naszą z pokolenia w pokolenie. Zanim góry powstały, zanim stworzyłeś ziemię i świat, od wieków na wieki Tyś jest, o Boże! Ty znowu człowieka w proch obracasz i mówisz: Wracajcie, synowie ludzcy! Albowiem tysiąc lat w oczach twoich jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, i jak straż nocna. Wartko porywasz ich, są jak sen poranny, jak trawa, która znika: rano kwitnie i rośnie, pod wieczór więdnie i usycha”

Uważamy, że skoro Biblia jest Słowem Bożym, to powinniśmy przyjmować każde znajdujące się w niej stwierdzenie jako ważne i zawieraj ące cenną lekcję. Co oznacza stwierdzenie: „Tysiąc lat w oczach twoich jest jak dzień wczorajszy”? Oznacza to po prostu, że Bóg posiada lepszą wizję czasu, niż posiadamy my. Stwierdzenie to zgadza się ze słowami apostoła Piotra, który mówi: „Jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat” [2 Piotra 3:8 BT].

Mamy zamiar zastanowić się nad tą lekcją i czegoś się z niej nauczyć; sformułowana jest w dość specyficznym języku. Cofnijmy się do początku. Bóg stworzył Ziemię sześć [okresów po siedem] tysięcy lat przed stworzeniem człowieka — wspaniałej istoty. Człowiek był podobny do zwierząt; był też podobny do aniołów; człowiek stworzony przez Boga był obrazem samego Stwórcy. Boża Księga stwierdza, że stworzył On ojca Adama z prochu Ziemi; tchnął w jego nozdrza dech żywota i człowiek stał się duszą żyjącą.

Profesor uniwersytetu powiedział: >>Nie wierzę, że Bóg stworzył człowieka z błota<<. Tak nie jest powiedziane. Ukształtował On człowieka z prochu ziemi. Czym jest proch ziemi? Gdy zagadniecie o tę kwestię osobę z ograniczoną wiedzą chemiczną, odpowie wam, że nie ma czegoś takiego jak błoto. Proch ziemi zawiera różne pierwiastki chemiczne. Wiemy, że składa się on z drobnych cząsteczek wapnia, węgla, aluminium, srebra, żelaza, miedzi i różnych innych metali. Nie ma chemicznego minerału zwanego błotem. Bóg uformował człowieka z prochu ziemi. Nie znaczy to, że ulepił go z błota. Wziął elementy składające się z tych metali, a miał ich aż nadto, żeby stworzyć człowieka. Nie ma w ludzkim ciele ani jednego pierwiastka, który by nie występował w ziemi. Uważa się, że proporcja różnych elementów w ludzkim ciele jest podobna do tej w ziemi. Blisko trzy czwarte ciała stanowi woda. Zaś stosunkowo mało jest złota i w ziemi, i w ciele.

Widzimy więc, jak stosowne i prawdziwe jest sformułowanie, że Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi. To dlatego, aby żyć, mamy jeść to, co wyrasta z ziemi. Rzeczy te rosną, wchłaniając określone cząstki ziemskiego prochu. Zboże wchłania takie elementy, które nie byłyby dobre dla ziemniaków, a jednak w glebie na tym samym polu znajdują się pierwiastki, których potrzebują ziemniaki i rosną one poprzez ich pobieranie z gruntu. Dlatego też trzeba uprawiać coś innego na polu, na którym rosło zboże, gdyż zboże pobrało już potrzebne dlań pierwiastki.

Dlaczego jemy ziemniaki? Ponieważ potrzebujemy tych pierwiastków w naszych ciałach. Przenikają one z prochu ziemi do owoców i warzyw, które jemy. Tym sposobem mamy więcej z prochu ziemi w nas. Ukazuje to, że za każdym stwierdzeniem w Biblii kryje się mądrość Boża.

Dzikie zwierzęta uczynione są z tych samych czynników składowych co nasze ciała, zawierając wapń, węgiel, kamień itd. To dlatego, jedząc mięso zwierzyny, nabieramy sił. Bóg dał człowiekowi ziemskie ciało, uczynione z ziemskich składników. Rozumiemy więc, dlaczego człowiek lubi kontakt z ziemią. Został on stworzony z ziemi i lepiej zadowala go ziemia niż niebo; i raczej woli tutaj pozostać.

Człowiek został uczyniony podobnym do aniołów. Nie ze względu na ciało; ono przypomina raczej ciało zwierzęce. Nie mamy pojęcia, z czego zrobione jest ciało anielskie, ale aniołowie zostali stworzeni na wyobrażenie Boże. Bóg wyposażył ich w zdolność rozumowania, w pojęcia moralne, wolność wnioskowania i pojmowania oraz osądzania przewidzianych dla nich błogosławieństw wielkiego Stwórcy. Zwierzęta tego nie potrafią.

Bóg stworzył człowieka na swój obraz. Człowiek również może rozumować. Był wolny moralnie i zdolny do decydowania o sobie samym odnośnie tego, jak mógłby postąpić. Pod jednym względem został stworzony na podobieństwo dzikich zwierząt, pod innym na kształt aniołów, posiadając podobne cechy moralne, ale został też stworzony podobnym do Boga.

Aniołowie byli wyobrażeniem Bożym, ale nie byli podobieństwem Boga. W Izaj. 14:12-14 znajdujemy słowa dotyczące „Łucyfera, syna jutrzenki” „Wstąpię na wysokość obłoków, będę równy Najwyższemu.” Był on wyobrażeniem Bożym, ale nie był Bożym podobieństwem. Nie był zadowolony.

Co stanowi o Bożym podobieństwie? „Uczyńmy człowieka na wyobrażenie nasze, według podobieństwa naszego; a niech panuje” [1 Mojż. 1:26]. Bóg był królem i władcą nad wszystkim, co znajdowało się niżej niż On. Bóg uczynił człowieka królem i podporządkował mu wszystkie zwierzęta. Bóg jest królem wszechświata, tak jak człowiek był królem nad ziemskimi stworzeniami. Aniołom nigdy nie zostało dane królestwo i panowanie.

„Cóż jest człowiek, iż nań pamiętasz? (...) chwałą i czcią ukoronowałeś go” — powiedział psalmista [Psalm 8:5]. Pod pewnymi względami Bóg uczynił człowieka niższym, a pod innymi wyższym od aniołów. Człowiekowi Bóg dał władzę, ale nigdy nie dał jej aniołom.

Pismo Święte nam mówi, że Szatan był niezadowolony. Rzekł: „Nad gwiazdy Boże wywyższę stolicę moją (...) — będę równy Najwyższemu” Skoro człowiek był królem, on też chciał być królem. Zamierzał być królem, a człowieka uczynić swoim podwładnym.

Bóg zaplanował, żeby człowiek trwał w takim stanie, ale ten utracił zarówno podobieństwo, jak i wyobrażenie Boże. Obecnie człowiek nie stanowi już Bożego podobieństwa. Nie może sprawować władzy nad dzikimi zwierzętami. Jakże byłoby to dla niego łatwe, gdyby zachował Boże podobieństwo! Wskutek grzechu utracił swoją władzę i stał się jak dzikie zwierzę w dzisiejszym czasie: „Ale człowiek we czci nie zostaje [w stanie czci znajdował się dawno temu w ogrodzie Eden], podobnym będąc bydlętom, które giną” (Psalm 49:13). Ach, gdybyż zachował posłuszeństwo względem Boga! Człowiek nie miał umierać, a zwierzęta tak. W odległych czasach, poprzedzających erę Chrystusa, zwierzęta umierały. Zwierzęta zostały stworzone tysiące lat wcześniej, zanim na ziemi pojawił się człowiek. Jak gwałtownie się one rozmnożyły! Przepełniłyby ziemię, gdyby Bóg nie zarządził, że jedne pożerały drugie. Były uczynione, żeby umierać i „są po to, by je łapano i zabijano” (2 Piotra 2:12 NB). Jest to w ich naturze, ale z ich śmiercią nie wiąże się nic nieprzyjemnego. Człowiekowi Bóg pozwała mieć kłopoty, bo chce, żeby miał przyszłe życie.

Zwierzęta nie otrzymają przyszłego życia, aby zrównoważyć to obecne. Ze zwierzętami jest tak jak z ludźmi, którzy cierpią na ataki epilepsji, ale powróciwszy do równowagi, nie pamiętają, że coś się z nimi działo. Zwierzęta nie odczuwają cierpień umysłowych tak jak człowiek. Dla nich naturalne jest umierać, a dla człowieka żyć.

Gdy człowiek zgrzeszył przeciwko Bogu, poszedł śladem zwierząt. Pismo Swięte opowiada nam, jak wąż skusił matkę Ewę. Prawdopodobnie w taki sposób: Przechadzając się po ogrodzie Eden, tam gdzie znajdowało się drzewo życia oraz drzewo poznania dobrego i złego, pomyślała ona:

>>Z tego drzewa nie wolno nam jeść<<. Ale leżał tam na nim wąż. Ona mogła powiedzieć: >>Czyż to nie okropne — akurat tu, na tym drzewie?<<. Wtedy wąż zaczął jeść. Ona to widziała. Zaraz pomyślała: >>Ciekawe, czy padnie martwy?<<. Ale on nie umarł. To tak, jak np. człowiekowi zaszkodziłyby niedojrzałe jabłka, a krowa może je jeść i wcale jej to nie szkodzi. Drzewo to było dobre dla zwierząt, ale nie dla rodzaju ludzkiego. Następnie niewidzialny Szatan wyszeptał jej do ucha: >>Jeśli to nie zaszkodziło wężowi, to i tobie nie zaszkodzi<<.

Itak poszła ona za przykładem zwierzęcia. Prawdopodobnie pomyślała, że w tym jednym postąpi jak on i na tym koniec. Tak się nie da. Człowiek mógłby sobie powiedzieć: >Postąpię jak złodziej i ukradnę trochę pieniędzy. Później przestanę i już nie będę kradł<<. Ale zacząłby mieć takie uczucia jak złodziej. Okaleczyłoby to jego charakter i ułatwiło popełnienie następnej kradzieży. Wkrótce nie mógłby przestać być złodziejem. W taki właśnie sposób rasa ludzka utraciła podobieństwo do Boga i do aniołów, i od tamtej pory aż dotąd jest jak zwierzyna. Jest jak „bydlęta, które giną Dla bydląt jest naturalne, że umierają, ale dla człowieka umieranie nie jest naturalne. Nie było Bożym zamiarem, żeby człowiek umierał. Zwierzęta lubią zajmować się czymś błahym. Jest wielu ludzi, którzy żyją jak dzikie zwierzęta — dobrze się bawiąc. Możemy to widzieć, że człowiek upadł, ale nie od razu zdajemy sobie sprawę z jego rzeczywistego stanu. Nigdy bowiem nie widzieliśmy człowieka doskonałego.

Jezus był człowiekiem doskonałym. Jakże cudownej rzeczy dokonał! Miał władzę nad zwierzętami polnymi. Potrafił wjechać na źrebięciu oślicy do Jerozolimy. Mial więcej władzy nad tym źrebięciem niż jego matka. Wcześniej nikt na nim nie jechał, a Jezus nie miał z tym problemu. Zaś lud słał swoje szaty na drodze. Młody osiołek, na którym nikt nigdy nie jechał, uciekiby najchętniej, gdyż ten dziwny człowiek siedział na jego grzbiecie.

Przy innej okazji Jezus powiedział swoim uczniom, żeby udali się w pewne miejsce, aby łowić ryby. Uczynili tak i wyłowili rybę, a gdy ją przynieśli, w jej pyszczku znajdowała się moneta.

Kiedy indziej, gdy całą noc zapuszczali sieci i nic nie złowili, powiedział im, żeby zarzucili sieć po drugiej stronie. Zrobili tak i rezultat był wspaniały Jezus panował nad rybami morskimi. Ukazuje to nieco z władzy doskonałego człowieka. Wzbudzał On umarłych, gdyż była w Nim moc Boża. Natomiast niektóre rzeczy robił nie dlatego, że posiadał specjalną moc Bożą, lecz dzięki posiadanej przez Niego sile doskonałego człowieka. Mógł chodzić po wodzie w czasie burzy. To, co ogólnie określamy mianem „doskonałego człowieka” znaczy po prostu, że niektórzy są trochę lepsi niż reszta z nas.

Z powodu grzechu człowiek wszystko utracił. Utracił swój dom w ogrodzie Eden wraz ze wszystkimi jego dobrodziejstwami. Mamy Słowo Boże, które zapowiada, że pewnego dnia wszystko zostanie mu przywrócone. Owego dnia „lampart będzie leżał obok koźlęcia” Wierzymy, że przyjdzie czas, gdy prawdopodobnie wszystkie zwierzęta będą łagodne. Oznacza to również, że nadejdzie czas, gdy ludzie, którzy są grzeszni, źli i podobni do zwierząt, będą umieli dobrze żyć ze sobą. Przyjdzie czas, że ludzie zostaną pozbawieni wszystkiego, co w nich zwierzęce, i znów będą obrazem Boga (Dzieje 3:21).

To ma być restytucja — przywrócenie wszystkiego, co zostało utracone. Wszystko ma być takie, jak było w ogrodzie Eden. Będą to rzeczy tak zna komite i wspaniałe, że nikt nie będzie chciał opuścić tej ziemi. Jestem pewny, że wszystko będzie chwalebne i cudowne i gdy nastanie ten dzień, ludzie będą pragnąć pozostać tutaj.

Ale przekonujemy się, że Bóg zamierzył zabrać pewną klasę ze świata. Dlaczego, skoro wszystko ma być takie doskonałe? Sądzimy, że właśnie tego dokonuje Bóg przez ostanie dziewiętnaście stuleci. Ci, co ściśle podążają śladem Chrystusa, otrzymują przemianę natury i będą mieć naturę jak Bóg — będą obrazem Boga (2 Kor. 3:18).

Innymi słowy, Bóg patrzy, by się przekonać, czy tak bardzo pragniemy być jak On, że podejmujemy wszelkie wysiłki, aby Go naśladować. Jezus był jak On. „Kto mnie widzi, widzi i Ojca mego” (Jan 14:9). Gdy patrzysz na Jezusa, możesz zobaczyć dobroć Ojca — Ojcowskie miłosierdzie. Chcemy naśladować Pana Jezusa, a Ojciec Niebieski przygląda się, jak to robimy.

Ludzie dziwią się, dlaczego tak ciężko jest być chrześcijaninem — dlaczego droga jest taka trudna i wąska. Gdyby była zbyt łatwa, byłoby ich zbyt wielu. On szuka tylko nielicznych. Gdyby wszyscy zostali wybrani, zostałoby nie dość, by napełnić ziemię. Ojciec Niebieski zaplanował, że populacja na ziemi będzie ogromna. Inny powód: nagroda będzie bardzo chwalebna i wysoka. Wybrani będą dziedzicami Boga i współdziedzicami z Panem i Zbawicielem, Jezusem Chrystusem. Bóg zamierzył, że Jego Syn zajmie najwyższe miejsce we wszechświecie, ponad aniołami. Jezus modlił się za swoimi naśladowcami, żeby kiedyś mogli być jednym, jak On i Ojciec. Bóg Ojciec, Jezus Syn i Kościół.

Biblia nigdzie nie wskazuje, żeby duch święty był osobą. Bóg jest pojedynczą istotą. Jezus jest pojedynczą istotą; duch święty jest jedynie ideą. Mawiamy: człowiek ma życzliwego ducha — jest dobrym bliźnim — oznacza to jego usposobienie czy charakter. Duch Boga był w Chrystusie. Chrystus miał tego samego ducha, jakiego ma Bóg — lojalność względem zasad sprawiedliwości. Nie znaczy to, że jakaś osoba wchodzi w nas i w nas żyje, lecz ma w nas „wejść” Boskie usposobienie. W ten sposób Bóg, Jego Syn i Kościół mają się stać jednością. Ojciec jest wyżej niż Syn, Syn wyżej niż Kościół, a mimo to stanowią jedno w wielkim planie Ojca. To będzie prawdziwa „trójca”, ale Bóg będzie ponad wszystkim.

Apostoł mówi o cierpieniach obecnej godziny, twierdząc, iż nie są godne chwały, jaka się ma w nas objawić. Dowiadujemy się, że klasa ta będzie przechodzić wiele utrapień z powodów naturalnych i duchowych.

Owa klasa będzie uczestniczyć z Jezusem w błogosławieniu wszystkich mieszkańców ziemi. Ludzie tęsknią za błogosławieństwem, zdając sobie sprawę, że rzeczy nie tak się mają, jak powinny. Każdy przyzna, że ludzkie wysiłki kończą się niepowodzeniem. Bezowocne są wszelkie usiłowania zaprowadzenia pokoju na ziemi. Przy całej umiejętności lekarzy nie wymyślono sposobu na zachowanie życia ludzi. Zawiodły wszelakie wysiłki w celu uczynienia ziemi szczęśliwym miejscem. Bóg zamierza tego dokonać. Jezus i Kościół skorzystają z Boskiej mocy, a wtedy wszystko zostanie doprowadzone do doskonałości, tak że ostatecznie ziemia będzie tak doskonała, jak doskonałe jest niebo. Biblia mówi, że wszystkie rodziny, niebiańskie czy ziemskie, będą szczęśliwe i zadowolone.

Dla uczynienia tej ziemi doskonałą potrzeba będzie tysiąca lat (Obj. 20:5). Pod koniec tysiąca łat Jezus odda Królestwo z powrotem Ojcu, poddawszy wszystko pod Boskie zarządzanie. Na ziemi nie będzie grzesznika. Ludzie zaniechają wszelkich grzesznych pragnień. Wszyscy, którzy nie zrezygnują z grzechu, zostaną unicestwieni. Można by rzec, że Bóg mógłby z pewnością odmienić każdego grzesznika w taki czy inny sposób. Rozumiemy, że ci, którzy odmówią tej przemiany, zostaną zgładzeni we wtórej śmierci.

W Piśmie Świętym do Boga odnoszą się różne imiona. Wiemy, że zanim Mojżesz udał się do Egiptu, zapytał Pana: Kto mnie posyła? Egipcjanie nadawali swoim bogom imiona, jednym takie, drugim inne. Mojżesz chciał wiedzieć, co mówić ludowi o tym, kto go posłał. Bóg rzekł do Mojżesza:

„Jestem, który jestem” Powiedz im, że „Jestem” cię posłał. On był tym, kim był; nie mógł być udzielony żaden Jego opis. Jakże musiało to zdumieć Mojżesza!

Nieco później zaczęto powszechnie używać innego imienia, a było to imię JHWH. Jest to szczególne słowo. Może się ono wywodzić od czasownika być wyrażonego w czasie przyszłym, w znaczeniu niech będzie on będzie Nasz Ojciec Niebieski chce, żebyśmy wiedzieli, że prawdziwy czas nastanie w przyszłości. Gdy przeminą wszyscy inni bogowie, pozostanie jedynie On, a Jego moc nigdy się nie wyczerpie i będzie trwać. On będzie po wszystkie wieki — On jest wielkim JHWH. Gdy nasz Ojciec mówi do nas, mówi o przyszłych sprawach.

Spoglądając na czas, gdy wszelki grzech zostanie wymazany, Bóg zdaje się przemawiać z owej pozycji, mówiąc: >>Będę się tak bardzo cieszyć, gdy ten czas nastanie. Będę się mógł radować z każdego mojego stworzenia, gdy grzech zostanie wymazany<<.

„Tysiąc lat jest jak dzień wczorajszy” A czym jest ów „dzień wczorajszy”? Przeważnie odnosi się to do dnia, który właśnie przeminął. Z jakiej perspektywy przemawia Bóg? Z pozycji zajmowanej już po Tysiącleciu. Bożym „dniem wczorajszym” będzie Milenium. Mówi o nim jako o dniu, który właśnie przeminął — o wielkim, tysiącletnim dniu odpocznienia.

A teraz, drodzy przyjaciele, pomyślcie tylko, co dzień ten przyniesie dla człowieka. Obecnie nikt nie jest zadowolony. Rzadko jest tak, że dzień mija, a my czujemy się po prostu dobrze. Mamy problemy ze swoim umysłem i ze swoim ciałem, z naszymi rękami, z naszymi nogami i oczami. Mamy kłopoty rodzinne i ze znajomymi oraz rodzinami znajomych — problemy ze wszystkim.

Wyobraźcie sobie, że nie będzie problemów z niczym — że wszystkie kłopoty się skończą, całkowicie przestaną istnieć. Czy nie będzie to wspaniałe miejsce do życia — niebo?

Całkiem sporo ugrupowań mówi nam o Bogu. Musimy wszakże zaakceptować inną definicję Boga, jeśli mamy przyjąć ich poglądy. Jakże się cieszymy, mogąc opowiedzieć im o siódmym dniu tysiącletnim, jakkolwiek nie wierzą oni weń, gdy im o tym mówimy. Przyjdzie czas, gdy uwierzą. „Musisz znowu prorokować o wielu ludach i narodach, i językach, i królach” (Obj. 10:11).

W następnym wieku świat będzie się radował, mogąc otrzymać świadectwo odnośnie dobroci Boga — gdy wszystko zostanie przywrócone do takiego stanu, jaki według Boga powinien panować na ziemi; zaś stan Chrystusa pozwoli Mu nader wywyższyć imię tego wspaniałego Boga i wszechmocnego Stwórcy.

St. Paul Enterprise, 22 sierpnia 1916

Uświęcone myślenie

Wygłoszono w Buffalo, New York, 28 lipca 1913 i na Konwencji Badaczy Pisma Swiętego w Riyerside, Kalfornia, 23 maja 1915.

Skoro spodziewamy się usłyszeć dzisiejszego wieczora przesłanie brata Russella, które będzie dotyczyć wielkiego planu zbawienia, uznaliśmy, że po południu stosownie będzie zająć się jakimś tematem prawdziwie praktycznym, dlatego zaczerpnęliśmy nasz tekst z Filip. 4:8: „Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały” (NR). Za nasz temat obraliśmy „Uświęcone myślenie”

Bardzo często słyszy się, jak ludzie mówią: >>0, myśl nie znaczy zbyt wiele. Byłoby straszną rzeczą, gdybyśmy coś naprawdę złego zrobili, ale czymże jest jedna, niewielka myśl?<<. Dzisiejszego popołudnia spróbujemy przybliżyć czy podnieść kwestię potęgi małej myśli. Mamy zamiar wykazać, że niewielka myśl jest ważniejsza niż słowo mówione lub też wykonany czyn i to tak bardzo, że wasze miejsce w Królestwie zależeć będzie od tego, co myślicie. Chcemy, żebyście wiedzieli, iż łatwość, z jaką zwyciężycie, zależeć będzie od waszych myśli. To, czy otrzymacie miejsce w „malutkim stadku” czy pośród „wielkiego ludu” to jedynie kwestia tego, co myślicie. Możliwość ostatecznej przegranej również zależy od waszych myśli.

Uznaliśmy, że zagadnienie myśli jest tak ważne dlatego, że myśli są początkiem wszystkiego. Cały ten wszechświat zaczął się od myśli. Kiedyś, w odległej o całe wieki przeszłości — nie wiemy, czy jest to milion, czy wiele milionów lat temu — nasz Bóg pomyślał o stworzeniu wszechświata. Myśl ta doprowadziła do opracowania jego wielkiego planu; doprowadziła do powstania Słońca, Księżyca i gwiazd, a w końcu skutkowała stworzeniem Ziemi i całego wszechświata. To wszystko wzięło się z jednej małej myśli.

Budynek, w którym się znajdujemy, też rozpoczął się od myśli; ktoś kiedyś pomyślał o postawieniu tutaj tej budowli. Owa myśl prowadziła dalej do rozważań nad tą sprawą; doprowadziła do stworzenia planów i wykazów, do zawarcia umów i w końcu stanął tutaj budynek. Wyrósł z myśli, którą miał ktoś w przeszłości. Widzimy więc, że myśli są bardzo ważne, ponieważ wszystko zaczyna się od namysłu.

Moglibyśmy powiedzieć, że myśli są nasionami, które zostają zasiane, aby wyrosły z nich rzeczy. W tym sensie każda osoba jest jak gospodarstwo rolne; ty jesteś małą farmą i ja jestem małą farmą. Przynosimy plon na naszej farmie, a plonem tym jest nasz charakter. To dlatego Paweł napisał do korynckiego kościoła: „Jesteście uprawną rolą Bożą” [1 Kor. 3:9 BT]. Prawdziwa myśl jest taka: >>Jesteście Bożą farmą<<. Wszyscy jesteśmy farmami i przynosimy wyrastający na naszych farmach plon. I tak jak z rzeczywistymi farmami — jest ich wielka rozmaitość. Czasem znajdziecie się na farmie, gdzie wszystko wygląda bardzo ładnie. Rzędy zbóż wyglądają obiecująco, wszystko jest zielone i dorodne, wszystko wskazuje na dbałą uprawę — to naprawdę odświeżające, gdy widzi się takie gospodarstwo. Można też spotkać farmę, na której rzędy są krzywe, uprawy nie wyglądają dobrze, lecz poprzerastane są chwastami i ogólnie widać brak dbałości w gospodarowaniu, ogrodzenia się walą i wszędzie są ślady zaniedbań — wszystko to stanowi uderzający kontrast w stosunku do tej innej farmy. Tak też jest z pojedynczymi osobami. Jedna ma taki charakter jak dobrze prowadzona farma. Ujrzycie cierpliwość, miłość, gorliwość, pobożność, uczciwość i inne wspaniałe cnoty rosnące w jego charakterze. Spotkasz innego człowieka i jego charakter podobny będzie do uprawy poprzerastanej chwastami. Zauważymy, że w takim charakterze rośnie złość, zazdrość, złośliwość, kłótnia i wszelkie rodzaje złych owoców.

Rozumiemy, że tak jak nasienie musi być posiane, żeby wydać plon na danej farmie, tak myśl potrzebna jest do rozwoju pożądanego charakteru. W jednej rzeczy musimy być bardzo ostrożni. O ile zamiarem naszym jest dzisiejszego popołudnia wykazanie, jak ważna jest niewielka myśl, to równocześnie musimy uważać, żeby nie posunąć się do takiego ekstremum jak nasi przyjaciele z nurtu „chrześcijańskiej nauki” i nie zrobić z myśli wszystkiego. Nie zamierzamy umieszczać myśli na tronie ani jej czcić. Będziemy z chęcią trwać w oddawaniu czci Bogu, wielkiej Istocie, która nami rządzi.

Wierzymy, że tak jak rolnik zasiewa nasienie, aby odebrać pożytki, tak samo potrzebne jest coś dla pożytku i wzrostu charakteru. Uważamy, że małe nasionko, jakie sieje rolnik, odpowiada małej myśli, którą zasadzamy. Nasienie jest bardzo małe, a mimo to rośnie z niego spora roślina. Taki myśl jest czymś małym, a jednak jak wiele z niej wyrasta. W Biblii znajdujemy tę ideę, że nasiona, jakie siejemy, to myśli, jakie posiadamy. Apostoł Paweł nawiązuje do tego, gdy stwierdza w Gal. 6:7: „Nie błądźcie; Bóg się nie da z siebie naśmiewać; albowiem cobykolwiek siał człowiek, to też żąć będzie. Bo kto sieje ciału swemu, z ciała żąć będzie skażenie; ale kto sieje duchowi, z ducha żąć będzie żywot wieczny” Gdy Apostoł mówi o sianiu, nawiązuje do myśli. Ten sam Apostoł stwierdza też: „Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost” [1 Kor. 3:6 BTI. Tutaj znowu nawiązuje do myśli.

Tę samą ideę znajdujemy w przypowieści naszego Odkupiciela. Opowiedział On o siewcy, który wyszedł, aby siać. Myśli były nasieniem. Jedne padły na pobocze, inne na skalisty grunt, niektóre między ciernie, a jeszcze inne na dobrą glebę. Potem wyjaśnił, czym było nasienie. Powiedział, że dobre nasienie to Słowo Boże. W innej przypowieści wyraża się nieco inaczej, mówiąc, że „dobrym nasieniem są synowie królestwa” [Mat. 13:38 BT]. Powiecie: >>Sprzeciwia się to temu, co ty nam mówisz<<. Jezus rzekł, że nasieniem jest Słowo Boże. Tak, a czym jest Słowo Boże? Jest to po prostu zbiór myśli, jakie Bóg wyraził w formie książki dla naszego pożytku i wsparcia. Gdy człowiek pisze książkę, ma z pewnością określone opinie i chce, żeby zasiały się one w umysłach innych ludzi i dlatego publikuje je w książce. Słowo Boże jest właśnie wyrażeniem Boskich opinii. Czytamy tam, co Bóg myślał na temat grzechu, co myślał o aniołach, co myślał o Jezusie, co myślał o zmartwychwstaniu, co myślał o grzesznikach. Gdy udajemy się do Biblii, znajdujemy w niej pełno Boskich, natchnionych myśli. Tym sposobem nasza Biblia różni się od innych książek — inne przekazują opinie ludzkie, natomiast Biblia podaje nam opinie Boga. Ukazane jest to w Izaj. 55:8, gdzie prorok stwierdza: „Myśli moje nie są jako myśli wasze, (...) ale jako wyższe są niebiosa niż ziemia, tak przewyższają (...) myśli moje myśli wasze” Musimy zasiewać jak najwięcej tych myśli w naszych sercach i umysłach, aby zakiełkowały i przyniosły owoc na chwałę Bogu.

To miał na myśli Paweł w przytoczonym wcześniej stwierdzeniu: „Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost” Miał na myśli to, że przyszedł do nich i zasiał w ich umysłach pewne opinie, jakich wcześniej nie słyszeli. Apollos podlewał te opinie, a Bóg doprowadzi w końcu do tego, że wydadzą owoc. To samo wyraża Paweł, gdy mówi: „Nie błądźcie; Bóg się nie da z siebie naśmiewać; albowiem cobykolwiek siał człowiek, to też żąć będzie” Chce dać do zrozumienia, że co człowiek myśli, to również będzie żąć. Powiecie: >>Nigdy nie myśleliśmy o tym w ten sposób. Myśleliśmy, że „cobykolwiek siał człowiek” oznacza, że zbierać będzie zgodnie z tym, co posieje; będzie to zależało od tego, jak żył, jak wydawał pieniądze, jak spędzał czas — że to zdecyduje o jego plonach<<. Zastanówcie się przez chwilę. Dlaczego wydajesz pieniądze właśnie tak, a nie inaczej? Zaczyna się to od myślenia, a myśli wiodą do takiego, a nie innego czynu. Dlaczego idziesz tam, dokąd idziesz? Ponieważ o tym myślisz i twoje myśli prowadzą cię na tę, a nie inną drogę. Dlaczego żyjesz tak, jak żyjesz? Myślisz o tym i wolisz żyć właśnie w taki sposób. Dlaczego powiedziałeś takie gorzkie słowa o tamtym człowieku? Ponieważ miałeś gorzkie myśli. Wszystko zaczyna się od myśli. Sianie nasienia to nie wydawanie pieniędzy, lecz myślenie, które skutkuje ich wydaniem. Sianie nasienia to nie mówienie gorzkich słów, lecz myśli, które prowadzą do wypowiedzenia gorzkiego słowa. Przyznajemy zatem, że sianie odnosi się do myślenia — nasiona to myśli.

Wiemy, że są dwa rodzaje nasion. Są nasiona dobre i nasiona złe. Są nasiona, które rodzą rzeczy przydatne, jak na przykład zboże czy kwiaty, ale są też inne nasiona, które wydają rośliny szkodliwe i raniące, jak na przykład chwasty i osty. Itak jak są dwa rodzaje nasion, tak są też dwa rodzaje myśli. Są dobre i złe myśli, myśli pożyteczne i złośliwe. Tak jak dobre nasiona rodzą zboże i kwiaty, odpowiednio też dobre myśli rodzą cierpliwość, pobożność, pokorę, łagodność, cichość i wierność. Złe nasiona, które rodzą chwasty, odpowiadają złym myślom, które rodzą zazdrość, złośliwość, nienawiść, złość, niepobożność i wszelkiego rodzaju złe rzeczy.

Z dwoma rodzajami nasion wiąże się jeszcze jedna rzecz. Gdy posiejesz dobre nasienie, wymaga ono wiele uwagi. Nie możesz go posadzić i po prostu pozwolić mu wzejść. Zasianie dobrego nasienia wymaga uprawy; użyźniania i troskliwej pielęgnacji, bo inaczej nic z tego nie będzie. Tak też jest z dobrymi myślami. Nie wystarczy umieszczenie dobrej myśli gdzieś w zakątku umysłu i oczekiwanie na wzrost. Musimy nad nią pracować, musimy ją pielęgnować, podlewać i poświęcać jej uwagę, jeśli spodziewamy się wzrostu. Itak jak łatwo jest zasiać nasionko kwiatu, a potem je zostawić i pozwolić mu obumrzeć, tak samo łatwo jest coś dobrego pomyśleć, a potem pozwolić tej myśli obumrzeć. Inaczej jest ze złymi nasionami, które wydają chwasty. Nie musisz się przy nich trudzić; nie musisz pracować, żeby urosły. Możesz je posadzić w dowolnym kącie ogrodu, a jest niemaiże pewne, że urosną. Tak samo jest ze złymi myślami. Nie musisz się wokół złych myśli natrudzić, żeby je uprawiać. Umieść je w jakimś zakątku umysłu, a jest prawie pewne, że urosną. Wielką trudnością okaże się powstrzymanie ich wzrostu. Praca dobrego rolnika czy ogrodnika polega na tym, by zapewnić wzrost dobrych nasion, a przeszkodzić we wzroście tych złych. Również praca chrześcijanina polega na zachęcaniu do wzrostu dobrych myśli, a sprzeciwianiu się wzrostowi myśli złych.

Jest tu jeszcze jeden ważny aspekt. Nasiona produkują więcej takich nasion jak one same. Roślina rośnie i jeśli umożliwisz jej odpowiedni wzrost, stopniowo wyda nasienie i będziesz mieć więcej nasion takiego gatunku jak pierwotne. Jeśli w kącie twojego trawnika rośnie skromny mniszek lekarski, to jeśli go nie wyrwiesz, z czasem ów dmuchawiec zrodzi nasienie. Jakiego rodzaju będzie to nasienie — może trawy, która sprawi, że twój trawnik stanie się piękniejszy niż kiedykolwiek? Nie, jeśli nie będziesz doglądał roślin, to niebawem zamiast trawnika będziesz mieć tylko poletko mniszka. Zatem, jeśli zasiejesz dobrą myśl i ją utwierdzasz, nawadniasz i uprawiasz, urośnie ona i wyda płodne żniwo dobrych myśli. Jeśli natomiast zasadzisz złą myśl, stopniowo wyda ona nasienie i otrzymasz obńte żniwo złych myśli. Widzimy więc, jak jest to konieczne, by chrześcijanin zaczynał od dobrych myśli, gdyż z jego myśli urośnie tak wiele.

Mamy tutaj jeszcze jedno zagadnienie, które uważamy za niezwykle istotne pod wieloma względami. Dobre nasienie nie przyda się do niczego, jeśli go nie zasiejesz. Złe nasienie nie spowoduje żadnej szkody, jeśli go nie posiejesz. Dobra myśl zda się na nic, jeśli jej nie pomyślisz; zaś zła myśl, jeśli jej nie pomyślisz, nie spowoduje szkody. Zachodzi taki sam związek między nasieniem a sianiem nasienia jak między myślą i myśleniem nad nią. Większość ludzi nie zauważa różnicy między myślą a rozmyślaniem, ale różnica jest ogromna. Aby posadzić nasienie, trzeba je zakopać, trzeba je przykryć. Tak więc myśl to jedno, a rozmyślanie to zasadzenie nasienia. Rozmyślanie to przyjęcie myśli, podsycanie jej i karmienie. Dobre nasienie jest bez wartości, dopóki go nie zasiejesz; również z dobrej myśli nie będzie pożytku, dopóki nad nią nie rozmyślasz, dopóki nie zrobisz dla niej miejsca i się nią nie zajmiesz. Złe nasienie nie wyrządzi żadnej szkody, jeśli go nie posiejesz; tak i zła myśl nigdy nie spowoduje szkód, jeśli nie będzie przedmiotem rozmyślania, jeśli na nią nie zezwolisz i jej nie podejmiesz.

Pozwólcie, że wykażę różnicę między myślą a rozmyślaniem. Jak pamiętacie, z zapisu wynika, że zaraz po tym, jak Jezus został ochrzczony w Jordanie, udał się na pustynię. Przypominacie sobie, że był bez jedzenia przez czterdzieści dni, a w końcu łaknął. Szatan przyszedł, aby Go kusić. Nie przyszedł w sposób widzialny. Bez wątpienia podsuwał myśli do Pańskiego umysłu. Pamiętacie, na czym polegało to kuszenie. Szatan rzekł: „Powiedz, aby te kamienie stały się chlebem” To była jedynie myśl, jaka pojawiła się w umyśle Jezusa. „Powiedz, aby te kamienie stały się chlebem”; masz taką moc, jesteś głodny, dlaczego nie skorzystasz z tej mocy i nie zrobisz sobie z tych kamieni chleba. Zaniechał On podjęcia tej myśli; nie zasadził jej. Rzekł: „Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” [Mat. 4:4 NBI. Odmówił zasiania nasienia — rozważenia tej myśli. Przypuśćmy, że podjąłby tę myśl i rozumował tak: >>Wiem, że nie spodobałoby się to Niebieskiemu Ojcu, gdybym przemienił te kamienie w chleb. Nie zrobię tego. Nie będę myślał o zrobieniu czegoś, czego nie życzyłby sobie Ojciec Niebieski. Nie dał mi tej mocy, żebym używał jej do zaspokojenia swojego głodu w taki sposób. Nie zrobię tego, ale jakże by to było przyjemne, gdybym mógł. Nigdy nie musiałbym kupować chleba; gdybym poczuł głód, jedyną rzeczą, jaką musiałbym zrobić, to rozkazać kamieniom, żeby stały się chlebem. Ale skoro Bóg nie chce, żebym tak postępował, nie zrobię tego. A jednak chciałbym; to byłoby takie przyjemne i wygodne. Naprawdę bym chciał, żeby mój Ojciec Niebieski mi na to pozwolił, ale nie zrobię tego, bo nie chce tego mój Niebiański Ojciec<<. To by dowodziło, że Jezus zasiał owe nasienie i nie wiadomo, jaki byłby tego rezultat. Nie wiemy, w jaki sposób mogłoby to zaszkodzić charakterowi naszego Odkupiciela. Cieszymy się, że nie uległ pokusie. Ów Zły podał Mu nasienie, ale Jezus go nie zasiał.

Jest tutaj dla nas lekcja. Nie mamy się potępiać za swoje myśli, ale za to, nad czym rozmyślamy. Jeśli przychodzi nam do głowy dobra myśl, nie mamy być za to chwaleni. Może Bóg stał za tym, że otrzymaliśmy dobrą myśl; On dozwolił na korzystną lekcję dla naszego umysłu. Może podsunął ją ktoś, z kim rozmawialiście. Jeśli się nad nią zastanawiacie, czyli zasadzacie myśl, zasługujecie na uznanie Boga. Jest tak również ze złymi myślami. Nie zawsze mamy się ganić za złe myśli. Jeśli ktoś przez swoje stwierdzenie sprawi, że powstanie taka myśl, nie mamy się za to winić; stało się tak za sprawą czyjegoś stwierdzenia. Ale mamy ganić się za to, jeśli to przyswoimy, jeśli to przyjmiemy i nad tym rozmyślamy. Nie powinniśmy się czuć zniechęceni, jeśli mamy złe myśli ani też zanadto ufni, jeśli mamy myśli dobre. Istotne jest to, co robimy ze swymi myślami. Zły człowiek miewa dobre myśli, a dobremu człowiekowi zdarzają się myśli złe. Człowiek jest złym, jeśli ze złych myśli czerpie przyjemność; zaś dobrym jest człowiek, któremu przyjemność sprawiają dobre myśli, a nie złe. Pismo Swięte stwierdza: „Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim jest” [KJV Przyp. 23:7 — przyp. tłum.]. Nie dotyczy to myśli, lecz rozmyślania.

Tak i w naszym tekście Apostoł stwierdza: „Myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały” Widzimy, że taką też ideę wyraża Apostoł w Gal. 6:1: „Kto sieje ciału swemu, z ciała żąć będzie skażenie; ale kto sieje duchowi, z ducha żąć będzie żywot wieczny” Gdy mówi: „Kto sieje ciału”, rozumie przez to myślenie o czymś, co nie jest zgodne z Bożą wolą — myśli pozostają w całkowitej harmonii z duchem ciała. Jeśli ktoś zabawia się takimi myślami, sieje ciału. Apostoł stwierdza, że będzie on żąć skażenie. Nie znaczy to, że jeśli miewa takie myśli i o nich rozmyśla, na pewno będzie zgubiony.

Wyobraźmy sobie małe poletko zboża. Załóżmy, że wzięlibyście garść nasion chwastu i wyszedłszy, rozrzucilibyście je pośród waszego zboża. Jaki byłby wynik? Posialibyście skażenie i zżęlibyście skażenie. Nie oznaczałoby to, że nie uzyskalibyście żadnego zboża. Jakimś sposobem moglibyście uzyskać zboże, ale oznaczałoby, że zrobiliście coś, co byłoby przeszkodą na drodze do celu, jaki staraliście się osiągnąć. Chcieliście, żeby urosło zboże, a tymczasem zniszczyliście swoją pracę, a to oznacza, że będziecie musieli ciężej pracować, żeby urosło zboże. Część wartości odżywczych, które miały posłużyć ziarnom, pochłoną teraz chwasty. Uzyskacie trochę ziaren, ale nie tyle, ile byście otrzymali, nie zasiawszy chwastów. A zatem, jeśli staramy się służyć Panu i przyjdą nam do głowy złe myśli, to jeśli je zasiejemy, zasiejemy skażenie i żąć też będziemy skażenie. Nie musimy być w związku z tym zgubieni, ale sami sobie utrudniamy dostanie się do Królestwa; gotujemy sobie znacznie więcej pracy, a jeśli nam się nawet uda dostać do Królestwa, otrzymamy niższą pozycję, ponieważ byliśmy skłonni rozmyślać o tych złych rzeczach. To, że jest powiedziane: „Kto sieje duchowi, z ducha żąć będzie żywot wieczny” ma więc następujące znaczenie: Jeśli w umyśle naszym pojawia się myśl zgodna z duchem Bożym, a my nad nią rozmyślamy i ją przyjmujemy, będziemy żąć życie wieczne, ponieważ siejemy nasienie, czyli zajmujemy się myślami, które pomogą nam rozwinąć taki charakter, jaki musi mieć każdy, kto otrzyma żywot wieczny. Widzimy zatem, jak ważne jest rozmyślanie o dobrych rzeczach.

Przejdźmy do tekstu. Paweł mówi nam, o jakich to rzeczach powinniśmy myśleć. „Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały” Weźmy te rzeczy pod rozwagę i je przeanalizujmy.

Po pierwsze, o tym, co prawdziwe. Oznacza to, że jeśli przychodzi wam do głowy myśl, która nie jest prawdziwa, zduście ją, usuńcie i nie zajmujcie się nią, nie podejmujcie jej. Wyolbrzymienie to po prostu rezultat podejmowania nieprawdziwych myśli, aż rozwinie się niewierne stanowisko. Przypomina mi to pewne przeżycie, o jakim słyszałem rok czy dwa lata temu. Był pewien sługa jakiegoś ugrupowania, który przybył z Anglii do Stanów Zjednoczonych, aby objąć posadę. Przez około rok zajmował się głoszeniem. Pod koniec tego okresu powrócił do Anglii. Przy powrocie miał ze sobą własną fotografię, która została zrobiona tutaj. Był on na niej ubrany jak kowboj i siedział na koniu. Miał broń, a za jego pasem tkwiły pistolety i nóż myśliwski. Stworzył tym samym w ludziach z Anglii wrażenie, że Ameryka to takie miejsce, gdzie trzeba być tak ubranym ze względów bezpieczeństwa, gdyż nie da się przewidzieć, kiedy napotka się bandę szaleńców i dlatego trzeba być uzbrojonym po zęby. W końcu został on zdemaskowany i upokorzony, a ludzie uznali, że fałszywie przedstawia Amerykę. Jak do tego doszło? Sądzę, że było tak: Gdy zastanawiał się nad powrotem do Anglii, rozmyślał w głębi duszy: >>Pragnąłem dokonać tutaj, w Ameryce, czegoś wielkiego; czegoś wspaniałego, tak żeby było o tym głośno, gdy wrócę. Oczywiście niczego takiego nie dokonałem. Chciałbym wyglądać na bohatera, gdy powrócę, ale nie uczyniłem nic wielkiego — tylko zwyczajne rzeczy, takie jak we własnym kraju. Pragnąłem walczyć z Indianami — czyż to nie byłoby czymś niezwykłym? Myślę, że przebiorę się za kowboja, żeby się przekonać, jak będę wyglądał w takim stroju<<. Włożył strój, za pas wetknął pistolety, naboje i nóż, poszedł do fotografa i zrobił sobie zdjęcie na koniu. Prawdopodobnie mówił sobie: >>Nie będę ludziom opowiadał, że musiałem tak wszędzie paradować; to nie byłaby prawda. Trochę się zabawię i zobaczę, czy ludzie mnie rozpoznają w tym ubraniu<<. Gdy wrócił do Anglii, pokazał zdjęcie kilku swoim przyjaciołom. Zapytał: >>Kto to jest?<<. Oni odrzekii: >>Przecież to ty<<. >>Tak.<< >>Czy w Ameryce musiałeś wszędzie tak chodzić ubrany?<< Myślał on o tej sprawie tak długo, że nie mógł odeprzeć pokusy i odrzekł: >>Tak, w taki właśnie sposób musiałem chodzić w Ameryce<<. Widzimy więc, w jaki sposób nieprawdziwa myśl, przechowywana w umyśle, może nas w końcu doprowadzić do niemałych kłopotów.

Skoro nie chcemy zabawiać się nieprawdziwymi myślami o kimkolwiek lub o czymkolwiek, bądźmy ostrożni, żeby nie podejmować nieprawdziwych myśli o Bogu. Zapytacie: >>Czy w ogóle ktoś tak postępuje?<<. Jest to najczęstszy sposób popełniania błędów pośród chrześcijan. Jak to? A no tak: Chrześcijanin może pomyśleć: >>Przypuśćmy, że Bóg nie spełni swoich obietnic. Możliwe, że Bóg nie udzieli nam łaski, jakiej będziemy potrzebować, gdy znajdziemy się w trudnościach; możliwe, że nas opuści<<. Jest to nieprawdziwa myśl, gdyż Bóg oświadczył: „Nie zaniecham cię ani cię opuszczę” [Hebr. 13:5]. Oto podobne o Nim słowa: „Zaspokoi wszelką potrzebę waszą według bogactwa swego w chwale” [Filip. 4:19 NB] oraz: „Nie odmawia dobrodziejstw postępującym nienagannie” [Psalm 84:12 BT]. To tylko kilka zapisów, na których chrześcijanin powinien opierać swoją wiarę. Jeśli wy czy ja reprezentować będziemy myśl, że Bóg zamierza nas opuścić, reprezentujemy myśl nieprawdziwą. Jeśli przyjmiemy tę myśl, pocznie rodzić chwasty zwątpienia i zaczniemy sobie powtarzać: >>To byłoby straszne, okropne, ale na pewno tak się nie stanie; On obiecał być ze mną i wiem, że będzie, ale byłoby to straszne, gdyby mnie opuścił. Jak mógłbym się ostać? A jednak, nie byłoby to niespodzianką, gdyby tak uczynił, jestem taki niewierny. Nie zrobi tego wszakże; powiedział: „Nigdy cię nie opuszczę” Potem jednak już nie możecie tego powiedzieć. >>Mam nadzieję, że tego nie zrobi; nie zdziwiłoby mnie, gdyby tak postąpił, jak pomyślę o moich brakach. Czasem niemalże czuję, że nie jest tak blisko mnie jak kiedyś. Och, wiem, że będzie wierny swemu słowu. Ale, o ja nieszczęsny, gdyby zdarzyło Mu się zapomnieć o swojej obietnicy; nawet teraz nie czuję, że jest On tak blisko mnie, jak był kiedyś. Boję się, czy już mnie nie opuścił. Cóż poradzę — opuścił mnie<<. Nasza wiara zanikła. Widzicie zatem, jak niebezpieczne jest podejmowanie nieprawdziwej myśli o Bogu.

Kiedy taka myśl poj awia się w naszym umyśle, rozumujmy w ten sposób, że jest niemożliwe, aby Bóg zapomniał o swoich obietnicach; niemożliwe jest, żeby odwrócił się od swojego słowa; jest niemożliwością z Jego strony, żeby opuścił swoje dziecko, tak jak i dla nas byłoby to niewyobrażalną rzeczą. Jeśliby miało dojść do opuszczenia, wówczas to my bylibyśmy tymi, którzy opuszczają. On nigdy nikogo nie zostawi. W jednym z wersetów Pan mówi: „Jeżeli (...) będziecie postępować mnie na przekór, to i Ja postąpię wam na przekór” [3 Mojż. 26:23-24 BT]. Niektórzy powiedzą: >>Oto mówi On, że nas opuści — że będzie nam postępować na przekór<<. Czy wiecie, co Pan miał przez to na myśli? To, że spodziewał się, iż będzie chodził z nami i że my będziemy chodzić z Nim. Natomiast stwierdza, że jeżeli kiedykolwiek nadejdzie czas, iż będziecie chodzić na przekór mnie — jeśli się odwrócicie i pójdziecie w innym kierunku, ja pójdę prosto, ale będzie to pójście na przekór wam. Ja się nie odwrócę i nie pójdą inną drogą, żeby się was trzymać. Ja pójdę prosto przed siebie i w kierunku przeciwnym do waszego<<. Dlaczego? Dlatego, że to my się odwróciliśmy i idziemy inną drogą. Pragniemy wiary, która nie podejmie myśli, że Bóg będzie niewierny w stosunku do tego, co powiedział. O tym, co prawdziwe, myślcie i ani przez moment nie myślcie o rzeczach nieprawdziwych. Nieprawdziwe rzeczy będą się pojawiać w waszym umyśle, ale zaduszajcie je i opierajcie się im.

Następnie powiedziane jest: „Myślcie tylko o tym, co (...) poczciwe” Jak wiadomo, dziecko Boże ma zupełnie inne pojęcie o uczciwości niż ludzie świeccy. Człowiek świecki za uczciwe uważa to, że ktoś nie kradnie drugiemu pieniędzy lub mienia ani niczego, co do niego należy. Chrześcijanin ma wyższą ideę uczciwości, gdyż wszystko, co on posiada, należy do Pana. Jego oczy, jego uszy, jego język, jego ręce, jego nogi — wszystko to jest Pańskie; wszystkie pieniądze w jego portfelu, wszystkie jego pieniądze w banku oraz wszystkie jego udziały są Pańskie. Chrześcijanin uważa, że nieuczciwością byłoby wziąć to, co oddał Panu, i używać w sposób samolubny. Byłoby nieuczciwe pozwolić swoim rękom angażować się w coś, co nie podobałoby się Panu; nieuczciwe byłoby pozwolić swoim nogom, by zabierały mnie do jakiegoś miejsca, do którego nie mógłbym pójść przy aprobacie Pana. Nieuczciwością jest nie tylko zrobienie danej rzeczy, ale pozwolenie sobie na podejmowanie myśli.

Zazwyczaj, gdy przychodzi czas zrobienia nieuczciwej rzeczy, wydaje się ona uczciwą. Zwykle chrześcijanin przekonuje sam siebie, że w danym momencie jest to uczciwe. Oddaliśmy Panu cały swój czas. Możliwe, że w rękach chrześcijanina znajdzie się interesująca powieść, dzieło fikcji. Pomyśli sobie, że nie byłoby uczciwe czytanie takiej powieści, gdyż jego czas należy do Pana, a Pan uważa, że mógłby on wykorzystać swój czas bardziej rozumnie i logicznie. Osobiście nie myślę, że czytanie powieści jest bezsensowne, ale my wierzymy, że chrześcijanin ma wyższe standardy. Dla człowieka świeckiego nie ma w tym nic złego, ale chrześcijanin czuje, że jego czas należy do Pana i że Pan byłby rad, gdybyśmy ten Jego czas wykorzystali w jakiś inny sposób. U chrześcijanina poj awia się myśl: >>Byłoby nieuczciwe zabrać ten czas, który oddałem Panu i spędzić go w taki sposób. Nie zrobię tego, ale chciałbym, gdyż sądzę, że ta powieść byłaby zajmująca. Nie rozumiem, dlaczego miałoby to być niestosowne. Wiem, że są inne rzeczy, które mógłbym zrobić i bardziej przez to uwielbić Pana. Nie przypuszczam, że czytając tę książkę, postępowałbym Pańskimi śladami. Nie sądzę, że On spędzałby czas w ten sposób. A jednak moim życzeniem byłoby, żebym mógł<<. Osoba taka podejmuje ową myśl; zasiewa nasienie. Im więcej o tym myśli, tym bardziej uważa, że byłoby to w porządku; im więcej rozmyśla, tym bardziej znajduje usprawiedliwienie i z czasem myśli już, że powinna to zrobić. Stwierdza: >>Uważam, że potrzebuję odmiany, żeby uwolnić umysł od tych spraw, które mnie tak bardzo zajmowały<<. Albo myśli sobie:

>>Może znajdę tam jakieś przykłady do wykorzystania w swoich kazaniach; są mi one potrzebne<<. Lub też rozumuje tak: >>Możliwe, że jeśli to przeczytam, otworzy mi to możliwości rozmowy na ten temat z kimś innym, a wtedy można by od tego przejść do spraw duchowych<<. A potem jeszcze to czy tamto i człowiek ten już wie, że istnieje tuzin powodów, dla których powinien przeczytać daną powieść. Teraz już może ją przeczytać i nie czuje, że jest nieuczciwy; gdy najpierw o tym pomyślał, wydawało mu się to nieuczciwe. Jeśli zaś podejmiesz myśl — jeśli jej nie stłamsisz, znajdziesz się na przegranej pozycji. Gdy przychodzi nam do głowy niezbyt uczciwa myśl, powiedzcie: >>To nie jest uczciwa myśl — Panie, pomóż mi ją zniszczyć<<. Wtedy odnieśliście zwycięstwo. O tym, co uczciwe, rozmyślajcie.

„Myślcie tylko o tym, co (...) sprawiedliwe:” Oznacza to, że chrześcijanin nie ma prawa robić niczego, co nie miałoby pochwały od Boga, nie ma prawa akceptować niesprawiedliwych myśli. Jaka myśl byłaby niesprawiedliwa? Niesprawiedliwe byłoby podejmowanie dowolnej myśli, która byłaby niezgodna z zasadami sprawiedliwości. Na przykład niesprawiedliwe byłoby przyjmować o bracie, którego nie lubisz, taką opinię, jaką on ma o tobie. Byłoby z twej strony niesprawiedliwe myśleć, że Bóg będzie mieć wzgląd na twoje niedoskonałości i słabości, ale nie postąpi tak wobec innych. Niesprawiedliwe jest myśleć, że inni nie powinni być surowi w osądzaniu ciebie, gdy zaś ty będziesz surowy względem drugich. Pismo mówi: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni. Albowiem jakim sądem sądzicie, takim sądzeni będziecie, i jaką miarą mierzycie, taką wam odmierzono będzie” [Mat. 7:1-21. To tak, jakby powiedzieć: >>Panie, dajesz mi dokładnie tyle, ile ja daję innym. Panie, nie za bardzo mam wzgląd na innych; i ty nie miej względu na mnie<<. Albo gdyby modlitwa: „Odpuść nam winy nasze, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” znaczyła tyle co: >>Panie, nie odpuszczaj mi moich win, bo i ja nie odpuszczam tym, którzy zawinili przeciwko mnie<<. Lub też: >>Panie, przebacz mi tylko na pozór, jak i ja na pozór przebaczam innym<< czy >>Przebacz mi dzisiaj, ale jutro i następnego dnia upomnij się o moje występki, bo i ja tak robię<<. Gdybyśmy sobie uświadomili, że Bóg mierzy nas taką miarą, jak my mierzymy innych, czy nie mielibyśmy większego względu dla drugich?

Cokolwiek jest sprawiedliwego, o takich rzeczach myślcie. Nie przyjmujcie niesprawiedliwych myśli o innych. Bądźcie miłosierni, na ile tylko potraficie. Pamiętacie, jak Piotr pytał Pana: „Panie, ile razy mam odpuścić bratu memu (...)? Czy aż do siedmiu razy?” [Mat. 18:21 NB]. Pan odparł:

>>Piotrze, odpuść bratu siedemdziesiąt siedem razy albo czterysta dziewięćdziesiąt razy<<. Załóżmy, że Piotr rzekł: >>Panie, jeśli odpuszczę mojemu bratu czterysta dziewięćdziesiąt razy, a on zgrzeszy przeciwko mnie czterysta dziewięćdziesiąty pierwszy raz, to tym razem nie będę musiał odpuścić, nieprawdaż?<<. Wyobrażam sobie, że Pan by odrzekł: >>Piotrze, nie będzie ci trudno odpuścić czterysta dziewięćdziesiąty pierwszy raz, skoro przebaczyłeś już czterysta dziewięćdziesiąt razy. Z chwilą gdy osiągasz stan, w którym możesz przebaczyć czterysta dziewięćdziesiąt razy, możesz wznieść się ponad to i przebaczać dowolną ilość razy<<. Powinniśmy posiadać sprawiedliwe myśli. Bądźmy w tym względzie szczególnie uważni. Na ile jesteśmy sprawiedliwi, myśląc o innych, na tyle Pan będzie podobnie myślał o nas. Będzie to dowodem, że jest dla nas miejsce u boku Pana w Królestwie.

Dalej tekst głosi: „Myślcie tylko o tym, co (...) czyste” Tutaj znowu dziecko Boże ma wyższe standardy niż człowiek świecki. Człowiek świecki pomyślałby, że dana myśl jest czysta, jeśli nie jest strasznie niemoralna, ale inaczej sprawa się ma z dzieckiem Bożym. Dziecko Boże za nieczystą uważa każdą myśl, w której jest choćby odrobina samolubstwa albo pychy lub też złości, zazdrości czy złośliwości. Z chrześcijańskiego punktu widzenia nie musi się być niemoralnym, żeby być nieczystym. Jeśli pojawia się myśl, a ty zdajesz sobie sprawę, że jest w niej samolubstwo, zduś ją; jeśli jest w tej myśli złość, postaraj się tę myśl usunąć. Nie możesz sobie pozwolić na podejmowanie myśli, która jest nieczysta lub fałszywa — myśli, która jest pomieszana z duchem tego świata. Jak powiedzieliśmy wcześniej, tylko tak postępując, możemy właściwie zrozumieć, jakiego charakteru Pan od nas oczekuje, bo im więcej będziemy przyjmować nieczystych myśli — czy to nieczystych ze względu na samolubstwo bądź też pychę, czy ze względu na inne rzeczy — oznaczać to będzie, że zdominują one nasze serce i mniej będziemy sposobni, by osądzać, co jest dobre, a co złe. Wielu ludzi w świecie robi rzeczy, które są całkowicie złe, a jednak są oni pewni, że rzeczy te są dobre. W interesach ludzie nierzadko stosują wątpliwe metody, ale itak twierdzą, że ich zamiary są w porządku, aż dochodzą do punktu, że nie da się ich już przekonać, że się mylą. Oni źle zaczęli. Bądźmy więc uważni, by myśleć o tym, co czyste.

Dalej tekst stwierdza: „Myślcie tylko o tym, co (...) miłe” Gdy w umyśle naszym poj awia się tak niemiła myśl, że nie chcielibyśmy, aby inni o niej wiedzieli, nie przyjmujmy jej. Często myślę, jak bylibyśmy ostrożni w zakresie tego, nad czym rozmyślamy, gdyby Bóg uczynił nam głowy ze szkła, tak żeby inni mogli zajrzeć do środka i o każdej porze odczytać nasze myśli. Gdybyście byli w jednym wagonie z połową tuzina innych osób i one wszystkie by was obserwowały, wy zaś wiedzielibyście, że mogą zobaczyć, co jest w waszej szklanej głowie, bardzo byście uważali na swoje myśli. Powiecie: >>Cieszymy się, że nie mamy szklanych głów<<. A jednak macie. My wszyscy mamy szklane głowy, ale Bóg w swej mądrości uczynił nasze głowy ze specjalnego rodzaju szkła. Wiedział, że jeśli zrobi je ze zwykłego szkła, tak żeby nasze otoczenie mogło czytać, co jest w naszej głowie, świat popadłby w jeszcze bardziej zepsuty stan, niż zamierzał On dozwolić. W naszych czasach wielu ludzi dopuszcza złe myśli do swoich umysłów, ale na zewnątrz prowadzą oni całkiem porządne życie. Byliby bardzo zmartwieni, wyobraziwszy sobie, że ludzie mogliby odczytać ich myśli. Gdyby ich myśli były złe, stanowiliby zły przykład, gdziekolwiek by się znaleźli i degradacja świata postępowałaby jeszcze gwałtowniej.

W swej mądrości Bóg uczynił nasze głowy ze specjalnego rodzaju szkła, tak że nie możemy czytać myśli jedni u drugich, co byłoby szkodliwe. Są one zrobione z takiego szkła, że Bóg może przezeń popatrzyć i aniołowie, ale również diabeł może widzieć przez nasze szklane głowy. W taki sposób diabeł otrzymuje swoje podpowiedzi. Nie wiedziałby, jak nas zaatakować, gdyby nie mógł wejrzeć przez nasze szklane głowy. Podsuwałby pokusy, które nic by dla nas nie znaczyły. Czasem otrzymujemy próby, które wyglądają tak, jakby pochodziły od kogoś, kto zna nasze myśli. Diabeł potrafi czytać w naszych myślach i tym sposobem wie, jakie podłożyć nam pokusy. Tak było z Jezusem w Jego próbie. Jezus rozmyślał o pracy, jaką miał do wykonania; o cudach, które miał uczynić i innych szczegółach Jego dzieła. Diabeł spojrzał przez Jego głowę i rzekł: >>Widzę, jak Go dostanę; zastanawia się nad tym, co zamierza przeprowadzić; spodziewam się, że tym razem będzie trochę wycieńczony; spróbuję Go skłonić do tego, że wykorzysta swoją moc w sposób samolubny<<. Podsunął Mu pokusę przemienienia kamieni w chleb. Jezus jednak nie mógł być pokonany w ten sposób.

Tak więc diabeł kusi nas. Zagląda do naszych szklanych głów i widzi, jakie zajmują nas myśli. Potem mówi: >>Już wiem, gdzie jest on słaby; od teraz mogę wprowadzić go w błąd<<. Dziwicie się, jak to jest, że pokusa przychodzi tak subtelnie. Diabeł nie działałby w ciemności, gdyby nie miał tej wiedzy. Nie zdziwiłbym się, gdybyście, zajrzawszy do jego biura, znaleźli listę wytycznych, według których może on zaatakować. W jego notesie znaleźlibyście pod swoim nazwiskiem dane co do tego, o czym macie zwyczaj rozmyślać, gdzie jesteście słabi, tak że gdyby pojawiła się szansa podsunięcia określonego rodzaju pokusy, prawdopodobnie zostalibyście złapani na ten rodzaj przynęty. Uważajmy zatem, jak tylko nasuwa się nam coś niemiłego, żeby o tym nie rozmyślać. Bądźmy odporni na takie myśli i pozbywajmy się ich.

„Myślcie tylko o tym, co (...) chwalebne” Nie trzeba rozmyślać o tym, co mówią nasi znajomi. Jeśli znaj omy wyrazi dobrą opinię na temat sztuki w teatrze, nie powinniśmy nad tym myśleć. Nie, myślcie o tym, co ma dobrą opinię u Boga. Powiecie: >>Muszę myśleć o rodzinie<<. Co do tego mamy dobrą opinię w Biblii. „A jeśli kto nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i gorszy jest od niewierzącego” [1 Tym. 5:8 BTJ. Gdy udajemy się do Biblii, myśli o tym, że mamy troszczyć się o swoje rodziny, są tam uznane za chwalebne. Jeśli jakaś myśl nie jest chwalebna według Biblii, nie podejmujmy jej.

Tekst stwierdza dalej: „Jeśli która cnota (...)„ o tym przemyślajcie” [Filip. 4:8]. To zdaje się sugerować, że mamy rozmyślać o tym, co pomoże nam stać się lepszym mężczyzną, lepszą kobietą czy lepszym chrześcijaninem. Nie myślcie o rzeczach, które do tego nie prowadzą. Jest to sposób, żeby nasze umysły trzymać z daleka od złych myśli — poprzez myślenie o rzeczach dobrych, rzeczach chwalebnych i takich, które będą pomocne. Często spotykamy ludzi roztrzęsionych, niemalże do granic rozpaczy, bo nie dają sobie rady ze złymi myślami. Dopadają nas złe myśli i gorączkowo usiłujemy się ich pozbyć. W ten sposób nigdy się od nich nie uwolnicie. To tak, jakbyście chcieli miotłą zamieść ocean. Powiem wam, jak zamieść ocean, żeby nigdy nie powrócił. Nie bierzcie miotły; weźcie coś bardziej solidnego. Weźcie urwisko i spuśćcie go na dół; ocean nie wydostanie się z powrotem, gdyż znajduje się tam urwisko. Gdy zła myśl usiłuje się wedrzeć, obierzcie na jej miejsce myśl dobrą. Nie podejmujcie gorączkowych wysiłków, by usunąć złe myśli. Przypomnijcie sobie kilka urywków z Pisma Swiętego, zaśpiewajcie jakąś pokrzepiającą pieśń, w miejsce złych myśli przywołajcie dobre.

W związku z tym przypomina mi się opowieść jednej siostry z Chicago; nigdy tego nie zapomnę. Sądzę, że jest to jedna z najbardziej praktycznych porad, jakie kiedykolwiek słyszałem. Siostra ta musiała codziennie dojeżdżać do centrum miasta do pracy, co zajmowało jej dwie godziny — jedną godzinę w tamtą stronę i jedną z powrotem, wieczorną porą. Próbowała przeznaczać te dwie godziny na czytanie czegoś pożytecznego, ale miała problemy z oczami i musiała z tego zrezygnować. Potem usiłowała rozmyślać w tym czasie o duchowych sprawach, ale tyle rzeczy ją rozpraszało, że myśli jej uciekały i nie za bardzo jej się to udawało. W końcu wymyśliła sposób, jak spędzać te dwie godziny pożytecznie bez konieczności czytania i wytężania wzroku jak wcześniej. Po zapłaceniu za przejazd czytała reklamy: PROSZEK DO PRANIA „ZŁOTY PYŁ” albo HERBATA ŁIPTON itp. Powiedziała, że spędzając dwie godziny każdego dnia na czytaniu tych napisów, czuła się znacznie bliżej Pana; otrzymywała tak wielkie błogosławieństwo, że prawie z niechęcią wysiadała z pojazdu. Gdy to usłyszałem, pomyślałem: >>Dziwny to sposób otrzymywania błogosławieństwa<<; gdy jednak dowiedziałem się, jak ona to robiła, uznałem, że jest to jedna z najbardziej przydatnych porad, jakie kiedykolwiek usłyszałem. Brała ona różne litery z każdego słowa reklamy. Weźmy jako przykład ów „ZŁOTY PYE Brała ona literę „z” i wymyślała co najmniej trzy wersety biblijne zaczynające się od „z”. Po wymyśleniu wersetów na literę „z” brała kolejną z danego słowa i postępowała w taki sam sposób. Jak doszła do „o”, to na przykład przypomniała sobie: „Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech” Następnie „t” itd. To bardzo rozwinęło jej pamięć dotyczącą wersetów z Pisma Świętego. Można też wymyślać pieśni zaczynające się na daną literę. Można pomyśleć o jakimś przymiocie charakteru, np. na literę „p” — „pobożność” Później weźmy np. „ł”. Jaka dobra cecha zaczyna się na „ł”? „Łagodność.” I dalej kontynuujmy z innymi literami. Można by też wymyślać złe cechy zaczynające się od tych liter. W ten sposób przekonujemy się, jak z najprostszych życiowych okoliczności będziemy w stanie odnieść błogosławieństwo; możemy otrzymać pomocne lekcje i zbliżyć się do Pana. „Myślcie tylko o tym, co (...) jest cnotą [co jest pomocnel” Słowo „cnota” nie jest tu użyte w takim sensie, jak my je używamy — jako przeciwieństwo wady. Zawiera ono w sobie ideę czegoś przydatnego — czegoś, co byłoby wzmacniające i posilające was w waszych chrześcijańskich walkach.

Następnie mamy: „Myślcie tylko o tym, co (...) jest godne pochwały. Jeśli uznacie, że Bóg pochwali was za myślenie o pewnych rzeczach, „o tym przemyślaj cie” Jeśli w rezultacie myślenia o nich możecie lepiej wysławiać Boga, „o tym przemyślajcie” Jeśli są sprawy, które nie spotkają się z Jego pochwałą, jeśli są rzeczy, które nie skłonią was do lepszego wysławiania i wielbienia Boga, nie myślcie o nich.

W słowach tych mamy metodę osiągnięcia wprawy i powodzenia jako chrześcijanie. To, czy uzyskamy miejsce w Królestwie, zależeć będzie od myślenia o tych sprawach. Zależeć też od tego będzie szybkość czynienia postępu. W jakim stopniu będziemy pomocni naszym braterstwu, również zależeć będzie od myślenia o tych rzeczach. Ponieważ brzmi to tak prosto i łatwo, tak nieliczni chcą to czynić. Mówią: >>Wiem, że myślę nieprzyjemne rzeczy o moich bliźnich, ale nic nie mówię, tylko je myślę; mam pewne zadowolenie z tych myśli<<. Nie chciejcie myśleć o takich rzeczach. Nie wiem, czy jest coś ważniejszego do utrwalenia się w waszych umysłach niż lekcja z tego fragmentu. „A dalej mówiąc, bracia, cokolwiek jest prawdziwego, cokolwiek poczciwego, cokolwiek sprawiedliwego, cokolwiek czystego, cokolwiek przyjemnego, cokolwiek chwalebnego, jeśli która cnota i jeśli która chwała, o tym przemyślaj cie”

Convention Report oraz St. Paul Enterprise, 3 października 1916

Rozszerzcież się i wy

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Los Angeles, Kalfornia, 26-27 maja 1915.

Drodzy przyjaciele, tego poranka zwracam waszą uwagę na słowa Pawła z 2 Kor. 6:11-16: „Usta nasze otworzone są ku wam, o Koryntowie! serce nasze rozszerzone jest. Nie jesteście ściśnieni w nas, lecz ściśnie- ni jesteście we wnętrznościach waszych. O wzajemną tedy nagrodę jako dziatkom mówię: Rozszerzcież się i wy. Nie ciągnijcież nierównego jarzma z niewiernymi; bo cóż za społeczność sprawiedliwości z nieprawością? albo co za społeczność światłości z ciemnością? A co za zgoda Chrystusa z Belijałem? albo co za dział wiernemu z niewiernym? A co za zgoda kościoła Bożego z bałwanami? Albowiem wy jesteście kościołem Boga żywego, tak jako mówi Bóg: Będę mieszkał w nich i będę się przechadzał w nich, i będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim”

Nasz tekst znajduje się przede wszystkim w ostatniej części wersetu 13:

„Rozszerzcież się i wy”. Doszliśmy do zrozumienia, iż w swojej opatrzności i łasce Bóg postanowił, że część rodzaju ludzkiego przejdzie przemianę natury; że wyrzekną się oni swojej ziemskiej natury na rzecz niebieskiej; że na rzecz niebiańskich złożą na ofiarę swoje ludzkie perspektywy. Pamiętamy, jak idea ta wyrażona jest w 2 Piotra 1:4: „Przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury” (NB). Zapoznając się ze Słowem Bożym, stwierdzamy, że jakkolwiek Ojciec Niebieski zaprasza każdego, kto jest gotowy poświęcić się aż do śmierci i naśladować Jezusa oraz stać się uczestnikiem chwalebnej boskiej natury, to — jak się dowiadujemy — tylko część z tego grona rzeczywiście osiągnie to, do czego zostali oni zaproszeni czy powołani. Gdy przeglądamy Biblię, przekonujemy się, że zwraca naszą uwagę wielki podział, jaki panuje między naśladowcami Jezusa Chrystusa; nawiązanie do tego podziału znajduje się w wielu stwierdzeniach biblijnych. Pamiętacie na przykład, jak odnotowane jest to zróżnicowanie w słowach mówiących o tych, którzy „naśladują Baranka, gdziekolwiek idzie” [Obj. 14:4]. Inna klasa również Go naśladuje, ale nie idą za Nim tak daleko jak tamci; naśladują Go nie tak chętnie i nie w zupełności idą za Nim. Pamiętacie, że o jednej klasie Jezus mówił jako o „malutkim stadku”, stwierdzając: „Nie bój się, o malutkie stadko! albowiem się upodobało Ojcu waszemu, dać wam królestwo” [Łuk. 12:32]. W Księdze Objawienia czytamy o tej innej klasie. Objawiciel stwierdza:

„Potemem widział, a oto lud wielki, którego nie mógł nikt zliczyć, z każdego narodu i pokolenia, i ludzi, i języków” [Obj. 7:9].

Obie klasy: „malutkie stadko” i „wielki lud” mają przejść przemianę natury; obie stanowić będą grupę istot duchowych; obie mają porzucić naturę ludzką dla niebiańskiej. To, że „wielki lud” nie odnosi się do klasy ziemskiej, wynika wyraźnie ze stwierdzenia w tym opisie, nieco inaczej brzmiącym po grecku. Jest tam powiedziane: „Potemem widział, a oto lud wielki, którego nie mógł nikt zliczyć, z [SPOŚROD] każdego narodu i pokolenia, i ludzi, i języków”: Tak jak „malutkie stadko” byli oni kiedyś częścią świata, ale zostali wybrani „spośród świata”: Ofiarowali ziemską naturę i ziemskie nadzieje na rzecz niebiańskich perspektyw i niebiańskich posiadłości. Jezus nawiązał do tych dwóch klas, gdy o jednej z nich mówił jako o głupich pannach, a o innej jako o mądrych pannach. Wierzymy, że większość z tych, do których wnętrza przemawia dzisiejszego ranka nasz głos, znajduje się w gronie tych, co uczynili takie poświęcenie. Uważamy za pewne, że wasze zainteresowania i spodziewania nie są skierowane w stronę spraw ziemskich, lecz niebieskich i że pragniecie wszystkiego, co pomoże wam mocnym uczynić wasze powołanie i wybranie do niebiańskiego stanu.

Uznajemy, że owa przemiana natury jest stopniowa. Gdy z początku Pan nas pociąga, nie jesteśmy niebiańscy — jesteśmy ziemscy i gdyby w chwili poświęcenia Pan zabrał nas do nieba, nie bylibyśmy gotowi do tego stanu. Czasami w taki oto sposób obrazujemy tę kwestię: Przypuśćmy na przykład, że Bóg zamierza przemienić psa w człowieka. Oczywiście nie oczekujemy, że to zrobi. Jest to raczej zabawna ilustracja, ale służy naszemu celowi. Załóżmy, że Pan miał zamiar przekształcić psa w człowieka. Wyobraźmy sobie, że pies padł martwy i w tym momencie Bóg zabrał z ciała psa psią inteligencję, jego skłonności, jego instynkt i umieścił je w ciele człowieka, i tak pies stał się człowiekiem. Byłaby to przemiana psa w człowieka, ale nie w rzeczywistego. Wyglądałby on jak człowiek, ale wciąż posiadałby skłonności, instynkty i upodobania psa. Pozornie byłby to człowiek, ale pod względem odczuwania byłby to pies. Gdyby szedł ulicą i zobaczył dwa psy spierające się o kość, przyłączyłby się do walki i usiłował zdobyć tę kość. Nie byłby gotowy, żeby być człowiekiem, ponieważ nadal posiadałby psie cechy. Tak samo też, gdyby w momencie poświęcenia Bóg wziął człowieka do nieba i dał mu duchowe ciało, człowiek wyglądałby jak istota duchowa, ale nadal byłby istotą ludzką. Wyglądałby podobnie jak zastępy niebieskie, ale chciałby postępować jak te na ziemi. Wyglądać jak istota niebiańska, lecz postępować jak ziemska — byłoby to równie niespójne jak wyglądać jak człowiek, lecz postępować jak pies.

A jak dokonałby tego Bóg? Przypuszczam, że zacząłby od zmiany umysłu psa. Przekształcanie rozpocząłby od psiego umysłu, tak by jego właściwości staly się bardziej podobne do tych, które cechują umysł ludzki. Każdego dnia ów pies stawałby się bardziej podobny do człowieka w swoim my śleniu. Oczywiście zewnętrznie wcale nie wyglądałby jak człowiek; wciąż miałby ciało psa. Ale w jego umyśle zaczynałyby formować się cechy ludzkie; zacząłby patrzeć na sprawy z ludzkiego punktu widzenia. Oczywiście im bardziej ludzki stawałby się psi umysł, tym bardziej czułby się nieswojo w psim ciele. Chciałby robić rzeczy takie jak człowiek, ale by nie potrafił. Mógłby stwierdzić: >>Jestem zmęczony warczeniem i szczekaniem; chciałbym móc mówić<<. Jego umysł chciałby mówić, jak mówi człowiek, ale jego ciało nadał byłoby skłonne warczeć, jak warczy pies. Im dalej postępowałaby transformacja, tym bardziej niewygodnie czułoby się to stworzenie. Inni by nie zauważali, co się dzieje, prócz tego, że pies ten nie zachowuje się tak, jak zwykł się zachowywać. Ludzie by powiedzieli: >>Nie postępuje jak pies; zachowuje się tak szlachetnie; obawiam się o tego psa — lepiej go zastrzelić<<. Nie rozumieliby, że pies ten staje się człowiekiem. Załóżmy, że psi umysł stawał się coraz bardziej ludzki, aż stał się taki jak umysł człowieka, po czym pies umiera, a Bóg bierze jego umysł i umieszcza w ludzkim ciele. Teraz nie ma w nim już nic z psa; jest w zupełności człowiekiem. Pozbywał się psiego umysłu stopniowo, a teraz całkowicie pozbył się psiego ciała i ma nowe ciało oraz umysł człowieka. Jak bardzo by się cieszył, że dokonała się całkowita transformacja.

Uważamy, że obrazuje to stan poświęconych. Gdy poświęcamy się Panu, mamy ludzkie ciało i duchowy umysł. Wówczas Bóg zaczyna przekształcać ten ludzki umysł. Ciało pozostawia nadal ludzkie. Zaczyna jedynie zmianę umysłu z ludzkiego w duchowy. To dlatego Apostoł mówi w Rzym. 12:2:

„A nie przypodobywajcie się temu światu, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu waszego” Rozumiemy, że umysł chrześcijanina staje się dzień po dniu mniej ludzki, a bardziej duchowy; mniej ziemski, a bardziej niebiański. Im bardziej duchowym staje się ludzki umysł, tym bardziej nie na miejscu czuje się on na ziemi; tym bardziej tęskni za warunkami niebiańskimi. Jest wiele rzeczy, które chrześcijanin chce uczynić, ale nie może, gdyż ma duchowy umysł, którym pragnie, lecz ziemskie ciało, w którym działa. Dlatego też Apostoł stwierdza: „Bo nie czynię tego, co chcę” [Rzym. 7:15 BT]. Rodzi to wojnę, konflikt, jak dodaje Apostoł: „Albowiem ciało pożąda przeciwko duchowi, a duch przeciwko ciału; a te rzeczy są sobie przeciwne” [Gal. 5:17]. Ludzie uważają, że osoba ta jest tak samo człowiekiem jak zawsze, a jednak mówią: >>Nie zachowuje się jak zwykłe; myślimy, że zwariował na punkcie religii. Nie ma już tej przyjemności z życia, jaką miał wcześniej<<. Nie rozumieją, że ma on nowy umysł; jego umysł ulega przemianie i staje się bardziej duchowy. W miarę przekształcania umysł staje się coraz bardziej nadprzyrodzony, aż stopień po stopniu jest taki, jaki posiadają zastępy niebieskie. Wtedy Bóg zabiera natchniony umysł z ludzkiego ciała i w zmartwychwstaniu umieszcza go w duchowym ciele.

Teraz całość jest duchowa. Nie ma ludzkiego umysłu, gdyż człowiek pozbywał się go stopniowo w procesie transformacji. Nie ma też ludzkiego ciała, gdyż pozbył się go w jednej chwili. Teraz człowiek jest już gotowy by żyć na wyższym poziomie, by czcić i wielbić Boga w naturze daleko przewyższającej tę ludzką.

Ponieważ stwierdzamy, że w ten sposób Bóg udziela tylko części rodzaju ludzkiego przemiany natury, ma, jak już powiedzieliśmy, istnieć wielka różnica pomiędzy tymi, którzy otrzymują tę przemianę natury. Niektórzy otrzymują przemianę natury nie tylko do niebiańskiej, ale do boskiej. Będą oni współdziedzicami z Panem i Zbawicielem Jezusem Chrystusem. Natomiast „wielki lud” dostąpi w końcu takiego przekształcenia swych umysłów, że będzie on gotowy na zmianę natury i na to, żeby ich umysły mogły być umieszczone w duchowym ciele, jednak nie będą oni współdziedzicami z Panem Jezusem. Będą bardziej wspólnymi spadkobiercami z aniołami. „Malutkie stadko” otrzyma pozycję odpowiadającą pozycji samego Pana.

Tezą, która nas interesuje, jest różnica między tymi dwiema klasami. Dlaczego Pan uczynił taki podział? Czy zostało to z góry przez Niego zaplanowane? Na czym polega podział między „małym stadkiem” a „wielkim ludem”? Co odróżnia tych, którzy będą na tronie, od tych, którzy będą stać przed tronem? Co rozróżnia mądre panny i głupie panny?

Niektórzy by powiedzieli: >Uważam, że różnica tkwi w ich poświęceniu. Sądzę, że poświęcenie „malutkiego stadka” jest bardziej zupełne niż poświęcenie „wielkiego ludu”<<. My mówimy: nie; znalezienie się zarówno w jednej, jak i w drugiej klasie będzie wymagało równie całkowitego poświęcenia. Dla obu klas oznacza to zupełne poświęcenie aż do śmierci. W obu przypadkach oznacza to zupełne wyrzeczenie się ziemskich spraw ze wszystkim, co to obejmuje. Znalezienie się w klasie „malutkiego stadka” nie będzie wymagało większego poświęcenia niż dostanie się do „wielkiego ludu”; nikt nie może dostać się do „wielkiego ludu”, okazawszy mniejsze poświęcenie niż to, które innym zapewni miejsce w „malutkim stadku”

Ktoś powie: >Może różnica polega na zdolnościach tych dwu klas. Prawdopodobnie ci, którzy tworzą „malutkie stadko”, mają większe uzdolnienia, w związku z czym mogli dokonać więcej niż ci, którzy należeć będą do „wielkiego ludu”<<. My odpowiadamy: Nie. Wielokrotnie Biblia wskazuje, że zdolności odciągają od poświęcenia. Wielu nie było gotowych na poświęcenie ze względu na swoje uzdolnienia. Byli dumni ze swych zdolności i w nich pokładali swą nadzieję. Jak mówi Biblia: „Niewiele mądrych według ciała, niewiele możnych, niewiele zacnego rodu (...) wybrał Bóg” [1 Kor. 1:26]. Skoro posiadanie zdolności powstrzymało wielu od uczynienia poświęcenia, możemy spokojnie przyjąć, że po dokonaniu poświęcenia umiejętność powstrzyma bardzo wielu od uczynienia ich powołania i wybrania pewnym. Jestem przekonany, że gdy kiedyś wierni Pańscy zostaną wzbudzeni, znacznie więcej umiejętnych znajdziemy w klasie „wielkiego ludu” niż w „malutkim stadku”:

Powie ktoś: >>A może różnica jest taka: Ci z klasy „wielkiego ludu” popełniali więcej błędów; może częściej się potykali niż ci, co będą pośród „malutkiego stadka”<<. I znów odpowiem: Nie. Wierzę, że przeciwnie, ani jedna dusza nie minie się z koroną w Królestwie z powodu popełnionych błędów. Uważam, że w „malutkim stadku” będą tacy, co popełnili więcej błędów i więcej poważniejszych błędów niż wielu spośród „wielkiego ludu”:

Obawiam się, że wielu minie się ze zwycięstwem w tym biegu dlatego, że nie zanadto błądzili. Fakt, że rzadziej popełniali omyłki, mógł zrodzić w nich pychę i ufność w samych sobie. Natomiast wielu spośród „malutkiego stadka” będzie z takich, co popełniali większe błędy i to utrzymywało ich w pokorze umysłu oraz pomogło im uczynić swoje powołanie i wybranie pewnym. A zatem nie taka będzie różnica. Cóż więc ich różni?

W naszym tekście Apostoł napisał o rozszerzeniu się. Mówi do Koryntian: „Usta nasze otworzone są ku wam, o Koryntowie! serce nasze rozszerzone jest”: Mówi też: „Nie jesteście ściśnieni w nas”: Innymi słowy mówi na zasadzie przeciwstawienia. My jesteśmy rozszerzeni. Nie jesteście ściśnięci w nas; jest to coś w waszych własnych uczuciach. „O wzajemną tedy nagrodę jako dziatkom mówię: Rozszerzcież się i wy.” Zastanówmy się, co to znaczy. Co Apostoł miał na myśli, gdy ich nawołuje do rozszerzenia się? Jaka jest istota tego rozszerzenia?

Odpowiadamy po pierwsze, że oznacza to rozszerzenie wiary, rozszerzenie wierności, rozszerzenie miłości, rozszerzenie wszystkich chrześcijańskich cnót. Pośród tych, którzy oddali swoje życie na służbę Mistrza, są tacy, w których nastąpiło takie rozszerzenie, jakie nie nastąpiło w innych. Jako przykład, weźmy kwestię gorliwości. Niektórzy z Pańskiego ludu nie chcą zbyt wielkiej gorliwości. Boją się, że ich gorliwość stanie się za duża. W rezultacie mają skłonność powstrzymywać i tłumić swoją gorliwość z obawy że lśnić będzie tak, jak lśniła gorliwość Mistrza. Dostrzegamy to w różnych przypadkach. Na przykład w kwestii rozpowszechniania prawd, które od- kryliśmy w Słowie Bożym. Brat zwraca się do Domu Modlitwy z prośbą o literaturę. Pisze: >>Proszę o przysłanie mi 500 egzemplarzy „Bible Students Monthly”, żebym mógł rozdać je w sąsiedztwie<<. Czuje, że wykonanie tego będzie wymagało sporego uniżenia; to będzie bardzo trudne, ale on musi to zrobić, żeby zadowolić swoje sumienie. Chce 500 sztuk i będzie bardzo rad, gdy je rozda. Jedna po drugiej przychodzą przesyłki. Zamiast 500 dostaje 5000 egzemplarzy. >>No proszę, mówi, oto sposób; zamiast 500 przysłali mi

5000; jak ja je wszystkie rozdam?<< Nie miał dość zapału. Chcemy osiągnąć taką postawę, że gdy przechodzimy takie doświadczenie jak to, udamy się do Pana, chwaląc Go i mówiąc: >>Panie, dziękuję Ci za to, że udzielasz mi tej większej sposobności. Chciałem rozprowadzić 500 sztuk, a oto udzielasz mi większego przywileju niż ten, o który prosiłem. Proszę Ci teraz, Panie, pomóż mi rozdać tę większą ilość, jaką otrzymałem<<. Pragniemy czynić postęp w zakresie gorliwości.

Uważamy, że klasa „wielkiego ludu” to tacy, którzy nadawaliby się na miejsce w „malutkim stadku” Zaczęli we właściwy sposób i sądzimy, że gdyby kontynuowali, gdyby trwali w biegu, otrzymaliby nagrodę. Oni nie chcieli się rozszerzyć poza pewien punkt.

Mogę przytoczyć prosty przykład z własnego doświadczenia. Jakiś czas temu opowiadałem przyjaciołom o pewnym incydencie, który wydarzał się w pociągu kolei Pensylwanii. Gdy konduktor przechodził, sprawdzając bilety, powiedziałem do niego: >>Kierowniku, czy miałby pan coś przeciwko temu, gdybym wykonał niewielką pracę misjonarską, rozdając pasażerom broszurki?<<. Ten odrzekł: >>Nie może pan>>. >>0, pomyślałem, po co go w ogóle pytałem? Oczywiście mógł mnie powstrzymać, gdybym rozdawał bez pozwolenia; wtedy rozdałbym przynajmniej jakąś część. Tyle tu ludzi; wielu ma przed sobą pół dnia podróży; może nikt by nic nie powiedział; straciłem taką okazję. Dlaczego w ogóle pytałem konduktora? Dlaczego nie rozdałem tych broszur bez pytania?<< Potem w sercu zwróciłem się do Pana i rzekłem: >>Panie, zdaję sobie sprawę, że popełniłem błąd. Wiem, że powinienem był to po prostu zrobić. Proszę Cię o wybaczenie. Wiem, że masz moc, aby przekonać tego konduktora, żeby mi jednak dał przywilej wykonania tej pracy, nawet po tym, jak mi odmówił. Ty masz większą siłę niż sam dyrektor kolei. Ponieważ mnie odprawiono, nie zrobię tego, bo źle by to wyglądało, ale jeśli chcesz, żebym to zrobił, możesz to sprawić<<. Krótko potem przechodził konduktor i powiedział: >>Idę do innego wagonu, a gdy tam będę, nie obchodzi mnie, co pan zrobi tutaj; niech pan robi, co chce<<.

Kilka lat temu nie odczuwałbym tego w ten sposób. Pomyślałbym: >>Tak się cieszę; moje sumienie jest czyste. Gdyby powiedział, że mogę rozdawać, poczułbym, że musi to być zrobione, wykonałbym swoją powinność<<. Gdybym się wtedy zatrzymał, gdyby moja gorliwość nie powiodła mnie dalej, straciłbym swoją koronę i „wylądował” w klasie „wielkiego grona Chodzi o to, ile gorliwości pragniemy. Czy chcemy ją rozszerzyć do pewnego stopnia i potem już zaprzestać? Tak łatwo jest zakreślić linię dookoła naszej gorliwości i ograniczyć ją do pojęcia obowiązku. Powiemy: >>Wykonałem swoją część. Nie sądzę, że Pan oczekuje ode mnie czegoś ponadto. Zrobiłem tyle co siostra ta i ta czy brat ten a ten<<.

Korona jest dla tych, którzy się rozszerzyli. Kilka lat temu myślałem zazwyczaj, że Pan dał mi możliwość usługiwania jako pielgrzym i że nie oczekuje On ode mnie rozpowszechniania literatury. Sądziłem, że to nie moja działka. Teraz czuję to zupełnie inaczej. Nieważne, co robię — chcę zrobić więcej. Przykro mi, że pod wieloma względami jestem ograniczony. Tęsknię za tym, żeby otrzymać naturę, która nie będzie ograniczona. Jednak mam świadomość, że w celu otrzymania tej nieograniczonej natury i życia muszę już teraz rozwinąć sposobny do tego umysł i ducha. W 2 Kor. 5:1-2 Apostoł zapowiada, że gdy namiot naszego ziemskiego przybytku się rozpadnie, mamy dom Boży, nie dom zbudowany rękoma, lecz wieczny w niebiesiech. Nawiązuje do niebiańskiego ciała. Innymi słowy, jak mi się wydaje na podstawie pewnych biblijnych wywodów, że o ile tutaj przygotowujemy ducha dla ciała, to w niebiesiech przygotowywane jest dla nas ciało. Chodzi o ideę, że po zakończeniu tutaj naszego biegu nie będziemy musieli czekać na Pana, aby dostać gotowe ciało; nie będzie się On musiał śpieszyć, żeby szybko zgotować nam ciało. Ciało to jest rozwijane w tym czasie, gdy my osiągamy ducha gotowego do połączenia się z ciałem. Gdy robimy coś, by rozwinąć ducha, prowadzona jest równocześnie odpowiednia praca nad przygotowaniem ciała. Jeśli dzisiaj rozwiniecie trochę więcej gorliwości, Pan uczyni dla niej miejsce w ciele. To wy regulujecie wzrost ciała. Zależy on od tego, co dzieje się tu, na dole. Jeśli opóźniamy rozwój gorliwości tu na ziemi, to ciało w górze nie będzie rosło. Jeśli zahamujemy rozwój tutaj, tam powstrzymają pracę nad ciałem. Pragniemy wzrastania naszej gorliwości, aż — jak Pan da — będziemy gotowi do tego rozszerzonego ciała.

Tekst nasz nie odnosi się tylko do rozszerzenia gorliwości, ale również do rozszerzenia wiary. Wierzę, że z upływem czasu uzmysławiamy sobie, że musimy uzyskać więcej wiary. Nasza wiara musi rosnąć i rozwijać się, a gdy staje się ona głębsza i solidniejsza, Pan zapewnia więcej doświadczeń, by dopomóc nam do rozszerzenia wiary. Miałem ostatnio doświadczenia, które mogę opowiedzieć przyjaciołom dla ich korzyści. Od przyjazdu na wybrzeże brat Russell jest naprawdę zajęty. Ostatniej nocy czekano na niego w Riyerside. Jeszcze kilka dni temu wydawało się niemożliwością jego dotarcie wczoraj wieczorem do Riyerside. Brat Rutherford powiadomił mnie, iż mam się spodziewać, że zastąpię brata Russella. Od razu zacząłem się modlić w intencji zebrania w Riyerside. Pomyślałem, że Pan chce, abyśmy nie tylko się modlili, ale i działali, a więc napisałem do brata Russella, stwierdzając, jak jest to ważne, żeby przybył do Riyerside; że tamtejsi braterstwo poczynili ogromne wysiłki i wydatki, przygotowując to spotkanie i byliby zawiedzeni, gdyby nie mógł przyjechać. Już wieczorem wydawało się, że nie ma zbyt wielkiej nadziei, ale dzięki Pańskiej opatrzności przyjechał. Naprawdę uważam, że był to owoc wiary i modlitwy. To istotnie wspaniałe, co możemy osiągnąć przez wiarę.

Co to będzie oznaczać? To ma oznaczać, że będziemy mieć wiarę większą od tej, jakiej Pan spodziewa się, wziąwszy pod uwagę nasze niedoskonało ści, a wiara ta będzie rozszerzona wbrew naszym brakom i niedostatkom. Uważam, że wymaga to więcej wiary niż cokolwiek innego. Nie trzeba zbyt wielkiej wiary, by wierzyć, że otrzymasz Pańskie błogosławieństwo, jeśli możesz wykonać dobrą pracę w Jego służbie. Niewiele wiary wymaga przeświadczenie, że zyskasz Pańską łaskę i uznanie, gdy wszystkie sprawy dobrze się układają. Ale trzeba mieć wiarę, by wytrwale przeć naprzód pomimo popełniania błędów; ufać Bogu nawet wtedy, gdy nie ma się takich samych dowodów jak inni, że jest się jednym z Jego sług; mieć wiarę nawet wówczas, gdy nie możesz iść Jego śladem. To w taki sposób nasza wiara staje się rozszerzona; w taki sposób nasza wiara staje się mocna. Niezależnie od tego, jakie i kiedy spotka nas doświadczenie, będziemy mieć wystarczająco silną wiarę, by nadal ufać i złożyć sprawy w Pańskie ręce.

Dalej oznacza to nie tylko rozszerzenie wiary. Oznacza to zarówno rozszerzenie wiary i gorliwości, jak i rozszerzenie miłości. Myślę, że jest to ważna część naszego rozszerzenia się. Ile miłości nam brakuje? Jak miłość nasza może zostać rozszerzona? Piotr zadał Jezusowi pytanie. Spytał: „Panie, ile razy mam odpuścić bratu memu? (...) Czy aż do siedmiu razy?” [Mat. 18:21 NB]. Jezus rzekł: Nie, Piotrze, „nie do siedmiu razy, lecz do siedemdziesięciu siedmiu razy”, albo 490 razy. Piotr mógłby odpowiedzieć:

>>Mistrzu, przypuśćmy, że przebaczę mojemu bratu 490 razy, ale gdy przyjdzie do mnie 491. raz, nie będę musiał mu przebaczyć, czy tak?<<. Mogę sobie wyobrazić, że Pan odpowiedział: >>Piotrze, jeśli mogłeś osiągnąć taki punkt, że przebaczyłeś mu 490 razy, to z łatwością przebaczysz mu po raz 491<<. Musimy być bardzo uważni, żeby pod tym względem mieć ogromną miarę ducha Pańskiego, żeby kwestia przebaczenia bratu nie była jedynie sprawą powierzchowną. Nie powinniśmy być tacy jak znany nam duchowny z Indiany. Był on tam bardzo popularny. W mieście, gdzie żył, znajdował się człowiek, który pod wieloma względami nie miał zbyt dobrego charakteru — zawsze miał ochotę robienia wszelkiego rodzaju śmiałych rzeczy. Pewnego dnia, gdy całkiem spory tłum zebrał się przed sklepem w miasteczku, podszedł do owego duchownego i zapytał: >>Czy uważasz, że jesteś chrześcijaninem?<<. Duchowny odrzekł: >>Tak, jestem chrześcijaninem<<.

>>Czy uważasz, że postępujesz tak, jak Jezus nakazał swoim naśladowcom?<< Kaznodzieja odparł, że czyni tak w miarę swoich możliwości. Tamten rzekł:

>>Czy wiesz, że Jezus powiedział swoim uczniom, że uderzeni przez kogoś w jeden policzek, mają nadstawić drugi?<<. Pastor odrzekł, że wie o tym. Wtedy ów człowiek powiedział: >>Mam zamiar cię wypróbować<< i uderzył go w twarz. Duchowny nadstawił drugą stronę i tamten go znów uderzył. Wtedy duchowny stwierdził: >>Postąpiłem tak, jak nakazał Pan, ale Pan nie powiedział, co powinniśmy zrobić później<< i jednym uderzeniem powalił tamtego na ziemię. Wiele jest takiego ducha dzisiaj na świecie — skłonności do posłuszeństwa w sposób powierzchowny. Starajmy się nie o niewielką miarę miłości braterskiej, lecz o wielką jej miarę, o wielką miarę ducha, który będzie nas popychał do tego, żebyśmy byli opiekunami naszych braci. Posiadajmy miłość w takiej mierze, by nie pragnąć rzucać kamieni na drodze brata lub czynić cokolwiek, co mogłoby doprowadzić brata do zbłądzenia albo spowodowało w innych duchowe szkody. Jeśli nasza miłość jest rozszerzona, będziemy zważać na te rzeczy.

Jak mogę wprowadzić w błąd swojego brata? Czy robię rzeczy, które sprawią, że się potknie, a nie takie, które by go wsparły w wierze, wzmocniły w jego wierności ku Bogu? Jakiś czas temu poznałem brata, który był bardzo dbały o robienie wszystkiego skrupulatnie, ale obawiam się, że nie zawsze pojmował istotę rzeczy. Jakiś brat zrobił coś przeciwko niemu. Poszedł więc z tym do niego. Tamten go nie wysłuchał. Wziął więc dwóch czy trzech innych braci i poszedł znowu. Brat ów znów nie usłuchał. Nasz brat pomyślał, że najlepiej będzie przedstawić sprawę przed zborem. Chodziło o niewielkie nieporozumienie. Mówiąc o nim, brat stwierdził: >>Postąpiłem zgodnie z regułą biblijną; poszedłem do brata i powiedziałem mu o jego przewinieniu<<. Zdaje się, że gdy udał się do brata, przedłożył mu coś w rodzaju ultimatum. Celem pójścia do brata nie jest jedynie wyrzucenie mu, że zrobił coś złego, ale wzniecenie ducha miłości i usunięcie nieporozumienia; tak, żebyś ty mógł pomóc bratu i żebyś dał pomóc sobie. Jak ostrożni musimy być w takich kwestiach — jak uważni. Nie powinno to być sprawą naszego własnego sumienia czy wygody, bo chodzi o to, żeby zadać sobie pytanie: >>Jak mogę wyświadczyć dobrodziejstwo swojemu bratu, w czym mogę mu pomóc?<<. Myślę, że owo rozszerzenie również to obejmuje. Bądźcie więc rozszerzeni. Macie tylko trochę Pańskiego ducha i nie chcecie więcej? Czy powiecie: >>Nie chciałbym aż tyle Pańskiego ducha, żeby całkowicie przebaczyć bratu, który mnie tak potraktował<<? >>Oczywiście, że nie pragnę żadnych złych, nienawistnych uczuć w swoim sercu, ale nie chcę być zbyt uprzejmy dla tego brata.<< A zatem nie pragniesz się rozszerzyć.

Zauważamy tutaj jeszcze inną lekcję. Apostoł pokazuje, że wynikiem takiego rozszerzenia będzie to, że Pan może w nas swobodnie działać. Zwróćcie uwagę na słowa wersetu 16: „Jesteście kościołem Boga żywego, tak jako mówi Bóg: Będę mieszkał w nich i będę się przechadzał w nich” [2 Kor. 6:16]. Kryją się tu dwie myśli, dwie idee — będę w nich mieszkał i będę się w nich przechadzał. Chociaż Apostoł użył zwykłego greckiego słowa „chodzić”, wyraził je w sposób oryginalny, dodając kilka przedrostków, tak że w rzeczywistości słowo to znaczy: przechadzać się w nich” Gdy Pan przyjmuje nas przy poświęceniu, zamieszkuje w nas, ale nie może się w nas jeszcze przechadzać. Nie ma dość miejsca. Jesteśmy wypełnieni czymś jeszcze. Pan mógłby chcieć przechadzać się po naszym języku i sprawiać, żebyśmy mówili coś na Jego chwałę, ale nie może się tam dostać, bo jesteśmy przepełnieni strachem, że ludzie nas wyśmieją. Może On chcieć wejść w nasze ręce i sprawić, że wręczymy komuś broszurkę, ale nie może tego uczynić, gdyż wypełnia nas strach przed ludźmi. Chciałby dostać się do naszych stóp i sprawić, że zaniesiemy do kogoś poselstwo, ale nie może, bo stopy nasze pełne są znużenia. Może On chcieć dotrzeć do naszego portfela i skłonić nas do wydania kilku dolarów, by Go uczcić, ale nie może się tam dostać, bo naszą „sakwę” obciąża hipoteka na zakup samochodu. Nie mamy na myśli, że nabycie pojazdu byłoby absolutnie złą rzeczą, bo wielu z braterstwa używa swoich samochodów dla chwały Bożej. Mamy zrobić miejsce dla Pana, żeby mógł się w nas przechadzać. Mamy uczynić miejsce, żeby mógł On przechadzać się po naszym języku, czyli mamy używać go ku Jego chwale. Co za różnica, że ludzie się śmieją? Chcemy zrobić miejsce, żeby mógł przechadzać się w naszych stopach. Czymże jest uczucie zmęczenia w naszych nogach? Powiedzmy sobie: >>Panie, jestem zmęczony, ale pójdę i będę dla Ciebie pracować na przekór mojemu znużeniu<<. Chcemy wpuścić Pana do naszego portfela. To nic, że zaplanowaliśmy wydanie pieniędzy na określony cel. Jeśli Pan nam pokaże, jak lepiej wykorzystać te pieniądze ku Jego chwale, zechcemy je tak właśnie wydać. Chcemy pozwolić Panu przechadzać się w nas, żebyśmy się rozszerzyli.

To jeden z aspektów naszego dostania się „na miejsce przestronne” Czytamy w Księdze Objawienia o Nowym Jeruzalem jako obrazie na Kościół. Pamiętacie, że miasto mierzyło 12 tysięcy stadiów w każdą stronę. Pokrywałoby to ogromny obszar. Podzielimy kwadrat o boku 12 tysięcy stadiów [190 mJ przez 144 000; ile powierzchni przypadłoby na każdego członka Kościoła? Około 35 krn kwadratowych! Musimy być zatem tacy wielcy, bo inaczej nie dostaniemy się do Nowego Jeruzalem. A jak wielcy jesteśmy? Na 1 hektar? To nie wystarczy na Nowe Jeruzalem. Ktoś powie: >>Myślę, że ja mam około 17-18 krn kwadratowych<<. To zaledwie połowa tego, co potrzeba w Nowym Jeruzalern. Starajcie się nadal rozszerzać coraz bardziej, a stopniowo staniecie się tak wielcy, że nie będzie dla was pasować żadna inna natura z wyjątkiem boskiej. Jeśli macie zapał i żarliwość, że powinniście ją posiadać, nie możecie być tutaj zadowoleni. Gdybyście się znaleźli w ciele anielskim, to by nie wystarczyło. Nie pasowałaby wam żadna inna natura, tylko nieograniczona natura boska. Taką jest natura Pana, naszego Odkupiciela. Rozumiemy, że to jest powód, dla którego Pan obiecał nam boską naturę, a nie, że z góry tak zaplanował. Daje nam takie doświadczenia, jakie zamierzone są w celu rozwinięcia w nas takiego ducha, który nie pasowałby do żadnej innej natury jak właśnie ta. Gdyby wziął On takiego ducha i umieścił w anielskim ciele, efekt byłby taki jak w przypadku człowieka, który mając wielkość stopy 45, nosiłby obuwie numer 40. Ale weźmy człowieka, który nie ma takiego ducha, kogoś, kto mówi: >Doszedłem tak daleko, jak chciałem dojść; mam nadzieję, że Pan nie da mi więcej sposobności do służby; chciałbym, żeby Pan nie dawał mi jeszcze lepszego zdrowia, bo gdybym miał lepsze zdrowie, oczekiwałby On ode mnie, że zrobię coś więcej<<. Umieśćcie takie nastawienie w boskim ciele, a będzie ono za duże. Będzie jak z człowiekiem, który ma stopę wielkości 40, a nosi buty w rozmiarze 45. Cały by się w nich chybotał.

Cieszymy się, że Pan tak bardzo rozjaśnił nam tę kwestię i że Jego łaska działa w nas, by chcieć i czynić według Jego upodobania. Im więcej o Nim myślimy, tym więcej pragniemy myśleć. Chcemy iść dalej i coraz bardziej zbliżać się do Boga. Ponieważ teraz jesteśmy zadowoleni, możemy z radością spoglądać do przodu, do tego czasu, gdy będziemy jak On, gdy będziemy z Nim i gdy Go ujrzymy takiego, jakim jest oraz gdy będziemy mogli robić wszystko, co zechcemy; gdy będziemy mogli korzystać z owego nieskończonego, niewyczerpującego się i nieograniczonego wpływu i mocy, by wielbić Tego, który to wszystko czyni.

Convention Report

Zniechęcenie

Konwencja Badaczy Pisma Świętego w Oakland, San Francisco, Kalfornia, 29 maja - 6 czerwca 1915.

Drodzy przyjaciele, dzisiejszego popołudnia tematem naszym będzie zniechęcenie. Nasz tekst znajduje się w Liście ap. Pawła do Galacjan, rozdział szósty, werset dziewiąty: „W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy” (Gal. 6:9 BT).

Jeśli Pan pozwoli, mamy nadzieję przeprowadzić dziś z wami zaawansowany kurs zachęcania. Mamy zamiar przejść z wami przez cały program uniwersytecki, a po zakończeniu przyznamy najwyższy stopień naukowy doktora teologii każdemu, kto wziął w tym kursie udział. Wiemy, że niektórzy z naszych przyjaciół duchownych, w różnych odłamach Babilonu, idą do seminariów i spędzają w nich cztery lata lub dłużej, a gdy kończą naukę i podejmują swoje obowiązki, mają prawo do tytułu doktora teologii. Nawet jak już go mają, nie jest on wiele wart. Chcę dzisiaj zwrócić waszą uwagę na ów tytuł doktora teologii, gdyż jest to wielka rzecz. Każdy, kto szczerze podejdzie do istoty tego, o czym będziemy mówić, czyli jak być godnym tytułu doktora teologii, przekona się, że bardzo mu to pomoże w czynieniu swego powołania i wybrania pewnym.

Czuję, że zniechęcenie jest jednym z największych wrogów, z jakimi dziecko Boże musi walczyć. A jednak, choć może się to wydawać dziwne, tylko nieliczni naprawdę oceniają niebezpieczne właściwości zniechęcenia. Są bracia, którzy walczą z pychą, samolubstwem, złośliwością, zazdrością, nienawiścią, kłótliwością i wszelkimi rodzajami złego wpływu, szeroko otwierając swe ramiona i przyzwalając na zniechęcenie, jakby było ono jednym z ich dobrych przyjaciół. Często się przekonuję, że jest tak z wieloma kwestiami w Słowie Bożym. Znajdujemy jakiś fragment i wszystko nam w nim pasuje, z wyjątkiem jednego małego słówka, które całkowicie ignorujemy. Przypomina mi się brat, który mi kiedyś powiedział: >>Bracie Barton, stanowi dla mnie zagadkę, gdy zauważam, że braterstwo modlą się o owoce ducha — modlą się o łagodność, modlą się o pokorę, modlą się o cierpliwość, modlą się o miłość, gdy tymczasem jednym z najprzedniejszych owoców ducha jest radość, a nie wiem, czy w całym swoim życiu słyszałem, żeby ktokolwiek modlił się o radość<<. Pomyślałem, że w istocie jest to prawdą. Ta sama myśl pojawia się w związku ze zniechęceniem. Wielu spośród Pańskiego ludu nie pomyślałoby ani przez chwilę o przyzwoleniu, by pycha znalazła oparcie w ich charakterze. Nie pomyśleliby o przyzwalaniu na wniknięcie samolubstwa czy na wzrost ziemskich ambicji, ale gdy wkracza zniechęcenie, zdają się oni z tego cieszyć. Nigdy nie myślą, by z nim walczyć.

W rzeczywistej wojnie dwie armie walczą przeciwko sobie. Jeden dowódca rozkazuje kilku oddziałom swojej armii zatoczyć krąg i od tyłu zaatakować drugą armię. Wróg dowiaduje się od razu, że został zaatakowany z dwóch stron, od frontu i od tyłu, a nie mogąc walczyć w obu kierunkach jednocześnie, doznaje druzgocącej klęski. Jest to jedna z częściej stosowanych metod „owego złośnika Sprawia on, że jesteśmy zajęci walką z samolubstwem, pychą, złością i innymi złymi cechami, a potem stwierdza: >>Sądzę, że teraz go dostanę. Wyślę kilka oddziałów zniechęcenia, żeby go otoczyły od tyłu, a potem zaatakuję go i padnie<<. Zapamiętajmy, że zwalczanie zniechęcenia, dawanie odporu zniechęcającym sugestiom jest takim samym odpieraniem zła jak walka z pychą, samolubstwem czy z każdą inną złą cechą.

Zauważamy, że bardzo wielu ludzi nie pojmuje w sposób właściwy, czym jest zniechęcenie. Bardzo często za zniechęcenie uważa się depresję, która jest wynikiem fizycznej bądź psychicznej choroby. Nie sądzimy, drodzy przyjaciele, że to jest zniechęcenie. Chcemy sobie naprawdę uzmysłowić, czym zniechęcenie jest, żebyśmy mogli walczyć z realnym przeciwnikiem. Można mówić o trzech rodzajach zniechęcenia. Pierwszy to taki rodzaj zniechęcenia, który bierze się z tego, co Bóg uczynił lub czego nie uczynił. Drugi to rodzaj zniechęcenia będącego rezultatem tego, co zrobił lub czego nie zdołał zrobić ktoś inny. Trzeci to taki rodzaj zniechęcenia, który wynika z tego, co zrobiłeś ty sam lub czego ci się nie udało zrobić. Uważamy, że rozważając zagadnienie zniechęcenia, będzie dla nas najlepiej wyraźnie sobie uświadamiać te trzy odrębne rodzaje zniechęcenia, jakkolwiek naszym szczególnym celem dzisiejszego popołudnia jest podkreślenie tej trzeciej formy zniechęcenia.

Zniechęcenie powodowane jest przez wiele różnych czynników. Pycha może spowodować zniechęcenie. Ktoś może się zniechęcić, gdyż nie spotyka go oczekiwany zaszczyt ze strony braci lub świata, a pycha rodzi pragnienie posiadania takiego zaszczytu. Czasem zniechęcenie bierze się z samolubstwa, ponieważ ktoś chciwie pożąda czegoś, do czego nie ma prawa i jest zniechęcony, że nie udaje mu się tego zdobyć. Uważam, że są trzy przyczyny, które najczęściej powodują zniechęcenie pomiędzy ludem Bożym. Pierwszą jest niewiedza, drugą brak rozwagi, a trzecią zwątpienie. Przypuszczam, że zgoła największa część zniechęceń, z jakimi musi borykać się lud Boży, nie jest wynikiem niewiedzy czy braku wiary, lecz w wielkiej mierze rezultatem braku rozwagi — nieumiejętności takiego jak należy postrzegania określonych spraw. Wiem, że dla pewnych części Stanów Zjednoczonych, po których podróżowałem, wspólne było doświadczenie znacznego zniechęcenia wśród rolników. Mówili oni np.:

>>Nie wiem, co tym razem zrobimy. Obawiam się, że nie wystarczy nam na przeżycie. Susza zrujnowała całe nasze plony<<. Słyszałem to tak wiele razy, że już się tego spodziewam, jadąc w tamte strony. W moim pojęciu jest to w wielkim stopniu wynik braku rozwagi. Zapominają oni, że co roku mają prawie takie samo doświadczenie. Zapominają, że każdego roku, nawet jeśli plony nie wypadną tak, jak się spodziewali, zbierali przynamniej tyle, że nie było głodu. Wydaje się, że gdyby trochę więcej pomyśleli, uniknęliby tych smutnych odczuć, tego poczucia zniechęcenia. Mogliby wówczas stwierdzić: >>To wszystko zdarzało się już przedtem. Wcześniej też miewaliśmy marne plony; miewaliśmy susze i różne szkodniki atakowały nasze zbiory, ale zawsze jakoś sobie radziliśmy i myślę, że tym razem też damy sobie radę<<. Nie chcemy przez to powiedzieć, że nie może nadejść czas, iż spadnie na nich klęska, która okaże się większa, niż przewidywali w swoim zniechęceniu, jednak często ich zniechęcenie było przeważnie skutkiem braku rozwagi wyrażającej się w nieumiejętności przypomnienia sobie, że to wszystko już się wcześniej zdarzało i że zawsze udawało im się przez to przejść.

Wydaje mi się, że tajemnica pokonywania zniechęcenia polega na tym, żeby być myślącym, pamiętać i rozważać różne rzeczy, dane nam przez Boga jako antidotum na tę złą skłonność. Zdaje mi się, że jeśli w całym wszechświecie istnieje ktoś, kto ma poważny powód, by być zniechęconym, to jest nim Bóg. Wy i ja mamy próby i gdy wyniki są mizerne, czujemy się mocno zniechęceni. Ale pomyślcie, czym od wielu tysięcy lat zajmuje się Ojciec Niebieski. Dlaczego On nie jest zniechęcony? Pomyślcie o ogromnej liczbie Biblii, jakie wydrukował, a przecież tylko nieliczni odnieśli z nich w jakimś większym stopniu korzyść. Dlaczego On się nie zniechęcił? Spójrzcie, jak postępuje od setek lat z synami Izraela; jak wy- wiódł ich z Egiptu i prowadził przez pustynię, dając im w końcu posiadłość w ziemi kananejskiej, chociaż zatwardzili oni swoje serca. Dlaczego nie był zniechęcony? Popatrzcie na te cudowne rzeczy, które wyrastają z ziemi i jak marnotrawstwo człowieka je niszczy.

Wzrastanie przez setki lat pozwala drzewu osiągnąć wielką wysokość. Gdy urośnie, człowiek wkracza z siekierą i ścina je w kilka minut. Chce zrobić z niego coś lepszego; może wykona zeń pudełko na cygara lub coś podobnego. Gdyby Pan posiadał niektóre z cech, które my mamy, byłby już dawno zniechęcony, gdyż ewidentnie ma mnóstwo podstaw do zniechęcenia. Nasz Bóg posiada wiarę i pamięta wielki plan, jaki ma na uwadze. Pamięta, jakie ma być jego zwieńczenie; pamięta, że ostatecznie wszystkie rzeczy przyczynią się łącznie do dobrego. Pamięta ów wspaniały sposób, w jaki wszystko zostało wywiedzione dokładnie tak, jak zaplanował i ma przekonanie, że cała reszta zostanie przeprowadzona tak samo ściśle i dokładnie. Ponieważ pamięta o tych sprawach, nie ma w Nim zniechęcenia. Jeśli Bóg nie jest zniechęcony, my też nie mamy powodu, by się zniechęcać.

Chcemy pomówić nieco o tych trzech różnych formach zniechęcenia. Najpierw omówimy krótko zniechęcenie, które wynika z tego, co Bóg uczynił lub czego nie uczynił. Stwierdzamy, że niektórzy z ludu Pańskiego są zniechęceni tym, że Bóg nie dał im większych możliwości służby. Niektórzy zniechęcają się, bo Bóg nie dopuszcza, by mieli lepsze zdrowie, żeby mogli więcej zdziałać. Inni są zniechęceni, gdyż Bóg nie dozwolił im mieć bardziej chłonnego umysłu, żeby pojmowali niektóre rzeczy tak szybko jak drudzy. są i tacy, których zniechęca to, że Bóg postawił ich na pozycji wymagającej wielu prób i wielkich ofiar. Uważam, że tak naprawdę nie mają oni podstaw do zniechęcenia. Gdy wy i ja jesteśmy rozczarowani, bo Bóg nie ułożył spraw inaczej, praktycznie oznacza to, że jesteśmy zniechęceni, ponieważ myślimy, iż to On dozwala, aby sprawy szły źle. Czujemy, że w naszej sytuacji możemy udzielać Bogu wskazówek. Jakbyśmy mówili: <Jeśliby Bóg miał więcej mądrości, dałby mi większe sposobności; gdyby Jego mądrość była większa, zobaczyłby, że wykazałbym się jako uzdolniony mówca publiczny lub coś w tym rodzaju<<. W rzeczywistości okazujemy ze swej strony bezmyślność; mówię: bezmyślność, a nie ignorancję, ponieważ jest nam wiadomo, że Bóg wie lepiej od nas, co należało zrobić. Nie oznacza to braku wiary, gdyż wierzymy, że Bóg jest w stanie sprawić, iż w sumie rzeczy działać będą w najlepszym interesie wszystkich. Wskazuje to na brak rozwagi, ponieważ zapominamy, że to Bóg nadaje sprawom bieg. Zapominamy, jak jest On wielki, mądry i wspaniały i że wszystko, cokolwiek kiedyś zrobił, było dobre i że wszystko, co kiedykolwiek zrobi, też będzie dobre.

Wiem, że w moich pierwszych doświadczeniach życiowych wiele było takich kwestii, co do których sądziłem, że zrobiłbym je trochę lepiej niż Bóg, gdybym to ja musiał je zrobić. Gdy posunąłem się w latach oraz nabyłem wiedzy i mądrości, mogłem już zrozumieć, że Boskie sposoby były lepsze od tych, które, będąc dzieckiem, postrzegałem jako bardziej odpowiednie. Zazwyczaj odnośnie wielu spraw myślałem, że dałoby się je zrobić lepiej. Myślałem o małych rybkach, które zwykle mieliśmy w domu. Pamiętam, że rozmyślałem, o ileż byłoby przyjemniej, gdyby nie miały one tyle ości, żeby ich usuwanie podczas jedzenia nie zabierało tak dużo czasu. Myślałem o arbuzie — dlaczego musi być w nim tak dużo pestek? Dlaczego Bóg nie umieścił w nim dwóch lub trzech nasion? Myślałem sobie, że tak byłoby o wiele przyjemniej. Gdy jednak podrosłem i zaczęłem się zastanawiać się nad tymi sprawami, stwierdziłem, że Boży sposób był lepszy niż mój. Pamiętam, jak ujrzałem Boską mądrość. Gdyby Bóg nie umieścił w rybach tyle ości, ludzie jedliby je tak szybko, że dotąd nic by już nie zostało. Bóg chciał je zachować dla przyszłych pokoleń, dlatego — żebyśmy jedli wolniej — umieścił w nich tyle ości. To samo pomyślałem o arbuzie. Bóg wiedział, że człowiek będzie marnotrawił rzeczy. Chciał, żeby ludzie dojadali arbuza do końca. Wiedział, że gdyby umieścił tylko kilka pestek w arbuzie, wkrótce w ogóle by ich nie było; stwierdził więc:

>>Napełnię te arbuzy tyloma nasionkami, że nawet jeśli ludzie zmarnują kilkaset owoców, wciąż będzie ich mnóstwo<<. To, co wyglądało na brak mądrości, okazało się czymś najlepszym.

Chcemy to sobie uzmysłowić i zapamiętać, że Boże sposoby są słuszne i najlepsze. Jest to prawdą także w odniesieniu do Ciała Chrystusa i naszych możliwości służby. Nie czujcie się zniechęceni, że nie możecie stanąć na podium i publicznie przemawiać. Bóg nie chce, żeby wszyscy członkowie byli tacy sami. On ułożył członki w ciele według swego upodobania. Gdyby ułożył członki w ciele tak, jakby się tobie podobało, w ogóle nie byłoby ciała — tylko wielkie usta. On wiedział, na jakim stanowisku możemy służyć najlepiej. Jeśli jesteśmy zniechęceni, gdyż Bóg nie dał nam większych sposobności albo dlatego, że nie udzielił nam innych błogosławieństw, jakich nie posiadamy lub też dlatego, że nie dał nam lepszego zrozumienia Jego Słowa — pamiętajmy, że narzucamy Mu przez to swoją wolę i w zasadzie mówimy Bogu, że zaniedbuje On swoje sprawy.

Tak samo jest w odniesieniu do czynienia ofiary. Niektórzy są zniechęceni, bo zauważają, że w związku ze swoimi codziennymi doświadczeniami ponoszą tak wiele ofiar. Nie rozumieją tego. Mówią: >>Oddałem się Panu, a teraz dozwala On, że przychodzą na mnie takie próby. Już prawie tracę rozum<<. Zamiast być przez to zniechęceni, powinniśmy odczuwać zachętę. To pokazuje, że Pan przyjął naszą ofiarę; trzyma nas za słowo. Pragnie, żebyśmy znaleźli się w tej klasie, która biegnie w tym błogosławionym wyścigu i ostatecznie dzielili z Odkupicielem Jego tron, gdyż „błogosławiony mąż, który wytrwa w próbie, bo gdy wytrzyma próbę, weźmie wieniec żywota, obiecany przez Boga tym, którzy go miłują” [Jak. 1:12 NB]. Zamiast się zniechęcać próbami i trudnościami, powinniśmy być przez nie zachęcani. Rozumiemy zatem, że nic, co Bóg kiedykolwiek uczynił lub uczyni i nic, przed czym się powstrzymał, nie może być podstawą do zniechęcenia. Wszystko, co Bóg czyni, stanowić będzie dla was i dla mnie zachętę, jeśli to zaakceptujemy z odpowiednim nastawieniem.

Pomówmy teraz krótko o drugiej formie zniechęcenia — o zniechęceniu, które bierze się stąd, że ktoś z naszego kręgu coś zrobił lub czegoś zaniechał. To takie dziwne, gdy stwierdzamy, że czasami brat doznaje poważnego zniechęcenia z tego powodu, że — jak sądzi — inny brat lub siostra coś zrobili lub w czymś zawiedli. Co byście pomyśleli, gdyby jeden z waszych znajomych w mieście przyszedł do waszego domu, mówiąc:

>>Jestem załamany. Mój sąsiad z naprzeciwka przyszedł pijany dziś rano i w swoim upojeniu potłukł mi wszystkie szyby w okratowanych oknach. Jestem bezradny; chyba wezmę siekierę i całkiem rozwalę moją werandę<<. To sytuacja podobna do tej, gdy przyzwalamy, żeby przewinienie jakiegoś brata nas zniechęcało. Nieważne, co uczynił — my musimy postanowić, że będziemy wierni. Pamiętam rozmowę, jaką odbyłem u jednego braterstwa jakiś czas temu. Brat i siostra byli poświęceni Panu; wydawało się, że kochają Boga i Jego Słowo i że nawzajem szczerze się kochają. Nie sądzę, że kiedykolwiek znałem męża i żonę, którzy miłowaliby się bardziej niż oni. Ponieważ byliśmy w domu, skierowałem do nich raczej odważne pytanie. Zapytałem brata: >>Przypuśćmy, że twoja żona nie byłaby wierna Panu; czy podążyłbyś za nią, czy pozostałbyś wierny Panu?<<. Potem zwróciłem się do jego żony i spytałem: >>Załóżmy, że twój mąż nie dochowałby wierności względem Pana; czy poszłabyś za Panem, czy za mężem?<<. Był to szok i przez kilka minut w ogóle nie mogli odpowiedzieć. Powiedziałem im, dlaczego zadałem im takie pytanie. Rzekłem: >>Wiem, że bardzo się kochacie. Ufam, że takie doświadczenie nigdy was nie spotka, niemniej jednak uważam, że gdybyście kiedyś mieli takie doświadczenie, musicie dojść do przekonania, że będziecie wierni Panu, nawet jeśli wasz towarzysz nie dochowa wierności. Nie chcę was ośmielać do myśli, że również będziecie niewierni, ale sądzę, iż dobrze jest mieć utwierdzone postanowienie, że będziecie wierni niezależnie od tego, co zrobi jakakolwiek inna osoba na ziemi<<. Myślę, że gdy dochodzi do takiej sytuacji, nic już nie można zrobić, tylko odczuwać przykrość, że ktoś odchodzi. Nie możemy pomóc, ale smuci nas widok brata czy siostry, którzy nie doceniają swego przywileju. Równocześnie nie powinniśmy się zniechęcać, lecz cenić sobie wymowę naszego tekstu: „W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy” [Gal. 6:9 BT].

Jeśli ktoś z braterstwa nie był wierny Panu, często możemy mu pomóc, sami będąc wiernymi. Jeśli ty będziesz niewierny, pogrąży go to jeszcze bardziej. Jesteśmy jedni dla drugich przykładami; wszyscy możemy stanowić dla drugich oparcie na wąskiej drodze. Wielu z tych, którzy byli mocno zniechęceni, doznało zachęty do wytrwania dzięki temu, co zobaczyli na przykładzie kogoś drugiego. Uważam, że to właśnie powinniśmy dobrze zapamiętać. W pewnym sensie jesteśmy „stróżami” swoich braci. Jeśli wy i ja nie docenimy przywileju bycia opiekunem brata obecnie, nie będziemy mogli uczestniczyć w troszczeniu się o świat w następnym wieku. Gdy mówimy o sprawowaniu pieczy nad bratem, nie mamy na myśli, że Pan powie: >>Zamierzam uczynić cię odpowiedzialnym za opiekę nad twoim bratem<<; mówimy tak w tym sensie, że ocenimy przywilej znajdowania się w rodzinie Bożej; że cenić będziemy przywilej udzielania pomocy ludowi Pańskiemu, że nie zrobimy niczego, co by ich zniechęciło, tym bardziej, iż nie chcielibyśmy, żeby oni zniechęcali nas. Jeśli staniemy się ospali, będzie to środek do ich zniechęcenia. Miejcie tego świadomość i nie próbujecie robić niczego, niezależnie od okoliczności, co stanowiłoby przeszkodę, przyczynę niedociągnięcia czy zniechęcenia dla dowolnego brata czy siostry.

Wierzę, że mamy tu szczególną lekcję dla starszych. Stwierdzam, że wielu starszych wywiera zniechęcający wpływ na zbór, a nierzadko zbór jest słaby przeważnie wskutek wpływu starszych. Czasem spotykamy starszych, którzy wyraźnie chcą, żeby o nich wiedziano, że są starszymi. Brat przybywa na umówione spotkanie ze mną i oświadcza: >>Cieszę się, że do nas przybyłeś. Wysłano mnie po ciebie. Jestem wiodącym starszym w naszym zborze<<. Spytałem: >>Wiodącym starszym?<<. Odparł: >>Tak, wiodącym starszym<<. Zapytałem: >>Czy jest gdzieś w Biblii mowa o „wiodącym starszym”?<<. On zaś odrzekł: >>Rozumiesz chyba, służę zgromadzeniu dłużej niż pozostali<<. Ja na to: >>Bracie, w Biblii nie ma niczego takiego. Uważam, że jest to niestosowne, żeby będąc starszym, mówić o sobie jako o wiodącym starszym<<.

Czasami bardzo mnie zasmuca, gdy spotykam braci, którzy lubią opowiadać o tym, jak to ich zdolności znajdują w taki czy inny sposób uznanie. Drodzy przyjaciele, dawajmy temu odpór; starajmy się tłumić w sobie tego rodzaju usposobienie. Nie chcemy zniechęcać drugich ani być zniechęcani przez innych. Nie rzucajmy braciom kłód pod nogi. Jestem pewny, że każdy z was odczuwa to podobnie. Nie chcielibyśmy osłabiać brata ani utrudniać jego wzrastania w łasce i nie życzylibyśmy sobie zrobienia czegokolwiek, co stanęłoby mu na drodze w duchowym rozwoju. Chciałbym nadmienić, że pod pewnym względem niektórzy nieświadomie wyrządzają braterstwu duchową szkodę bardziej, niż mogliby się domyślać. Zwróciłem na ten aspekt uwagę podczas jednej z konwencji, jakie odbywają się w Kanadzie. Pewien brat opowiedział mi swoje przeżycie stamtąd. Ma to związek z dyskusją, jaka toczy się obecnie na świecie. Jestem pewny, że zauważyliście, ile pisze się w gazetach na temat kobiecych strojów w dzisiejszych czasach i o ich moralnych i umysłowych szkodach. Sądzę, że niektóre z naszych drogich sióstr mogłyby odnieść z tego korzyść, jeśli powiemy słowo na ten temat. Jestem pewien, że wszyscy, którzy kochają Pana, chcą się Mu podobać i pragną pomagać Jego ludowi. Nie wierzę, żeby pośród naszych przyjaciół zebranych na tej konwencji czy na podobnym zgromadzeniu znajdowały się inne siostry niż takie, które troszczą się o sprawy, błogosławieństwo i zbudowanie Bożego ludu. Czasami jednak, jako że nie znamy słabości drugich, nie udaje nam się wziąć pod uwagę, że mają oni jakieś słabości.

0w brat przyszedł do mnie i opowiedział o przeżyciu, jakie miał podczas wspomnianej konwencji. Stwierdził: >Bracie Barton, konwencja w Toronto doprowadziła mnie prawie do zguby. Udałem się tam, jak cała reszta, po to, żeby odnieść błogosławieństwo. Przez całe swoje życie toczę przeogromną walkę. Możliwe, że mój naturalny umysł nie jest tak czysty i jasny jak większości z moich przyjaciół. Toczę walką ze złymi myślami, odkąd poświęciłem swoje życie Panu. Gdy przybyłem na tę konwencję, miałem jak najlepsze nadzieje, myśląc o błogosławieństwie, jakie miałem zamiar otrzymać. Przyszedłem w trakcie jednego z nabożeństw i zająłem miejsce; było to zebranie świadectw, które bardzo mi się podobało. Potem był pierwszy wykład. Weszła jakaś siostra i usiadła tuż przede mną. Nie wiem, czy była ubrana w jakiś niestosowny sposób, niemniej jednak jej widok wywołał w mojej głowie ciąg myśli, od których nie mogłem się uwolnić. Walczyłem z nimi. Po jakimś czasie wstałem i poszedłem na inne miejsce, myśląc: Teraz będę się mógł skoncentrować na wykładzie. Trwało to zaledwie kilka chwil, a weszła inna siostra i usiadła obok mnie. Była ubrana podobnie jak poprzednia. Wiesz, bracie Barton, zebranie to było dla mnie stracone. Walczyłem, ale nie mogłem pozbyć się tych myśli i w końcu wyszedłem<<. Widać więc, że nawet jeśli w swoim własnym umyśle nie możecie dostrzec żadnej skłonności do zrobienia czegoś złego, pożytecznym może się okazać poświęcenie pewnej wygody na rzecz słabego brata. Nie wiemy, ile jest takich osób albo kto to mógłby być. Pewne osobiste wyrzeczenia byłyby więc pewnym sposobem, by bratu, który jest w danym względzie słaby, pomóc uczynić jego powołanie i wybranie mocnym. I bez pokus, jakie przychodzą na niego między ludem Bożym, ma się on z czym zmagać na tym świecie.

Obecnie, drodzy przyjaciele, przejdziemy do trzeciego punktu w temacie zniechęcenie. Mówiliśmy o byciu zniechęconym z tego powodu, że Bóg coś uczynił łub czegoś zaniechał. Powiedzieliśmy o byciu zniechęconym, bo inni coś zrobili lub czegoś zaniedbali. Teraz powiemy o zniechęceniu będącym wynikiem tego, co zrobiliśmy lub w czym zawiedliśmy my sami. Niektórzy stwierdzają: >>Jestem tak zniechęcony, bo na początku byłem słaby i nieudolny. Pan nie mógł z tym zbyt wiele zdziałać. Nie zrobiłem zbytniego postępu i zraziłem się sam do siebie. Wydaje mi się, że nie ma sensu iść dalej<<. Chcę powiedzieć, że nie wolno się z tego powodu zniechęcać. Pamiętajmy, kim jest Bóg. Pamiętajmy, czego potrafi dokonać, jeśli tylko Mu pozwolimy. Jeśli ktoś, ale nie Bóg, miałby wykonać zadanie, poddalibyśmy się. Gdyby anioł miał mnie uczynić sposobnym do Królestwa, nie udałoby mu się to. Gdyby wszystkie zastępy anielskie zostały wyznaczone, by mnie uczynić nadającym się do Królestwa, nie dałyby rady. Ale jeśli zechce tego wielki Bóg, wiem, że On może; pytanie tylko, czy Mu pozwolę to zrobić. Często myślę o wspaniałych sprawach, jakich Bóg dokonał przy użyciu marnych narzędzi. Przychodzi mi na myśl diament, który jest po prostu węglem. Wyobraźcie sobie, że diament zrobiony jest z tego samego materiału co czarna sadza, jaką znajdujemy we wnętrzu komina. A pomyśleć, że diament mógł zostać zrobiony z takiego tworzywa, to jakby zasugerować, że jest możliwe, iż Pan może uczynić diamenty także z nas. Nie musimy się zniechęcać, jeśli na początku byliśmy słabi. Tak naprawdę to możemy się cieszyć, bo jeśli dostaniemy się do Królestwa, będzie to większą chwałą dla Pana, niż gdybyśmy mieli więcej siły i zdolności sami z siebie.

Następnie powinniśmy mieć na uwadze także i to, że postęp z natury dokonuje się powoli. Tak przedstawia to Biblia. Jest powiedziane: „łaska za łaską” Wzrost jest powolny. Jest to ten aspekt, co do którego Ruch Uświęcający i Sanktyńkacjoniści są w błędzie. Wyobrażają oni sobie, że wzrost dokonuje się w jednej chwili; w jednej sekundzie otrzymujesz błogosławieństwo i natychmiast dostajesz wszystkie łaski ducha. Biblia tak tego nie przedstawia. Biblia mówi: „I będą nazwani drzewami sprawiedliwości, szczepieniem Pańskim, abym był uwielbiony” [Izaj. 61:3. „W tym będzie uwielbiony Ojciec mój, kiedy obfity owoc przyniesiecie” [Jan 15:8]. Czy patrząc na jabłoń pokrytą tylko liśćmi, widzieliście kiedyś, żeby w jednej sekundzie spadło dobrodziejstwo i żeby od razu drzewo zapełniło się czerwonymi jabłkami od góry do dołu? Członkowie Ruchu Uświęcającego twierdzą, że w taki sposób dostajemy owoce ducha. My zaś spodziewamy się, że wzrost będzie taki, jak wyraża to Pismo Święte:

„przykazanie za przykazaniem, przepis za przepisem” [Izaj. 28:10. I jak namawia Apostoł: „Wszelkiej pilności przykładając, przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność; a do umiejętności powściągliwość, a do powściągliwości cierpliwość, a do cierpliwości pobożność; a do pobożności braterską miłość, ado miłości braterskiej łaskę” [2 Piotra 1:5-6]. Nie ma więc miejsca na zniechęcenie dlatego, że nasz postęp jest powolny. Możemy się tego spodziewać, bo tak mówi Biblia.

Niektórzy powiedzą: >>Jestem zniechęcony, bo widzę w sobie tyle słabości. Dostrzegam więcej słabości niż dawniej<<. Wierzę, że część tego rodzaju zniechęcenia może być dodaniem otuchy, jeśli właściwie popatrzymy na tę sprawę. Przekonujemy się, że wiele rzeczy, które lud Pański traktuje jako zniechęcające, powinno być w rzeczywistości zachętą. Przypomina mi się siostra, którą kiedyś spotkałem. Stwierdziła ona: >>Jestem taka przygnębiona. Niczego nie mogę zapamiętać. Kiedyś miałam dobrą pamięć, ale teraz nie mogę już zapamiętać niczego i to mnie osłabia<<. Ja zaś rzekłem: >>Siostro, myślę, że masz lepszą pamięć, niż miałaś kiedyś<<. >>Ależ nie.<< Ja na to:

>>Uważam, że masz lepszą pamięć niż przedtem<<. Ona wyznała: >>Przecież nie mogę niczego lepiej zapamiętać<<. Powiedziałem jej: >>Siostro, wyjaśnię ci, dlaczego. Mówisz, że twoja obecna pamięć jest teraz kiepska; natomiast dobrze pamiętasz to, co było dawniej. Przyczyna, dla której wydaje ci się, że pamiętasz dobrze to, co było wcześniej, jest taka, że miałaś niewiele do zapamiętania. Musiałaś tylko zapamiętać, że w czwartki odbywają się towarzyskie spotkania w kościele, że w piątek o piątej jest spotkanie przy herbatce i że wieczorem masz odebrać to czy tamto w sklepie. Oto dlaczego miałaś dobrą pamięć. Teraz masz tak dużo do zapamiętania, że sobie z tym nie radzisz, a już się chciałaś prawie załamać, myśląc, że twoja pamięć jest tak słaba, że nie zapamiętujesz niczego<<.

Zauważyłem, że niektórzy z przyjaciół czują się zniechęceni, gdyż są niecierpliwi wobec dzieci. Mówią: >>Kilka lat temu nie byłem taki niecierpliwy, ale teraz denerwuje mnie każda najmniejsza rzecz<<. Bardzo często jest to oznaką postępu. Dlaczego tak jest? Możliwe, że kiedyś cię nie denerwowało, gdy dzieci robiły to, co robią teraz, bo nie miałeś tak wysokich wymagań jak obecnie. Dawniej, gdy dzieci odezwały się zuchwale do rodziców, stwierdzałeś: >>Czyż to nie było miłe?<<. Opowiadałeś o tym sąsiadom czy przyjaciołom jako o niewielkiej sprawie. Teraz masz większą świadomość szacunku, jaki dzieci winny okazywać rodzicom i zamiast uważać, że można się z tego pośmiać, sądzisz, iż raczej trzeba się tym smucić. Rzeczy, na które wtedy patrzyłeś jak na żart, teraz wydają ci się bardzo poważne. To nie jest powód, żeby się zniechęcać; z pewnych względów powinno cito nawet dodawać zachęty.

Pod pewnymi względami dostrzegasz teraz więcej swoich słabości i niedostatków i masz więcej do zwalczania, ale nie powinieneś się tym zniechęcać. Przeciwnie, jest to dowodem, że cieszysz się łaską i błogosławieństwem u Boga; to dowodzi, że otworzył On twoje oczy na to, co jest złe i co powinno zostać naprawione w twoim życiu. Nie bądź zniechęcony, jeśli zauważasz w sobiewięcej wad. Można to było przewidzieć. Nie zniechęcaj się, gdy dostrzegasz więcej wad u brata. Wraz ze wzrostem w łasce widzi się więcej braków u brata, tak jak widzi się ich więcej w swoim własnym życiu.

Żeby to zobrazować: Kilka lat temu, jak brat powiedział wykład, wychodząc, mówiliście: >>Czyż to nie był wspaniały wykład; czyż nie był znakomity!? Jak dobrze brat wszystko wyjaśnił<<. Gdy natomiast teraz usłyszycie inny wykład tego samego brata, powiecie może: >>Nie wiem, co o tym myśleć. Sądziłem, że potrafił tak dobrze cytować wersety, a powiedział, że werset jest z 5 Mojżeszowej, choć jest on z Jeremiasza; później mówił, że cytat pochodzi z dziesiątego rozdziału Mateusza, a jest on z piątego. Jak okropny jest mój stan, skoro zauważam takie błędy<<. Ukazuje to dobry stan; zdobywasz coraz lepszą znajomość Biblii. Wzrastając w łasce, będziesz dostrzegał coraz więcej własnych błędów, ale również błędów swoich braci. Będziemy zauważać wady brata, ale dobrotliwie starać się będziemy je przykrywać. Nie omawiaj my ich z nikim. I nie są to sprawy, które powinny powodować nasze zniechęcenie.

>>Ale, powiecie, nie wydaje mi się, że jestem taki, jak powinienem. Zdaje mi się, że po tych wszystkich latach, w których Pan się mną zajmował i mi błogosławił, powinienem być lepszy, niż jestem.<< Problem polega na tym, że ty nie wiesz, jaki jesteś; sam siebie nigdy nie widziałeś. Są trzy sposoby zobaczenia siebie samego. Gdy patrzysz na mnie, widzisz ciało. Próbujesz w swoim umyśle spojrzeć na ducha, ale nie potrafisz. To, co tak naprawdę widzisz, to ciało. Nowe stworzenie ukryte jest wewnątrz. Gdy sam patrzę na siebie, widzę ciało i ducha wymieszane razem. Czasem doznaję sporego zakłopotania. Z tego powodu nie zawsze mogę rozróżnić, co przynależy do ciała, a co do ducha. Poświęcam czas, żeby sobie uzmysłowić, ile w rozmaitych doświadczeniach pochodzi z ciała, a ile z ducha. Gdy Bóg patrzy na mnie, nie widzi tak, jak widzisz ty ani tak jak ja — mieszankę ciała i ducha. On widzi tylko ducha i ten Mu się podoba. To Bóg działa w nas według swego upodobania. Gdy pomyślę, że Bóg działa we mnie od dwudziestu trzech lat, czuję, że czegoś dokonał. Jest to powodem mojej tęsknoty za zmartwychwstaniem. Tęsknię za zmartwychwstaniem, żebym mógł zobaczyć, jaki naprawdę jestem i co Bóg we mnie wypracował. Jakże to będzie wspaniałe! Gdy myślicie o sobie, nie myślcie zbyt wiele o ciele. Zwalczajcie ciało; opierajcie się mu, ale równocześnie pamiętajcie, że w oczach Bożych liczy się duch. Niech ta myśl dodaje nam otuchy i pomaga nam iść dalej.

>>Powiecie z kolei, że jest jeszcze jedna zniechęcająca kwestia. Jest za mało czasu, żeby uczynić swoje powołanie i wybranie pewnym.<< I przy tym znów zapominamy, co Bóg może zdziałać. Mam takie zaufanie do Boga, że wierzę, iż jeśli to będzie konieczne, może On w ciągu dwóch lub trzech dni wyrobić we mnie taki charakter, jaki chciałby we mnie widzieć. Myślę, drodzy przyjaciele, że skoro poświęciliśmy nasze życie Panu, to nawet jeśli jest mało czasu, On zadba o to, żebyśmy mieli możliwość okazania się zwycięzcami. Pozwólcie, że podam dowód, dla którego krótkość czasu nie powinna być przyczyną zniechęcenia. Jeśli nie uda wam się uczynić swego powołania i wybrania pewnym, to co się stanie? Czy Pan zamierza zostawić wielki otwór w Świątyni? Nie, wybierze inny kamień na to miejsce. Jak można się domyślać, kamień ten będzie bardzo podobny do ciebie. Wierzymy, że Bóg wybiera członków Ciała Chrystusowego według swego systemu. Jeśli okażesz się niegodny, na to miejsce zostanie wezwany ktoś inny, kto będzie się nadawał. Judasz został odrzucony i Bóg wybrał Pawła. W czymś byli oni do siebie podobni. Paweł był człowiekiem interesu, a jak pamiętamy, mała gromadka, która towarzyszyła Jezusowi, wyraźnie dostrzegła w Judaszu cechy, które czyniły go sposobnym do załatwiania ich wspólnych interesów. On zarządzał pieniędzmi. Judasz zdecydowanie posiadał cechy, które według Pisma Świętego posiadał także apostoł Paweł. Pan wybrał Pawła, ponieważ kwalifikował się na miejsce Judasza. Nie mamy na myśli, że Judasz musiał być niewierny. Mógł on być wielkim apostołem pogan; mógł być tym, który głosił Jego imię przed książętami, ale utracił swą sposobność z powodu ducha zdrady. Gdybyś okazał się niewierny względem Pana, wybrałby On kogoś innego, kto zajmie twoje miejsce, kto weźmie twoją koronę. Ten, kto zajmie twoje miejsce, będzie posiadał takie skłonności, które ciebie przywiodły do punktu, w którym się poddałeś albo okazałeś niezdatny na miejsce w tym chwalebnym gronie. On będzie musiał przygotować się na to miejsce w krótszym niż ty czasie i w tymże czasie będzie musiał się zmierzyć z tym, co ty oraz pokonać tę samą drogę, jaką ty miałeś do pokonania. Innymi słowy, jeśli on może uczynić swoje powołanie i wybranie pewnym i rozwinąć taki charakter, jaki byłby życzeniem Pana, to o ileż łatwiej ty powinieneś móc tego dokonać, gdybyś kontynuował bieg. Jeśli tamten okaże się niewierny, Pan wybierze jeszcze kogoś innego i uczyni go godnym, ale on będzie miał jeszcze mniej czasu. Skoro Pan może znaleźć kogoś o podobnych cechach charakteru jak twoje i może te osoby przygotować w krótszym czasie, to i ciebie potrafi przygotować, mając więcej czasu. Nie ma tu zatem miejsca na zniechęcenie. Wszystko działa raczej zachęcająco.

Faktem jest, że jeśli się zniechęcamy, oznacza to, że nie dowierzamy Bogu. Nie żebyśmy myśleli o tym w taki właśnie sposób, ale takie to ma znaczenie. Po pierwsze oznacza to, że podważamy Boską zdolność, Boską wszechmocną siłę do wykonania tego, co zapowiedział, czy to uznamy, czy nie. Jakbyśmy stwierdzili: >Wiem, że Bóg obiecał mi pomóc; wiem, że obiecał uwzględnić moje słabości; wiem, iż powiedział, że będzie miłosierny, a mimo to naprawdę nie wiem, czy mogę na to liczyć<<. W rzeczywistości nie myślisz tak — to po prostu brak rozwagi, ale właściwie w pewnym sensie takie to ma znaczenie. Pomyślcie o tych, którzy żyli w przeszłości i mieli tak niewiele możliwości w porównaniu z tym, co my mamy dzisiaj. Ci, którzy żyli wcześniej w Wieku Ewangelii, nie posiadali materiałów drukowanych, jak my dzisiaj, nie mieli usługi wolontariuszy ani pomocy biblijnych, czy innych, jakimi my cieszymy się w tych czasach. Skoro oni nie byli zniechęceni, skoro mogli swoje powołanie i wybór mocnym uczynić, o ileż bardziej powinniśmy być do tego zdolni my, którzy posiadamy wszelakie pożyteczne rozwiązania naszej doby? Widzicie więc, że to prawie tak, jakbyśmy kwestionowali Boga w odniesieniu do tych spraw. Uważam, że powinniśmy udzielić Bogu kredytu zaufania. Dawajcie taki kredyt każdemu, kto chce dobrze. Udzielmy Bogu kredytu odnośnie treści tego wszystkiego, co powiedział, a skoro miał na myśli to, co powiedział, nie mamy podstaw do zniechęcenia.

Po drugie, jeśli jesteśmy zniechęceni, stanowi to refleksję nad możnością Chrystusa. To prawie jak powiedzieć: >>Wiem, że Twoja krew zapewnia mi przykrycie moich niedoskonałości, ale wątpię, czy krew ta jest aż tak skuteczna; wątpię, czy krew znaczy tyle, co sądziłem<<. Nie chcemy wątpić w moc krwi.

I po trzecie, jeśli jesteśmy zniechęceni, wskazuje to wjakimś stopniu na pychę. To jakby mówić: >>Wiem, iż Pan powiedział, że będziemy miewać słabości; że będą walki wewnętrzne i zewnętrzne, ale ja jestem taki ważny, że powinienem dać sobie radę bez tych doświadczeń. Nawet jeśli są one niezbędne dla innych, to nie powinny być koniecznością w moim przypadku<<. Byłby to rodzaj pychy. Przecenialiśmy się i teraz stwierdzamy, że nie jesteśmy tak ważni, jak kazała nam sądzić własna duma.

Dalej, zniechęcenie byłoby podawaniem w wątpliwość stanu naszych braterstwa. Gdy bracia i siostry wstają podczas zebrania świadectw i opowiadają o swoich ciężkich próbach i o tym, jak Pan im pomógł, my odparlibyśmy na to: >>Ten brat wyznaje swoje próby i zwycięstwa, ale nie przechodzi on takich doświadczeń, gdyż ja ich nie przechodzę<<. Jeśli wierzymy, że brat mówi prawdę, a tak powinno być, to musi mieć takie próby. Skoro ma takie próby, to i my musimy je mieć. Nie powinniśmy się zniechęcać, tak jak i on się nie zniechęca, chociaż przechodzi próby.

I jest jeszcze piąta kwestia. Jeśli jesteśmy zniechęceni, wskazuje to, że zapomnieliśmy, w jaki sposób Pan nam dotychczas pomagał. Czy nie pamiętasz, jak Pan pomógł ci przejść przez owe trudności, które zdawały się być nie do pokonania? Czy nie uważasz, że jest On w stanie pomóc ci również teraz dokończyć twego dzieła? Ten, który rozpoczął w tobie dobre dzieło, może i chce doprowadzić je do końca. Gdy ma się tego świadomość, nie ma miejsca na zniechęcenie. Chcemy spoglądać na Pana, ufając Mu i prosząc o stały dopływ łaski, aby pokonać zniechęcenie i stać się zwycięzcami przez Tego, który nas umiłował. Bóg się z naszego powodu nie zniechęca, a skoro On nie jest zniechęcony, my też nie powinniśmy się sami sobą zniechęcać. Pan Jezus nie jest nami zniechęcony, braterstwo też nie. Jest tylko ktoś jeden, kto jest nami zniechęcony, czyli diabeł, ale nawet i on nie będzie wami aż tak bardzo zniechęcony, jeśli wy sami okażecie tylko trochę zniechęcenia. Tylko to stanowi o tytule doktora teologii: rozczarowanie diabła, i mocno w to wierzę. Rozczarujecie go, jeśli nie dopuścicie, żeby zniechęcenie dostało się do waszego serca. Rozczarujcie go więc. Tytuł doktora teologii oznacza nie tylko rozczarowanie diabła, ale również odrzucenie zniechęcenia. Jeśli myśli, które zaprezentowaliśmy tego popołudnia, wpłynęły na was tak, że zechcecie odrzucić zniechęcenie i rozczarować diabła, zasługujecie na tytuł doktora teologii. Mam nadzieję, że się wam przysłuży.

Convention Report

Jak możemy z powodzeniem pełnić rolę brata

Konwencja Badaczy Pisma świętego w Los Angeles, Kalfornia, 29 maja — 6 czerwca 1915.

Nasztekst znajduje się w Hebr. 10:24-25: „I baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków, nie opuszczając wspólnych zebrań naszych, jak to jest u niektórych w zwyczaju, lecz dodając sobie otuchy, a to tym bardziej, im lepiej widzicie, że się ten dzień przybliża” (NB).

Jest to „dzień żniwiarza” [motto dnia konwencji]. Żebyśmy mogli być w harmonii z duchem tego dnia, temat nasz powinien opierać się na zagadnieniu dzieła żniwa. Musimy wszakże pamiętać, że żniwo obejmuje nie tylko ścinanie zboża; odbywa się ono również poprzez rozmaite procesy niezbędne do zabezpieczenia ziarna, które zostało zebrane. Przeprowadzenie żniwa oznaczałoby zatem nie tylko ścięcie pszenicy, ale również związanie jej w snopki, ułożenie snopków w stogi i w końcu, zgodnie ze wschodnim zwyczajem, umieszczenie ich w stodole. Tego ranka nie będziemy mówić o tym, jak wychodzić na zewnątrz i zbierać więcej ziaren pszenicy przy użyciu sierpa Prawdy, lecz postaramy się bardziej szczegółowo pomówić o tym, jakie są nasze obowiązki wobec towarzyszących nam ziaren pszenicy, będących z tego samego duchowego, pszenicznego stogu. Wierzę, drodzy przyjaciele, że nasz stosunek do braterstwa będzie miał zarówno istotny wpływ na nasze własne życie, jak i pozwoli udzielić wsparcia tym, którzy starają się iść tą samą wąską, acz cenną drogą.

Gdy popatrzymy na religie światowe, zauważamy, że wszędzie na ziemi Szatan zdaje się z jakiegoś powodu ciągle podsuwać ideę trójcy. Naukę o trójcy znajdujemy też pośród wielu pogańskich narodów. Gdy analizujemy religię chrześcijańską, stwierdzamy, że znajduje się ona pod dużym wpływem pogaństwa i pogańskiej filozofii, a doktryna trójcy prezentowana jest szczególnie wyraziście. Nie wydaje mi się więc, żeby Szatan był pod tym względem bardzo oryginalny. Uważam, że żadne z Boskich stworzeń nie może być oryginalne; Bóg jest jedynym, którego idee są wyłącznie oryginalne. Pamiętacie, że Jezus był gotowy zawsze to przyznawać. Powiedział On, że nie mógłby uczynić niczego, jeśliby nie widział, że Ojciec tak czyni. Nie mam wątpliwości, że do pewnego stopnia taka jest też pozycja Szatana; gdy wywodzi on coś pozornie oryginalnego, czerpie z rzeczy, które słyszał albo widział, będąc jeszcze w zgodzie z Wszechmogącym; nadając im inny kierunek czy obrót, dopasowuje je do własnego użytku i korzyści. Wydaje mi się, że skoro Szatan tak uparcie wciska ludziom na tej ziemi ową ideę trójcy, musi mieć ku temu jakiś powód, jakkolwiek nie wolno nam uwierzyć, że szatańska koncepcja trójcy mogłaby być słuszna. Widzieliśmy, jak nierozsądna i niebiblijna jest ta nauka, zwykle określana mianem „trójcy”, a brat Woodworth wyjaśnił to tak skutecznie, że dalszy komentarz nie wydaje się konieczny.

Gdy jednak udajemy się do Słowa Bożego, stwierdzamy, że wielkim zamierzeniem Stwórcy jest posiadać trójcę. Przekonujemy się, że nasz Ojciec Niebieski jest pierwszym, głównym i największym spośród owej wspaniałej trójcy. Widzimy, że Pan Jezus miał być drugą osobą w tej cudownej trójce. Natomiast trzecią osobą w tej trójce nie miał być jedynie wpływ, usposobienie czy moc ani też nie miała to być pojedyncza indywidualność. Biblia pozwala nam zrozumieć, że trzecim członkiem tej trójcy będą ci, którzy wiernie szli śladami naszego drogiego Odkupiciela. Jezus wyraził tę myśl, gdy się modlił, jak zostało to zapisane przez Jana: „Aby wszyscy byli jedno, jako ty, Ojcze! we mnie, a ja w tobie; aby i oni w nas jedno byli” (Jan 17:21). Oto ta trój ca; mamy tu trzy osoby, które są jednym — Ojciec, Syn i ci, którzy idą śladami Syna. Zapytacie: >>Czy mają oni być równi Bogu i na równi z Nim wieczni?<<. 0, nie. Zdajemy sobie sprawę, że w tej trójce Bóg będzie zawsze wyżej niż pozostali. Następnym po Ojcu będzie Jego drogi Syn, a na najniższej pozycji w tej wspaniałej trójcy znajdą się ci, którzy idą Jego śladem.

Taką myśl zawiera zapis 2 Piotra 1:4, gdzie Apostoł stwierdza: „Przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury” (NB). Naprawdę taka jest wymowa tekstu greckiego. Cieszymy się, że jest taka nadzieja jak ta. Czy napełnia nas to pychą? Nie, kruszy nas w uniżoności. Nic dziwnego, że Apostoł nazywa to „wysokim powołaniem” Nic też dziwnego, że Pismo Święte tak mocno to podkreśla i rozwija. Któż by uwierzył, że jest to możliwe, gdyby nie tak mocne dowody Słowa Bożego, które to potwierdzają? Skoro to wielkie błogosławieństwo ma być niektórym dane, jakże cudowna jedność musi istnieć między tymi, którzy mają tworzyć tę wspaniałą klasę, Ciało Chrystusowe, Oblubienicę Chrystusa, klasę, która będzie znacznie bliżej Boga i Jego Syna, niż kiedykolwiek byli lub będą aniołowie? Nic dziwnego, że Słowo Boże tak bardzo wywyższa tę nadzieję dla Kościoła. Nie moglibyśmy w nią uwierzyć, gdyby Słowo Boże nam nie przekazało, że tak będzie.

Jak rozumiemy, konieczne jest z mojej i waszej strony nie tylko to, żeby się przygotować na to chwalebne miejsce, ale niezbędne jest również, żebyśmy pomagali naszym braciom i siostrom przygotować się do tego wspaniałego stanu. Przypominacie sobie, iż w Księdze Objawienia czytamy, że nadejdzie czas, gdy powiedzą: „Nastało wesele Baranka i oblubienica jego przygotowała się” [Obj. 19:7 NR]. Macie coś do zrobienia: sami się przygotować, ale też pomóc się przygotować współczłonkom tej przyszłej klasy Oblubienicy. Powstaje pytanie: Jak wykonać nasze zadanie braci i sióstr w Ciele Chrystusowym; jak wypełnić zobowiązania, które Bóg bardzo słusznie nałożył na nas jako na dziedziczących wraz z Odkupicielem owe cudowne perspektywy? Chcemy wymienić kilka różnych spraw, które będą nas wspierać w usiłowaniu, byśmy jako bracia naszego drogiego Odkupiciela mocnym uczynili nasze powołanie i wybranie.

W naszym tekście podkreślone jest po pierwsze to, że powinniśmy „baczyć jedni na drugich”: Mamy świadomość, że nie moglibyśmy spełniać roli brata, gdybyśmy nie posiadali braterstwa, a skoro mamy braterstwo, musimy wykonać względem nich to, co do nas należy. Oznacza to, że musimy zwracać na nich uwagę; musimy wnikliwie i z serca interesować się ich sprawami - ich duchowym powodzeniem. Często myślę o tym, w jakl sposób apostoł Paweł kieruje na tę kwestię naszą uwagę, stwierdzając w Rzym. 8:23: „A nie tylko ono stworzenie [nie tylko świat wzdycha i tęskni za czymś lepszym], ale i my (...) sami w sobie wzdychamy, oczekując przysposobienia synowskiego, odkupienia ciała naszego”: Na co czekamy — na odkupienie naszego fizycznego ciała? O nie! Ono zostało już odkupione i tak już będzie na zawsze. Odkupienie ludzkiego ciała dokonuje się z chwilą naszego usprawiedliwienia krwią Jezusa. Nasze ludzkie ciało nigdy już nie dozna większego wyzwolenia, niż miało miejsce tam. Rozumiemy jednak, że ma nastąpić odkupienie naszego ciała — nie waszego ciała ani mojego ciała, lecz naszego ciała, ciała, w którym wszyscy mamy udział. To za tym tęsknił Apostoł. Powiedział on (choć w niewielu słowach, ale uchwyciliśmy tę myśl z jego wypowiedzi), że nie tęskni jedynie za swoim zmartwychwstaniem; nie wzdycha za czasem, kiedy on wejdzie do Królestwa, ale miał na myśli resztę ludu Bożego. Myślał sobie: >Kocham ich tak bardzo, jak kocham samego siebie; z radością kładę za nich swoje życie i nie będę w pełni zadowolony, dopóki oni wszyscy nie będą ze mną. Tęsknię za tym, żeby być z Mistrzem, ale tę samą tęsknotę, która dotyczy mojej osoby, czuję także w związku z nimi i czekam na ten chwalebny czas, gdy za zasłonę przejdzie ostatni członek i gdy nastąpi pełne odkupienie mistycznego Ciała Chrystusa, jego całkowite wyswobodzenie<<.

Widzimy więc, drodzy przyjaciele, że wy i ja musimy odłożyć na stronę samolubne uczucia. Musimy myśleć nie tylko o swojej części w planie, ale o naszej w nim części; musimy myśleć o naszym miejscu w Królestwie, o naszej pozycji w Ciele. Pamiętam, że jakiś czas temu klęczałem w modlitwie, a gdy skończyłem, przyszła mi do głowy następująca myśl: >>Jaką samolubną modlitwę złożyłeś właśnie w ofierze. Prosiłeś, Boga, żeby ci błogosławił, a nie wspomniałeś o braciach; prosiłeś, żeby Pan pozwolił ci lepiej zrozumieć Jego Słowo, ale nie poprosiłeś, żeby dopomógł twemu braterstwu lepiej je rozumieć; prosiłeś Boga o sposobności do służby, ale nie poprosiłeś, żeby im też je dał; powiedziałeś Mu, że tęsknisz za tym wielkim spełnieniem za zasłoną, ale nie powiedziałeś Mu, że oni też za tym spełnieniem tęsknią<<. Znów uklęknąłem i poprosiłem Boga o wybaczenie mi tej samolubnej modlitwy i dalej się modliłem. Zamiast ja i moje mówiłem my i nasze. Myślę, drodzy przyjaciele, że pragniemy posiąść takiego ducha i uzmysławiamy sobie, że istnieje szczególna relacja między tymi, którzy uczynili przymierze ofiary. Nie chcemy myśleć o sobie, ale raczej „baczyć jedni na drugich” jak stwierdza Paweł, „bo jesteśmy członkami jedni drugich” [Efezj. 4:25 NBJ. Wiem, że gdy dochodzimy do zrozumienia tych kosztownych prawd i gdy czynimy poświęcenie, zaczynamy odczuwać w ten sposób.

Kiedyś pewien brat opowiedział mi swoje doświadczenie z tym związane. Rzekł: >>Bracie Barton, gdy ujrzałem wielki Boży plan i poświęciłem się Panu, byłem przepełniony wdzięcznością — to było takie wspaniałe i cudowne. Czułem tak wielką tęsknotę za spotkaniem z innymi, którzy również mieli taką miłość dla Boga, jaką posiadałem ja. W moim sąsiedztwie nie było nikogo takiego. Wkrótce w The Watch Tower ukazała się informacja, że w miejscu odległym o jakieś sto mil odbędzie się konwencja. Powiedziałem sobie, że muszę pojechać na tę konwencję i poznać niektórych z tych ludzi, gdyż tak bardzo mnie oni interesowali. Pomyślałem, że jestem na to gotowy, by tam się udać. Co ci ludzie pomyślą o mnie, gdy tam przybędę? Czułem, że tak bardzo ich kocham, że chyba zrobię z siebie głupca, ale nic nie mogłem na to poradzić. Muszę jechać, nawet jeśli postępuję niezbyt mądrze. Wiem, że na mojej twarzy będzie widniał taki uśmiech itak mocno ich uściskam, że pomyślą, iż jestem trochę dziwny, ale itak pojadę<<. Pojechał tam ze znacznymi obawami, ale przyznał: >>Wiesz, gdy przybyłem na tę konwencję, stwierdziłem, że oni wszyscy zachowują się dokładnie tak, jak ja się chciałem zachować<<. Oto prawdziwie duch, który nas wszystkich inspiruje. Cieszymy się, że dzięki Pańskiej opatrzności przybyliśmy na miejsce, gdzie zważamy jedni na drugich.

Jednak nie myślę, że posiadanie takiego nastawienia wystarczy, gdy jesteśmy razem na konwencji. Musimy baczyć jedni na drugich w związku ze wszelkimi nieprzyjemnymi doświadczeniami w życiu; musimy zwracać jedni na drugich uwagę w powiązaniu z życiowymi próbami, trudnościami i otoczeniem. Jeśli jakiś brat cię obraził, jeśli jakiś brat wydaje się być zły, musisz na niego zważać, jak wskazuje Mistrz w słowach z Mat. 18:15-17. Mówi tam, że jeśli brat zawinił przeciwko nam, powinniśmy pójść i sam na sam porozmawiać z tym bratem. Jeśli nie uda nam się pogodzić, możemy iść znowu, wziąwszy ze sobą jednego lub dwóch innych braci. Jeśli nadal niczego nie osiągniemy, a sprawa jest wystarczająco ważna, możemy przedstawić ją przed zborem.

Pan nie zostawił nam tego jako reguły; którą musimy zastosować. Innymi słowy, nie chodziło Mu o to, żeby w przypadku przewinienia ze strony brata należało koniecznie tak postąpić. Nie; w ogromnej większości przypadków lepszy wydaje się plan pominięcia po prostu tej sprawy Jeśli mielibyśmy takiego ducha, który doszukuje się winy i czuje, że musimy stosować się do tej reguły za każdym razem, gdy brat nas czymś obraził, biegalibyśmy do zgromadzenia zbyt często i stale zakłócalibyśmy jego spokój. W każdym tygodniu mielibyśmy zebranie zboru poświęcone rozważaniu naszych problemów z braćmi. Im więcej Pańskiego ducha będziemy posiadać, tym mniej znajdować będziemy okazji, by uciekać się do tej reguły. Chodzi o to, żeby raczej korzystać z tej metody, a nie z jakiejś niedobrej. By nie chodzić dookoła, krytykując brata i przechowując złe myśli o nim, to na wypadek, gdy sprawa okaże się na tyle ważna, żeby się nią zająć, Pan stwierdza:

>>Powiem wam, co zrobicie. Najpierw spotkajcie się z tym bratem. Ale gdy idziecie do brata, zważajcie na niego; baczcie jeden na drugiego, pobudzając się do miłości i dobrych uczynków<<.

Jest możliwe, że pójdziemy do brata bez zważania na niego i sprowokujemy go do gniewu. Byłoby źle pójść do niego i powiedzieć: >>Widzisz, bracie, ciężko mnie doświadczyłeś; byłem niemalże skłonny całkiem to pominąć, ale pamiętam, iż Pan mówi, że jeśli brat nas obrazi, mamy iść i rozmówić się z nim. Postępuję więc zgodnie z tą zasadą. To musi się skończyć; dalej tak być nie może. Jeśli nie przyznasz, że postępujesz źle i nie zmienisz zachowania, będę musiał zająć się tą sprawą w inny sposób<<. Można by prawie pomyśleć, że to cesarz Niemiec wygłasza ultimatum przed carem Rosji. Potem ktoś taki dziwi się, że nie może wpłynąć na brata. Idzie więc do niego z dwoma lub trzema innymi braćmi. Gdy przechodzą do sprawy stwierdza:

>>Postępuję zgodnie z doradą Pana; poszedłem do brata i poprosiłem, żeby uznał swoją winę, ale nie chciał mnie posłuchać; po prostu odwrócił się ode mnie. Postąpiłem zgodnie z regułą, którą podpowiada Pismo Swięte, ale nadszedł czas, żeby coś z tym zrobić<<. W ogóle nie postępował zgodnie ze sposobem zalecanym przez Pana.

Powinien był pójść do brata raczej w takim duchu: >>Bracie Smith, przyszedłem porozmawiać z tobą przez chwilę. Bracie, wydaje mi się, że miłość braterska powinna znaczyć dla nas tak wiele. Kocham cię, tak jak kocham wszystkich z Pańskiego ludu, ale pewne drobne nieporozumienia zaszły ostatnio między nami, zauważyłeś? Zdaje się, że nie jesteśmy tak serdeczni, jak byliśmy Być może po części ponoszę za to winę. Wiesz, że gdy do czegoś dochodzi, każdy upatruje winy tego drugiego. Sądzę, że wiem, w czym może ty zawiniłeś, a ty wiesz z pewnością, za co ja ponoszę winę. Czy nie moglibyśmy tego ustalić? Myślę, że każdemu z nas przyniosłoby to duchową korzyść. Czy nie moglibyśmy pogrzebać tej sprawy i miłować się jak bracia?<<. Taka jest droga do pozyskania brata. W takim duchu powinniśmy przystępować do brata, z którym mamy nieporozumienia. Przede wszystkim musimy się z nim liczyć. Zważać jeden na drugiego, żeby pobudzać się do miłości i dobrych uczynków. Prowadzić brata w takim kierunku, który byłby dobry dla niego i umożliwiłby mu dochowanie wierności innym spośród ludu Bożego, którzy go otaczają.

Druga, istotna rzecz: żeby należycie pełnić rolę brata, musimy ciągle udawać się do Pana o pomoc; musimy wyglądać Jego wsparcia; musimy szukać u Niego rady. Stale musimy mieć takie nastawienie, w którym się o samych siebie obawiamy i jesteśmy wobec siebie nieufni. Jak wiadomo, nigdy nie było problemów między braćmi w innej sytuacji niż wówczas, gdy każdy uważał, że to on ma rację. Gdyby się wysłuchało jednego brata, podałby wiele różnych powodów, dla których uważa, że to on ma rację; gdybyś posłuchał tego drugiego, wskazałby równie wiele przyczyn, dla których uważa, że to tamten brat się myli, a on sam jest w porządku. Wiedząc, że tak jest, będziemy nieustannie nieufni wobec siebie i stale będziemy sami siebie sprawdzać.

Słuchając wykładu, powinniśmy myśleć: >>Ciekawe, jak mogę żyć na wyższym poziomie w związku z wysłuchaniem tej lekcji?<<. Albo przeciwnie, jeśli myślimy, żeby wszelkiego rodzaju zagadnienia odnieść do przyjaciół, jeśli w chwili, gdy brat czyni dobrą uwagę, myślimy: >>Mam nadzieję, że siostra ta a ta jest tutaj i weźmie to do siebie<< albo gdy zostanie powiedziane jeszcze coś innego, przyjdzie nam do głowy coś w rodzaju: >>Można by prawie pomyśleć, że odnosi się to do brata tego a tego; sądzę, że spokornieje po tym i nie będziemy mieć z nim więcej kłopotów w zborze<< — jeśli macie takie nastawienie, przetestujcie samych siebie. Musimy zaglądać do własnych serc. Gdybyśmy to robili, nie mielibyśmy czasu ani skłonności, żeby stosować takie uwagi do tych, co są wokół nas.

Mając tę myśl na uwadze, udawajmy się ciągle do Pana z modlitwą w tej sprawie, a zanim dojdziemy do końca modlitwy, upewnijmy się, że chcemy, aby działa się Pańska wola. Nie ma pożytku z proszenia Pana o pomoc, jeśli nie będzie gotowości skorzystania z tej pomocy. Na nic się zda pukanie do drzwi, jeśli nie zechcecie, żeby On je otworzył. Pan zaś mówi: „Pukajcie, a otworzą wam” Ktoś stwierdził: >>Pukałem i pukałem, ale Pan nie otwierał<<. Niektórzy sądzą, że pukali, ale w rzeczywistości mieli tylko taki zamiar. Przypuśćmy, iż zauważyłeś, że człowiek ewidentnie puka do drzwi, ale powstrzymuje się od uderzania w nie — nie dozwala, żeby jego ręka posunęła się w stronę drzwi dalej niż na centymetr od nich. On nie pukał; on tylko udawał, że puka. Obawiam się, że tak samo dzieje się z niektórymi osobami spośród Pańskiego ludu. Oni sądzą, że pukają, ale tak naprawdę wcale tego nie robią. Modlą się do Pana: >>Poślij nam więcej możliwości służby<<, ale możliwe, że w sercu myślą sobie: >>Mam nadzieję, że nie będę musiał nic więcej robić; wykonuję już swoją część i nie uważam, żeby oczekiwano, iż zrobię coś ponadto<<. Nic dziwnego, że Pan nie słyszy takiego pukania i nie otwiera drzwi. Myślę, że nieodmiennie stanowisko naszego serca powinno być następujące: >>Panie, okaż mi swoją wolę, a z radością ją spełnię<<. Nie powinniśmy być z takich, co cały czas mówią, że pragną czynić wolę Pana, a gdy wola Pana stanie się dla nich jasna, znajdują jakieś wytłumaczenie, żeby jej nie wykonać.

Wszyscy jesteśmy niedoskonali i mamy swoje słabości, ale Pan przykrywa je zasługą swego Syna i w ten sposób nasze poświęcenie przyjmowane jest właśnie tak, jakbyśmy byli doskonali. Lecz wcześniej lub później dochodzimy do punktu, w którym spodziewa się On, że będziemy częściej odnosić zwycięstwo nad danymi rzeczami, a jeśli to przezwyciężanie nam się nie udaje, dowodzi to duchowych niedostatków w nas.

Weźmy na przykład człowieka, który jest bardzo uzależniony od tytoniu. Wyobraźmy sobie, iż używa go on do takiego stopnia, że staje się niepożądany dla otoczenia, bo tytoniowy sok ścieka mu po brodzie, brudząc mu odpychająco ubranie. Jednakże jego poświęcenie jest przyjmowane przez Pana tak, jakby nigdy nie zażywał tytoniu. Pan nie czyni mu z tego powodu wyrzutów.

Załóżmy, że minęło kilka lat, a on nadal uzależniony jest od starego nałogu, jednak już nie w tak odrażającej mierze jak dawniej. Jego sumienie go nie potępia, Pan też nie. Ale przychodzi czas, że brat ten przeżywa kryzys na tym szczególnym punkcie. Może rozmyślał o życiu Jezusa, o tym, jak szlachetny i czysty był Jezus i że on sam powinien naśladować Mistrza. Nie powinien czynić niczego, co okrywałoby hańbą Jego imię. Myśli sobie:

>>Nie ma takiej rzeczy, z której bym nie zrezygnował, wierząc, że Mistrz nie robiłby tego, będąc na moim miejscu. Ciekawe, czy jest w moim życiu coś takiego, co nie zgadza się z wolą Pana? Sądzę, że postępuję tak, jak Pan tego ode mnie oczekuje<<. Ale później przychodzi mu do głowy myśl: >>Jest przecież tytoń, którego używasz; czy sądzisz, że gdyby On był na twoim miejscu, chodziłby, żując tytoń?<<. >>Nie, nie myślę, żeby to robił.<< >>Czy nie uważasz, że byłoby lepiej porzucić tytoń? Nie sądzisz, że bardziej uczciłbyś tym Pana? Nie rozumiesz, jak bardzo zaszkodziłoby to przekazowi biblijnemu, gdybyśmy w nim przeczytali, że lud Boży zażywa tytoniu?<<

>>Cieszę się, że nie ma tam nic takiego<< — stwierdza ów brat. I wtedy przechodzi kryzys w swoim życiu. Dotąd Bóg przyjmował go, jakby nie był on uzależniony od tego nieczystego nałogu, ale teraz nadszedł czas, że dostrzegł swój przywilej związany z tym problemem i Pan oczekuje od niego, że zgodnie z tym postąpi.

Chcemy mieć takie nastawienie, w którym pragnieniem naszym będzie rozpoznanie woli Pana odnośnie wszystkich spraw; żebyśmy mogli powie dzieć: >>Panie, chcemy znać i czynić Twoją wolę i jest bez znaczenia, czy będzie to łatwe, czy trudne<<. W ten sposób zwracać się będziemy do Pana po Boską pomoc, żebyśmy mogli robić to, co do nas należy jako do członków Ciała Chrystusa.

Związana jest z tym jeszcze jedna rzecz. Skoro oddaliśmy sprawy w Pańskie ręce, nie powinniśmy być fanatyczni i dać się wodzić impulsom. Nie ma być tak, że pojawia się myśl: >>Zrobię lepiej to czy tamto<< i to robicie. Pan mówi: „Rozpierajmy się z sobą” [Izaj. 1:18]. Jednocześnie nie popadajmy w skrajność i nie martwmy się, podchodząc do obciążeń z lękiem. Nie mówmy: >>Prosiłem Pana, by mnie prowadził i jestem ciekaw, czy tak będzie<<. Prosimy o błogosławieństwo, a potem nas ciekawi, czy je otrzymamy. Czy nie prosiłeś Pana, żeby cię prowadził? >>Tak.<< A zatem Pan z pewnością cię prowadzi. My jednak mówimy: >>Ciekawe, czy byłoby lepiej, gdybym obrał inną drogę<<. Mamy obietnicę Boskiego kierownictwa; nie pozwólmy, żeby nasz umysł był obciążony obawami. Niedobrze jest kierować się impulsami, ale nie jest też dobrze popadać w drugą skrajność i dozwalać, by lęk ciążył nad nami i przytłaczał nas niepokojem.

Zwróćmy uwagę na trzeci element istotny dla właściwego funkcjonowania w roli brata. Mianowicie: trzeba uważać, żeby nie krytykować swoich braci. Pamiętajcie, Pan nie mianował nas na sędziów, lecz ustanowił członkami w Ciele, żebyśmy to my zostali osądzeni, czy ostatecznie będziemy gotowi na uwielbienie wraz z Odkupicielem, a następnie na towarzyszenie Mu w sądzeniu świata. W żadnym wypadku nie mamy uprawnień, by osądzać brata.

Istnieją pewne okoliczności, w których moglibyśmy sobie pozwolić na osądzenie uczynków brata lub też jego wiedzy na jakiś temat, ale i wówczas musimy być bardzo ostrożni. Pozwólcie, że nieco dokładniej omówię to rozróżnienie. Na przykład, zbliża się czas wyborów w naszej małej gromadce. Musimy dokonać pewnego osądu. Nie wolno nam sądzić brata Smitha czy brata Jonesa. Nie mamy prawa tego robić, ale wolno nam osądzić, czy bracia Smith i Jones mają odpowiednie cechy nauczyciela, żeby być wybranymi na starszych w zborze. Musimy odróżnić osądzenie brata od osądzenia jego metod czy stopnia jego znajomości. Jak wiadomo, te same zasady stosujemy, gdy bracia mają służyć wykładami w zborze. Starszym wolno osądzać, czego zgromadzenie może potrzebować, ale nie są oni uprawnieni do osądzania serc. Nakreślcie ostrą linię odgraniczającą jednostkę od specyficznych jej poczynań. Nawet jeśli konieczne jest wydanie osądu lub skorygowanie czyjegoś biegu, musimy uważać, żeby raczej robić to w sposób pośredni niż bezpośrednio. Musimy to robić mądrze i lepiej nie robić wcale, jeśli nie potrafimy zrobić w sposób pomocny.

Można to dobrze zobrazować przy pomocy zdarzenia, które miało miejsce w Arkansas. Mieszkał tam brat, który przez wiele lat używał tytoniu.

Inni mu odradzali, ale on wciąż to robił. W swoim czasie spodziewano się tam brata Raymonda z wizytą pielgrzyma i brat ten rozumował: >>Teraz, gdy brat Raymond przyjedzie i stwierdzi, że zażywam tytoniu, na pewno udzieli mi reprymendy. Ale jak zacznie mnie besztać, powiem: Bracie, to nie twoja sprawa; to jest sprawa między mną a Panem”: Odpłacę mu tak, jak on mnie<<. Był gotowy się bronić i pokazać bratu Raymondowi, gdzie jego miejsce i że przekracza granicę krytyki. Brat pielgrzym przyjechał, pozostał tyle czasu, ile było umówione i już miał odjeżdżać, nic nie wspomniawszy o tytoniu. Tamten brat stwierdził: >>Nie wykonał swego obowiązku; wie przecież, że jako chrześcijanin powinien był zwrócić uwagę na takie rzeczy, które są niedobre; zaniechał swej powinności, więc mu powiem, że nie zrobił tego, co do niego należało<<. Rzekł: >>Bracie Raymond, sądzę, że zauważyłeś, iż żuję tytoń?<<. >>Tak.<< Odczekawszy chwilę, zapytał: >>Bracie Raymond, a co ty myślisz o żuciu tytoniu?<<. Ten odparł: >>Ja nie żuję tytoniu<<. Ów brat przyznał: >>Nie wiedziałem, jak zareagować. Nie mogłem użyć swojego argumentu. Po odjeździe brata Raymonda postanowiłem rzucić tytoń<<.

Widzicie więc, że są mądre i niemądre sposoby, żeby pomóc braterstwu w takich sprawach. Pamiętajmy, że chyba najlepszym sposobem jest pomaganie poprzez własny przykład. Nie możemy być niecierpliwi, jeśli nauka odbywa się powoli. Jak zaczniemy krytykować, może to być cofnięcie się. Myślę, że na tym tle braterstwo, którzy są małżonkami, mają więcej takich prób, jakich nie mają osoby niezamężne. Często sobie wyobrażam, że mąż i żona częściej niż inni korzystają z wolności mówienia sobie nawzajem tego, co myślą. I oczywiście mogliby być prawdziwą pomocą we wzajemnym powstrzymywaniu się od praktyki krytykowania innych. Jeśli raz za razem pozwolą sobie na odrobinę krytyki wobec braci i sióstr, ich swoboda będzie narastać. Mąż powie: >>Czy słyszałaś, co siostra ta a ta powiedziała?<<.

>>Tak, a brat ten a ten powiedział to i to; już nigdy mu nie zaufam.<< W ten sposób pobudzają się wzajemnie i wkrótce nie będą mogli spotkać się na ulicy z danym bratem z równie serdecznym nastawieniem jak przedtem.

Podczas gdy ani wy, ani ja nie mamy uprawnień, żeby krytykować innych, musimy spodziewać się mniejszej lub większej krytyki ze strony innych, a gdy się pojawia, musimy być gotowi, żeby okazać takiego ducha, jakiego posiadał Mistrz. On nie oddawał obelgi za obelgę i urągania za urąganie lub coś w tym rodzaju. Musimy mieć takie usposobienie, żeby spoglądać na to z dystansu, jeśli brat lub siostra nas krytykują i uważać, że nie myślą tak źle, jak się wyrazili. Kiedyś powiedziałem coś w rozmowie z pewną siostrą i zauważyłem, że ją to dotknęło; nie wiedziałem, co z tym zrobić. Przemyślałem jeszcze raz, co jej powiedziałem i dziwiłem się, co mogła w taki sposób odebrać. W końcu uznałem, że moje stwierdzenie można było zrozumieć na dwa sposoby i ona odebrała moją wypowiedź w znaczeniu przeciwnym do zamierzonego. Musimy mieć na to wzgląd, że nawet najlepsi z nas nie zawsze mówią o sprawach tak, jak byśmy sobie tego życzyli. Dlatego, jeśli ktoś powie coś krytycznego czy niemiłego, przyjmujmy, że nie myślą tak źle, jak mogła zabrzmieć ich wypowiedź.

Jest tu jeszcze inna lekcja. Musimy pamiętać, że nie ma dwojga wyglądających dokładnie tak samo ludzi i nie ma dwojga z takimi samymi życiowymi doświadczeniami. Nikt nie ma dokładnie takiego samego otoczenia jak drugi, nikt nie otrzymuje identycznego wykształcenia. Musimy brać to wszystko pod uwagę i to uwzględniać. Często żal mi niektórych poważnych kryminalistów tego świata i myślę sobie: >Gdybym to ja znalazł się w identycznej jak oni sytuacji, gdy popełnili przestępstwo, gdybym przeszedł przez takie doświadczenia, które ich doprowadziły do zbrodni i gdybym wyrastał w takim samym środowisku oraz pod tymi samymi wpływami — to skąd mogę wiedzieć, czy nie zrobiłbym tego samego<<. Powinno nas to skłaniać do pokory i miłosierdzia. Może to być wolą Bożą, że jedno z Jego dzieci będzie musiało postąpić dokładnie przeciwnie do tego, czego On chce od innych. Wolą Bożą w stosunku do was może być to, żebyście zostali na tej konwencji do jutra, a w stosunku do kogoś innego to, że będzie musiał odjechać. W obu przypadkach musimy podjąć decyzję sami za siebie. Uważam, że nauczenie się tej zasady umożliwi nam uniknięcie wielu gorzkich doświadczeń w życiu, jak też sprawi, że nie będziemy powodować goryczy w życiu innych ludzi. Cieszy nas świadomość, że nigdy nie będzie Pańską wolą, żeby ktoś miał postąpić źle, ale zarazem rzecz, która jednemu wydaje się zła, drugiemu może się wydawać całkiem w porządku i będzie dokładnie tym, co zgodnie z życzeniem Pana ma on zrobić.

Jedenaście czy dwanaście lat temu w Oklahomie pewien brat opowiedział mi przeżycie, którego nigdy nie zapomnę. Brat ten był kupcem. Między innymi zajmował się skupowaniem masła i jajek od wiejskich sprzedawców i przewożeniem tego do St. Louis. W tym czasie był członkiem kościoła metodystycznego. Któregoś dnia starszy, który był przewodniczącym, zadzwonił do niego do pracy i rzekł: >>Chciałbym zamienić z Tobą kilka słów<<. Spotkali się w biurze sklepu. Przewodniczący rzekł: >>Słyszałem, że nie prowadzisz swojego interesu uczciwie<<. Tamten odparł: >>Staram się prowadzić mój interes tak samo uczciwie, jak każdy by to robił<<. Przewodniczący starszy stwierdził: >>Słyszę, że masz na koncie kilka bardzo nieuczciwych spraw<<. Brat ten zapytał: >>0 jakich to nieuczciwych sprawach słyszałeś?<<. Tamten odparł: >>Słyszałem, że któregoś dnia posłałeś kontyngent masła do zleceniodawców w St. Louis i powiedziałeś im, że załadowałeś dobry towar, a w rzeczywistości masło było zepsute. To nie jest uczciwe<<. Brat odrzekł: >>Wyjaśnię to bardzo prosto. W naszej pracy posługujemy się pewnymi określeniami, których używamy odnośnie produktów, jakimi handlujemy. Gdy my, którzy handlujemy masłem, mówimy „dobre masło” to w rzeczywistości mamy na myśli masło kiepskie i określamy je terminem oznaczającym masło zepsute<<. Przewodniczący powiedział: >>Nie możesz taić tego w ten sposób; szokuje mnie myśl, że jesteś taki nieuczciwy<<. Jak łatwo możemy błędnie pojmować i źle oceniać.

Sądzę, że jest tak pośród przyjaciół Prawdy. Kilka lat temu jeden z braci opowiadał mi, jaką przechodził próbę. Brat mu powiedział, że postąpił źle, gdy poszedłszy do jakiegoś domu i stwierdziwszy, że mają tam już komplet sześciu Tomów, chciał im sprzedać kolejny. Wydawało mu się, że należałoby powiedzieć: >>To są takie same książki jak te, które macie już w swojej bibliotece. Czytajcie tamte; tych nie musicie kupować<<. Tamten brat odparł:

>>Nie mówię tak, bo wiem o trzech różnych przypadkach, że ludzie zamówili drugi komplet książek, nie wiedząc, iż takie książki już mają, ale ich nie czytali, bo ktoś ich przed nimi przestrzegał; natomiast przeczytali te zamówione powtórnie i się zainteresowali<<. Myślę, że było to właściwe podejście w tej sprawie. Pragniemy, aby ludzie dostawali to, co będzie dla nich błogosławieństwem. To, co niektórzy mogą mylnie oceniać jako nieuczciwe, będzie zupełnie uczciwe z innego punktu zapatrywania.

Przypuśćmy, na przykład, że lekarz zostaje wezwany do pacjenta, który powoli umiera. Mówi do niego: >>Mam tu takie niebieskie tabletki; myślę, że ci pomogą<<. Tuż po wyjściu lekarza przychodzi ktoś i widząc tabletki, stwierdza: >>Nie zażywaj tych tabletek; wyglądają tak samo jak te, które dostałem od doktora i prawie mnie zabiły; nie bierz ich<<. Gdy lekarz znów przychodzi, pyta: >>Czy zażywałeś te niebieskie tabletki?<<. Pacjent odpowiada: >>Nie, nie wziąłem ich, doktorze, bo słyszałem, że to złe leki; ktoś inny zażywał podobne i prawie go zabiły. Bałem się je zażywać<<. >>No cóż<<, doktor na to, >>skoro boisz się je zażywać, dam ci inne<<. Odchodzi i przygotowuje tabletki z tych samych składników, tylko z czerwoną osłonką, pacjent je przyjmuje i następuje poprawa. Zdaniem niektórych było to oszustwo; lekarz jednak postąpiłby źle, nie robiąc tego, co zrobił. Tak samo rzecz się ma z kolporterami.

Dość podobne doświadczenie mamy z pracą nad „Fotodramą stworzenia Uczestniczyłem w tych pracach od maja do grudnia minionego roku i miałem dobrą okazję, żeby poznać niektóre uwarunkowania. Pewne rzeczy, jakie mieliśmy do przeprowadzenia, mogły sprawić, że niektórzy się zastanawiali, czy całość jest logiczna, skoro nie rozumieją szczegółów. Zapoznanie się ze szczegółami stawia sprawę w zupełnie innym świetle.

Bądźmy ostrożni, by mylnie nie rozumieć czy osądzać innych, bo ich punkt widzenia jest różny od naszego. Przyjmujmy za pewnik, że z ich punktu widzenia sprawa jest w zupełności słuszna, nawet jeśli z naszego punktu zapatrywania słuszniejsze by się wydawało obranie innego kierunku.

Nie róbmy sobie ponadto hobby z wyszukiwania sytuacji, w których lud Boży zdaje się nie postępować właśnie tak, jak byśmy sobie tego życzyli. Nie naciskajmy na sprawy aż do zaprzepaszczenia swojej przydatności; odnosząc się zbyt często do danego zagadnienia, sprawicie, że inni przestaną w ogóle zwracać na daną kwestię uwagę, ilekroć ją wspomnicie. Dla przykładu: W Los Angeles nawiązałem w wykładzie do sprawy, o której nigdy wcześniej nie wspominałem w publicznym wystąpieniu. Poczyniłem małe wzmianki dotyczące stosownej dbałości sióstr o sposób ubierania się, tak by nie wzniecać nieprzychylnych uwag ze strony innych. Nie spodziewam się, że uczynię to ponownie. Przypuszczam, że ukaże się to w raportach z konwencji. Ufam, że Pan zechce tak pokierować tą sprawą, żeby wynikło z niej potrzebne błogosławieństwo. Dostrzegam to, że jeślibyśmy dalej podnosili tę kwestię, obniżyłoby to naszą skuteczność — budziłaby ona niechęć i przyjaciele by mówili: >>Ilekroć przyjeżdża brat Barton, można spodziewać się wykładu na temat ubioru<<. Może być słuszne i celowe poruszać taką sprawę na dużej konwencji, ale gdyby to miało miejsce w małym zborze, gdzie na zebraniu jest osiem czy dziesięć sióstr, może to zostać odebrane jako osobista i nieuprzejma przygana. A zatem, gdy naprawdę dostrzegamy jakieś kwestie, które wymagają korekty, módlmy się, żeby wiedzieć, jaki sposób byłby najlepszy oraz kiedy byłby najlepszy czas, żeby go zastosować. Wyczujcie, kiedy przyjdzie odpowiedni moment, wykorzystajcie go, a następnie powierzcie sprawę w ręce Pańskie. Tym sposobem, jak Pan da, możemy stanowić sprawdzoną pomoc dla Jego ludu.

Pamiętamy, że Pismo Swięte przedstawia Kościół jako Ciało Chrystusa. Gdy najwyższy kapłan był pomazywany i olej ściekał po jego ciele aż po stopy, tak jest i w Ciele Chrystusowym. Najpierw Jezus został pomazany duchem, jako Głowa, a pomazanie to zstąpiło na Kościół w dniu Pięćdziesiątnicy i postępuje ku dołowi aż do członków stóp. Jest jeszcze druga strona tego obrazu, a mianowicie przyglądanie się członkom Ciała pod względem ich użyteczności. Niektórzy są jak członkowie-ręce, ponieważ wykonują pracę tak jak one. Inni są członkami-stopami, gdyż wykonują pracę właściwą nogom. Podobnie też, niektórzy używani są do mówienia.

Jest i trzecie spojrzenie, albowiem niektórzy z członków zmieniają swoją pozycję w Ciele, do pewnego stopnia. Tak jak olej był wylewany na głowę, spływał na dół, nie do góry, tak też, gdy wylewasz olej ducha świętego na innego brata, oznacza to, że poprzez ten czyn stajesz ponad bratem. Załóżmy, że brat dostaje się wyżej niż ty i staje się Bożym przedstawicielem do wylania na ciebie ducha świętego — udowadnia tym, że jest przełożonym, a ty jesteś postawiony niżej. Przypuśćmy, że brat traci gorliwość. Nadal służy ludowi Bożemu, ale możliwe, że już nie z taką samą dozą żarliwości jak wcześniej. Zaczynasz wylewać na niego ducha świętego i znajdujesz się wyżej od tego brata. Oczywiście Jezus jest ponad całą resztą, ponieważ cały duch święty pochodzi od Niego. Nikt z nas nie był kanałem, przez który duch święty dotarł do Jezusa. Nie, On był źródłem wytryskującym, z którego duch święty dotarł do nas. Uznajemy wszakże, że im więcej wykorzystujemy nasz wpływ, nasze słowa, nasze życie i nasze środki, żeby pomóc reszcie Bożego ludu uzyskać ducha świętego, dostajemy się przez to w jakimś stopniu na wyższe miejsce w Ciele. Wnioskujemy to ze sposobu, wjaki wyraził się Mistrz, mówiąc: „Kto zaś jest największy pośród was, niech będzie sługą waszym” [Mat. 23:11 NR], ponieważ to, że służy innym i wylewa na nich ducha świętego, oznacza, iż podnosi swą pozycję w tym chwalebnym Ciele.

Oby Pan nam dopomógł nie tylko być braćmi, ale być braćmi skutecznymi i pomocnymi dla tych, którzy idą tą samą wąską drogą.

Convention Report

Nieskazitelni kapłani

Wygłoszono w wielu miejscach na terenie całego kraju.

Czuję, że dziś wieczorem dobrze będzie porozmawiać na taki temat, który pomoże nam w tych społecznościach; będzie to coś, co pobudzi nasze czyste myśli, gdy sobie to przypomnimy. Mam zamiar oprzeć nasze rozważanie na zapisie z Księgi Kapłańskiej. 3 Mojż. 21:16-21 [BT]: „Dalej Pan powiedział do Mojżesza: Tak mów do Aarona: Ktokolwiek z potomków twoich według ich przyszłych pokoleń będzie miał jakąś skazę, nie będzie mógł się zbliżyć, aby ofiarować pokarm swego Boga. Żaden człowiek, który ma skazę, nie może się zbliżać — ani niewidomy, ani chromy, ani mający zniekształconą twarz, ani kaleka, ani ten, który ma złamaną nogę albo rękę, ani garbaty, ani niedorozwinięty, ani ten, kto ma bielmo na oku, ani chory na świerzb, ani okryty liszajami, ani ten, kto ma zgniecione jądra. Zaden z potomków kapłana Aarona, mający jakąś skazę, nie będzie się zbliżał, aby złożyć spalaną ofiarę Panu. On ma skazę — nie będzie się zbliżał, aby ofiarować pokarm swego Boga”

W wersetach tych mamy Pańskie oświadczenie na temat rzeczy, które dyskwalifikowały człowieka od służby w żydowskim kapłaństwie, a jak rozumiemy, drodzy przyjaciele, sprawy te mają zastosowanie do chrześcijan obecnie. Ze Słowa Pańskiego dowiadujemy się, że Zakon był cieniem rzeczy przyszłych — że to, co przynależało do Wieku Żydowskiego, stanowiło obraz rzeczy, które przynależą do nas i do naszych dni.

I tak na przykład w tamtych odległych dniach Izraelici mieli najwyższego kapłana. Stwierdzamy, że w naszych dniach mamy znamienitsze kapłaństwo. Tamten kapłan w przeszłości był jedynie cieniem owego większego najwyższego kapłana. Kto jest tym większym najwyższym kapłanem? Paweł mówi do Hebrajczyków, że Jezus jest Najwyższym Kapłanem naszego wyznania. W owych dniach tamten najwyższy kapłan składał ofiary; nasz Najwyższy Kapłan także skiada ofiary. Ale tamten najwyższy kapłan składał ofiary ze zwierząt, ze stworzeń, natomiast nasz Najwyższy Kapłan nie tylko sam jest znamienitszym kapłanem, ale złożył też znamienitsze ofiary. Co stanowiło te większe ofiary? Przede wszystkim ofiarował On samego siebie. Gdy patrzymy wstecz, stwierdzamy, że był nie tylko najwyższy kapłan, ale również kapłani niższego rzędu; tak samo dzisiaj — mamy nie tylko Jezusa jako Najwyższego Kapłana, lecz są również podkapłani. Itak jak w tamtym czasie był nie tylko kapłan, ale i kapłaństwo, tak i w naszych dniach jest nie tylko kapłan, lecz także kapłaństwo.

Uznajemy, że podkapłani tamtych dni należeli do tych, co naśladują najwyższego kapłana; składali ofiary, które były podrzędne, a jednak nosiły podobieństwo do tamtych. To samo jest prawdą i dzisiaj; od dziewiętnastu stuleci istnieje na świecie klasa, która stara się naśladować Pana Jezusa — klasa, która docenia słowa Pawła wypowiedziane do Rzymian: „Proszę was tedy, bracia! przez litości Boże, abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest rozumną służbę waszą” (Rzym. 12:1). Rozumiemy, drodzy przyjaciele, że klasa ta tworzy kapłaństwo, które jest podległe Jezusowi, Najwyższemu Kapłanowi. To o niej pisze Piotr, gdy w 1 Piotra 2:9 stwierdza: „Ale wy jesteście rodzajem wybranym, królewskim kapłaństwem” Przekonujemy się, że uwaga nasza kierowana jest na owo kapłaństwo żydowskie, kapłaństwo Aaronowe — jak jest ono różnie nazywane, z powodu sposobu, w jaki obrazuje ono kapłaństwo królewskie. Okresy, które przedstawiają ich spisaną historię, szczegóły dotyczące ich służby to jedynie część wielkiego obrazu, który stanowi ilustrację tego wielkiego królewskiego kapłaństwa, jakie nas interesuje.

Dlatego fragment, jakl wybraliśmy za tekst przewodni, musi być przedmiotem naszego zainteresowania. Mimo że mężczyzna wywodził się z linii potomków Aarona, mógł się nie nadawać na miejsce w kapłaństwie. Nie znaczy to, że skoro człowiek niewidomy nie mógł być żydowskim kapłanem, skoro nie mógł być nim człowiek kaleki — to ludzie ślepi czy kalecy nie mogą się znaleźć w kapłaństwie królewskim. Błędem byłoby takie wnioskowanie. Z drugiej strony musimy wyciągnąć wniosek jak najbardziej adekwatny do obrazu. Takie powszechne błędy popełnia Kościół rzymsko-katolicki; jak wiecie do dziś dnia Kościół rzymsko-katolicki stosuje te rzeczy w sensie literalnym. Mężczyzna, który ma zostać księdzem katolickim, musi się poddać badaniu stanu zdrowia. Jesteśmy pewni, że nasi katoliccy przyjaciele błądzą w tym zakresie. Wiemy, że Pan zamierzył nie taki sposób zastosowania. Mamy przekonanie, drodzy przyjaciele, że Apostoł był członkiem królewskiego kapłaństwa, ale według Kościoła katolickiego nie mógłby nim być. Chodzi o to, że problemy, które naówczas mogły zdyskwalifikować kandydatów na miejsce w owym rzeczywistym kapłaństwie, były obrazami, ilustracjami spraw duchowych, czyli tego, co mogło pozbawić osobę miejsca w kapłaństwie królewskim. Fizyczna ślepota wykluczała kogoś ze stanowiska w kapłaństwie lewickim, ale była to ślepota obrazowa, która dyskwalifikuje osobę ubiegającą się o miejsce w kapłaństwie królewskim. Zamierzamy poświęcić ten wieczór na wynotowanie owych duchowych dyskwalifikujących cech. Bardzo się cieszymy, że mamy świadomość, iż to nie znaczy, jakoby wszyscy mieli być zgubieni, jeśli nigdy nie znajdą się w królewskim kapłaństwie. Pan przygotował coś specjalnego dla tych, którzy będą mieć dział w tym królewskim kapłaństwie.

Zwróćmy teraz uwagę, że żydowskim kapłanem mógł być tylko ktoś bez skazy.

Człowiek, który posiadał jakikolwiek rodzaj fizycznej ułomności, był wykluczony. Nie mógł być żydowskim kapłanem, niezależnie od tego, jak blisko był spokrewniony z Aaronem. Tak i w odniesieniu duchowym, drodzy przyjaciele, ani wy, ani ja nie możemy być członkami kapłaństwa, jeśli posiadamy jakąś wadę. >>Jak to, zapytacie, przecież my wszyscy mamy wady; jakim więc sposobem możemy mieć miejsce w tym kapłaństwie?<< Jest tylko jeden sposób, żebyśmy byli bez wad. Jaki? Przez przyjęcie Pana Jezusa za swego Zbawiciela. Uznajemy, że taka myśl zawarta jest w Rzym. 5:1: „Będąc tedy usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa Z tego też powodu w Rzym. 4:8 powiedziane jest: „Błogosławiony mąż, któremu Pan grzechu nie poczyta” (NB). Jeśli wy i ja przyjmujemy Jezusa za swego Zbawiciela, jesteśmy bez wad. W oczach Boga jesteśmy czyści. Na zasłudze Jezusa opieramy swoją nadzieję. Często rozmyślam o tym, że naprawdę jest tak, iż Bóg przypatruje się nam — jak to często wyrażamy — w obliczu Jezusa Chrystusa. W taki też sposób my oceniamy drugich. Gdy spoglądając na człowieka, patrzymy na jego twarz — czy jest ładna i czy odmalowuje się na niej subtelna inteligencja, czyli oceniamy go po tym, jaka jest głowa; nie oceniasz go po niczym innym. Nie patrzysz na jego stopy, pomijasz je i spoglądasz na głowę. Tak samo w przypadku członków Ciała Jezusa Chrystusa — Bóg patrzy na Głowę i ma wzgląd dla członków Ciała, a my cieszymy się, że tym sposobem jesteśmy bez skaz. Wskazuje to, drodzy przyjaciele, że w owej księdze nie znajdzie się nikt, kto nie pokładał swej ufności w krwi Jezusa Chrystusa. Nie będzie nikogo, kto ufał we własną sprawiedliwość. Nie znajdzie się nikt oprócz tych, którzy uznają, że cała nasza nadzieja spoczywa w ofierze Pana Jezusa Chrystusa. Tacy, którzy sądzą, że śmierć Jezusa miała wyłącznie wymiar patriotyczny i ci, co nie uważają, że naprawdę nasze zbawienie zależy od zaspokojenia sprawiedliwości, nie mogą mieć nadziei na miejsce w królewskim kapłaństwie. Przejdźmy teraz do drugiej dyskwalifikującej cechy. Wyszczególnione jest, że człowiek nie mógł być ślepy.

Pokazywałoby to, że jeśli wy czy ja bylibyśmy duchowo ślepi, nie możemy należeć do królewskiego kapłaństwa. Rozumiemy, że znajdą się w tym królewskim kapłaństwie liczni niewidomi w sensie fizycznym, ale, drodzy przyjaciele, być ślepym w sensie fizycznym a być ślepym w sensie duchowym to dwie różne sprawy. Co by to oznaczało — być ślepym w sensie duchowym? Znaczyłoby to, iż nie widzimy, że Jezus zmarł za nasze grzechy. Jest bardzo wielu ludzi, którzy tego nie dostrzegają. Muszą być ślepi, skoro nie widzą, że Biblia mówi: „Wiara bez uczynków jest martwa „Choćbym miał pełnię wiary, tak żebym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym” [1 Kor. 13:2 NB]. Uznajemyteż fakt, że niezbędna jest pokora, gdyż Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje.

2 Piotra 1:5-9: „Przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność; a do umiejętności powściągliwość, a do powściągliwości cierpliwość, a do cierpliwości pobożność; a do pobożności braterską miłość, a do miłości braterskiej łaskę. Albowiem gdy to będzie przy was, a obficie będzie, nie próżnymi, ani niepożytecznymi wystawi was w znajomości Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Bo przy kim tych rzeczy nie masz, ślepy jest; a tego, co jest daleko, nie widzi, zapomniawszy na oczyszczenie od dawnych grzechów swoich” Apostoł Piotr stwierdza: Człowiek, który mówi: >>Jeśli wierzysz w Jezusa, to ci wystarczy i możesz żyć takim życiem, jakie ci się podoba<<, jest ślepy i nie może być przyjęty przez naszego Zbawiciela. Wiara w Jezusa stanowi jedynie podstawę. W królewskim kapłaństwie nie znajdzie się nikt, kto tego nie dostrzegł. To nie oznacza, oczywiście, że każdy z członków królewskiego kapłaństwa będzie widział dokładnie tak samo jak drugi. Chrześcijanie dzisiaj mogą widzieć znacznie więcej niż chrześcijanie „ciemnych wieków” Można to zauważyć nawet teraz; człowiek w Mattoon zobaczy więcej niż człowiek w Newadzie. Tutaj, w Mattoon zobaczy samochody itp., zaś daleko w Newadzie zobaczy tylko piaskowe wzgórza. Czy jest tak dlatego, że w Mattoon człowiek ma lepszy widok? Nie, lecz dlatego, że w Mattoon jest więcej do zobaczenia. Tak samo jest z duchowym wzrokiem. Chrześcijanin dzisiaj ma więcej do zobaczenia niż chrześcijanin z okresu „ciemnych wieków” Wówczas człowiek miał przywilej zrozumienia, czym jest chodzenie śladami Zbawiciela. Wskazywałoby to, że ci, którzy przyjęli Jezusa jako swojego Zbawiciela i poszli Jego śladami, będą mieć miejsce w królewskim kapłaństwie.

Dalej powiedziane jest, że żaden człowiek chromy nie mógł być w tym żydowskim kapłaństwie. Rozumujemy, że zgodnie z tą samą zasadą również człowiek chromy duchowo nie może mieć miejsca w kapłaństwie królewskim. Cóż by to oznaczało: być chromym duchowo? Oznacza to po prostu, że kulejemy. Czy znacie werset, który by stwierdzał: „Kulejemy wytrwale w wyścigu, który jest przed nami”? [Hebr. 12:1 NB] A mimo to czuję, że niektórzy z Pańskiego ludu tak właśnie się na to zapatrują. A fakt jest taki, że Pan szuka tych, którzy są tak Mu oddani, że biegną cierpliwie w wyznaczonym wyścigu. W Proroctwie Malachiasza jest powiedziane: „Gdy ofiarujecie to, co kulawe” [Mal. 1:8 NR]. Cóż by to znaczyło — ofiarować to, co kulawe? Powiedziałbym tak: Oto mamy brata, który mieszka o kilka drzwi od pewnego człowieka. Zna swojego sąsiada od wielu lat. Często idą razem, udając się do pracy. Nieraz przystawali przed swoimi domami i rozmawiali, a jednak brat ten nigdy nie zadał sobie trudu, żeby pomóc swemu sąsiadowi ujrzeć te radosne rzeczy, jakie sam dostrzegał. Czasami czynił pewne wzmianki na temat Prawdy, ale były one tak ogólnikowe, że nawet gdyby tamten posiadał mądrość Salomona, nie mógłby zrozumieć istoty rzeczy. Minęły dwa lata i brat ten stwierdził: >>Muszę być bardziej wierny; zawołam sąsiada i opowiem mu o tych radosnych sprawach, jakie sam zrozumiałem<<. W następną niedzielę rzecze: >>Dzisiaj jest tak ładnie, odłożę to do kolejnej niedzieli<<. Następnej niedzieli było za gorąco. Gdy przyszła kolejna, stwierdził: >>Nie czuję się dzisiaj za dobrze, przełożę to na inną niedzielę<<. Kolejnej niedzieli mówi: >>Jestem dość zmęczony, muszę to znów przełożyć<<. Dręczy go jednak sumienie, więc myśli: >>On jest moim sąsiadem. Rozmawialiśmy o polityce, o pogodzie, ale nigdy się naprawdę porządnie nie wysiliłem, żeby opowiedzieć mu o tym, co uważam za naj - lepszą z wiadomych mi kwestii. Nigdy się nie pokusiłem, by mu opowiedzieć o sprawach najcenniejszych. W następną niedzielę muszę iść i spotkać się z tym człowiekiem<<. Przychodzi kolejna niedziela i brat ten rusza do sąsiada. Prawdopodobnie miał jednak życzenie, żeby nie musieć tam iść i w połowie drogi pragnie, żeby sąsiada nie było w domu. Dociera na miejsce, sąsiad jest w domu, więc mówi mu: >>Panie Smith, często ze sobą rozmawiamy, ale nigdy nie rozmawialiśmy o tym, co jest najlepsze ze znanych mi spraw<<. I opowiada o tym panu Smithowi.

Drodzy przyjaciele, brat ten skorzystał ze sposobności, czyż nie? Ale tak naprawdę jest on chromy, bo czy zajęłoby mu to dwa lata, żeby pójść ulicą nieco dalej i opowiedzieć coś temu człowiekowi. Pan nie szuka mężczyzny czy kobiety, którzy chcą, żeby podsunął im okazję prosto „pod nos”, lecz szuka mężczyzn i kobiet, którzy sami stworzą okazję; kogoś, kto uważa, że służba dla Pana jest czymś najbardziej upragnionym w jego życiu i tacy, drodzy przyjaciele, są jedynymi, których Pan pragnie mieć na stanowiskach królewskiego kapłaństwa. Przyznajemy, że jak zaczynaliśmy, wszyscy byliśmy chromi, ale będziemy musieli wydostać się z tej ułomności. Chcę wam, drodzy przyjaciele, powiedzieć, że jeśli nie wyzbędziemy się tej ułomności, znajdziemy się w klasie „wielkiego ludu” Zdaję się na was i mam świadomość konieczności rozwijania się zgodnie z tymi wytycznymi. Nie znaczy to, że odrzucimy mądrość i ostrożność; nie tak ma być; znaczy to natomiast, drodzy przyjaciele, że będziemy w takim stopniu cenić możliwość daną nam przez Pana, iż będziemy biec z całej siły i mocy, jakich nam Bóg udzieli.

Następnie przejdziemy do innej dyskwalifikującej cechy. W wersecie jest powiedziane, że człowiek, który miał być żydowskim kapłanem, nie mógł mieć zniekształconej twarzy [KJV „płaskiego nosa” — przyp. tłum.]. Dzisiaj mówilibyśmy raczej o złamanym nosie. Z łatwością pojmujemy, dlaczego kapłan nie mógł służyć, mając złamany nos. Pan zamierzył, żeby ci żydowscy kapłani byli Jego reprezentantami i życzył sobie, aby owi przedstawiciele prezentowali przed ludem odpowiednią powierzchowność. Pan wiedział, że zdeformowana twarz umniejszałaby dostojeństwa, jakie powinni posiadać. Powodowałoby to, że kapłan wydawał się mniej godny, niż byłoby w przeciwnym razie. Jeśli wy lub ja nie wychwalamy Pana w duchowym sensie, wtedy mamy złamany nos. „Tak niechaj świeci wasza światłość przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” [Mat. 5:16 NB]. Mamy też powiedziane, że nasze życie powinno być takie, żeby ludzie, widząc je, chwalili Boga w dzień nawiedzenia; gdzie indziej zaś — że mamy się przyozdobić chwałą Bożą [Tyt. 2:10]. Ma to być taka duchowa chwała, aby w jakimś stopniu stanowiła przykład dla tych, którzy są wokoło oraz wywierała na nich wrażenie istotą i wpływem głoszonej przez nas Ewangelii.

Byłem ostatnio w Midland, w Pensylwanii. Jest tam mały, wiejski zbór. Sąsiad znał naszych przyjaciół i wiedział co nieco o ich życiu; oto, co powiedział: >>Tylko jedno mam przeciwko tym ludziom. Za bardzo próbują być jak Jezus<<. Jestem ciekaw, czy tu w Matton ludzie mówią o was w ten sposób? Mamy takie zrozumienie, że ten świat będzie źle pojmować nasze motywy i błędnie interpretować nasze czyny, a jednak powinien mówić:

>>Nie mamy nic przeciwko temu człowiekowi, prócz tego, że zbytnio stara się być podobny do Jezusa<<. Gdy w następnym wieku nasi znaj orni popatrzą w przeszłość, będą pytać mniej więcej tak: >>Słyszałeś, że ten a ten, nasz znajomy, jest jednym z tego królewskiego kapłaństwa?<<. Inny stwierdzi:

>>Nie dziwi mnie to. Zazwyczaj myślałem, że to jakiś rodzaj dziwactwa, ale były to czasy, gdy nie pojmowałem tych spraw tak, jak pojmuję je teraz. Teraz rozumiem, że był on jednym z Boskich klejnotów. Całe jego serce należało do Pana. Widzę, że głównym pragnieniem jego życia było wielbienie Boga. Wiem też, że najważniejszą dla niego sprawą było dowieść wierności dla Tego, który go powołał. I wiem również, że jak najbardziej jest tym, który powinien tam być. Jestem więcej niż przeświadczony, że on tam jest<<. Ale może też być inaczej. Możliwe, że ktoś powie: >>Słyszałem, że ten a ten jest jednym z królewskiego kapłaństwa. Sam nie mogę w to uwierzyć. Przecież spójrzcie tylko za siebie, do tamtego innego wieku. Nie patrzyliśmy na sprawy tak jak dzisiaj. Odkąd powstaliśmy i znacznie doskonalej poznaliśmy Pańskie sposoby, mogę spoglądać wstecz i rozumieć, że człowiek ten nie był taki, jaki powinien być jako poświęcone dziecko Boże. Zazwyczaj uważałem, że odznaczał się rozsądkiem i sądziłem, że jest takiego rodzaju chrześcijaninem, jakim każdy powinien być. Nie obnosił się cały czas ze swoją religią. Teraz widzę, że w jego przypadku niektóre rzeczy były złe. Mogłem przegadać z nim godzinę, ale on nigdy nie mówił o religii. Wydaje mi się, że bardziej interesowały go sprawy światowe. Poza tym wiem, że mocno zajmowały go różnego rodzaju przyjemności. Widywałem go na werandzie, jak czytał świeckie czasopisma i gazety. Nie sądzę, że jest on jednym spośród królewskiego kapłaństwa. To musi być ktoś o takim samym nazwisku<<. 1, drodzy przyjaciele, nie mógł to być on. Człowiek, który nie żył bliżej Pana, nie będzie członkiem królewskiego kapłaństwa. Pomyślcie o ludziach, którzy dzisiaj poświęcają swoje życie i wszystko po to, by być wybranymi na prezydenta, w naszym przypadku Stanów Zjednoczonych. Pomyślcie o poświęceniach związanych z innymi sprawami — gdy ludzie robią to, czego my nie powinniśmy być skłonni robić, jeśli marzymy o tej przeogromnej obfitości wiekuistej chwały [2 Kor. 4:17 NB].

Przechodzimy do następnej dyskwalifikującej ułomności. Jest tutaj po- wiedziane, że nie mógł być w kapłaństwie lewickim nikt, kto był kalekq [„niezupełnych albo zbytnich członków” (BG)}. Czasem rodzą się dzieci z dodatkowym palcem u ręki albo u nogi. Jak widzimy, ktoś taki nie mógł być członkiem żydowskiego kapłaństwa. Ma to, drodzy przyjaciele, także duchowe zastosowanie. Można by powiedzieć, że jest inny punkt widzenia, z którego moglibyśmy rozważać tę sprawę. Z tego innego punktu zapatrywania ów wielki Najwyższy Kapłan, Jezus Chrystus, Głowa Kościoła, nie będzie ślepy na potrzeby świata w następnym wieku, wielki Najwyższy Kapłan nie będzie chromy ani nie będzie miał żadnego nadmiaru, żadnego zbytecznego członka; ani o jednego za wiele, ani o jednego za mało. Gdy podejdziemy do zagadnienia z indywidualnego punktu widzenia, wnioskujemy, że nie znajdzie się w królewskim kapłaństwie nikt, kto ma jakiś nadmiar. Co przez to rozumiem? Otóż spotkałem siostry, które twierdziły, że nie mają czasu na czytanie albo pracę ochotniczą, ale spędzały całe godziny na robótkach ręcznych. Czy ma to jakiś sens? Nie, ale jeśli zamierzasz tak postępować, istnieje poważne ryzyko, że nie będziesz mógł się znaleźć w królewskim kapłaństwie. Jeśli siostra zajmuje się haftowaniem, żeby zarabiać pieniądze na życie lub też w związku z pewnymi okolicznościami — jak możemy sobie wyobrazić — znalazła się w takim stanie fizycznym, że może to poprawić jej kondycję, to byłoby to zrozumiałe. Jeśli jednak siostra robi to tylko dla zabicia czasu, nie może ona być w królewskim kapłaństwie. Królewskie kapłaństwo nie będzie się składać z ludzi, którzy zrezygnowali jedynie ze złych rzeczy; zostało zamierzone, by tworzyli je ludzie, którzy zrezygnowali z rzeczy dobrych. Przypomina mi się jeden brat, który miał porządne gospodarstwo i dobrze zarabiał na utrzymanie, a mógłby pojechać na konwencję i nieco mniej pracować. Brat ten miał ochotę się tak uwiązać. Miał ochotę być taki uwikłany aż do ostatnich dni. To mogłoby być całkowicie w porządku w przypadku człowieka światowego, ale nie może być w pełni właściwe dla kogoś, kto ma należeć do królewskiego kapłaństwa. Słyszałem kiedyś zeznanie pewnego brata. Powiedział, że zaszła w nim wielka przemiana. Wcześniej, idąc ulicą, wstępował do sklepu i kupował sobie wodę sodową z lodem. Lecz kiedyś stwierdził: >>Czy muszę mieć tę wodę z lodem? Nie zaszkodziłoby czegoś sobie odmówić. Włóż ten pieniążek do kieszeni i oddaj go dla Pana<<. Idąc dalej ulicą i zaglądając do sklepów, zobaczył gazety. Pomyślał: >>Czy potrzebna mi jest ta gazeta? Czy pomoże mi ona dostać się do Królestwa? Czy zyskam w ten sposób więcej czasu? Nie; weź te piętnaście centów i dodaj do dziesięciocentówki. Tamto i to — razem mam ćwierć dolara dla Pana<<.

Przecież, powiecie, takie drobne sprawy w ogóle nie są warte tego, by zwracać na nie uwagę. Jeśli wy i ja zamierzamy lekceważyć takie małe rzeczy, nie będziemy jednymi z tej klasy, która stanowić będzie współdziedziców z naszym Panem i Zbawicielem Jezusem Chrystusem. Wiem też, że różnimy się stanem. Oto na przykład brat, który nigdy nie zapłacił więcej niż półtora dolara za parę butów. Uważa, że większa kwota byłaby nadmierna za parę obuwia. Inny brat za parę butów zapłaciłby siedem dolarów. Znam brata, który kupił samochód i dobrze nim usługiwał. Inny brat kupił pojazd, ale uznał, że jest to obciążenie dla duchowych Spraw. Uzmysłowił sobie, że samochód jest dla niego pewnym nadmiarem i pozbył się go tak szybko, jak mógł. Chciał, żeby Pan otrzymał z jego życia tyle, ile tylko było możliwe. Jeśli mamy takiego ducha, drodzy przyjaciele, możemy należeć do królewskiego kapłaństwa. Jak wiadomo, problem polega na tym, że chętnie Panu obiecujemy, co chcemy uczynić, ale, drodzy przyjaciele, jak ciężko jest dotrzymywać tych obietnic; jednak tego właśnie Pan poszukuje — tych, którzy składają obietnice i ich dotrzymują, a nie tych, którzy czynią obietnice i je łamią. Gdy jest organizowana praca dla ochotników, da się słyszeć, jak niektórzy mówią: >>Niewiele pracowałem jako ochotnik; przydzielcie mi porządny, duży teren<<, a po zakończeniu pracy okazuje się, że nic nie zrobili. Znajdują jakąś wymówkę, żeby się wymigać. To jest trochę tak, jak kilka lat temu opowiadał ewangelista Sam Jones. Przytoczył historię pewnego ciemnoskórego człowieka, którego zaskoczyła burza i jakoś tam się modlił; że jeśli nie uderzy w niego piorun, będzie służył Panu. Ktoś mu mówi: >>Wiesz, że tak by nie było<<, a on na to: >>Zgadza się, tylko sobie żartowałem przed Panem<<. Pan będzie od nas oczekiwać, że postaramy się dotrzymywać obietnic. Czy jesteśmy skłonni składać obietnice, a potem szukamy sposobu, żebyśmy nie musieli ich dotrzymać? W waszym i moim życiu istnieją sprawy zbyteczne, a my chcemy, żeby Pan otrzymał jak najwięcej z naszej ofiary. Chcemy, żeby dostał z naszego życia, ile się tylko da.

Następny dyskwalifikujący stan: jest powiedziane, że nikt nie mógł być żydowskim kapłanem, jeśliby miał złamanq nogę. Byłoby to jeszcze gorsze niż w przypadku człowieka kulejącego. Musiałby używać kul. I wy, i ja nie możemy być w królewskim kapłaństwie, jeśli jesteśmy ułomni, jeśli musimy wspierać się na kulach. Dla niektórych takimi kulami są ich biznesy. Gdy interesy idą gładko, nie opuszczają oni zebrań; do wszystkich się uśmiechają, a gdy ktoś jest przygnębiony, mówią: >>Rozchmurz się, bracie, wokół chmury widnieje srebrzysta obwódka<<. Jeśli jednak interes idzie kiepsko, przychodzą na zebranie i są cicho. Ich kulami było powodzenie w interesach. Czasem dla brata posiadającego gospodarstwo takie kule stanowią piony. Jeśli zbiory są udane, jest on dobrym bratem. Wiem o jednym zgromadzeniu, które posiadało dość specyficzny rodzaj kul. Poradziłem tamtejszym przyjaciołom, żeby organizowali zebrania, i przystali na to. Gdy jakiś czas potem spotkałem jednego z braci, zapytałem: >>Bracie, czy macie teraz zebrania<<, odrzekł: >>Po tym, jak byłeś u nas, zaczęliśmy się spotykać i w pierwszą niedzielę było bardzo miło; w drugą również; w trzecią nie mogliśmy się zejść z powodu sąsiada. W czwartą niedzielę była piękna pogoda i nie było nikogo, z wyjątkiem czwórki przyjaciół w Prawdzie. Nie przyszedł nikt, kto mógł zaśpiewać, a bez śpiewania nie potrafiliśmy się obejść<<. A zatem, ich kule, ich podporę stanowili ludzie młodzi, którzy dla nich śpiewali. Pan osobiście będzie nas podtrzymywał. Czasem tu i tam społeczność będzie jak takie kule. My zaś chcemy być tacy, żebyśmy nawet wtedy, gdy nie będzie w pobliżu żadnego brata, pozostali wierni.

Przechodzimy dalej, do następnej dyskwalifikującej cechy. Pan mówi, że nie mógł być członkiem żydowskiego kapłaństwa nikt, kto miał złamanq rękę. A zatem, jak rozumiemy, z miejsca w królewskim kapłaństwie możemy również zostać wykluczeni, jeśli mamy złamaną rękę. Człowiek ze złamaną ręką nie może się niczego przytrzymać. Pismo Święte stwierdza, że my musimy się trzymać mocno. Ale jak mamy się mocno trzymać, skoro mamy złamaną rękę? Zauważyliśmy, że wiele osób przychodzi na zebrania wtedy, gdy okolicę odwiedza pielgrzym, ale nie pojawiają się aż do przyjazdu następnego pielgrzyma. Tę samą prawidłowość zauważyliśmy w przypadku przeciągających się zebrań. Pan nie szuka nerwowych i sporadycznie bywających chrześcijan. On szuka takich, którzy się uchwycą i będą się tego trzymać.

Inny przepis określający kolejną dyskwalifikującą ułomność, na którą Pan zwraca naszą uwagę, stwierdza, że żydowski kapłan nie mógł być karłowaty ani garbaty. Człowiek, który z powodu skrzywienia kręgosłupa był garbaty, nie mógł wydźwignąć ofiary na ołtarz. Gdybyśmy byli garbaci w sensie duchowym, nie mogąc unieść ciężaru prześladowań, wówczas nie bylibyśmy przygotowani na miejsce w królewskim kapłaństwie. Chcemy być gotowi ustać pod dowolnym brzemieniem. Nie musimy dźwigać go sami, bo pomoże nam Pan.

Oto kolejna dyskwalifikująca cecha, a mianowicie karłowatość. Żaden karzeł nie mógł być członkiem żydowskiego kapłaństwa. Karłem mógłby być ktoś niedorozwinięty. Czasem zdarza się, że dziecko rośnie do ósmego roku życia i przestaje rosnąć. Zostaje karłem. Duchowy karzeł nie może się znaleźć pośród królewskiego kapłaństwa. Kiedyś spotkałem duchowego karła. Zauważyłem, że niedługo jest w Prawdzie. Powiedziałem do niego:

>>Bracie, jak długo znasz te prawdy?<<. >>Dlaczego pytasz, jestem w Prawdzie od dwudziestu lat.<< Są dwa rodzaje karłów. Pierwszy przypadek to osoba, która przez jakiś czas rosła, a potem przestała. Drugi przypadek jest częstszy: człowiek przestał rosnąć, jeśli chodzi o ciało, ale nadal rosła jego głowa i ma on głowę pasującą wielkością do sześćdziesięciolatka, a ciało wielkości siedmio- lub ośmioletniego dziecka. I wśród duchowych karłów spotykamy takich, których miłość i pokora nie urosły; ale głowa, o, ich głowa urosła. Potrafią cytować z Biblii, ale są karłami. Ufam, że należymy do tych, którzy wzrastają w łasce i znajomości naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Chcemy rosnąć pod każdym względem. Chcemy, żeby rosła nasza gorliwość, nasza pokora, ale chcemy też wzrastać pod względem wiedzy. Duchowy karzeł nie ma kontroli nad swoim wzrostem. Jeśli za bardzo nie rośniesz, to dlatego, że nie jesteś tak wierny, jak powinieneś być.

Na kolejnym miejscu wspomniane jest, że nie mógł być członkiem kapłaństwa lewickiego nikt, kto miał bielmo na oku. Wcześniej widzieliśmy, że nie mógł być kapłanem człowiek niewidomy. Tutaj powiedziane jest, że jeśli kapłan miał bielmo na oku, jeśli był zezowaty lub cierpiał na zaćmę, wykluczało go to z miejsca w kapłaństwie Aaronowym. Tak też, drodzy przyjaciele, jeśli wy czy ja mielibyśmy jakąś wadę w naszym duchowym patrzeniu, nie moglibyśmy być w kapłaństwie królewskim. Czasami to pycha upośledza nasze duchowe widzenie; czasem zazdrość albo inne rzeczy. Myślę, że bardzo wiele można tutaj dostrzec. Musimy być niezwykle czujni, żeby wady takie nie dostały się do naszego życia. Przykład ilustrujący ten problem miałem w swoich przeżyciach po konwencji w Mountain Lake Park. Bracia pielgrzymi zostali zaproszeni na kilka dni do Brooklynu i brat Russell rozesłał zaproszenia dla brooklyńskich usługujących, żeby przyjechali. Przybyło całkiem sporo pastorów i braterstwa z okolicy. Wieczorem zaplanowano kolację w jadalni na dole. Bracia pielgrzymi mieli być umieszczeni jako komitet do usługi. Było to tak urządzone, że owi pastorzy mieli być rozproszeni między braterstwem w ten sposób, żeby widzieli tego, kto się do nich zwracał. Jeden z braci był gospodarzem ceremonii. Wyczytywał nazwiska i dane osoby odpowiadały. Po chwili zawołał: >>Czcigodny Bar- ton<<. Mówię wam, byłem w szoku. Do teraz źle się czuję. Postanowiłem, że nie pójdę. Jeden czy dwoje z przyjaciół rzekło: >>To twoje nazwisko<<, ale nie poszedłem. W końcu usłyszałem: >>Brat Barton<<, i wtedy poszedłem. Mieliśmy dwugodzinne zebranie pytań, ale pierwsze piętnaście minut miałem popsute. Myślałem jedynie o tym zwrocie >>Czcigodny Barton<<. Po kolacji chciałem się dowiedzieć, dlaczego tak mnie nazwano. Poszedłem do owego brata i zapytałem: >>Bracie, dlaczego nazwałeś mnie czcigodnym Bartonem?<<. Dowiedziałem się, że był w Brooklynie pastor o tym nazwisku i zaplanowano, że miał siedzieć przy tym samym stole co ja. Mówiąc „Czcigodny Barton” prowadzący miał jego na myśli, a mówiąc „Brat Barton” miał na myśli mnie; niepotrzebnie tak to przeżywałem. Zatem, drodzy przyjaciele, nie chcemy mieć żadnych wad w naszych oczach. Nie chcemy, żeby pycha niszczyła nasz wzrok. A wiadomo, że może się to dziać na wiele sposobów.

Czasami duchowe widzenie braterstwa jest tak naruszone, że chociaż pojawiają się możliwości służby, oni nie chcą z nich skorzystać. Mam nadzieję, że z naszym duchowym widzeniem nie jest źle.

Dalej tekst nam mówi, że nie mógł być członkiem żydowskiego kapłaństwa nikt, kto był chory na szkorbut. Szkorbut to specyficzna choroba i z pewnych względów jest bardzo rozpowszechniona wśród marynarzy, którzy podróżują do rozmaitych części świata i muszą miesiącami żyć na statkach, żywiąc się w określony sposób. Stwierdzamy, że przyczyną duchowego szkorbutu są braki w zakresie spotkań z ludem Bożym. Jeśli wy czy ja nie mamy żadnej duchowej społeczności, jeśli w naszym otoczeniu nie ma nikogo z Bożego ludu, Pan to zrekompensuje. Ale jeśli mamy możliwość, a tego nie robimy, wówczas zachorujemy na szkorbut. Gdybyśmy nie lubili spotykać się teraz z ludem Bożym, to jak będziemy w stanie spędzić z nim całą wieczność?

Następna dyskwalifikująca choroba: Nikt nie mógł być żydowskim kapłanem, jeśli był chory na świerzb. W zasadzie oznacza to odczuwanie swędzenia. W istocie chodzi o bardzo ważny rodzaj swędzenia. Lekarze nazywają je świerzbem. Jeśli wy czy ja mamy duchowe swędzenie, nigdy nie znajdziemy się w tym królewskim kapłaństwie. Co rozumiemy przez duchowy świerzb? Raz spotkałem brata, który odczuwał swędzenie. Pierwsze, co mówił, to: >>Powiedz nam coś zupełnie nowego, bracie Barton<. Nieważne, czy dobre, czy złe, byle było nowe. Pojmujecie, swędziało go. Wiem, że był taki brat, który dowiedziawszy się, że mam zamiar powiedzieć wieczorem coś świeżego, przeszedłby dwadzieścia mil, żeby się tu znaleźć, ale gdybym miał mówić o cierpliwości, nie przeszedłby na drugą stronę ulicy, żeby tu być. Niektórych swędzi chęć bycia starszym. Ktoś inny odczuwa swędzenie, bo chce się wypowiedzieć na temat nowych pytań. Może ma już w głowie pytanie numer cztery. Gdy mowa jest o pytaniu numer jeden, on nie myśli o nim. Traci wszystkie dobre rzeczy związane z pytaniem pierwszym. Potem rozważane jest pytanie numer dwa, ale on traci wszystko, co było w nim dobre; on myśli o jakimś szczególe z pytania numer cztery. Potem pada pytanie numer trzy. A jego swędzi coraz bardziej, bo to już tak blisko. Prawdopodobnie jakiś brat przy pytaniu numer trzy wyprowadza wniosek obalający jego myśl z pytania numer cztery, ale on tego nie uchwycił. Gdy pada pytanie numer cztery i podaje on swoją świetną myśl, dziwi się, że zbór tego nie zauważa. Nie wie, że jego pomysł został obalony dziesięć mi nut temu. On odczuwał świąd. Czasami jakiegoś brata swędzi chęć podania lepszego argumentu niż inni. To jest jak fizyczny świąd — coś niedobrego w naszej krwi.

I wreszcie, drodzy przyjaciele, ostatnia dyskwalifikująca wada. Chcę wam przypomnieć pewne zagadnienie. Możemy nie mieć żadnej z tych dyskwalifikujących skaz, a jednak może istnieć jakaś ukryta; może to być mała pycha albo niewielkie samolubstwo, które skrywamy. Jest powiedziane:

„Od tajemnych występków oczyść mię” [Psalm 19:131. Chcemy pozbyć się wszystkiego, co by nie harmonizowało z naszym duchowym powodzeniem, jeśli mamy usłyszeć Jego: „Dobrze, sługo dobry i wierny” Trochę mnie to osłabia, jeśli muszę osiągnąć to wszystko. Byłoby to niemożliwe w oparciu o nasze własne siły, ale wszystko mogę w Chrystusie, który mnie posila. Sami przed sobą przyznajemy, że wznoszenie się do istoty tego wszystkiego może tylko dowieść, że nie nadajemy się na miejsce w królewskim kapłaństwie. Ale z łaski Bożej możemy w końcu być uznani za godnych miejsca w tym królestwie.

Drodzy przyjaciele, nie dopuszczajmy zniechęcenia, bo wtedy, gdy myślimy, że jesteśmy zniechęceni, nadchodzi być może czas, kiedy Pan nam zamierza powiedzieć, że właśnie teraz udzieli nam szczególnej pomocy i obdarzy w tym właśnie względzie wyjątkowym zwycięstwem. Często myślę: „Ale Bogu niech będą dzięki, który nam daje zwycięstwo” [1 Kor. 15:57 NB]. Gdy stwierdzicie, że nie osiągacie postępu w jakimś szczególnym kierunku, nie bądźcie zniechęceni; On da zwycięstwo. Mamy się starać i walczyć tak, jakby zwycięstwo zależało od nas, ale mamy ufać, że zostanie nam ono dane. Gdy odniesiemy zwycięstwo, to nie dlatego, że się staraliśmy, lecz dlatego, że On daje zwycięstwo przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Miejmy świadomość, że rzeczy, o które warto się starać, wystawione są przed nami w Ewangelii Jezusa Chrystusa.

St. Paul Enterprise, 12 września 1916

„Wyklady Pisma Świętego” zauważone w Biblii

Drodzy przyjaciele, przypomnieli mi się owi wspaniali ludzie, o których czytamy w Izaj. 18:1-2: „Biada ziemi, którą zaćmiają skrzydła, która jest przy rzekach ziemi Murzyńskiej! Która posyła posłów przez morze po wodach w łodziach z sitowia, mówiąc: Idźcie, posłowie prędcy! do narodu rozszarpanego i splundrowanego, do ludu strasznego z dawna i dotąd”

Trzeba zauważyć, że pierwsze słowo w tym przekładzie zostało oddane raczej niefortunnie. Słowo „biada” jest tu okrzykiem w nieszczęściu, podczas gdy w rzeczywistości jest to wyraz zdziwienia, które było zamierzone. Pan mówi tutaj o pewnej ziemi i wymienia trzy rzeczy dotyczące tej ziemi. Po pierwsze mówi nam, że ziemię tę zacieniają skrzydła; po drugie mówi, że leży ona przy rzekach ziemi murzyńskiej i po trzecie, że wysyła ona posłów przez morze w łodziach z sitowia. Zobaczmy, czy uda nam się zidentyńkować tę ziemię i prorocze względem niej stwierdzenia. Najpierw zajmijmy się lokalizacją. „Biada ziemi, którą zaćmiają skrzydła, która jest przy rzekach ziemi Murzyńskiej!”

W tych odległych czasach, w porównaniu do dnia dzisiejszego znana była bardzo mała część świata. Azja była dobrze poznana; całkiem nieźle poznano południową część Europy; dość dobrze znane były części Afryki, Egiptu i Etiopii, ale reszta świata przedstawiała się niezbyt jasno w świadomości ludzi. Nic nie wiedziano o Ameryce Północnej czy Południowej; nic nie było wiadomo o Australii, jak i o całych połaciach południowej Afryki. W rzeczywistości rzeki Etiopii w Afryce były praktycznie granicą znanego wówczas świata. Ludzie wiedzieli, że dalej poza nimi rozciąga się ląd, ale była to dżungla nie do przebycia i ryzykowałby życiem ktoś, kto by się w nią zapuszczał. Mowa jest zatem o ziemi, która znajdowała się za Etiopią. Nie sporządzono jeszcze mapy tej ziemi. Zauważcie jednak coś jeszcze. Był to kraj, który miał być dopiero odkryty za rzekami Etiopii.

Dobitne jest również sformułowanie „którą zaćmiają skrzydła” W dawnym poetyckim języku z czasów biblijnych zacieniać skrzydłami” znaczyło dla wszystkich orientalnych narodów tyle co „ochraniać” W Psalmie 91:4 czytamy, że dziecko Boże skrywa się pod cieniem Bożych skrzydeł: „Piórami swymi okryje cię. I pod skrzydłami jego znajdziesz schronienie” Mówienie o ziemi zacienionej skrzydłami wskazywałoby zatem w szczególności na to, że ziemia owa znajduje się pod ochroną.

Ciekawi mnie, czy jest taki kraj, który spełnia te warunki. Kraj, który nie był jeszcze odkryty w czasach proroka, a jednak odkryty w tym sensie, że zapewniający innym ochronę. Odpowiadamy, że to ni mniej ni więcej, tylko Stany Zjednoczone Ameryki. Czyż nie jest bowiem faktem, że Stany Zjednoczone nie zostały odkryte jeszcze długo po czasach Izajasza i czyż nie jest faktem, że odkąd kraj ten został odkryty, stanowił dla innych schronienie?

Pomyślcie o hugenotach i pielgrzymach oraz innych, którzy znaleźli tutaj schronienie. Pomyślcie o tym znaczącym dniu, kiedy to uciskani Żydzi z Rosji znaleźli tutaj swoją bezpieczną przystań. Jak wiadomo, kraj ten przyjął jako swój symbol znak orła. Jednakże Stany Zjednoczone zapisały się nie tylko tym, że zapewniały ochronę innym, ale ponadto zauważamy, że kraj ten sam zdaje się znajdować pod ochroną Boga, pod Bożymi skrzydłami, szczególnie rozpościerającymi się nad nim. W historii naszego narodu znaleźć można tak wiele dowodów opatrznościowego nadzoru, tak jakby Pan mówił: >>Hej, do Stanów Zjednoczonych Ameryki<<. Nie można bardziej wyraźnie.

Ale teraz mówi On nam coś jeszcze o tej ziemi: „Która posyła posłów przez morze po wodach w łodziach z sitowia Gdy popatrzycie do wersji poprawionej, znajdziecie tam „papirus” zamiast „sitowia” Papirus był w starożytności materiałem piśmienniczym. „W łodziach papirusowych.” Coś tutaj, w Stanach Zjednoczonych, miało zamiar żeglować przez morze w statkach z papieru, w papierowych łodziach. Ktoś zapyta: >>Jak to? Jak mógł człowiek przedostać się za morze w łodzi z papieru?<<. Odpowiadamy, drodzy przyjaciele, że owe statki to ni mniej ni więcej, tylko książki. Książka jest okrętem z papirusu. Tutaj, w Stanach Zjednoczonych Ameryki, książki miały żeglować przez morza do odległych części ziemi do określonej klasy ludzi.

A w jakim celu? „Do narodu rozszarpanego i splądrowanego?” Cóż to za naród? To naród, o którym pisze apostoł Piotr, gdy w 1 Piotra 2:9 (NB) stwierdza: „Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości” Innymi słowy, jest to odniesienie do Kościoła Chrystusowego. On jest tym świętym narodem. Zwróćcie uwagę, jak lud Boży został rozproszony po całej ziemi. „Do narodu rozszarpanego [KJV rozproszonego”] i splądrowanego [KJV odartego”] .„ Hebrajskie słowo oddane tutaj jako „splądrowany” powoduje spore zamieszanie wśród znawców. Nie ma między nimi zgodności co do znaczenia tego słowa. Gdy mówimy o obieraniu jabłka czy pomarańczy, ma to znaczenie odrywania skórki Przedstawia to sposób traktowania ludu Bożego na świecie. Świat nie może się wedrzeć do ich serc, ale ich szlifuje, powoduje zadraśnięcia i zadrapania. Zaiste, dzieci Boże doznają ze strony świata otarć i zadrapań. Jak wyrażają to słowa: „do ludu strasznego z dawna i dotąd” Jak straszne były doświadczenia Kościoła od samego początku jego historii! Stwierdziliśmy, że owe statki z papieru, czyli książki, miały wypłynąć ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. I miały rozejść się po świecie. O jakich książkach jest tutaj mowa? Niektórzy powiedzą: >>Przypuszczam, że muszą to być Biblie<<. Nie może chodzić o Biblie; przecież ogromne ilości Biblii drukuje się każdego roku w Wielkiej Brytanii. Biblie, jakie wychodzą spod pras drukarskich uniwersytetów w Oxfordzie i Cambridge, Są niezliczone, a i w Niemczech wydaje się niezmierne ilości Biblii, stąd też nie wydaje się rozsądne, żeby nasz Ojciec Niebieski przyznał całe uznanie za rozprowadzanie Biblii Stanom Zjednoczonym Ameryki. Należy się ono innym krajom. O jakich więc książkach jest tutaj mowa? Drodzy przyjaciele, sądzę, że się zgodzimy, iż książki te to owe wspaniałe Tomy, które nam pomagają, czyli „Wykłady Pisma Swiętego”. Rozeszły się one po całym świecie i gdziekolwiek znajduje się łaknące serce, które chce lepiej zrozumieć Biblię, Bóg posyła tam te książki i z jakąż spotyka się to radością!

Zauważcie, w jaki sposób Bóg kontynuuje, żeby nam o tym powiedzieć: „Wy wszyscy mieszkańcy świata, wszyscy zaludniający ziemię, patrzcie, jak na górach znak się podnosi! Słuchajcie, jak się głos trąby rozlega!” [Izaj. 18:3 BT]. Jakiej trąby? Trąby Pańskiej, drodzy przyjaciele, siódmej trąby. Wiemy, że dzisiaj wielu jest takich, którzy czytając o brzmieniu siódmej trąby, myślą o trąbie literalnej, jak na przykład nasi przyjaciele adwentyści. My jednak wiemy, że nie ma to być taka trąba. Za dowód tego uznajemy fakt, że było siedem trąb, a chrześcijanie z różnych wyznań są zgodni, że niektóre z nich już zabrzmiały. Stwierdzamy, że skoro inne sześć już rozbrzmiało, a ludzie nie słyszeli literalnego trąbienia, to dlaczego mielibyśmy sądzić, że usłyszą siódmą trąbę? Uznajemy więc, że siódma trąba nie była literalna.

Jak wiadomo, Księga Objawiania opowiada o brzmieniu siódmej trąby. Jest powiedziane: „Lecz w dniach, kiedy siódmy anioł się odezwie i zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boża, jak to zwiastował sługom swoim, prorokom” [Obj. 10:7 NBJ. Zwróćcie uwagę na język. Powiedziane jest „w dniach” a nie „w dniu” „W dniach, kiedy siódmy anioł się odezwie i zacznie trąbić” Słowa te wskazują, że tak, jak zajmie jej to dni, gdy zacznie trąbić, tak też zapewne zajmie to dni, żeby przestała. I dlatego, jak rozumiemy, tutaj jesteśmy.

W przeszłości byli inni posłańcy. Wydaje się, że Marcin Luter dostrzegł wspaniałe prawdy i je głosił, i zadął, zdaje się, w jedną z tych siedmiu trąb. William Miller był innym z Bożych sług, który zagrał na jednej z tych trąb. A teraz, drodzy przyjaciele, zbliżyliśmy się do czasu, gdy brzmi siódma trąba,a jak zapowiadało Pismo, tajemnica Boża ma się dokonać w powiązaniu z głosem siódmej trąby.

Widzimy zatem, drodzy przyjaciele, jak Słowo Pańskie wskazuje na ważne sprawy, jakie się dzisiaj pojawiają. Słowo Pańskie wskazuje na te wspaniałe książki, które niosą takie cenne przesłanie. Zdarzają się ludzie, którzy pytają nas, czy sądzimy, że brat Russell jest pod natchnieniem, wywodząc dane kwestie w tych podręcznikach. Nie, drodzy przyjaciele, my mówimy jedynie, że nadszedł czas, gdy lud Boży potrzebuje więcej światła niż kiedykolwiek itak jak Bóg używał pewnych instrumentów wcześniej, uznał On też za stosowne posłużyć się tym bratem; cieszymy się z przywileju pomagania w rozprowadzaniu tych papierowych łodzi, czyli książek, które przyniosły nam błogosławieństwo.

My wszyscy, drodzy przyjaciele, odnieśliśmy z tych podręczników błogosławieństwo, ale pragniemy otrzymać go jeszcze więcej i dziś chcę wam powiedzieć, w jaki sposób. Nie ulega wątpliwości, że z tych spraw możecie odnieść większe dobrodziejstwo niż z naszych słów, ale jeśli mogę wam w tym dopomóc, wiedzcie, że otrzymacie takie wsparcie podczas dzisiejszego nabożeństwa. Prowadzicie w swoich zborach badania beriańskie, a mimo to bardzo wiele osób nie czerpie z tych lekcji beriańskich tyle dobrego, ile powinni. Wiemy, że wiele zborów wysoce sobie ceni badania beriańskie, niektóre zupełnie zrezygnowały z kazań, a jeszcze inne zrezygnowały z nich w znacznej części. Ostatnio byłem w kilku takich zgromadzeniach, gdzie są bardzo uzdolnieni bracia, a jednak uznano, że czerpią tak wiele korzyści z badań beriańskich, iż udaje im się co najwyżej raz w miesiącu wygospodarować czas na usługę w postaci kazania.

Jedną z przyczyn, dla których tak wielu nie odnosi większego pożytku z beriańskiej metody badania, jest to, że bracia nie wiedzą, jak się do tego należycie zabrać. Sądzę, że chcą otrzymać błogosławieństwo, ale trudność stanowi przeważnie brak wiedzy, jak to właściwie zrobić. I właśnie o tym „jak” zamierzamy dzisiaj pomówić. Myślę, że powinniśmy szczególnie o tym porozmawiać tego popołudnia, gdyż bracia nie mają w związku z tym tak wielkiego problemu jak siostry.

Po pierwsze chcemy powiedzieć, że wartość i pożytek z badania beriańskiego całkowicie zależy od ilości czasu, który na to przeznaczycie. Jeśli poświęcimy naszym beriańskim pytaniom tylko godzinę lub kilka minut, możemy mieć całkowitą pewność, że nie będzie to dla nas taką pomocą, jaką być powinno. Jakiś czas temu byłem w jednym miejscu, gdzie brat zwrócił się do mnie w te słowa: >>Bracie Barton, zapowiemy zebranie na jutro, ale nie zdecydowałem, jaki to będzie rodzaj nabożeństwa<<. Stwierdził, że jeżeli miałoby to być badanie beriańskie, chcą wiedzieć, żeby mogli przypatrzeć się danej lekcji. Zapytałem, czy to możliwe, że zbór wybrałby taki właśnie rodzaj zebrania, bo jeśli się dowiedzą, że ma to być jutro, to spędzą nad lekcją zaledwie kwadrans czy pół godziny. Powiedziałem też: >>Bracie, nie może to być taki rodzaj badania beriańskiego, o jaki by chodziło, jeśli taka jest wasza metoda<<. Powinno się mieć bowiem, drodzy przyjaciele, całe dwa dni, a jeszcze lepiej trzy, żeby przestudiować daną lekcję. Jeśli macie swoje badanie beriańskie we wtorek, to cały poniedziałek i wtorek powin niście myśleć nad daną lekcją. Zapytacie: >>Jak to możliwe, przecież mamy swoje obowiązki do wykonania?<<. Otóż, pokażemy wam, przyjaciele, jak przestudiować lekcję beriańską, nie zaniedbując swoich obowiązków. Pozwólcie, że wam pokażę, jak to się robi.

Weźmy, na przykład, lekcję beriańską na ten tydzień. Jeśli nie chcecie wyrywać strony, powinniście na dużej kartce papieru spisać wszystkie pytania. Następnie, jeśli chodzi o siostry zajmujące się czymś w kuchni, to niech wezmę tę kartkę ze sobą i przymocują ją w widocznym miejscu, tak żeby widziały ją cały czas i żeby sobie to utrwaliły w umyśle. Jeśli będzie ona cały czas wisieć przed waszymi oczyma, nie zapomnicie o niej. Jeśli stwierdzicie, że jej nie dostrzegacie, wówczas weźcie kawałek czarnej tektury, która będzie się bardziej rzucać w oczy i równie dobrze można ją postawić gdzie indziej. W poniedziałek rano, gdy dana siostra udaje się kuchni, żeby przygotować śniadanie, rozpoczyna swoje badanie beriańskie. Czyta pierwsze pytanie. Myśli o nim, robiąc śniadanie; jeszcze nie przeczytała komentarza. Zanim przeczyta komentarz brata Russella, zastanawia się nad pytaniem i stara się go sobie uzmysłowić, jak potrafi najlepiej. To oczywiste, że nie da się myśleć o nim cały czas, ale ma się dane pytanie ciągle przed sobą, a to spowoduje załatwienie tych innych spraw tak szybko, jak się da.

Uważam, że zbyt lekkomyślnie obchodzimy się z naszymi myślami. Swoimi dolarami nie szastalibyśmy tak, jak robimy to z myślami, a przecież nasze myśli są warte więcej niż dolary. Chcemy oszczędniej gospodarować własnymi myślami. Mam obecnie świadomość, że czasami rozmyślam nad czymś, a powinienem to wymyślić w ciągu trzech minut. Siostra zastanawia się może, co będzie dziś na obiad i myśli sobie: >>Zjemy wołowinę<<. Wie, że to już postanowione, ale znów do tego wraca i znów o tym rozmyśla. Przez cały ten czas wie, że skończy się na wołowinie, ale wraca do tematu i ponownie go rozważa. Powinna potrafić postanowić to w ciągu trzech minut i przejść do lekcji beriańskiej, odkupując w ten sposób czas. Przekonacie się, że umysł wasz nie będzie na niej skupiony przez cały czas, ale nie martwcie się tym. Nie doprowadzajmy swoich umysłów do takiego skupienia na danej kwestii, które mogłoby wydawać się brakiem zrównoważenia, lecz usiłujcie tak dalece, jak to możliwe poświęcać uwagę danemu pytaniu.

Dalej, gdy jest już po śniadaniu, macie możliwość pomyśleć nad drugim pytaniem. Po umyciu naczyń możecie przejść do pokoju i przy zamiataniu zastanówcie się nad kolejnym punktem, zaś przy obiedzie nad następnym i tym sposobem przejdziecie przez wszystkie pytania w ciągu tego jednego dnia. Oczywiście nie zadowoli was to w takim stopniu, jakby mogło, ale postarajcie się dotrzeć do wszystkich możliwych miejsc w Piśmie Swiętym, jakie się wam tylko nasuną w związku z tą czy inną kwestią.

Teraz to samo w stosunku do braci. Otóż każdy brat również powinien mieć spisane odnośne pytania i wykonując przykładowo jakąś pracę, trzymałby je schowane w kieszeni, tak by mógł po nie sięgnąć i je przejrzeć. Możliwe, że około dziewiątej nie będzie miał nic do roboty i przeczyta następne pytanie oraz się nad nim zastanowi, a w czasie lunchu znowu, i jak widzicie, nie potrzebował dodatkowego czasu poza swymi normalnymi godzinami pracy. Zwykłe obowiązki stały się okazją do działań i nauki w zakresie spraw duchowych. Jak widzicie, mamy dokładnie tyle czasu na badanie, co robiąc to w inny sposób, czyli na odosobnieniu — gdy siadamy i sięgamy do książek. Ten czas nie został „ukradziony”, inaczej zostałby on zmarnowany. Jest jeszcze jedna korzyść z takiej metody — przekonacie się, że im dłużej będziecie ją praktykować, tym łatwiej będzie to wam przychodzić, tym bardziej będzie to dla was pomocne w ciągu dnia, tym więcej umysł nasz będzie skupiony na sprawach ducha i tym bliżej Pana prowadzić będziemy nasze życie. A nie tylko to, bo będziemy też w stanie lepiej znosić nasze próby. Z tego też powodu na konwencji przyjaciele potrafią znieść swoje próby z łatwością. Ich umysły są zajęte sprawami duchowymi. Zauważycie, że będzie to wpływać na rozwój zdolności do koncentracji oraz pomoże w uczeniu się sposobów rozważania tematów biblijnych.

W poniedziałek wieczorem dany brat czy siostra mogą poczytać komentarze. Nie przeczytali ich dotąd, ale cały czas o tym myśleli. W poniedziałkowy wieczór ów brat czy siostra biorą do ręki Tom i mają pół godziny dla siebie. Siostra czyta pytanie, a następnie komentarz. Trudząc się tym pytaniem cały dzień, można o wiele lepiej skorzystać z komentarza. Dokładnie tak jak w szkole. Jeśli uczeń otrzyma zadanie do wykonania, a zrobi je zamiast niego nauczyciel, dziecko nic z tego nie ma, ale gdy powalczy z problemem, gdy się wysili, wówczas nawet jeśli nauczyciel rozwiąże zadanie za niego, uczeń w końcu zrozumie. Właśnie tak samo jest z nami. Zmagając się z tymi pytaniami wciągu dnia, dostrzeżemy głębię komentarza. Zwrócimy uwagę na takie zagadnienia, które w przeciwnym razie przeoczylibyśmy i odniesiemy z tego znaczny pożytek. Będzie to dla nas wielkim błogosławieństwem. Ponadto lepiej wszystko zapamiętamy.

Zastanowiwszy się nad komentarzem, siostra przechodzi do następnego pytania i rozważa swoje poglądy w związku z nim oraz przechodzi dalej, czytając. Brat postępuje w taki sam sposób. We wtorek dany brat czy siostra zaczynają od początku. Siostra udaje się do kuchni. Czyta pierwsze pytanie, jak robiła to poprzedniego dnia, ale teraz ma z tego więcej pożytku. Może wniknąć znaczniej głębiej, niż byłoby to możliwe w innym przypadku. Może się zastanowić bardziej gruntownie. Próbuje odpowiedzieć na trudne zagadnienia w tym pytaniu, a następnie przechodzi do kolejnego. Prawdopodobnie w poniedziałek nie odniosła zbyt wielkiej korzyści ze swego badania, ale wtorek jest bardziej owocny. Dociera do sedna zagadnienia. O ile w poniedziałek tylko obrała jabłko, teraz może je zjeść i cieszy ją to. Gdy w zborze bracia i siostry badają tą metodą, pomyślcie, jak wygląda ich zebranie, gdy zejdą się wszyscy razem. Nie sposób nie uczestniczyć w takich badaniach.

Jest pewien zbór w Karolinie Północnej, położony z dala od miast, w którym bracia mieszkają wiele kilometrów od siebie. Poza tym są to osoby biedne, tak jak biedne są ich gospodarstwa i ich zaprzęgi, bo przeważnie jeżdżą na mułach. A jednak zebranie mają trzy albo cztery razy w tygodniu, w gorszych okresach trzy razy. Zbór ten liczy dwadzieścia pięć osób. Średnio uczestniczy dwadzieścia osób, mimo złego stanu dróg. Sami widzicie, że przybycie na takie zebranie musi być dla nich wspaniałym błogosławieństwem. Ale można to zrozumieć, jeśli zastanawiając się wcześniej nad swoimi lekcjami, przyjaciele ci odnoszą korzyść i błogosławieństwo.

A teraz wyobraźmy sobie, że wy przyszliście na nabożeństwo; przybliżył się czas rozpoczęcia. Nie jest to czas na to, by otworzyć podręczniki i zabrać się do przeglądnięcia komentarza. Kiedykolwiek widzę, że zbór tak robi, stanowi to dla mnie wyznacznik zasad panujących w danym zborze. Sądzę, że gdy przychodzimy, to po zaśpiewaniu pieśni i modlitwie mamy być gotowi do omawiania lekcji. Prowadzący zadaje pytanie, powinna się odbyć nad nim dyskusja, a komentarz powinien stanowić końcowy etap.

Przyjaciele powinni się starać nie tylko brać udział, ale o ile się da, na wszystko powinni podawać wersety biblijne. Ani jednego zagadnienia nie należy pozostawić bez podania dwóch wersetów na jego poparcie. Ponadto, nie tylko wszyscy przyjaciele powinni próbować uczestniczyć, ale nawet ci, którzy czują, że nie mają zbytnich zdolności, powinni dać z siebie tyle, ile mogą. Jeśli widzimy, w czym brakuje im umiejętności, moglibyśmy zrobić coś dla ich dobra. W niedzielę wieczorem opowiadałem o niedawnym przeżyciu. Uważam, że jeden z najsłabszych wykładów, jakie kiedykolwiek powiedziałem, okazał się jak najbardziej pomocny. Inny pielgrzym miał nieopodal spotkanie i przyszedł, żeby mnie posłuchać i rzekł: >>Bracie Bar- ton, sądzę, że powinienem wycofać się ze służby pielgrzyma. Wydaje mi się, że nie nadaję się do niej. Myślę o wysłaniu mojej rezygnacji<<. Próbowałem go zachęcać, ale to nic nie dawało. Powiedział tylko: >>Tak czy inaczej, cieszę się, że jestem tu dzisiaj i wysłucham dobrego wykładu<<. Nadszedł czas mojej usługi i jeśli zdarzyło mi się kiedyś powiedzieć kiepski wykład, to było to owego wieczora. Nie mogłem pozbierać myśli i pod każdym względem zupełnie mi się nie powiodło. Gdy skończyłem i śpiewaliśmy ostatnią pieśń, zastanawiałem się, dlaczego Pan dał mi takie doświadczenie tego wieczoru, a teraz widzę przyczynę. Gdybym wtedy powiedział pożyteczny, jasny i logiczny wykład, tamten brat odszedłby jeszcze bardziej zniechęcony, a tak wierzę, że sobie pomyślał, iż tak to on też potrafi. Na pewno było to dla niego zachętą.

Tak jest również i w zborze. Jeśli możesz coś mądrze powiedzieć, zrób to najlepiej jak potrafisz, jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz, a możliwe, że znajdą się w zgromadzeniu tacy, którzy stwierdzą: >>Widzę, że siostra ta a ta bierze udział, a wiem, że ja też tak potrafię powiedzieć<< — może to być podnietą dla wielu innych osób. Badając swoją lekcję, przerabiając ją w ten sposób, jak zasugerowaliśmy, uzyskacie taki efekt, że podczas badania beriańskiego odnośne tematy będą tkwić w waszym umyśle i tak łatwo ich nie zapomnicie. Zastanawiając się nad daną lekcją, pojmiecie zagadnienia; jeśli jej nie przebadacie, umkną wam one. Rozważając lekcję, zrozumiecie znaczenie tych kwestii. Często sobie uświadamiam, że czasem brat podaje jakąś uwagę, a inni zdaję się jej nie doceniać. Pamiętam, jak kiedyś usłyszałem brata, który podzielił się pewnym spostrzeżeniem, ale wtedy gdy się wypowiadał, nie wyglądało na to, że jego wypowiedź może być dla kogoś pomocna; była podana w nieco mglisty sposób, ale dla mnie zdawała się przedstawiać jedną z najbardziej przydatnych rzeczy, jakie w ogóle słyszałem. Wywarło to na mnie tak silne wrażenie, że powiedziałem na tej podstawie wykład. Przyjaciele zgłaszali, że bardzo im to pomogło, ale nie mogli tego powiedzieć po wyrażeniu tej samej myśli przez owego brata.

Jednym z rezultatów przestudiowania lekcji będzie to, że gdy brat wskaże w niej potem kilka punktów, uchwycicie ich ważność. Może się zdarzyć, że inni bracia nie przerobili swojej lekcji i niczego z niej nie zrozumieją. Będzie to również oznaczało, że na początku praktykowania zasugerowanej wam metody nie okaże się ona tak pomocna, jak byście sobie tego życzyli. Stwierdzicie na przykład, że nie zadziała tak gładko, ale nie zniechęcajcie się, drodzy przyjaciele, lecz trwajcie przy niej, a przekonacie się, jak metoda ta okaże się dla was korzystna. Będziecie odnosić wielkie błogosławieństwo z przygotowywania się, a gdy coś się przydarzy i nie pójdziecie na zebranie, i tak będziecie znać daną lekcję, nawet jeśli nie skorzystacie z przywileju i zalety wysłuchania komentarzy innych przyjaciół. Tak czy inaczej, otrzymacie błogosławieństwo.

Gdy już przerobiliśmy naszą lekcję, jesteśmy gotowi, by posłuchać, co ma do powiedzenia na jej temat brat Russell. Po wysłuchaniu komentarza możemy przystąpić do innych zagadnień, aż wreszcie będziemy gotowi, by przejść do drugiego pytania. Wierzę również, drodzy przyjaciele, że całkiem sporo spośród nas potrafi lepiej analizować pytania biblijne, niż my to robimy, ale nie wypracowaliśmy i nie przećwiczyliśmy dostatecznie, jak zastosować to w praktyce. Zapytacie może: >>Czy nie byłoby to raczej uciążliwe? Czy nie byłoby to drażniące i męczące? Jutro jest poniedziałek, więc muszę przerobić swoją lekcję<<. Otóż, drodzy przyjaciele, jeśli w taki sposób mielibyście się na to zapatrywać, to lepiej nie badajcie wcale. Nie przerabiajcie lekcji, jeśli macie takie nastawienie. Chcę wam powiedzieć, że się przekonaliśmy, iż pytania te nie są powierzchowne, one mają swoją głębię. Interesuję się tymi prawdami już dwadzieścia lat i nie spotkałem jeszcze takiej beriańskiej lekcji, żeby nie byłoby w pytaniach głębi, której nie dostrzegałem wcześniej. Weźmy, na przykład, pytanie z ostatniego tygodnia:

>>Zaproponuj prostą formułę do zastosowania przy tej usłudze<<. Chodziło o chrzest. Jak wiele zawiera się w tym prostym pytaniu. Wielu powie: >>0, to nic takiego; trzeba po prostu powiedzieć: Bracie, w imię Ojca i Syna, i ducha świętego, z tego upoważnienia, ja ciebie chrzczę w Chrystusa<<. Jeśli nie przestudiowałeś swoj ej lekcji, to na tym koniec. Ale jeśli ją zbadałeś, to wiesz, jak wiele się w niej kryje. Zastanawiając się nad tym pytaniem, sam dla siebie pomyślisz: Ciekawe, czy był taki przypadek, żeby apostolowie kogoś ochrzcili, wypowiadając określone słowa? Czy Pismo Święte podaje, co apostołowie mówili w dniu Pięćdziesiątnicy? Zastanówmy się, dlaczego Pan nie pozostawił nam formuły tych słów. Dlaczego nie dał nam jakiegoś wzoru owych słów? Jaki był tego cel? Chcę, żebyście pomyśleli o tych kwestiach. Czy nasz Pan nie posłużył się jakąś formułą tych słów, gdy powiedział: „Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Swiętego” [Mat. 28:19]? Czy to nie była formuła tych słów, jaką On nam zostawił? Zasadniczo używamy tych słów, ale ewidentnie nie miał ich On na myśli jako formułki słownej. Czy miało to oznaczać, że musi się używać tych właśnie słów?

Pismo Święte mówi bowiem: „Wszystko czyńcie w imieniu Pana Jezusa” [Kol. 3:17 NB}. Gdy kupujesz bilet kolejowy, chciej powiedzieć: >>Robię to w imieniu Pana Jezusa<<. Gdy spotykasz kogoś i podajesz mu rękę, to jakbyś chciał powidzieć: >>Robię to w imieniu Pana Jezusa<<. We wszystkich rzeczach honorujesz imię Pana Jezusa. I tak samo, gdy On mówi: >>Chrzcijcie w imieniu Ojca i Syna, i ducha świętego<<, nie ma na myśli, że powinniśmy to uznawać za formułę słowną, lecz uznawać autorytet Ojca, a zatem, jak widzicie, jest tu dobre ukierunkowanie myśli. Moglibyście spytać: >>Czy miałoby to znaczenie, jeśliby użyto złych słów? Załóżmy, że jeden brat ochrzcił drugiego i nie wypowiedział tej formułki — czy robi to jakąś różnicę? Czy ma to wpływ na chrzest brata, jeśli nie posłużono się odpowiednimi słowami?<<. Są to, drodzy przyjaciele, proste pytania, ale jak wiele w sobie mieszczą. Dotyczą podstawowych zasad, w myśl których muszą rozumować chrześcijanie. Nic nie rozwinie nas lepiej niż owe lekcje beriańskie.

Dalej, jeśli nie przestudiujecie tych pytań, to będzie oznaczało, że idąc na zebranie, nie będziecie mieć tak dobrego punktu wyjścia dla tych pytań, jaki mielibyście, przebadawszy je, a jeśli nie przerobicie lekcji, wpłynie to na określony przebieg nabożeństwa. Na spotkanie przychodzi dana liczba przyjaciół i gdy pada pytanie, wszyscy zgadują i odchodzą z poczuciem, że zebranie nie było tak pożyteczne, jak być powinno. Dlaczego więc nie opracować danej lekcji w poniedziałek, tak żeby idąc na zebranie, wszyscy byli pełni pomysłów, gotowi sami odnieść większe błogosławieństwo, jak i podzielić je z innymi.

Pomyślałem, przyjaciele, że weźmiemy pod rozwagę kilka z tych beriańskich pytań, jakie macie, po to, by zilustrować sposób ich analizy podczas naszego badania. Nie ma to być istotne badanie beriańskie. Uznałem po prostu, żeby rozważyć kilka pytań, aby wam pokazać, w jaki sposób wszystkie te z pozoru proste pytania przy uważnym ich przebadaniu i przeanalizowaniu odkryją przed wami swoją głębię. Każde pytanie przestudiujemy tylko po części. Jeśli poczujecie, że możecie odpowiedzieć na jakieś pytanie, uczyńcie to. Pomyśleliśmy, że zajmiemy się pytaniami z pierwszej niedzieli września. Oto pierwsze z nich: Czy oprócz Żydów ktoś jeszcze był odpowiedni do chrztu Janowego? Jeśli nie, to jak miano pozyskać pogan do Chrystusowego domu wiary? Siostra odczytuje to pytanie, które spisała i zawiesiła w poniedziałek rano. W rzeczywistości są to dwa pytania. Czy jacyś Zydzi byli odpowiedni do chrztu Jana? Po pierwsze pytamy, drodzy przyjaciele, czy określenie chrzest Jana” poj awia się w Biblii. Gdzie można je znaleźć? Kto może przytoczyć cytat? Sekretem badania Biblii jest posiadanie na wszystko cytatów biblijnych, żeby nie prezentować jedynie własnej opinii, lecz podawać wersety Gdzie możemy to znaleźć?

Odpowiedź: Chrzest Janowy był na odpuszczenie grzechów.

Tak. Czy możesz, siostro, wskazać przykład, gdzie jest wspomniany chrzest Janowy?

Odpowiedź: Jan ochrzcił naszego Zbawiciela.

To prawda. Było to istotnie określone mianem chrztu Janowego; pamiętacie wzmiankę z dziewiętnastego rozdziału Dziejów Apostolskich. To po- kazuje, że Biblia rzeczywiście mówi o chrzcie Janowym. Jest to nazwa biblijna. Jest wiele opisów mówiących, że Jan ich chrzcił, ale tu mamy istotnie wzmiankę o chrzcie Janowym.

Następnie pytamy: Dlaczego był on nazywany chrztem Janowym? Czy dlatego, że nikt inny, tylko Jan mógł chrzcić tym chrztem? Sformułuję to pytanie nieco inaczej: Czy było kiedykolwiek tak, że miał miejsce chrzest Janowy ale nie Jan był tym, który chrzcił? Albo: Czy ktoś inny mógł chrzcić chrztem Janowym?

Odpowiedź: Myślę, że chrzest Janowy był dla odpuszczenia grzechów i mógł go dokonać ktoś inny.

Znaczyłoby to, że jeśli ktokolwiek chrzcił dla odpuszczenia grzechów, to byłby to chrzest Janowy Czy apostoł Piotr chrzcił chrztem Janowym?

Odpowiedź brata: Bez wątpienia.

Czy możesz wskazać jakiś przypadek?

Odpowiedź: Nie mogę sobie przypomnieć.

Pamiętacie przykład z dnia Pięćdziesiątnicy. Bardzo wielu ludzi słuchało poselstwa Apostoła i byli chrzczeni; uznajemy, że był to chrzest pokuty od grzechów. Apostoł Piotr i inni udzielali chrztu.

Pytamy więc na podobnej zasadzie: Kim byli ci, którzy otrzymywali chrzest Janowy? Czy każdy mógł być ochrzczony chrztem Jana?

Odpowiedź: Był on tylko dla Zydów.

Jak zatem odpowiedzielibyście, gdyby ktoś zapytał o ten chrzest w dniu Pięćdziesiątnicy i gdyby stwierdził, że byli tam ludzie z każdego narodu i że wielu z nich się nawróciło i zostało ochrzczonych — to czy oni wszyscy mogli być Żydami?

Odpowiedź: Uważam, że tak. Myślę, że wszyscy oni byli Żydami.

Pismo mówi, że byli tam Scytowie, Partowie i Medowie, i Elamici itd. W jakim sensie myślisz, że wszyscy ci ludzie byli Zydami? Jak można uważać kogoś równocześnie za Scytę i za Żyda? Niech ktoś poda swoją myśl. (cisza) Czy był to jakiś określony dzień, gdy przybyłi zewsząd wszyscy na jedno miejsce? W jakim dniu zostali ochrzczeni?

Odpowiedź: Tak, był to dzień Pięćdziesiątnicy.

Tak i w tym kryje się, przyjaciele, pogląd, że byli to Żydzi. Przybysze stąd i zowąd, szczególnie zainteresowani tym świętem. Było to święto tylko dla Zydów; oni musieli być Żydami. A jak wyjaśnić fakt, że byli też Partami itd.? Byli oni Zydami osiedlonymi w tych krainach. Gdy Filip ochrzcił eunucha, to czy ochrzcił go chrztem Jana?

Odpowiedź: Myślę, że nie.

Czy ktoś ma inną myśl?

Otóż my rozumiemy, że eunuch etiopski był ochrzczony chrztem Janowym. Mamy na to różne dowody. Na przykład taki, że Ewangelia nie dotarła jeszcze wtedy do pogan. Stąd też musiał on być ochrzczony chrztem Janowym. Musiał on być żydowskim prozelitą i korzystał z przywilejów należnych narodowi żydowskiemu. Mamy na to dowód: Gdy Filip otrzymał nakaz, aby iść do niego, zastał go na czytaniu fragmentu z Proroctwa Izajasza. Raczej trudno by było oczekiwać, że człowiek zainteresowany czytaniem Pisma Swiętego nie był żydowskim prozelitą. Filip zadał mu pytanie, o kim tam jest mowa itd., ale on odparł, że nie rozumie, chyba że ktoś mu wyjaśni. Widzicie więc, przyjaciele, że przeznaczając czas na badanie lekcji, przekonacie się, iż wszystkie te rozmaite zagadnienia utrwalą prawdy w waszej świadomości i uzyskacie solidniejszy grunt dobrych rzeczy.

(Pytania były dalej rozważane według tego schematu.)

Stwierdzamy, drodzy przyjaciele, że byłoby jeszcze wiele do powiedzenia na temat chrztu i póki co nic nie sprzyja bardziej jego zgłębieniu niż lekcje beriańskie. Jestem pewny, że przyjaciele, którzy uważnie prześledzili lekcje beriańskie, w pełni doceniają wynikłe z tego korzyści, a trudność, jaka dotyczyła w przeszłości prawdopodobnie większości z nas, polegała na tym, że ceniliśmy lekcje beriańskie na takiej samej zasadzie, jak docenia się godziny lekcyjne w szkole. Tak jak dzieci w szkole, które sobie mówią: >>Dowiem się, jak nauczyciel wezwie mnie do odpowiedzi<< i chcą po prostu mieć już tę lekcję za sobą. Gdyby uczyły się w domu, byłoby bardziej prawdopodobne, że będą ją dłużej pamiętać. Tak samo jest z lekcjami beriańskimi; jeśli nie zbadamy naszej lekcji starannie, możemy udzielić dobrych odpowiedzi, ale nie przetrwają one w naszej pamięci zbyt długo. Znajdujemy tu jeszcze coś innego. Gdy lekcja beriańska się skończy, nie powinno się iść do domu, myśląc: >>W porządku, koniec lekcji<<. Teraz trzeba spędzić kolejny dzień na rozmyślaniu nad lekcją. W środę rano dana siostra mogłaby przeczytać w kuchni pierwsze pytanie i zastanowić się nad różnymi myślami, które były dla niej nowe. Pomyśli sobie: >>Odnośnie tego pytania brat ten a ten poruszył taką ważną kwestię<<. Następnie, przygotowując śniadanie, myśli o innym pytaniu. Powinna przejść przez wszystkie z tych pytań, aby się tak gruntownie utrwaliły w jej umyśle, że je zapamięta.

Co do jednego nie mam przekonania - żeby nasze lekcje beriańskie były tematem wykładów; w lekcji beriańskiej powinien uczestniczyć każdy. Znam jedno zgromadzenie, gdzie rzekomo mają lekcje beriańskie, ale ja w to wątpię, gdyż wygląda to tak: Przychodzą na zebranie i brat prowadzący odczytuje pierwsze pytanie; wywołuje jakiegoś brata lub siostrę, a oni nic nie mówią. Potem pyta jeszcze kogoś i pada jedna uwaga czy dwie, a następnie brat wygłasza piętnastominutowe kazanie. Nazywają to lekcją beriańską, ale ja uważam to za powiedzenie kazania. Stosowny „beriański” prowadzący to taki, który mówi bardzo mało, a zachęca przyjaciół. Zadałem wam te pytania po to, by się przekonać, na ile aktywnie przyjaciele wezmą udział oraz uzmysłowić wam, że być może nie przeznaczacie dość czasu na przebadanie tych pytań. Zmierzamy do tego, by pytania te stały się częścią naszej natury. Jeśli uczymy się tylko po to, by wyrecytować określone odpowiedzi, można wnosić, że nie będzie to dla nas pożytkiem, ale jeśli nauczymy się analizować nasze stwierdzenia, to jestem pewien, że odniesiemy z tego wielką duchową korzyść.

St. Paul Enterprise, 19 września 1916

Analiza drugiego rozdziału 1 Listu do Koryntian

Ojciec brata Bartona, David L. Barton, znalazł tę lekcję wśród notatek swego syna po jego śmierci i przesłał do St. Paul Enterprise.

Tematem całego rozdziału wydaje się być wspaniałe oświecenie udzielone ludowi Bożemu: „Ale nam to Bóg objawił przez Ducha swojego” (1 Kor. 2:10).

W pierwszym wersecie Paweł im przypomina, że owa wiedza została im przekazana częściowo przez niego, gdy przybył do nich, obwieszczając świadectwo Boga. Prosi ich ponadto, żeby pamiętali, iż wspaniałość jego usługi nie wyrażała się w przekonującej wymowie czy światowej mądrości, lecz w wyższości natury jego poselstwa.

Słowo „postanowiłem” w wersecie drugim wskazuje, że ów brak „powabnych mądrości ludzkiej słów” nie był konsekwencją Pawłowej niewiedzy czy nieumiejętności posłużenia się zwyczajowymi, ludzkimi metodami, ale był to rezultat rozmyślnego „postanowienia” żeby usunąć z widoku Pawła, a skierować umysły słuchaczy tylko na „Jezusa Chrystusa i to onego ukrzyżowanego” W kolejnych dwóch wersetach nakreśla on swoją pozycję, uczucia i sposoby itd., gdy był między nimi, a w wersecie piątym podaje jedną z przyczyn, dla których obrał taki, a nie inny kierunek — „aby się wiara wasza nie gruntowała na mądrości ludzkiej, ale na mocy Bożej” Apostoł nie pragnie, żeby zostali pochwyceni przez elokwentną i przekonującą wymowę i żeby uwierzyli wdane sprawy nie dzięki sposobowi, w jaki zostały im one opowiedziane, nie w wyniku tego, co uważał jedynie za metody świeckiej mądrości; jeśli natomiast uwierzyli w to, co słyszeli, pomimo braku zewnętrznej okazałości, to dokonało tego poselstwo Ewangelii, „która jest mocą Bożą” (Rzym. 1:16).

Werset 6 — Przesłanie Pawła nie brzmiało jak mądrość dla człowieka tego świata, nawet dla przywódców (taka jest idea słowa oddanego tutaj jako „książąt”), chociaż „mądrzy” i „możni” powinni być zdolni do przyjęcia czegoś, co jest pokrewne mądrości. Tak się jednak nie stało, gdyż ich umiejętności nie były prawdziwą mądrością, a to, co było tak przez nich nazywane, miało zostać „wniwecz obrócone” Prawdziwą mądrość Apostoł głosił tym, którzy patrzą z lepszego punktu widzenia, z doskonalszego stanowiska.

Werset 7 — Wszakże nawet prezentując Boskie plany i zamierzenia, Paweł stwierdza, że pozostają one tajemnicą dla człowieka światowego, dokładnie tak samo, jak było przez całe wieki, od stworzenia, kiedy to ludzie otrzymywali natchnienie, żeby pisać o tych sprawach, ale w taki sposób, że ich rzeczywiste znaczenie było ukryte. Bo jeszcze zanim nastał świat, Bóg postanowił, że przez jakiś czas Jego plan będzie zakryty, osłonięty tajemnicą; nie dlatego, że Bóg nie odczuwał żadnego zainteresowania światem, ale „dla naszej chwały”: Przechowywał On wspaniałą chwałę dla Kościoła i owo ukrycie Jego planów miało ich wspierać w przygotowaniach do niej.

(Nie sądzę, że tajemnica z tego fragmentu ograniczała się do spłodzenia i rozwoju Kościoła, jak w Kol. 1:27. Tam kontekst wyraźnie ogranicza sens tej tajemnicy, natomiast w 1 Kor. 2:7 kontekst z równą wyrazistością stanowi poparcie dla bardziej ogólnego znaczenia „tajemnicy”:)

Werset 8 — Książęta według nauki świeckiej nie mogli znać tych tajemnic Boskich zamiarów, bo gdyby poznali ten chwalebny plan, zupełnie inaczej potraktowaliby Bożego Syna. Fragment ten dowodzi, iż poznanie Chrystusa, tego, kim był i jaka była Jego misja itd., jest częścią owej tajemnicy. Zastanawiając się dalej — czy tajemnica ta nie obejmowała również wysokiego powołania, nadziei dla ludzkości itd., właściwie całego Bożego planu?

Werset 9. potwierdza słowa Izajasza, „jak napisano” w Izaj. 64:4: „i oko nie widziało..” (NB). Inaczej mówiąc, Boskie postanowienie zarówno względem Kościoła, jak i świata daleko przekracza wszystko, co widziały nasze oczy, co słyszały nasze uszy lub czego pragnęły nasze serca, ale Pan to nam objawił w swoim własnym czasie i na swój własny sposób.

Podam obecnie kilka sugestii, które zdają się popierać myśl, że owe rzeczy ukryte dla świata i objawione Kościołowi obejmują zarówno ziemską, jak i niebiańską fazę Królestwa Bożego:

a) Obie ukryte są w tajemniczym języku biblijnym, o ile dotyczy to zainteresowania świata.

b) Obie są częścią objawienia dla Kościoła (w. 10).

c) Kilka razy napotykamy zaimek względny „który”. W języku greckim zaimki względne odmienia się tak samo jak osobowe, a w tym fragmencie Pisma Świętego za każdym razem użyta została forma mianownika rodzaju nijakiego w liczbie mnogiej (a). W wersecie 9. pojawia się ona dwukrotnie, przy czym pierwsza nie została przetłumaczona w przekładzie A.V. [American Standard Version], zaś w drugim przypadku oddana została jako „rzeczy, które” [po polsku: „co” „to” lub „jak wielkie rzeczy”]. Ponownie pojawia się w wersecie 13. — „o których rzeczach” [po polsku: „o których” albo „to”]. To pokazuje, że więcej niż jedna rzecz została objawiona chrześcijanom i była przez Apostoła głoszona. Jednak w tym rozdziale mowa jest o błogosławieństwie dla Kościoła jako tylko o jednej z tych rzeczy; przykładowo: w wersecie 7. słowo „chwała” opisuje nadzieję Kościoła i jest w liczbie pojedynczej. Tak więc konstrukcja gramatyczna przyznaje pierwszeństwo myśli, że tajemnica obejmowała kilka rzeczy, a jedną z nich było to, co stanie się udziałem Kościoła.

d) W wersecie 13. Paweł daje do zrozumienia, że mówi i głosi te rzeczy, jakie zostały mu objawione i zgotowane dla tych, co miłują Pana. Z pewnością oczywiste jest, że głoszenie to obejmowało również restytucję.

e) Duch Pański objawił nadzieję Tysiąclecia dla świata, nikt nie odkrył jej mocą własnego ducha (w. 10-12).

f) Ponadto cytat z Izaj. 64:4, przytoczony w 9. wersecie, wyraźnie wskazuje na pracę następnego, ale i obecnego wieku. Zwróćcie uwagę na werset 2. i końcową część wersetu 5. Nawet wielu z tych, którzy teraz trwają w grzechu, będzie zbawionych.

Werset 10. wykazuje, że nasza wiedza w tym zakresie nie jest wyłącznie sprawą zwyczajnych wysiłków i badań, lecz stanowi rezultat działania owego ducha, którego nasz Zbawca obiecał i o którym rzekł, że „wprowadzi was we wszelką prawdę” [Jan 16:13 NB]; duch Boży jest bowiem duchem dociekania, sięgania nawet do głębokich spraw w Jego Słowie, do rzeczy, które nie są ukazane na wierzchu. Owe głębokie sprawy dotyczą każdego szczegółu tego planu.

Werset 11 — Bo któż może zrozumieć te rzeczy, które czyni człowiek, jeśliby nie miał umysłu zdolnego przyjąć ludzki punkt widzenia. Słyszymy, że np. sprzedawca rozdaje za darmo wartościowe towary i jeśli nie nabędziemy choćby części tego samego usposobienia, pomyślimy, że postępuje bardzo głupio albo będziemy wątpić w prawdziwość takiej informacji. Tak samo jest też w kwestiach duchowych — tylko poprzez ducha Bożego możemy doznać oświecenia odnośnie tego, co Bóg robi oraz być doprowadzeni do uznania, że jest to mądre.

Werset 12 — Otrzymaliśmy ducha, który jest z Boga, abyśmy mogli poznać te rzeczy, które Bóg zarezerwował dla swoich stworzeń — i dla tych w niebie, i dla tych na ziemi. Szczerze i pokornie przyznajemy, że naszej znajomości tych spraw nie da się przypisać wyższej, naturalnej mądrości, ponieważ prawdy te „nam są od Boga darowane” Apostoł nie mówi o rzeczach, które mają być dane zwycięzcy w zmartwychwstaniu, lecz o rzeczach, które mu już zostały dane. Nasz Mistrz obiecał: „Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota” (Obj. 2:10). Natomiast dał im już prawdy dotyczące zarówno tego, jak i wielu innych rzeczy. Dlatego wnioskuję, że „rzeczy, które są z Boga wspomniane w wersetach 10, 11, 12, 13 i 14 to prawdy Boskiego objawienia dotyczące kwestii związanych z dwiema fazami Jego Królestwa.

Werset 13 — Które to rzeczy, te prawdy, głosimy, nie posługując się metodami świeckiej mądrości, ale tak jak omawiamy po prostu rzeczy, które objawił duch Boży, tak i my używamy metod i słów, które podpowiada i za twierdza ten sam duch; nie staramy się uczynić ich jasnymi dla wszystkich, ale zwyczajnie „odsłaniając duchowe rzeczy duchowym osobom” (Diaglott). Odsłonięcie tych rzeczy zamierzone jest tylko dla takich, którzy są skłonni usunąć na bok swoją własną mądrość — mądrość, która upatruje powodzenia, obecnych światowych zaszczytów i ludzkiego uznania — i patrzeć na sprawy z Boskiego punktu widzenia. W wersecie tym Paweł podaje dalsze wyjaśnienie odnośnie kursu, jaki sam obrał i o którym wspomina w dwóch pierwszych wersetach rozdziału.

Werset 14 — Człowiek, który patrzy na wszystko z materialnego punktu widzenia, nie otrzyma tych prawd, wydają mu się one niemądre. Śmieje się z cudów i kpi sobie ze zbliżającej się przemiany spraw na tej ziemi. Co więcej, nie tylko nie otrzyma on tych prawd, ale nie może albo też nie jest w stanie uznać ich prawdziwości, ponieważ patrzy na nie niewłaściwie. Dowiaduje się, jak wielu naszych „uczonych” popiera te teorie itp. Żeby je uchwycić jako prawdę, trzeba być gotowym odciąć się od ludzkiego poparcia i uznając swoją niewystarczalność, zdać się na to, że Pan objawi im swoją własną drogę poprzez swojego ducha.

Werset ten skłania do zadania innego pytania. Czy oznacza on, że tylko tacy, którzy otrzymali ducha świętego i zostali spłodzeni do niebiańskich nadziei, mogą dostrzec duchowe sprawy? Jesteśmy pewni, że tylko tacy mogą je zauważać, odpowiednio je doceniając; ale jesteśmy równie pewni, że wielu niespłodzonych przez Pana może rozumieć, że jest wysokie powołanie oraz dostrzegać sporo z zakresu jego warunków obecnie i przywilejów w przyszłości. Problem polega na tym, że brakuje nam właściwego zrozumienia wyrażenia „cielesny człowiek” Każdy człowiek jest albo cielesny, albo nie — nie jest zmysłowy. Człowiek cielesny to taki, który będzie chciał „zachować duszę swoją jak wyraził się Chrystus. Czyni to, co jest najlepsze dla jego zdrowia, dla jego portfela, jego interesów itp. Natomiast ten, kto nie przywiązuje wagi do tych rzeczy, nie jest cielesny; tacy nie kierują się naturalną mądrością. Ich nienaturalność może być wynikiem perfidii i żądzy albo może to być rezultat przyjęcia Słowa Bożego za przewodnika i chęci podążania za nim aż do złożenia na ofiarę naturalnych zainteresowań i perspektyw Niektórzy z mnichów w „ciemnych wiekach” nie byli ludźmi cielesnymi i byli bardzo nienaturalni. A jednak nie każdy, kto nie jest cielesny, staje się duchowym. Niektórzy rezygnują z rzeczy naturalnych na rzecz anarchii albo z powodu ekscentrycznego hobby bądź też, żeby prowadzić życie w rozpuście; niektórzy wszakże ofiarują rzeczy naturalne po to, by być prowadzonymi przez Boga. Czyż nie istnieje jednak jeszcze inna klasa ludzi — takich, którzy nie są cieleśni, bo w jakimś stopniu zaniechali ziemskich dróg, do jakiegoś stopnia stracili wiarę we własną mądrość, w pewnej mierze ponoszą ofiary, a ich bieg nie jest cielesnej natury, jakkolwiek nie uczynili kroku poświęcenia? Czy to nie wyj aśnia, dlaczego dostrzegają owe duchowe rzeczy? Do jakiegoś stopnia patrzą na sprawy z duchowego punktu widzenia, nawet jeśli wstrzymują się od osobistego stania się duchowymi. Człowiek musi opuścić Anglię, żeby zobaczyć Stany Zjednoczone, ale patrząc z amerykańskiego punktu widzenia nie staje się on jeszcze Amerykaninem, chociaż jeśli spodoba mu się to, co zobaczy, może pragnąć nim zostać.

Z obawy, że później zapomnę, chcę powiedzieć, że „duchowe rzeczy” z wersetu 13. to nie tylko rzeczy odnoszące się do niebiańskiej fazy Królestwa, lecz rzeczy objawione przez ducha Bożego. Tak samo, jak „duchowe dary” oznaczają dary otrzymane poprzez ducha świętego, gdy zaś same dary były naturalnej materialne (1 Kor. 12:1, 14:1).

Jeśli więc słowa „człowiek duchowy” nie obejmują wszystkich, którzy nie są „ludźmi naturalnymi” jaki termin objąłby wszystkich, którzy nie są duchowo spłodzeni? Paweł odpowiada na to w 1 Kor. 3:3, gdzie o zborze korynckim pisze, że są jak „łudzie ciełeśni” Człowiek może pójść w kierunku przeciwnym do naturalnego, a mimo to, jeśli nie jest spłodzony do duchowej natury, wciąż jest cielesny (z łac. carnalis — cielesny); słowo to dobitnie oddaje greckie pojęcie.

Werset 15 — Ale on, jako spłodzony duchowo, może rozróżniać wszystkie rzeczy. Ponieważ sam był kiedyś naturalnym człowiekiem, rozumie ludzkie pobudki działania, a będąc pouczony od Boga, potrafi wglądać w Boskie plany. Natomiast nikt na ziemi nie jest w stanie tego dostrzec i go sądzić, gdyż nikt nie potrafi czytać W jego sercu i ocenić motywów, które teraz nim rządzą. On rozumie innych, ale inni nie mogą zrozumieć jego.

Werset 16 — Jest to Pawłowe podsumowanie całego rozdziału. „Któż więc poznał [dzięki własnej mądrości, czym jest] zamysł Pana tak, by go [Pani mógł pouczać” jeśli będzie gotowy się uczyć? Nie czujemy się jednak zdolni sami z siebie myśleć o tych sprawach, „ale my zmysł Chrystusowy mamy” — zmysł Tego, który pokornie wyznał swoje poddaństwo względem swego Ojca.

St. Paul Enterprise, 10 października 1916

Sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim

Wygłoszono przed zborem w Twin Cities, Minn., w Midway Hall w niedzielę wieczorem, 2 stycznia 1916.

Dziś wieczorem mamy zamiar zająć się tekstem z Ewangelii Mateusza, rozdział 19. i werset 21. By uzyskać świadomość kontekstu, przeczytajmy od wersetu 16 do 22: „I oto ktoś przystąpił do niego, i rzekł: Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby osiągnąć żywot wieczny? A On mu odrzekł: Czemu pytasz mnie o to, co dobre? Jeden jest tylko dobry, Bóg. A jeśli chcesz wejść do żywota, przestrzegaj przykazań. Mówi mu:

Których? A Jezus rzekł: Tych: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie mów fałszywego świadectwa, czcij ojca i matkę i miłuj bliźniego swego, jak siebie samego. Mówi mu młodzieniec: Tego wszystkiego przestrzegałem od młodości mojej; czegóż mi jeszcze nie dostaje? Rzeki mu Jezus:

Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, potem przyjdź i naśladuj mnie. A gdy młodzieniec usłyszał to słowo, odszedł zasmucony, miał bowiem wiele majętności” (Mat. 19:16-22 NB). Nasz tekst to werset 21: „Idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim”

Te same słowa znajdziecie w jeszcze innych miejscach Ewangelii, jakkolwiek czasem różnią się one nieznacznie, np. w Łuk. 18:22 powiedziane jest: „Wszystko, co masz, sprzedaj, a rozdaj ubogim” W Łuk. 12:33 czytamy: „Sprzedawajcie majętności wasze, a dawajcie jałmużnę” Przypuszczam, że trudno byłoby znaleźć kogoś, kto znając tylko trochę Biblię, nie byłby świadomy faktu, że takie stwierdzenie się w Biblii znajduje.

Wielu uznaje, że Jezus użył tych słów tylko raz, gdy rozmawiał z bogatym młodzieńcem, ale my stwierdzamy, że posłużył się On tą myślą więcej razy, na przykład w Łuk. 12:33 oraz gdy powiedział przypowieść o człowieku, który znalazł skarb na polu, a potem poszedł, sprzedał wszystko, co posiadał, i kupił to pole. Jednak choć znajdzie się spora ilość chrześcijan, którzy wiedzą o tym biblijnym stwierdzeniu, to jakże trudno by było znaleźć kogokolwiek, kto literalnie sprzedałby wszystko, co ma, i rozdał ubogim. Nie tylko byłoby trudno znaleźć kogoś, kto by tak zrobił, ale jakże by to dziwnie wyglądało i za jakiego głupca miano by człowieka, który zrobiłby coś takiego.

Jeśli ktoś sprzedałby wszystko, a zyski rozdzielił między dotkniętymi ubóstwem, nie na wiele by się to zdało. Byłaby to pomoc doraźna, ale wkrótce wszystko by zostało wydane i ludzie ci byliby znowu tak samo biedni, a w międzyczasie dawca też stałby się biedakiem i ktoś musiałby mu pomagać.

Problem polega na tym — tak jak z innymi stwierdzeniami Pana, które ludzie traktują zbyt dosłownie i zdaje się to być powszechną pomyłką — że ma tutaj miejsce „ślizganie się po powierzchni” i pobieżne myślenie. Nie jest to odpowiednia metoda. Zbawiciel powiedział, że powinniśmy dokopywać się do prawdy jak do ukrytego skarbu. Tak jest w naturze. Najbardziej cenne rzeczy tó nie te, które widać na wierzchu. Gdy spojrzymy na arbuza, to jego najważniejsza część nie znajduje się na wierzchu; weźmy orzecha lub kasztana — to, co najcenniejsze, nie jest na wierzchu; popatrzmy na banana, i tu najważniejsza część nie jest na wierzchu. Serce, płuca i najważniejsze organy są schowane. Po skarby materialne trzeba kopać — trzeba je wydobywać w kopalniach. Jezus wyraża taką właśnie myśl. Prawdziwej lekcji z Jego słów nie należy spodziewać się na wierzchu. Trzeba ją wygrzebywać jak ukryty skarb.

Jakże wiele naprawdę absurdalnych pomysłów powstało w związku z tym, że nadawano słowom Jezusa powierzchowny sens! Podamy przykład. Nasi rzymsko-katoliccy przyjaciele biorą fragment opisujący, jak Jezus zarządził ostatnią wieczerzę w górnym pokoju i zwracają uwagę na Jego słowa, gdy powiedział: „To jest ciało moje, które za was bywa łamane; to czyńcie na pamiątkę moją. (...) Ten kielich jest nowy testament we krwi mojej; to czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę moją” [1 Kor. 11:24-25]. Uważają, że Jezus miał to dosłownie na myśli — że chleb rzeczywiście zmienił się w Jego ciało i że wino stało się Jego krwią. Do dzisiejszego dnia głoszą oni, że gdy kapłan wypowiada jakieś mistyczne słowa nad chlebem i winem, zmieniają się one w literalne ciało i krew Chrystusa.

Z pewnością Jezus nie mógł mieć tego na myśli. Nie miał na myśli, że posiadał jedno ciało mięsiste, a drugie z chleba, bo gdyby to powiedział, nie mógłby zostać ukrzyżowany; gdyby rzekł: „To jest krew moja (...)„ która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów” [Mat. 26:28 NBJ, włócznia wcale nie przebiłaby Jego boku. Znaczenie było takie: >>To wyobraża moje ciało, to wino wyobraża moją krew<<.

Czasami ludzie pytają: Dlaczego Pan nie powiedział: >>Ten chleb wyobraża moje ciało, a to wino wyobraża moją krew<<? Bo wiedział, że wy czy ja będziemy mieli dość wyczucia, żeby zrozumieć i bez tego. Tak jak dzisiaj, człowiek bierze fotografię i mówi: >>To jest moja żona<<. Czy chce powiedzieć, że jego żoną jest kawałek kartonika? Dlaczego nie powiedział: >>To wyobraża moją żonę<<? Wie, że posiadacie rozum i że wystarczy, jeśli zrobicie z niego użytek. Również nasz drogi Odkupiciel nie mówił do nas, jakbyśmy byli kawałkami drewna, ale mówił jak do stworzeń, którym Bóg dał inteligencję i zdolność rozumowania. Wiedział, że jeśli użyjemy swego rozsądku, to będziemy wiedzieli, że to oczywiste, iż chleb nie był Jego ciałem ani wino Jego krwią. Spodziewał się, że zrozumiemy, iż chleb przedstawia Jego ciało i że wino przedstawia Jego krew. W ten sposób uczestniczymy w złamanym ciele i przelanej krwi Odkupiciela.

Tak samo rzecz się ma z obranym przez nas tekstem. Jest wiele zapisów, przy których, podchodząc powierzchownie, zgubimy rzeczywistą myśl. Nasz tekst to jeden z takich urywków. Jezus nie miał na myśli: >>Weź wszystko, co masz, sprzedaj i rozdaj uzyskane pieniądze tym, którzy są w potrzebie<<. Nie to było Jego ideą. Wiemy, że nie, bo gdyby tak postąpił, musiałby zlekceważyć i złamać wiele napomnień Pisma Swiętego. Na przykład jeden werset stwierdza: „Nikomu nic winni nie bądźcie” [Rzym. 13:8]. Gdybyśmy sprzedali wszystko, co mamy, i dali biednym, musielibyśmy się u wielu zadłużyć — u masarza, u piekarza, w sklepie spożywczym, u gospodarza na wsi i u całej reszty. Jak mógłbym spłacić swoje życiowe zobowiązania, gdybym wszystko sprzedał i rozdał ubogim? I znów, Biblia mówi: „A jeśli kto nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i gorszy jest od niewierzącego” [1 Tym. 5:8 BT]. Jeśli wszystko sprzedamy i rozdamy biedakom, jak zadbamy o własne rodziny? Jeśli stolarz potraktowałby to dosłownie, znaczyłoby to, że musiałby sprzedać wszystkie swoje narzędzia i że nie mógłby już pracować. Gdyby rolnicy mieli wszystko sprzedać, obejmowałoby to również urządzenia rolnicze, a więc nie mogliby już prowadzić gospodarstwa i zaopatrywać nawet swoich najbliższych. Gdyby gospodyni miała pozbyć się wszystkiego, także swoich przyborów kuchennych, na pewno nie mogłaby robić tego, co niezbędne dla jej rodziny. Jakże więc niedorzecznym byłoby sądzić, że Jezus miał na myśli dosłowne sprzedanie wszystkiego i rozdanie ubogim. To nie mogło być Jego zamysłem.

Ponadto wydaje się, że nie taki był punkt zapatrywania Jezusa, gdy rozmawiał z apostołem Janem. Pamiętamy, że podczas ukrzyżowania u stóp Jezusa znalazła się Maria, Jego matka, oraz apostoł Jan. Jezus, spojrzawszy na dół, poprosił Jana, żeby zatroszczył się o Jego matkę, teraz, gdy On sam musi ją opuścić. Zapis podaje, że od tego dnia Jan wziął matkę Jezusa do swego domu. Jezus nie odradzał mu posiadania domu. Nie powiedział:

>>Janie, jesteś niegodnym uczniem. Mówisz, że mnie kochasz, ale gdybyś mnie kochał, robiłbyś to, co ci powiedziałem. Powiedziałem ci, że masz sprzedać wszystko, co posiadasz, i dać biednym. Masz dom, którego nie sprzedałeś. Janie, nie jesteś wiernym uczniem. Ale teraz, skoro masz dom, możesz to dobrze wykorzystać. Niech będzie on domem dla mojej matki. Jeśli postanowisz postąpić lepiej, sprzedaj dom, pieniądze rozdaj biedakom, a matkę moją wyślij na ulicę<<. To wywarłoby na nas takie wrażenie, że Jezus nie mógł mieć na myśli tego, co wielu Mu przypisuje. Także w słowach, które wypowiada w naszym tekście, musi być jakieś ukryte znaczenie, jakaś głębsza treść.

Nie ulega kwestii, że ów bogaty młodzieniec, do którego Jezus skierował w tej sytuacji swe słowa, odebrał je literalnie. Dostrzegł jedynie powierzchowny sens zastosowanego języka i odszedł zasmucony, ponieważ miał wiele majętności. Gdyby ten młody człowiek miał właściwy stan serca, powiedziałby: >>Mistrzu, dziwna jest twoja rada. Mówisz, że mam sprzedać wszystko i rozdać biednym, a nie wydaje się, żeby to był mądry kierunek działania. Ja jednak, Mistrzu, pragnę czynić wolę Bożą. Byłoby to moim zdaniem dziwne, gdyby taka była wola Boga, ale jeśli tak jest, postąpię w ten sposób, o ile stanie się to dla mnie jasne<<. Wierzymy, że Jezus powiedziałby:

>>Stanowisko twojego serca jest dobre. Powiem ci, jak sprzedać wszystko, co masz, i rozdać ubogim<<.

Zanim dotrzemy do końca naszych obecnych rozważań, wykażemy, że w późniejszej życiowej sytuacji Jezus wyjaśnił owemu młodzieńcowi znaczenie swych słów. Mamy nadzieję wykazać wam, że na krótko przed ukrzyżowaniem Jezus miał kontakt z tym młodym człowiekiem i w sposób wystarczający wyjaśnił mu, co naprawdę miał na myśli, wypowiadając słowa naszego tekstu.

Weźmy pierwszą część tego tekstu. „Sprzedaj wszystko, co masz” Czy Jezus miał na myśli, żeby sprzedać wszystko jakiemuś człowiekowi? O nie! Nikt na tej ziemi nie mógłby kupić wszystkiego, co posiadamy. Są ludzie, którzy kupiliby nasz dom i działkę. Handlarze rzeczami używanymi mogliby kupić nasze meble. Handlujący starociami kupiliby może wszystkie nasze stare ubrania, materiały i co tam jeszcze byśmy mieli. Są też pracodawcy, którzy kupiliby dziesięć godzin naszego codziennego czasu. Ale mamy coś, czego żywa dusza nie kupi za żadną cenę.

Jest wszakże jedna istota, która gotowa jest kupić wszystko, co posiadamy, a mianowicie nasz Pan i Ojciec. On nie jest skłonny wziąć mniej niż wszystko, co mamy. Z Nim musi być „wszystko albo nic”. To dlatego, jak pamiętacie, mówi: „Synu, daj mi serce swoje”. Gdy Pan prosi cię, żebyś Mu dał swoje serce, to obejmuje to wszystko. Jak mawiamy w sentymentalny sposób, że pewna młoda dama oddała swoje serce jakiemuś młodzieńcowi. Oznacza to, że oddała samą siebie, aby zostać jego żoną. Gdy oddajemy swoje serce, oddajemy wszystko, ponieważ serce wszystkim zarządza. Gdy oddajemy nasze serce, oddajemy nasze oczy i nasze uszy, nasze ręce i nasze nogi, nasze umysły nasze siły, nasz język, nasze pieniądze, naszą pozycję i wszystko, co mamy. To jest istota rzeczy, przyjaciele, to sprawia, że człowiek staje się chrześcijaninem, a miejscem, gdzie oddajemy wszystko, co mamy, jest Pan.

W dawnych dniach Bóg nie prosił Żydów o tak wiele. Oni nie byli przygotowani, żeby oddać Panu wszystko, co mieli. On wiedział, że byłby to dla nich zbyt wielki krok. Prosił ich tylko o pewną część — o część dziesiątą, o dziesięcinę z tego, co posiadali. Prosił Żydów o jedną siódmą z ich czasu; jeden dzień z siedmiu. Prosił o oddanie pierworodnego ze stada i pierwocin z ich ziemi. To było wszystko, o co Bóg prosił Zydów. Jeśli ktoś tyle oddał, był Izraelitą, z którego Bóg mógł być zadowolony. Ale stwierdzamy, że chrześcijanina Bóg prosi o więcej.

Bóg nie prosi chrześcijanina o oddanie Mu jednego dnia spośród siedmiu, lecz o siedem z siedmiu. Bóg nie prosi chrześcijanina o jedną dziesiątą tego, co posiada, lecz o dziesięć dziesiątych. Wielu tych, którzy zwą się chrześcijanami, gotowych jest dać tylko tę mniejszą część. Wielu chrześcijan chełpi się, że oddają Panu jedną dziesiątą. Adwentyści Dnia Siódmego oddają Panu dziesięcinę; również mormoni. Tu i tam są jednostki, które przejmują to jako standard dla siebie. To, że oddają dziesięcinę, nie czyni ich chrześcijanami. To czyniłoby z nich Żyda. Nie w tym sensie, że wchodzą pod przymierze, jakie Bóg zawarł z Żydami, ale w sensie oddawania tego, czego Zakon wymagał od Żydów. Tacy nie tylko oddają jedną dziesiątą, ale oddają tę dziesięcinę bardzo chętnie.

Przywodzi mi to na pamięć pewne miejsce, w którym byłem na początku roku i gdzie znajduje się sekta wierząca w dawanie dziesięciny Panu. Gdy mówią, że dają to Panu, mają na myśli, że oddają to kościołowi. Jeden brat mi powiedział: >>Ci ludzie są sumienni. Jeśli mają dziesięć krów, jedną sprzedają i pieniądze oddają na kościół. Jeśli mają dziesięć koni, jednego oddają Panu. Jeśli posiadają dziesięć akrów pszenicy, jeden akr przeznaczają zawsze dla Pana<<. >>Natomiast<<, rzecze dalej ten brat, >>dziwne wydaje się to, że chociaż zawsze oddają Panu dziesiątą część, to zauważyłem, że Pan dostaje zawsze tę część najbiedniejszą. Jeśli mają dziesięć krów, zawsze szacują tak, żeby Panu przypadła ta najnędzniejsza. Nigdy nie oddadzą Mu tej, która daje najwięcej mleka; Jemu dadzą tę najchudszą. Jak mają dziesięć koni i z jednym byłoby coś nie tak, to tego oddadzą dla Pana. Jeśli mają dziesięć akrów zboża, jeden oddają Panu, ale gdyby przeszedł huragan i zniszczył jakąś część, to zapewne przeznaczą dla Pana ziarno z tej uszkodzonej przez wichurę części pola. Pan dostaje nędzną dziesięcinę<<. To nie jest usposobienie, którego poszukuje Pan; to nie jest nastawienie chrześcijanina. Pan szuka takiego nastawienia, które przejawia gotowość oddania Mu wszystkiego, co mamy — całej siły, czasu, środków, wpływów, wszystkiego.

Gdy mówimy o oddaniu Panu wszystkiego, nie znaczy to, że wszystko odrzucimy. Wielu sądzi, że jeśli dają coś Panu, to muszą to stracić. Myślą, że oddając Panu swoje dłonie, muszą je odciąć. Jaki byłby z tego pożytek? W rzeczywistości nie byłyby to już w ogóle dłonie. Dłońmi są one dopóty, dopóki tkwią w końcach nadgarstków. Jeśli je odetniemy, nie są już dłońmi. Pan chce, by pozostały na miejscu. Gdy oddamy Panu nasz język, nie mamy go wyrywać, ale ma on pozostać i służyć tak, jak On pokieruje.

Myślę, że dobrze to ilustruje pewne zdarzenie, jakie miało miejsce na Srodkowym Zachodzie. Pewien człowiek głosił na rogu ulicy, a dookoła zebrał się spory tłum. Po jakimś czasie człowiek ten zaczął zbierać datki. Powiedział, że ludzie powinni dawać pieniądze dla Pana, że Pan potrzebuje ich pieniędzy. Jakiś mężczyzna podszedł do kaznodziei, trzymając w dłoni srebrnego dolara, i rzekł: >>Czy uważasz, że Bóg potrzebuje tego dolara?<<. Kaznodzieja odparł: >>Tak<<. Człowiek ten stwierdził: >>Gdybym myślał, że Bóg potrzebuje tego dolara, dałbym Mu go<<. Kaznodzieja na to: >Ależ to prawda; lepiej Mu go daj<<. Tamten odpowiedział: >>Dobrze, dam Mu go<<. Kaznodzieja trzymał wyciągniętą rękę, żeby wziąć monetę, a ów człowiek dodał: >>Powiedziałem, że dam go Panu, nie tobie. Być może spotkam Go wcześniej niż ty<<.

Gdy dajemy Panu pieniądze, oznacza to, że mamy ich tak używać, jak życzyłby sobie tego Pan. Pan chce, żebyś część swoich pieniędzy przeznaczył na to, na co wydałbyś je tak czy inaczej. Jeśli nie oddasz Panu, będziesz musiał przeznaczyć ich część na żywność, odzież, koszty wynajmu itp. Czy sądzisz, że Pan chce, abyś tego zaniechał? Oczywiście, że nie. Znajdzie się parę rzeczy, których zechce On od ciebie za pieniądze, a których nie nabyłbyś, gdybyś nie oddał tych pieniędzy Panu. Itak samo będzie ze wszystkim.

Jeśli oddałeś Panu swój język, nie potrzebujesz go wyrywać. Dałeś go Jemu. Prawdopodobnie zechce On, żebyś mówił swym językiem rzeczy, które powiedziałbyś tak czy inaczej. Zechce też, żebyś mówił inne rzeczy, do powiedzenia których nie użyłbyś swego języka. On zechce, żebyśmy się powstrzymywali od mówienia rzeczy, które powiedzielibyśmy, gdyby nasz język należał do nas. To jest tak, jakbyśmy sporządzili dokument i zapisali wszystko Panu.

Gdy wszystko oddajemy Panu, nie musi to czynić z nas dziwaków. On chce, żebyśmy działali racjonalnie. Często myślę o przypadku pewnego człowieka z okresu średniowiecza, imieniem Szymon. Był on bardzo religijny. W mieście, gdzie żył, znajdowała się wysoka na 18 metrów kolumna; na jej szczycie była dość obszerna platforma. Jednego dnia oświadczył on ludziom, że chce żyć tak blisko Boga, jak to tylko możliwe i uznał, że na wierzchołku tej kolumny byłby o 18 metrów bliżej Boga niż tu, na ziemi, więc wejdzie na nią i pozostanie tam przez resztę swego życia. Wspiął się na szczyt i przeżył tam trzydzieści lat. Ludzie uważali, że jest niebywale świętym człowiekiem. Pielgrzymowali ze wszystkich zakątków Europy, żeby zobaczyć owego świętego. Ale to nie jest sposób, by zbliżyć się do Boga.

Niedawno temu byłem w Cripple Creek, które położone jest ponad 3000 m n.p.m. Jeśli człowiek, który wzniósł się na wysokość 18 metrów, żył bliżej Boga, to o ileż bliżej Niego muszą być ludzie żyjący w Cripple Creek? Gdyby ktoś jednak policzył bary w Cripple Creek, to by wątpił, czy ludzie żyją tam aż tak blisko Boga. Człowiek żyjący w najniżej położonej dolinie na ziemi i starający się podobać Bogu żyje bliżej Niego niż niejeden żyjący w najwyższych na ziemi górach, ale czyniący własną wolę.

Wygląda więc na to, że wciąż posiadamy wszystkie te rzeczy, które mieliśmy wcześniej. Nadal mamy nasze ręce; nadal mamy nasze nogi; nadal posiadamy oczy, uszy i język; wciąż mamy swoje pieniądze i nadal posiadamy swoje umiejętności czy swój dom. W ocenie świata nie ma różnicy między naszym uprzednim a obecnym stanem posiadania. Ale w oczach Boga i w waszych własnych jest różnica. Wszystko jest Jego.

To są Jego ręce, a to Jego nogi. Teraz więc pytamy: >>Co chcesz, abym uczynił z tymi rękami i z tymi nogami? Dokąd mają mnie zanieść te nogi? Panie, oto Twoje uszy. Jakie jest Twe życzenie — czego mają słuchać? To są Twoje pieniądze. Jak mam je wydawać? Mój czas jest Twoim czasem. Jak zgodnie z Twym życzeniem mam go spędzać — te godziny, dni, tygodnie i miesiące?<< Pan nie odpowie na głos. Nie usłyszysz, jak Pan ci mówi, żeby zrobić to czy tamto. Będziesz musiał to wydedukować. Droga twego rozumowania pokaże, na ile miałeś na myśli to, co powiedziałeś. Możesz, jeśli będziesz wolał, bardzo łatwo oszukać samego siebie, myśląc, że Pan chce, byś robił te rzeczy, których On sobie nie życzy. Jeśli jednak twoje serce jest prawe, poddasz swoje rozumowanie pod zarząd Pana.

Pan nie chce, żebyśmy wszyscy robili to samo. On nie chce, żebyś ty robił to, czego życzy sobie w stosunku do mnie. W poniedziałek rano muszę opuścić St. Paul, gdy tymczasem od ciebie Pan będzie może oczekiwał, że zostaniesz. Boża wola w twoim przypadku nie musi być wolą Bożą względem mnie.

Ktoś stwierdzi: >>To się nie zgadza z tekstem. Powiedziałeś nam, żeby wszystko oddać Panu, natomiast tekst mówi o sprzedaniu wszystkiego<<. Jaka jest różnica między oddaniem a sprzedaniem? Jest różnica; gdy coś sprzedajemy innym, otrzymujemy zapłatę; otrzymujemy rekompensatę i wynagrodzenie, dostajemy coś w zamian. Jeśli coś sprzedamy naszemu Panu, to co za to dostaniemy? Odpowiadamy, że zamierzamy otrzymać chwałę, cześć i nieśmiertelność — współdziedzictwo z Chrystusem Jezusem wraz ze wszystkim, co się w tym zawiera. Powiecie: >>To dziwne; nigdy nie sądziłem, że musimy te rzeczy kupić. Myślałem, że Jezus kupił je dla nas, a nie że musimy je kupić<<. Są różne punkty spojrzenia. Z jednego punktu widzenia Pan nam to daje. Z innego — Jezus kupił to dla nas dzięki swej wielkiej ofierze, a po trzecie — kupujemy to wszystko, gdyż oddajemy to, co mamy tutaj, aby móc chodzić śladami Pana. Nie lubimy mówić o kupowaniu, bo dajemy tak niewiele, a dostajemy tak dużo. Często przedstawiam to tak:

Wyobraźcie sobie, że rozmawiacie z bardzo bogatym człowiekiem, jak np. John D. Rockefeller. Przypuśćmy, że posiada on cudowną rezydencję, wartą milion dolarów lub więcej. Załóżmy, że pan Rockefeller zwraca się do was i mówi: >>Co byś powiedział na pomysł kupienia ode mnie tej wartej milion dolarów posiadłości?<<. Wy odpowiadacie: >>Panie Rockefeller, to bardzo ładna posiadłość, ale nie mogę jej kupić<<. On pyta: >>Ile byś mi za nią dał?<<. Wy na to: >>Panie Rockefeller, nie mogę kupić tej posiadłości; jestem biedny<<. On zapytuje: >>Ale ile mi dasz?<<. Odpowiadacie: >>Mówię panu, że jestem tak biedny, że nie mogę kupić miejsca wartego milion dolarów<<. On kontynuuje: >>A ile masz pieniędzy?<<. >>Mówię, że jestem biedny, panie Rockefeller.<< >>No więc ile? Chcę wiedzieć, proszę, powiedz mi.<< >>Panie Rockefeller, skoro pan nalega, powiem. Mam tylko tego miedziaka, pięć centów.<< On rzecze: >>Jeśli mi dasz tego miedziaka, twoją pięciocentówkę, czyli wszystko, co masz, oddam ci moją milionową posiadłość za darmo i rozliczę wszystkie długi<<. >>0, na pewno pan żartuje; nie myśli pan chyba dać mi tego miejsca wartego milion dolarów za jedyne pięć centów!?<<

>>Wiem, że miejsce to jest warte więcej niż pięć centów, ale jeśli oddasz mi wszystko, co masz, dam ci swoją posiadłość<<. Odpowiadacie: >>Nigdy nie spotkałem takiego człowieka jak pan, panie Rockefeller — zaoferować miejsce warte milion dolarów za pięć centów. To zdumiewające. Panie Rockefeller, chce pan cale pięć centów? Dam panu trzy za pańską posiadłość.<< >>Nie, nie oddam ci jej, jeśli nie dasz mi wszystkiego.<< >>Panie Rockefeller, dam panu cztery centy, jednego muszę zatrzymać dla siebie.<< >>Nie, jeśli dasz mi całe pięć centów, rezydencja będzie twoja, jeśli nie, nie dostaniesz jej.<< Czy nie byłoby to głupie? Taka jest postawa wielu chrześcijan. Wiedzą, że Bóg chce od nich wszystkiego, co mają. Wiedzą, że to, co posiadają, jest niczym w porównaniu do tego, co dostaną w Królestwie, a mimo to próbują targować się z Bogiem, by się przekonać, czy nie dostaną tego taniej.

Wracając do przykładu. Przypuśćmy, że dałeś panu Rockefellerowi swoje pięć centów; jak sądzisz, w jaki sposób będziesz o tym opowiadać? Załóżmy, że spotykasz przyjaciela — czy powiesz: >>Witaj, jak się masz; wpadnij do mnie. Mieszkam w tej ślicznej rezydencji Rockefellerów za milion dolarów. Kupiłem ją któregoś dnia za swoje własne pieniądze<<? Nie, sądzę, że powiesz: >>Mieszkam w posiadłości pana Rockefellera. Pan Rockefeller dał mi ją<<. Przyjaciel mówi: >>Słyszałem, że ją kupiłeś<<. Ty odpowiesz: >>0 tak, pan Rockefeller tak to przedstawia; jest zbyt łaskawy. Jak sądzisz, czym miałem mu zapłacić? Dałem mu miedziaka, a on dał mi tę posiadłość<<.

Tak jest też z nami chrześcijanami. Gdy dostaniemy się do nieba, to czy myślicie, że powiemy spotkanym tam aniołom: >>Tutaj mam chwałę, cześć i nieśmiertelność, bo sam to kupiłem<<? Czy tak powiemy? Nie, stwierdzimy: >>To zdumiewające, ale Pan mi to dał<<. Aniołowie zapytają: >>Nie kupiłeś tego?<<. Wtedy odpowiemy: >>To Pan tak mówi w swoim Słowie, ale gdybyście widzieli tę kupkę rupieci, jaką Mu dałem, nie pomyślelibyście, że to kupiłem<<.

Z jednego punktu widzenia Pan daje nam to wszystko; z innego — ofiara Jezusa nabywa to dla nas; a jeszcze z innego nabywamy to za wszystko, co posiadamy. To jak dostanie czegoś za nic. Otrzymujemy wszystko w zamian za tak niewiele. Gdy staramy się o zaszczyty, wpływy; przyjemności i pragnienia tego świata, ryzykujemy utratę czegoś, co jest warte więcej, niż nabyć można za bogactwa milionów światów.

Tak bardzo się cieszę, że Bóg zawarł z nami tę umowę, że jeśli jesteśmy gotowi oddać nasze życie, ze wszystkim, co posiadamy, Jemu, by czynić Jego wolę, wówczas nasze dziedzictwo będzie takie wspaniałe, takie chwalebne i takie nieprzebrane — że uczyni nas dziedzicami Boga i współdziedzicami z naszym Panem Jezusem Chrystusem. Mamy oczywiście świadomość, drodzy przyjaciele, że Pan nas sprawdza. Doświadcza nas, żeby się przekonać, czy będziemy się trzymać umowy; czy wrócimy z powrotem do świata, czy powiemy, że jest nam przykro, że się na to zgodziliśmy, czy stwierdzimy: >>Szkoda, że nie obiecałem Panu tylko części z tego, co mam<<. On chce zobaczyć w nas takie nastawienie, które orzeknie: >>Cieszę się, że uczyniłem to poświęcenie i mam zamiar wytrwać w nim do końca<<. Jeśli tak będzie, otrzymamy owo chwalebne dziedzictwo w zmartwychwstaniu.

Pomyślmy następnie o błogosławieństwie, jakie dostajemy podczas oczekiwania. Lubię werset, który mówi: „Zniwiarz otrzymuje już zapłatę i zbiera plon na życie wieczne” [Jan 4:36 BT]. Zdaje się, że myśl jest taka, iż otrzymujemy zapłatę już tutaj, a rzeczywistą rzecz dostaniemy później. Otrzymany zarobek jest pełnym ekwiwalentem za pełnioną służbę. Pan wy- płaca nam nasze wynagrodzenie bardzo porządnie. Gdybyśmy nie dostali nic poza tym, itak otrzymujemy więcej, niż warta jest nasza służba. Następnie, po zapłaceniu nam poznaniem Jego planu, społecznością, jaką mamy z Nim i z Jego ludem oraz pokojem i radością, jaką wlewa On do naszych serc, nadejdzie najwspanialsza rzecz: „przeogromna obfitość wiekuistej chwały” [2 Kor. 4:17 NR]. Teraz rozumiemy, że każde naprawdę poświęcone dziecko Boże sprzedaje wszystko, co posiada.

Przejdźmy do kolejnego kroku. „Sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim” Co to oznacza? Kim są ubodzy? Niektórzy ludzie mówią: >>Są to ci, którzy nie mają pieniędzy, żeby zapłacić za mieszkanie w następnym miesiącu i nie wiedzą, skąd je wziąć. Są to ludzie, którzy nie wiedzą, skąd wziąć, żeby wystarczyło jutro na jedzenie<<. To jest, drodzy przyjaciele, tylko część ubogich. „Ubodzy” oznaczają cały rodzaj ludzki. Oto taki biedny człowiek Rockefeller. Nie jest on biedny w tym sensie, że nie może zaspokoić swoich potrzeb życiowych, które da się nabyć za pieniądze, ale jest biedny ze względu na inne rzeczy. Pomyślcie o jego biednym zdrowiu; pomyślcie, jakich kłopotów przysparzają mu jego pieniądze. >>Biedny pan Rockefeller.<< Pomyślcie o biednym Andrew Carnegie. Tam oto — biedny J. P. Morgan; nie ten, który teraz żyje, ale ten, który umarł. Nikt nie jest biedniejszy niż umarli. To fakt, cały świat jest ubogi, ale nie wszyscy w taki sam sposób. Niektórzy są ubodzy duchowo, inni ubodzy moralnie, inni biedni fizycznie. Niektórzy są ubodzy w takim, drudzy w innym sensie, ale wszyscy są ubodzy.

W Objawieniu czytamy o takich, którzy mówią: „Jestem bogaty, i wzbogaciłem się, i niczego mi nie potrzeba, a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny i ślepy, i nagi” [Obj. 3:17 BT]. Uświadomiłem to sobie w minionym roku. Podróżowałem pociągiem i w przedziale spotkałem chorego umysłowo człowieka, który był wieziony do zakładu dla psychicznie chorych. Jak większość obłąkanych, mówił w sposób pokrętny. Wiedział, że jest psychicznie chory i że jechał do zakładu. Był z nim mężczyzna, który się nim zajmował. Upił się i był pijany. Chory powiedział jedną sensowną uwagę i szczerze się przy tym ubawił; stwierdził: >>Czy nie jest to osobliwa kombinacja? To ja jestem chory, a on wiezie mnie do zakładu dla obłąkanych, ale on jest pijany i to ja muszę na niego uważać, żeby nie zrobił sobie krzywdy<. Był to biedny, chory człowiek, opiekujący się biednym, upitym człowiekiem - biedny pijak zajmował się biednym obłąkanym. Niektórzy są fizycznie tak biedni, że muszą iść do szpitala, a niektórzy są tak biedni umysłowo, że muszą iść do szpitala dla psychicznie chorych, gdy zaś inni są tak biedni finansowo, że muszą iść do przytułku dla ubogich. Niektórzy z tych, co są ubodzy pod względem finansowym, są w stanie zajmować się tymi, którzy są ubodzy pod względem umysłowym. Gdzie nie popatrzysz, wszędzie bieda. Ten świat jest biedny. Ubóstwo finansowe nie jest jeszcze najgorsze z możliwych.

Chociaż cały ten świat jest biedny, istnieje pewna grupa, która stanowi wyjątek. Są to ci, którzy idą śladami Jezusa. Oni są prawdziwie bogaci. Pan mówi o nich: „Znam twój ucisk i ubóstwo — ale ty jesteś bogaty” [Obj. 2:9 BT]. Oni są bogaci w wierze, bogaci w Chrystusie. Są bogaci, ponieważ złożyli swój skarb w niebie, gdzie złodzieje nie mogą się włamać i go ukraść, gdzie mole go nie zjedzą i rdza nie popsuje [Mat. 6:20].

W ciągu ostatnich dziewiętnastu stuleci Bóg udzielał bogatym, nie dawał zaś biednym. Jeśli człowiek jest tak biedny, że nie ma wiary, Bóg nie może mu wiele dać. Można mu dać pieniądze, ale to nie jest dużo. Można mu udzielić zaszczytów tego świata, ale czymże one są? Rzeczy, które naprawdę się liczą, Bóg daje tylko bogatym. Dlatego też mówi: „Każdemu bowiem, kto ma, będzie dane” [Mat. 25:29 NB]. Czyli tym, którzy mieli, Bóg dawał przez ostatnie tysiąc dziewięćset lat. Wiek ten się kończy, a po nim nastanie inny, który będzie odmienny.

W ciągu Wieku Ewangelii Bóg dawał bogatym, ale w Wieku Tysiąclecia będzie dawał biednym. Biednym zmarłym da życie. „Wszyscy w grobach usłyszą głos jego [Syna Człowieczego]; i wyjdą” [Jan 5:25-29 NBI. Biednym ślepym da wzrok. „Wtedy otworzą się oczy ślepych.” Biednym głuchym — słuch. „Otworzą się też uszy głuchych.” Biednym chromym — zdolność używania kończyn. „Wtedy chromy będzie skakał jak jeleń” [Izaj. 35:5-6 NB]. Ci, którzy nie są chromi, nie mogą teraz skakać jak jeleń, ale wówczas chromy zostanie przywiedziony do takiego stanu. Rodzaj ludzki zostanie uwolniony od wszystkiego, co odziedziczył po swoich przodkach, a co było dla nich niekorzystne. Już nie będą więcej mówić: „Ojcowie jedli grona cierpkie, a synów zęby ścierpły” [Jer. 31:29].

Biednym ludziom, którzy byli w niewoli własnych grzechów, Bóg da sposobność wyzwolenia. Jakże to cudowne, że obecny Wiek Ewangelii był wiekiem dawania bogatym i że w Wieku Tysiąclecia Bóg będzie dawał biednym. Ci, którzy teraz sprzedają to, co mają — w takim sensie, jak przedstawiamy to dziś wieczorem — będą wraz z Jezusem pomagać biednym następnego wieku; będą dawać ludziom umarłym życie, ludziom chorym zdrowie, ułomnym — doskonałość na ludzkim poziomie. Dlatego mamy powiedziane w Izaj. 49:9, że ci, którzy są z Jezusem, powiedzą do więźniów:

„Wyjdźcie!”. Będą pomagać Mistrzowi udzielać ludziom wiedzy, dawać ślepym wzrok, głuchym słuch, chromym sprawność kończyn. Będą asystować Mistrzowi w obdarzaniu ludzi miłością, która przyciągnie i przybliży ich serca nawzajem ku sobie.

Zaczynamy pojmować, że właśnie tego świat potrzebuje. Ludzie potrzebują zbliżyć się do Pana i do siebie w miłości. Tego potrzebują bardziej niż pieniędzy. Gdy mówię o tym, przypomina mi się pewne zdarzenie z Detroit, które uwypukla omawianą kwestię. Mieliśmy tam wykład zatytułowany: „Pewne niespodzianki zmartwychwstania”. Gdy skończyliśmy, podeszła pewna dama i powiedziała: >>Pański wykład bardzo mnie rozczarował<<. Byłem ciekaw przyczyny tego rozczarowania. Ona kontynuowała: >>Poniosłam dotkliwą stratę. Gdy zobaczyłam, że będzie pan mówił o niespodziankach zmartwychwstania, pomyślałam, że może zaoferuje mi pan jakąś pociechę, ale wychodzę tak samo niepocieszona i smutna, jak przyszłam<<. Rzekłem: >>Bardzo mi przykro. Gdyby mi pani podpowiedziała, cóż to były za okoliczności, może będę mógł zaoferować jakąś pociechę. Zechce mi pani opowiedzieć o tym doświadczeniu?<<. Kobieta powiedziała: >>Jakiś czas temu przydarzyła mi się bolesna strata. Straciłam bardzo milutkiego szczeniaczka i od tamtej pory nie mogę zaznać ani odrobiny pokrzepienia. Gdy dowiedziałam się, że ma pan zamiar mówić na temat niespodzianek zmartwychwstania, pomyślałam, że może jedną z takich niespodzianek, o których będzie mowa, stanowi zmartwychwstanie dla psów; wówczas odzyskałabym swojego Fido. 0, gdybym go mogła otrzymać z powrotem — jakże byłabym szczęśliwa Ale skończył pan swój wykład, nie powiedziawszy ani słowa, że psy powstaną z martwych<<.

Ja zaś powiedziałem: >>Problem polega na tym, że rasa ludzka nie przejawia właściwej miłości i zainteresowania dla siebie nawzajem. Pojawił się grzech i spowodował obcość jednych ludzi względem drugich. Kobiety i mężczyźni przeżywają tak wiele rozczarowań w związkach z innymi ludźmi, iż dzisiaj ogromnie dużo ludzi zdaje się mieć poczucie, że ich sympatie lepiej zostaną odwzajemnione przez koty, psy, konie niż przez istoty ludzkie. Odwiodło ich to daleko od towarzystwa ludzi i pociągnęło w stronę zwierząt. Gdy w zmartwychwstaniu powstaną i jeśli jako ludzie mieliby mieć te same uczucia w swoich sercach, to potrzebowaliby kotów i psów, żeby być szczęśliwymi, ale nie tędy droga. Gdy zmartwychwstanie przywróci zmarłych, ludzie będą lgnąć jedni do drugich. Człowiek rozwinie uczciwość i szczerość, jakich mu teraz brakuje i w konsekwencji rasa ludzka odczuje wzajemne przyciąganie w taki sposób, jaki w niewielkim wymiarze manifestowany jest już dzisiaj. Ludzie nie będą wtedy chcieć powstania swoich kotów i psów, ponieważ odczują zainteresowanie ze strony innych istot ludzkich i nie będą przejawiać takiego samego zainteresowania zwierzętami, jak czynią to obecnie<<. Sądzę, że pomaga nam to zrozumieć, jak biedny jest świat. Nie chodzi o brak pieniędzy. Gdy jakaś rodzina straci kogoś ukochanego, nie da się zalewem pieniędzy uleczyć rany, ale chcą oni, żeby ich droga osoba wróciła. Gdy człowiek traci kończynę w wypadku, nie chce pieniędzy, żeby sobie kupić protezę; on chce mieć nową kończynę.

Wyobraźmy sobie, że ktoś sprzedał wszystko, co miał, i uzyskał 50 tys. dolarów — ile suma ta znaczyłaby dla biednego pana Rockefellera? On sam ma więcej. Co by to znaczyło dla biednego pana Andrew Carnegie? Gdyby pieniądze mogły zrobić z niego chrześcijanina, już dawno by nim był. Czym byłoby owe 50 tys. dolarów dla biednego pana J. P. Morgana? Można by kupić kilka nowych kwiatów i położyć na jego grobie. Gdybyśmy w tym sensie sprzedali wszystko, co mamy, nie udałoby nam się dać tego biednym w sposób efektywny.

Dawanie nie jest skuteczne, chyba że dzięki naszemu dawaniu ludzie nie będą już dłużej biedni. Gdy Chrystus i Kościół zakończą dawanie, biedny świat już nie będzie dłużej biedny. Wszyscy w niebie będą bogaci i wszyscy na ziemi również. Ci, którzy nie staną się bogaci, będą zniszczeni. Bogatymi będą wszyscy ludzie, którym dozwolone będzie żyć wiecznie. Nie będą bogaci, jeśli spojrzeć na to przez pryzmat dolarów i centów, ale będą bogaci ze względu na rzeczywiste, trwałe wartości.

Zauważamy, że później Jezus wyjaśnił to bogatemu młodzieńcowi. Możliwe, że niektórzy z was pamiętają sugestię brata Russella, którą już dość dawno temu przedstawił w The Watch Tower, jakoby ów młody, bogaty człowiek to Łazarz, brat Marii i Marty. Nie ma wersetu, który by twierdził, że ten młodzieniec to Łazarz, ale jest wiele podobieństw, które na to wskazują. Na przykład to, że Łazarz był młody i bogaty Wiemy, że był bogaty, na podstawie grobu, w jakim został pochowany. Tylko bogaty mógł być złożony w takim grobie. Pamiętacie, że trzeba było usunąć kamień zamykający wejście. Pamiętacie, że Maria pomazała Mistrza drogim olejkiem, a tylko bogaci mogli sobie na to pozwolić. Mieli dom, w którym mogli podejmować Mistrza i sprawiać, że czuł się tam wygodnie w ostatnich dniach swego życia. Myślę, że są dobre podstawy, by uważać, że bogaty młodzieniec i Łazarz to ta sama osoba. Dalej, ten bogaty młodzieniec był faryzeuszem. Wiemy to stąd, że twierdził, iż od dzieciństwa zachowywał wszystko, co było napisane w Zakonie. Tak utrzymywali faryzeusze. Zaraz się przekonamy, że Łazarz również był faryzeuszem. W jednej z Ewangelii powiedziane jest:

„A Jezus spojrzawszy nań, rozmiłował się go” [Mar. 10:21]. Pamiętamy, że gdy Maria i Marta posyłały po Niego, rzekły: „Ten, którego miłujesz, choruje” [Jan 11:3]. Wszystkie te podobieństwa uprawniają nas do myślenia, że ów bogaty młodzieniec to naprawdę Łazarz.

W Mat. 26, jak i w pozostałych trzech Ewangeliach, czytamy o pewnym zdarzeniu, które miało miejsce przy końcu życia Odkupiciela. Urządzono wieczerzę w domu niejakiego Szymona i Jezus z uczniami zostali zaproszeni. W jednej Ewangelii jest powiedziane, że wieczerza odbyła się w domu Szymona; w innej, że w domu Szymona faryzeusza, w jeszcze innej, że w domu Szymona trędowatego, a w kolejnej, że w domu Marii, Marty i Łazarza. Szymon był prawdopodobnie ich ojcem. Czytamy też, że Łazarz tam był, jako że niedawno Jezus go wskrzesił (Jan 12:2). Pismo Święte podaje, że w czasie gdy Jezus siedział za stołem, weszła kobieta, która miała alabastrowy pojemnik z bardzo kosztowną maścią i wylała ją na Niego podczas posiłku. Dwie Ewangelie podają, że wylała tę maść na Jego głowę, a dwie, że na Jego stopy. Sądzimy, że było uczynione jedno i drugie. W tamtych czasach przy stole przyjmowano pozycję półleżącą. Ci, którzy znajdowali się po jednej stronie Jezusa, zauważyli bardziej szczegółowo, że maść została wylana na Jego głowę, gdy zaś ci, co byli po drugiej stronie, widzieli szczególnie to, że olejkiem były pomazywane Jego stopy. Można przypuszczać, że część wylała ona na Jego głowę, częścią pokropiła Jego szaty, a resztę wylała na stopy; wytarła Jego stopy swoimi włosami. Mamy powiedziane, że kobietą tą była Maria.

Gdy cofniemy się do zapisu siódmego rozdziału Ewangelii Łukasza, znajdziemy tam odniesienie do tej kobiety jako do grzesznicy, kobiety o wątpliwej reputacji. Gdy Szymon zobaczył jej zachowanie, powiedział: „Gdyby ten był prorokiem, wiedziałby, kim i jaka jest ta kobieta, która go dotyka, bo to grzesznica” [Łuk. 7:39 NB]. Ktoś powie: >>Z pewnością nie mówiłby tak o swojej własnej córce<<. Tak, to była jego własna córka. Szymon był bardzo surowym człowiekiem, jak większość faryzeuszy. Córka nie chciała być taka, jak życzyłby sobie tego jej ojciec. Bez względu na to, czy była tak zła, jak przedstawia to zapis, czy ojciec mówi w ten sposób dlatego, że nie przestrzegała ona sabatu tak ściśle, jak chciał on i dlatego ojciec uważał ją za grzesznicę — wiemy, że była jego córką, bo inaczej nie pozwoliłby jej przebywać w swoim domu. Gdyby była obcą kobietą, o złej reputacji, nie zezwoliłby jej się tam znajdować i odesłałby ją. Musiała być jego córką.

Chcemy podkreślić rzecz następującą: Chociaż maść została wylana na Jezusa, niektórzy z uczniów narzekali, a szczególnie Judasz. Mówili: „Na cóż ta strata? Przecież można było to drogo sprzedać i rozdać ubogim” [Mat. 26:8-9 NBJ. Jezus powiedział owemu bogatemu młodzieńcowi: „Sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim”: Wyobrażam sobie Łazarza, jak mówi: >>To samo powiedział mi kiedyś Jezus. Gdy zapytałem, co zrobić, żeby otrzymać życie wieczne, On rzekł: Idź, sprzedaj, co masz, i rozdaj ubogim. Prawdopodobnie Jezus rozumował: Teraz mam okazję wyjaśnić to Łazarzowi. Gdy mu powiedziałem, żeby odszedł, sprzedał, co posiada, i rozdał ubogim, miałem na myśli coś, co nie jest tak z wierzchu widoczne. Odszedł on wtedy smutny, bo miał wiele bogactw. Teraz mu to objaśnię<<. W opisie mamy zaledwie parę słów, ale może Jezus udzielił dłuższego wyjaśnienia. Jezus rzekł: „Czemu wyrządzacie przykrość tej niewieście? Wszak dobry uczynek spełniła względem mnie. Albowiem ubogich zawsze macie wśród siebie, ale mnie nie zawsze mieć będziecie” [Mat. 26:10-11 NB].To tak, jakby powiedzieć: >>Ubogim macie dać po tym, jak dacie mi<<.

Ale skoro Jezus umarł, to czy nadal mamy szansę, by Mu coś dać? Tak. Ale Jezusa tu nie ma. To prawda, ale są Jego przedstawiciele i gdy służymy Jego naśladowcom, służymy Jezusowi. To dlatego Jezus rzekł do Saula:

„Saulu, Saulu, dlaczego mnie prześladujesz?”: Jak Saul mógł prześladować Jezusa, gdy nie było Go już na ziemi? Saul prześladował naśladowców Jezusa — członków Jego Ciała. Gdy prześladował ich, prześladował Jezusa.

Jeśli wy i ja wylewamy z serca sympatię, miłość i służbę na tych, którzy idą za Jezusem, wylewamy to również na Niego. On traktuje to właśnie w ten sposób. Wylanie olejku na Jezusa przez tamtą kobietę pięknie obrazuje Kościół. Gdy wylała olejek na Jego głowę, symbolizowała miłującą usługę wyświadczaną samemu Jezusowi przez Jego naśladowców. To, że olejkiem zostały pokropione Jego szaty, obrazuje, że w ciągu Wieku Ewangelii niektórzy z członków Kościoła pomagali kropić wonność miłości i sympatii na tych, co idą za Jezusem. A gdy wylała to, co pozostało, na Jego stopy, wskazuje to na czas, gdy pomazanie obejmuje członków Ciała ukazanych w stopach. Uważamy, że członkowie stóp Ciała również mają dział w tych wonnościach; wylewane są one na nich, by ich przygotować do ukończenia biegu i żeby mogli się połączyć z Panem za zasłoną w chwale Jego Królestwa.

Gdy ostatni członek Ciała przejdzie za zasłonę, nie będziemy już dłużej mogli wylewać na Kościół zawartości alabastrowych pojemników. Nie będą jej oni potrzebować. Będą uwielbieni, a wtedy nastanie nasza szansa rozdawania ubogim. Biedni tam się wówczas znajdą i jakaż to będzie wspaniała sposobność. Biedni umarli powstaną. Będą tam panowie Rockefeller, Carnegie, Morgan, George Washington, Napoleon. Wszyscy tacy jak oni tam będą, aby brać z rąk tej uwielbionej klasy. Oznacza to, drodzy przyjaciele, że cała ludzkość zostanie obdarzona dalszymi błogosławieństwami. Nie będzie nikogo, kto ich nie otrzyma.

Pamiętamy, jak anioł ogłosił: „Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem wszystkiego ludu” [Łuk. 2:10 NB]. Pamiętacie, że Pan również mówił o Jego radości. W jaki sposób Pan mówił o Jego radości? Jego radością będzie obdarowanie ludzi błogosławieństwem. Jak to Jezus powiedział swoim naśladowcom? „Wejdźcie do radości ludzi”? O nie! „Wejdź do radości Pana swego” [Mat. 25:2 1 NR]. Modlę się, „aby mieli w sobie moją radość w pełni” [Jan 17:13 NR]. To będzie wielka radość — móc towarzyszyć naszemu Odkupicielowi w tym wspaniałym dziele.

St. Paul Enterprise, 7 stycznia 1916

Wykonywanie woli Bożej

Kilka notatek z wykładu brata Bartona z 31 grudnia 1914.

Jakże wspaniałą księgą jest Biblia! Lampa, którą mamy przed sobą i która obraca się wokół nas i do wewnątrz nas. Jak jesteśmy głodni, możemy zmienić naszą lampę w stół, z którego będziemy jeść. Jeśli pragniemy duchowej muzyki, Biblia staje się naszą harfą. Jest ogrodem, w którym możemy podziwiać duchowe kwiaty. W staczaniu dobrego boju wiary staje się mieczem.

2 Mojż. 12:1-2. Zmiana na początku roku ma obrazowe znaczenie. Gdy dzieci Izraela opuściły Egipt, rozpoczęły rok w nowym terminie. Poprzednio rok rozpoczynał się w jesieni i następowały nieprzyjemne miesiące, ale według nowej rachuby rok rozpoczynały miesiące przyjemne. Tak samo jest z dziećmi Bożymi — wszystko zaczynają na nowo i następują miłe miesiące, natomiast uprzednio, postępując dawną drogą, przeżywali miesiące nieprzyjemne. Dawna droga wiodła przez zimne, cielesne doświadczenia, zaś w nowym porządku wraz z nowym rokiem nastaje radość i pokój. Podobnie jak cały świat spogląda na sprawy według starego punktu widzenia, i my mamy stałą tendencję do zapominania o patrzeniu na rzeczy z nowej perspektywy. Perspektywy świata to szukanie bogactwa, wygody, popularności; zaś Boża perspektywa każe szukać Bożej woli i Boskiego punktu zapatrywania, żeby działać na rzecz moralnego dobra braterstwa. Bogactwo nie daje radości — bogaty człowiek musi jadać kraby, homary itp., czyli rzeczy, które nigdy nie powinny trafiać do żołądka; biedny człowiek je fasolę itp., i jest to dla niego dobre.

Gdy jesteśmy zdecydowani, żeby czynić wolę Bożą, zdusimy samolubstwo, a wtedy zaczniemy odczuwać radość i błogosławieństwo nadchodzącego lata. Uczymy się tego, że Boże drogi są najlepszymi drogami.

Kilka praktycznych dorad, w jaki sposób zbliżać się coraz bardziej do Boga:

1) W świecie jest tak, że ludzie chcą, aby pracowało dla nich tylu, ilu się tylko da. Nauka Słowa jest dokładnie przeciwna. Musimy patrzeć, dla ilu ludzi my możemy pracować. Nie ma to być samolubne, lecz niesamolubne. Największy jest ten, kto najwięcej usługuje. „Jeśli tedy Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem nogi wasze, i wy winniście sobie nawzajem umywać nogi” [Jan 13:14 NB]. Ponad wszystko był On sługą. Nasze miejsce będzie zależeć od naszego szczerego pragnienia, by służyć ludowi Bożemu.

Członkostwo w Ciele zobrazowane jest na trzy różne sposoby:

Chronologicznie — Chrystus jest głową, apostołowie szyją, Kościół to ramiona, które się rozchyliły w dniu Pięćdziesiątnicy. „Na grzbiecie moim orali oracze” — czas, gdy Kościół cierpiał prześladowania [Psalm 129:3 NB]. Nogi Kościoła przypadają na okres średniowiecza, a stopy Kościoła to czas obecny.

2) Inny punkt widzenia — ich stanowisko ze względu na umiejętność służenia. Głowa jest częścią, która potrafi najwięcej. Niektórzy stanowią ręce — ich praca jest bardzo ważna. Stopy to miejsce odpowiedzialne — ich rolą jest prowadzić i towarzyszyć innym w drodze.

3) Ciało ze względu na pokorę w usługiwaniu. Jezus był tym, który służył więcej niż ktokolwiek inny. Nasza pozycja w Ciele zależy od naszej służby. Olej pomazania ściekał na dół. Jeśli staracie się służyć, Bóg pozwoli, aby olejek spłynął na dół, aż do was, tak żebyście znaleźli się na ważniejszej pozycji.

Im więcej inni nam usługują, im więcej miłych słów o nas mówią, im więcej się za nas modlą, tym bardziej są błogosławieni. Od stopnia naszej pomocy drugim zależeć będzie nasze błogosławieństwo. Postanówmy, że w nadchodzącym roku będziemy służyć. Czasem zupełnie mała usługa jest bardzo ważna. Jeśli słyszymy o próbie, jaką przechodzi brat czy siostra, niech będzie to dla nas szczególnym czasem modlitwy za nimi. Otrzymacie wtedy więcej ducha świętego. Bądźmy nie tylko bardziej wierni, ale lepiej gospodarjemy, aby mieć więcej czasu. Ułóżmy plan. Jeśli obudzicie się nieco za wcześnie, to poświęćcie kilka minut na modlitwę za innymi. Niech liczy się każdy moment; jeśli przebudzimy się w nocy, wykorzystajmy to; jeśli czytamy, przeznaczmy na to stałe godziny, a tą metodą więcej osiągniemy.

Niech wasze światło przyświeca. Broszurki zawijajcie w papier, żeby się nie brudziły. Wykorzystujcie każdą sposobność i stwarzajcie sposobności. Postanówmy korzystać nie tylko z tych, które są w pobliżu, ale i tych poza swoją okolicą. Jeśli będziemy mieć wiarę, staną się one dla nas osiągalne. Wiara bywa źle rozumiana. Więcej wiary potrzeba tam, gdzie nie dzieje się nic nadnaturalnego. Noe miał wiarę; nie było tam deszczu, nie działo się nic niezwykłego, nie zdarzył się żaden cud. Noe uwierzył w proste oświadczenie Boga. Gdy opadły wody, nie wymagało to wiary — wiara to ufanie, choć nie dzieje się nic nadzwyczajnego. Ezechiasz domagał się znaku itarcza słońca obróciła się wstecz, ale znak nie wymagał wiary. Zdarzyło się za dni Jezusa, że zachorował sługa setnika. Setnik ów rzeki: „Panie, (...) powiedz tylko słowo” [Mat. 8:8 NB]. Jezus stwierdził: „U nikogo w Izraelu tak wielkiej wiary nie znalazłem” Nie trzeba było widoku cofającego się słońca. Chcemy mieć ufność bez znaku albo cudu. Eliasz ucieki na pustynię, gdzie karmiły go kruki [hebr. „orew”}. To nie żaden cud, bo słowo to znaczy też Arab” Niektórzy uważają, że Bóg wpłynął na serce jakiegoś Araba, żeby żywił proroka. Bóg tak też to urządził, że zaopatrywała go wdowa. Boża dłoń jest również nad nami, ale my uważamy, że musimy widzieć Bożą rękę dokonującą cudów. Jeśli modlimy się o swoje potrzeby, róbmy też to, co do nas należy, a jeśli wychodzi to całkiem naturalnie, przypiszmy to Bogu. Jeśli nasze serce jest prawe, będziemy widzieć Bożą dłoń w danym doświadczeniu, a nie cud, choć czasem uczyni On również cud. Gdy zamierzano wyświetlać „Fotodramę” w Alabamie, potok był wyschnięty i nie było prądu, ale następnego dnia zaczęło padać — padało i padało. Młodzi Hebrajczycy powiedzieli sobie: >>Bóg nasz może nas wyratować, a jeśli nie, nie upadniemy i nie będziemy kłaniać się posągowi<< (Dan. 3:10]. Miejmy takiego ducha! Miejmy wiarę, która wykracza poza nasz zasięg. Bardzo wielu nie dostaje błogosławieństwa licznych możliwości, gdyż w przeszłości nie sięgali po te, które mieli. Jeśli mamy właściwe nastawienie, zechcemy sięgnąć po każdą sposobność. Sprawdzajmy samych siebie i dodawajmy sobie otuchy. Bądźcie wyrozumiali dla drugich; nie osądzajcie ich według własnych standardów, bo nie możemy zajrzeć do ich serc i nasze sumienia są różne. Widzę wielu takich, którzy robią rzeczy, jakich ja nie mógłbym robić, a jednak wiem, że są oni dokładnie tak samo tego świadomi jak ja. Osądzając innych, utrudniamy sobie naszą drogę i sami sobie szkodzimy. Pomińcie to i uczcie się pozostawiać bratu należne mu prawa, okazujcie wyrozumiałość. On widzi, że postępujemy inaczej, niż on by postąpił. Mamy budować jeden drugiego, a nie powodować rozdarcie. Mamy wspierać i pomagać, nawet światu. Człowiek światowy może nigdy nie popatrzeć na sprawy tak, jak ja na nie patrzę, niemniej jednak chcę, żeby ów człowiek był pod właściwym wpływem tego, w co wierzę. Możemy bowiem sprawić, że ciężej mu będzie uwierzyć w przyszłości. Chcielibyśmy postępować bardziej stosownie do okoliczności.

Zyjemy w końcowym okresie tego wieku. Ostatni rok przyniósł takie doświadczenia, bez których nie mógłbym się nigdy dostać do Królestwa. Bez wątpienia jest tak ze wszystkimi, cieszmy się więc, że jeszcze jest czas. Im dłużej to trwa, tym więcej mamy możliwości i tym większa jest radość, jeśli czynimy postęp.

St. Paul Enterprise, 4 września 1917

Boska opatrzność w Psalmie 91

Wykład opublikowany w New Era Enterprise (wcześniej St. Paul Enterprise), 10 sierpnia 1920.

Jakiś czas temu, drodzy przyjaciele, wychodząc po nabożeństwie w jednym z naszych większych miast, usłyszałem dobiegające z opodal dźwięki - zespół muzyczny grał ładne utwory, a mi przyszła wtedy do głowy myśl, że istnieje piękne powiązanie między tym zespołem muzycznym a Słowem Bożym; bo o ile muzycy grali dla nas rzeczywistą muzykę, ze Słowa możemy zaczerpnąć muzykę duchową; oni odtwarzali ziemskie melodie, a w Biblii możemy znaleźć melodie niebiańskie.

W zespole tym grało prawdopodobnie piętnastu czy dwudziestu różnych muzyków i jak zauważyłem, każdy z osobna przyczyniał się do powstania melodii. Czułem, że byłoby nie w porządku wskazać tylko na jednego człowieka i powiedzieć, że to on tworzy tę całą melodię albo na innego i powiedzieć mu, że to dzięki niemu słyszymy tę muzykę — bo, jak powiedziałem, zauważałem, że każdy z tych piętnastu czy dwudziestu miał w tym swój udział.

Gdy pomyślałem o Słowie Bożym, stwierdziłem, że w Biblii jest 66 różnych ksiąg i każda z nich tworzy ową duchową muzykę. Nie moglibyśmy wskazać na Izajasza i powiedzieć: >>Oto księga, która przekazuje nam całą duchową muzykę<< ani też nie moglibyśmy wskazać na List do Rzymian lub 1 Mojżeszową i stwierdzić to o nich, bo każda z 66 ksiąg bierze udział w powstawaniu duchowej muzyki dokładnie tak samo, jak wszystkich piętnastu czy dwudziestu muzyków brało udział w tworzeniu rzeczywistej muzyki.

Zwróciłem uwagę, że niektórzy z tych muzyków mieli bardzo duże trąby, a niektórzy bardzo małe; podsunęło mi to oczywiście myśl, że i w Biblii są bardzo obszerne księgi, jak i całkiem skromne, a mimo to zauważyłem, że niektórzy muzycy z tymi najmniejszymi instrumentami grali bardzo trudne partie. Tak samo jest w Biblii — niektóre z najmniejszych ksiąg zawierają pewne bardzo ważne lekcje.

Gdy przyglądałem się temu zespołowi, dostrzegłem, że chociaż były tam spore różnice między instrumentami i w charakterze muzyki granej indywidualnie przez każdy instrument, każdy zajmował swoje szczególne miejsce. Zauważyłem też, że było kilka instrumentów, które same z siebie nie mogą tworzyć muzyki. Mam na myśli na przykład muzyka z tubą. Przypuśćmy, że nie byłoby innych instrumentów oprócz tuby. W ogóle nie powstałaby muzyka, tylko straszny hałas. A jednak przy akompaniamencie innych instrumentów wypełniała ona odpowiednie miejsce i bez niej muzyka nie byłaby kompletna. Pomyślałem o Księdze Kapłańskiej i o tym, jak niewiele można by z niej zrozumieć bez innych ksiąg; wraz z pozostałymi księgami Biblii 3 Mojżeszowa wypełnia to miejsce, które ma wypełniać i bez niej nie moglibyśmy się obejść. Duchowa muzyka nie byłaby tak znakomita, gdyby nie było tej księgi.

Pomyślałem też o człowieku z kornetem. Przypuśćmy, że wszyscy inni muzycy, oprócz niego, przestaliby grać. Nadal słyszelibyśmy całkiem przyjemną muzykę, ale nie tak dobrą, jaka powstaje, gdy grają wszyscy. Pomyślałem o Ewangelii Jana i jak jest ona wspaniała sama w sobie, ale nie tak znakomita jak w towarzystwie wszystkich pozostałych cennych ksiąg, które Bóg dał nam w swoim Słowie. Pomyślałem wreszcie, jak ów zespół muzyczny był sam w sobie kompletny. Wyobraźmy sobie, że jakiś niezbyt obyty człowiek podchodzi i mówi: >>Ta muzyka nie jest kompletna. Dołączmy do tych instrumentów gwizdek fabryczny<<. Popsułoby to cały efekt. A jest to to samo, co niektórzy z naszych błądzących przyjaciół robią ze Słowem Bożym. Weźmy na przykład mormonizm i jego nauki. W żadnej mierze nie da się ich pogodzić ze świętym Słowem Bożym. Uznajemy, że jak powiedział nam Bóg — Jego Słowo zostało nam dane dla naszej nauki i napomnienia.

TRZEBA UWAŻAĆ NA CZAS

Potem zwróciłem uwagę na to, jak odtwarzają oni tę muzykę. Zauważyłem, że nie zaczynają i bezwiednie dmuchają i dmuchają. Powstałby straszliwy harmider, gdyby dmuchali nie zważając na nuty, czas i na inne rzeczy; ale widziałem, że każdy musiał trafiać w odpowiednią nutę i na czas, itak powstawała muzyka. Pomyślałem: jak bardzo podobnie jest ze Słowem Bożym. Jeśli podchodzimy do niego bez zwracania uwagi na czas i porę, nie wydobędziemy z niego żadnej muzyki. Jak mówi apostoł Paweł: „Staraj się, abyś się doświadczonym stawił Bogu robotnikiem, który by się nie zawstydził i który by dobrze rozbierał słowo prawdy” [2 Tym. 2:15]. Musimy odnosić każdy werset do właściwego czasu i właściwej klasy ludzi, a stosując poprawnie, będziemy w stanie uzyskać znakomitą muzykę z tej zacnej Starej Księgi.

Zwróciłem uwagę, że chwilami grało tylko dwóch lub trzech muzyków, innym razem czterech czy pięciu, a potem znów wszyscy grali równocześnie. Pomyślałem, że to również przypomina Słowo Boże. O niektórych szczegółach Jego wielkiego planu mowa jest w dwóch lub trzech księgach, gdy zaś o innych zarysach w czterech albo pięciu, a są i takie elementy Jego planu, które zobaczyć można w każdej księdze Biblii. Jakże powinniśmy się cieszyć, że bardziej jasno i wyraźnie niż kiedykolwiek rozpoznajemy, jak niezwykle mądry plan obmyślił nasz Ojciec Niebieski dla błogosławienia swoich stworzeń. Jak przy jednej okazji stwierdził nasz Mistrz: „Ale oczy wasze błogosławione, że widzą, i uszy wasze, że słyszą” [Mat. 13:16]; zaś psalmista napisał: „Błogosławiony lud, który zna dźwięk twój; Panie!” [Psalm 89:16].

Cóż, drodzy przyjaciele, wspaniale było słuchać gry całego zespołu, ale zauważyłem też, że kilka razy była gra solowa i pomyślałem, że dziś wieczorem moglibyśmy posłuchać takiego niewielkiego solo, rozważając niektóre przydatne myśli wyrażone przez psalmistę i starając się wydobyć stamtąd kwestie, które musiał tam zamieścić Pan dla naszej nauki i napomnienia. Mam zamiar przeczytać Psalm 91, prawdopodobnie mniej lub bardziej znany ludowi Bożemu. Chyba wszyscy czerpiemy z niego siłę i pociechę: „Ten, który mieszka w ochronie Najwyższego, i w cieniu Wszechmocnego przebywać będzie” itd. [Psalm 91:11.

Pod wieloma względami Biblia różni się od każdej innej książki, ale nic jej tak nie odróżnia jak wielość i rozmaitość jej obietnic. Nigdy nie napisano książki, która zawierałaby takie pocieszające, takie budujące, takie wspaniałe i takie pewne obietnice ani też w żadnej nie ma ich tyle, co w księdze Bożego Słowa. Są tam obietnice dla świętych i dla grzeszników, obietnice dla Kościoła i obietnice dla świata; obietnice dla poświęconych wierzących i dla usprawiedliwionych wierzących; obietnice na Wiek Żydowski, obietnice na Wiek Ewangelii i obietnice na Wiek Wieków, jaki nastanie.

Znajdujemy jednak w Słowie Bożym tylko kilka obietnic całkowicie bezwarunkowych — obietnic nie związanych z żadnymi warunkami; znaczna bowiem większość to obietnice warunkowe. W pierwszym wersecie tego psalmu mamy powiedziane, dla kogo są owe obietnice: „Ten, który mieszka w ochronie Najwyższego.. .„ a zatem pierwszą sprawą, którą musimy rozważyć dzisiejszego popołudnia, jest to, czy mieszkamy w ochronie Najwyższego. Jeśli tak, wówczas obietnice te są dla nas.

WIELKIE PRAWDY ZNAJDUJ4 SIĘ GŁĘBOKO

Słowo Boże opowiada nam bardzo wiele o tajemnicach, rzeczach sekretnych i ukrytych. W istocie jest ono zaskakujące dla kogoś, kto bierze swoją Biblię i przegląda ją pod kątem występujących w niej sekretów i tajemnic. Przypuszczam, że takie słowa jak: sekret, ukryty, schowany, tajemnica pojawiają się w Biblii około 400 razy. Przekonujemy się również, że Biblia jest w znacznej części księgą tajemniczą, ale widzimy też, że niektóre rzeczy nie są ukryte. Na przykład NIKT nie może czytać Słowa i nie odkryć, że Jezus Chrystus jest Zbawicielem ludzkości. Apostołowie jasno nauczają, że nasz Pan Jezus umarł, żeby zapłacić karę za grzeszników. To jeden z powodów, dla których dzisiaj milionowe rzesze uznają ten fakt, że Jezus Chrystus umarł za grzechy rodzaju ludzkiego. Wyjąwszy tę kwestię, stwierdzamy wszakże, iż większa część Słowa jest sekretna, tajemnicza i ukryta.

Ktoś mógłby chcieć spytać: >>Dlaczego Bóg nie dał nam Słowa, które byłoby jasne i łatwe do zrozumienia?<<. Gdy przeczytacie artykuł w gazecie i ja przeczytam ten sam artykuł w tej samej gazecie, nie wydobędziecie z niego innego znaczenia niż ja. Nie, i wy, i ja uzyskamy ten sam pogląd. A przecież artykuł ten napisał człowiek, a zatem, drodzy przyjaciele, jeśli człowiek potrafi przelać swe myśli na papier w taki sposób, że nikt nie może opatrznie zrozumieć jego opinii, to o ileż bardziej potrafi to Bóg? Bóg mógł dać nam tak jasne Słowo, że nie dałoby się go fałszywie pojąć — gdyby tylko chciał, ale On tego nie chciał. Dlaczego? Przyczyna jest wyrazista: On nie chciał, żeby zrozumieli je wszyscy — a przynajmniej nie teraz. Dokładnie tak się stało. Nasz Zbawiciel powiedział: „Wam dane jest znać tajemnice Królestwa Niebios, ale tamtym nie jest dane. Albowiem temu, kto ma, będzie dane i obfitować będzie: a temu kto nie ma i to, co ma, będzie odjęte. Dlatego w podobieństwach do nich mówię, bo, patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją” [Mat. 13:11-13 NB]. Widać więc, że przyczyną, dla której Mistrz używał przypowieści, przyczyną występowania tak wielu dziwnych rzeczy w Bożym Słowie jest to, że Pan nie chciał, aby obecnie każdy Jego Słowo rozumiał.

Oczywiście powstaje pytanie, cóż to jest za klasa, która teraz rozumie. Ktoś odpowie: >>To na pewno muszą być mądrzy ludzie<<, my zaś powiemy: >>Nie, nie oni<<. Pamiętacie, że sam Mistrz rzekł: „Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi” [Mat. 11:25 NB]. Natomiast w 1 Kor. 1:26 apostoł Paweł napisał: „Niewiele mądrych według ciała, niewiele możnych, niewiele zacnego rodu (...) wybrał Bóg” Widzimy więc, że to nie mądrym tego świata miały zostać objawione owe tajemne rzeczy. Powiedzą inni, że prawdopodobnie chodzi o najbardziej moralnych. Nie, nie o nich. Pamiętacie, że za czasów naszego Zbawcy faryzeusze, jeśli wziąć pod uwagę moralność, zdawali się prowadzić życie bez zarzutu. Jednak stwierdzamy, że w rezultacie zrodziło to w nich ducha pychy. A Pismo Święte nam mówi: „Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje” [1 Piotra 5:5]. Widzimy więc, że niezależnie od tego, jak moralny byłby człowiek - jeśli wytwarza to w nim ducha pychy, Mistrz nie może się nim posłużyć i światło Prawdy nie jest dla takich.

Natomiast w Izaj. 61:1 czytamy: „Duch Panującego Pana jest nade mną; przeto mię pomazał Pan, abym opowiadał Ewangelię cichym. ..„ Oto klasa, jakiej szuka Bóg — cisi. Człowiek, który, przyjąwszy Jezusa Chrystusa za swojego Zbawiciela, przyjmuje również otwarte i jasne stwierdzenia, poczuje, że chce żyć dla Pana, który żył dla niego, że powinien też umrzeć dla tego Jedynego, który umarł za niego, oraz chętnie ofiarować każdą ziemską rzecz dla owego Jedynego, który dla niego tyle poświęcił. Jest to klasa, która — dowiedziawszy się, że Jezus jest ich Zbawicielem i że wszystko oddał dla nich — z radością odda wszystko dla Niego i pójdzie Jego śladami. Takim Bóg chętny jest udzielać więcej światła, więc mężczyzna lub kobieta, którzy chcą Mu się podobać we wszystkim, przekonają się, że Ojciec gotów jest udzielać im dalszego oświecenia.

BUDOWANIE CHARAKTERU

Pamiętacie, jak sprawa ta została nam przedstawiona w 2 Piotra 1:5: „Ku temu tedy samemu wszelkiej pilności przykładając, przydajcie do wiary waszej cnotę”. Zwróćcie uwagę na wyrażenie: „przydajcie do wiary”. Wiara musi być pierwszym krokiem w życiu chrześcijanina i, jak czytamy, „bez wiary nie można podobać się Bogu” [Hebr. 11:6]. Ale potem jest coś jeszcze prócz wiary, bo Apostoł oświadcza: „Choćbym miał pełnię wiary, tak żebym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym” [1 Kor. 13:3 NB]. Widzimy więc, że musimy kontynuować budowanie na fundamencie wiary, wznosząc budowlę coraz wyżej i wyżej, aż w końcu osiągniemy zwieńczenie — miłość. „Przydajcie do wiary waszej cnotę” albo męstwo. Innymi słowy, mając wiarę, miejcie też odwagę, by żyć zgodnie z nią. Dalej mamy powiedziane: „Przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność”. Ktoś byłby skłonny powiedzieć: >>0, Apostoł musiał się pomylić. Na pewno myślał, że umiejętność powinna przyjść najpierw. Musiał mieć na myśli: mając umiejętność, przydajcie do niej wiarę i cnotę<<. Nie, Apostoł dobrze to przedstawił, gdyż tylko niewielkiej wiedzy wymaga od nas uznanie faktu, że jesteśmy grzesznikami, a potem nie potrzeba jej dużo więcej, żeby zdecydować, że zamierzamy żyć zgodnie z tą wiarą. Natomiast mając już wiarę i cnotę, potrzebujecie światła. Jaki byłby pożytek z tego, że Bóg dałby wam światło, jeślibyście nie mieli wiary, żeby w nie uwierzyć oraz odwagi, żeby w nim działać? Musimy zatem żyć na miarę tego światła, jakie już posiadamy, a Bóg udzieli nam go jeszcze więcej, bo Apostoł stwierdza również, że musimy chodzić w światłości.

Nasz Ojciec Niebieski nie daje nam światła, żebyśmy je lekceważyli, ale żebyśmy w nim działali i byli mu posłuszni. Gdy będziemy postępowali w światłości, uzyskamy świadomość tego, co wyraża Apostoł, mówiąc: „Każdy bowiem, który się karmi mlekiem, nie pojmuje jeszcze nauki o sprawiedliwości, bo jest niemowlęciem; pokarm zaś stały jest dla dorosłych” [Hebr. 5:13-14 NB]. Tak jak niemowlę potrzebuje mleka i nie może przyswajać mięsa, podobnie też chrześcijanin w stanie niemowlęcym potrzebuje „mleka” Słowa, podstawowych zasad; ale kto dorasta, powinien przyjmować „mięso” Słowa. Stąd też Apostoł stwierdza: „Przetoż zaniechawszy początkowych nauk o Chrystusie, miejmy się ku doskonałości” [Hebr. 6:11. Bardzo wielu zdaje się uważać, że Apostoł miał dokładnie coś przeciwnego na myśli niż to, co powiedział. Wydaje się, jakby sądzili, że potrzebne jest ciągłe mówienie o pokucie od uczynków martwych, o wierze, o nauce na temat chrztu i o nakładaniu rąk, o zmartwychwstaniu umarłych i o sądzie wiecznym. Prawie każde kazanie wygłaszane dzisiaj w nominalnym chrześcijaństwie podpada pod jeden z tych sześciu nagłówków. Apostoł nie powiadamia nas, że mamy się tego wyprzeć albo nigdy o tym nie mówić, ale żeby nie przypominać sobie stale tych zagadnień, lecz mając wiarę w Boga — iść dalej i badać inne rzeczy, które za sprawą Boga zostały zapisane dla naszej nauki i napomnienia.

W Izaj. 28:9 czytamy: „Kogożby uczyć miał umiejętności? A komu da zrozumieć co słyszał? Izali odstawionym od mleka, a odsadzonym od piersi?” Tym, którzy nie są już niemowlętami. Zdajemy sobie z tego dzisiaj sprawę, drodzy przyjaciele, że są tysiące takich, którzy rozpoczęli swoje chrześcijańskie doświadczenia 50 lat temu, a wciąż karmią się mlekiem. Mamy też wszakże świadomość, że jeśli ktoś dorasta do wieku dorosłego, nie rezygnuje w zupełności z mleka, ale nie przyjmuje go już w tak dużych ilościach, jak czynił to, będąc niemowlęciem. Podobnie też, gdy stajemy się mocni w Panu, wciąż będziemy korzystać z podstawowych zasad, ale równocześnie nie chcemy zawsze słuchać kazań namawiających nas do pokuty i wiary w Boga, gdyż wolelibyśmy raczej przejść do głębszych rzeczy w świętym Słowie Bożym.

Mężczyzna lub kobieta, którzy wzrastają na drogach Pańskich — jakkolwiek on czy ona mogą nie być wysoko wykształceni w kierunkach światowych — zdobywają coraz więcej mądrości niebiańskiej natury i choć pozycja takiej osoby jest źle oceniana, a ona sama postrzegana jest jako ktoś niemądry ze światowego punktu widzenia, to jednak Apostoł wyjaśnia nam, dlaczego tak jest, mówiąc: „Gdy nie patrzymy na rzeczy widzialne, ale na niewidzialne; albowiem rzeczy widzialne są doczesne, ale niewidzialne są wieczne” [2 Kor. 4:18]. Apostoł mówi o rzeczach, które nie są doczesne, o rzeczach, które nie są widzialne dla naturalnego wzroku i ogólnie dla świata. Są to rzeczy, które Bóg objawia tym, co nie tylko są gotowi przyjąć światło, ale i żyć na miarę tego oświecenia, które otrzymali i przyjęli do swych dobrych i uczciwych serc.

Pamiętacie, jak dziwna w oczach świata była postawa apostołów Piotra i Jakuba oraz tych, którzy byli z nimi w czasie pierwszego przyjścia. Swiat patrzył na nich i mówił: >>Jak to możliwe, że ci nieświadomi i niewykształceni ludzie są w stanie rozumieć te rzeczy?<<. Dla nich były one tajemnicą i nie mogli tego pojąć. Dla apostołów i dla innych poświęconych dzieci Bożych było to łatwe do zrozumienia. Moglibyśmy uzupełnić, że chrześcijańskie życie było przez całe wieki tajemnicą dla świata. Dla świata sekretem i tajemnicą było to, dlaczego apostoł Paweł skłonny był zająć taką specyficzną postawę. Nie mogli oni zrozumieć, dlaczego tak się stało, że nie dbał on o rzeczy, którymi zajmował się wcześniej i dlaczego wszystkim, czego pragnął, było głoszenie Chrystusa, i to ukrzyżowanego.

BADACZE BIBLII TAJEMNICĄ.

Dzisiaj tajemnicą dla świata jest nasza postawa. Ludzie nie mogą zrozumieć, dlaczego nabywamy lepszego religijnego doświadczenia niż inni, którzy są w wielkich organizacjach wyznaniowych. Nie mogą zrozumieć, dlaczego jesteśmy skłonni poświęcić tak dużo i poczytywać to za nic. Jest tak dlatego, że nie widzą tego, co my widzimy. Nie dostrzegają wielkiej nagrody, jaka oferowana jest tym, którzy idą śladami Mistrza aż do końca. Nie widzą obietnic, które nas stymulują, ani dobrych rzeczy, które są naszym udziałem już nawet w obecnym życiu. Zaprawdę jest tak, jak oznajmia Apostoł: „A bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności” [1 Tym. 3:16 BT]. I z pewnością nie ma wątpliwości, że istnieją kontrowersje odnośnie naszej postawy, jak i wielki spór co do tego, czy nasze poglądy są słuszne. Jak o Pawle ktoś powiedział: „Szalejesz!” W oczach świata nasze stanowisko jest uważane za głupie; niemniej jednak to tacy mieszkają w osłonie Najwyższego, żyją sekretnym, tajemniczym życiem, życiem, w którym zostały im objawione sekrety, jakich Bóg udziela swemu ludowi. Oni już teraz znajdują się w takim osłoniętym miejscu. Prowadzą nowe życie, życie, którego świat nie może ani zrozumieć, ani docenić.

Wyrażenie „pod osłoną” przekazuje ideę ukrytej pozycji. Rozumiemy to w takim sensie, jak przykładowo posłużylibyśmy się stwierdzeniem, że sędzia ten a ten zajmuje dziś eksponowane miejsce. Nie odnosiłoby się to do miasta, w którym on żyje, bo niewielu ludzi wie cokolwiek o tym mieście. Niemniej jednak jego pozycja byłaby wiadoma, gdyż znajdowałby się on na eksponowanym stanowisku publicznym. Mówi się też, że ten a ten zajmuje pozycję godną pozazdroszczenia. Gdy więc jest powiedziane: „Kto mieszka pod osłoną Najwyższego, kto przebywa w cieniu Wszechmocnego” rozumiemy, że chodzi o tę osłoniętą pozycję, o owo tajemnicze życie, jakie prowadzi lud Boży, życie, podczas którego biegną po nagrodę i starają się o chwałę, cześć, nieśmiertelność i koronę.

Według naszego zrozumienia zostało to bardzo pięknie zobrazowane i zilustrowane w żydowskim Przybytku. Jak pamiętacie, były tam dwa pomieszczenia. Swiątnica była obrazem tej ukrytej pozycji, stanu spłodzonych z ducha, tych, którzy poświęcili swoją wolę Panu. Im objawia On rzeczy, których nie objawia światu. A zatem to do tej poświęconej klasy odnosi się werset: „Kto mieszka pod osłoną, i w cieniu Wszechmocnego przebywać będzie” Zwracamy uwagę na słowo „przebywać”. Oryginalnie znaczy ono „spędzić noc” A jak rozumiemy, drodzy przyjaciele, świat od ponad sześciu tysięcy lat przechodzi przez noc grzechu i śmierci. Pamiętacie, jak Pismo Swięte oznajmia: „I tak upłynął wieczór i poranek — dzień pierwszy” [1 Mojż. 1:5 RTl; wieczór i poranek — dzień drugi, wieczór i poranek — dzień trzeci, itak aż do teraz — byliśmy i jesteśmy od jakiegoś czasu w okresie wielkiej, siódmej nocy; przemija ona jednak i poranek siódmego dnia jest tuż przed nami i wkrótce dla nas nastanie — wielki poranek Tysiąclecia, które zamierza zaprowadzić sam Mistrz. Wiecie, że Pan powiedział: „Z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele” [Psalm 30:6].

Kiedy nadejdzie ów wspaniały poranek i Kościół zostanie podniesiony ze stanu prześladowań do stanu chwalebnego, jaki obiecał Ojciec, nie będzie dłużej potrzebna ochrona, o której jest mowa w pierwszym wersecie. Dzisiaj wszakże, w tym życiu, ponieważ przechodzimy przez dolinę cienia śmierci i ponieważ niesiemy krzyż, potrzebujemy Boskiej ochrony i mocy. Mamy świadomość, że nikomu z nas na nich nie zbywa. Jednak ten, kto jest chętny wieść chrześcijańskie życie, nawet będąc źle zrozumianym i prześladowanym, jest właśnie tym, kto będzie przebywać w cieniu Wszechmocnego.

„Rzecze Panu: Nadzieja moja i zamek mój, Bóg mój, w nim nadzieję mieć będę” [Psalm 91:2]. Uważamy, że tym, kto to wypowiada, jest Jezus Chrystus. Pamiętacie, iż Dawid bardzo często duchowo wyobraża naszego Pana. Tutaj znów Go symbolizuje, mówiąc: „Rzecze Panu: Nadzieja moja... itd."

SAMI NIEWYSTARCZAJĄCY

Drodzy przyjaciele, nasz Pan Jezus był człowiekiem doskonałym, my natomiast jesteśmy niedoskonali. Zdajemy sobie sprawę, że On mógł robić to, czego my nie potrafimy, a mimo to domagał się i szukał specjalnej pomocy i Boskiej ochrony. Pamiętacie, że gdy miał stawić czoła wielu ciężkim próbom i pokusom, udawał się w góry i na pustynię, gdzie szukał siły i pomocy. A jeśli On potrzebował tej mocy i protekcji, to o ileż bardziej my tego potrzebujemy! Zwróćcie uwagę, że mówi: „Rzecze Panu: Nadzieja moja i zamek mój” Dzisiaj bardzo wielu spośród ludu Pana, zdając sobie sprawę z własnej niewystarczalności i niedostatków, chciałoby równocześnie wywierać na innych wrażenie, że sami sobie wystarczą w każdej ewentualności. No cóż, nie popełniajmy takiej omyłki i próbujmy biec naprzód, wzorując się na naszym Zbawcy. On był gotów powiedzieć: „Bóg jest moją twierdzą."

Zwróćcie uwagę na te trzy elementy: „moja ucieczka, moja twierdza, mój Bóg” Ucieczka jest miejscem, do którego można uciec. Potrzebujemy kogoś, do kogo możemy uciec, by otrzymać pociechę, zachętę, doradę i pomoc. Zauważyliśmy, że niektórzy mężczyźni, popadając w kłopoty, znajdują ucieczkę w barze, inni uciekają się do przyjaciół i u nich szukają pomocy i wsparcia. Jednak nasz Zbawiciel chce, żebyśmy zrozumieli, iż ucieczką, której On szukał, był Pan Bóg. Jak doskonale i wy, i ja możemy brać z tego lekcję. Gdy przechodzimy jakąś szczególną próbę, to jeśli zawsze mamy takie nastawienie, by powiedzieć: >>Teraz, Panie, wyglądam od Ciebie siły, pomocy i kierownictwa<<, otrzymujemy bardzo wiele błogosławieństw, jakich nam brakuje, i dużo sił, jakich nam prawdopodobnie nie dostaje.

„Moja twierdza.” Twierdza jest miejscem, które naprawdę może ochronić i wybawić. Na przykład, jeśli Indianin zaatakowałby osadnika, ten schroniłby się w swoim domu. Dom był ucieczką, ale nie twierdzą, gdyż Indianin mógł spalić dom, a człowieka zabić. Gdy jednak udajemy się do naszego Niebieskiego Ojca, stwierdzamy, że jest On nie tylko ucieczką, ale również twierdzą i zawsze jest gotowy nieść rozmaite wsparcie, jakie jest konieczne. Być może jest jakiś słaby punkt w zamkowych murach. Wewnątrz przechowuje się zazwyczaj worki z piaskiem i trocinami oraz inne tego rodzaju rzeczy, tak by na wypadek szczególnie silnego ataku wroga i ewentualnego naruszenia tych słabszych miejsc, można w nich było ułożyć stosy z worków i uzyskać w ten sposób zabezpieczenie. Zdajemy sobie sprawę, że naszą twierdzą jest Ojciec Niebieski. Mamy świadomość, że Jego moc jest nieograniczona, a Jego siła nigdy się nie wyczerpuje ani nie będzie On obalony, dlatego możemy w Nim bezwarunkowo pokładać ufność, wiedząc, że nie ma takiej próby, w której Jego łaska by nie wystarczyła. „Po lwie i po bazyliszku deptać będziesz, lwię i smoka podepczesz” [Psalm 91:13]. Mamy świadomość, że jesteśmy bezpieczni tak długo, jak długo w Nim pokładamy naszą ufność i chodzimy ścieżkami, które On nam wyznaczył.

WIĘKSZA WOLNOŚĆ CHRZEŚCIJANINA

„Onci zaiste wybawi cię z sidła łowczego i z powietrza najjadowitszego” [Psalm 91:3] — to tyle, co stwierdzić: >>Powiem wam, co mój Ojciec Niebieski dla mnie uczynił, a chcę wam też powiedzieć, że zrobi to także dla was<<. „Zaiste” — niemożliwe, ale zaiste możliwe, jeśli ciągle będziemy trwać w owym ukrytym miejscu Świątnicy i nadal wieść owo tajemnicze życie. Zauważycie to w tym obrazie. Szatan porównany jest do ptasznika zakładającego sidła, zaś lud Pański do ptaków, które usiłuje on złapać do swoich sideł. To niezwykłe trafne zobrazowanie. Lud Pański jak najbardziej można porównać do ptaków, gdyż żyje on na wyższych miejscach niż reszta świata. To oni są „posadzeni na wyżynach niebieskich — w Chrystusie Jezusie” [Efezj. 2:6 BT]. Ptaki cieszą się również większą wolnością niż inne zwierzęta. Swoboda bydła ograniczona jest przez zagrody, zaś dzikich zwierząt przez samą dżunglę; w powietrzu nie ma jednak ogrodzeń, które mogłyby zatrzymać ptaki, stąd też ich całkowita swoboda. Jest to więc bardzo dobra ilustracja wolności ludu Bożego, wolności od niepokoju, trosk, obaw, wątpliwości i niepewności, które trapią ludzkość. Ptak cieszy się tym większą wolnością, im wyżej się wznosi. Nie dotyczy to swobody, gdy opada on w dół ku koronom drzew ani gdy zniża się ku dachom budynków, a jeszcze mniej, gdy siada na płotach, zaś już zupełnie żadnej swobody nie daje przysiadanie na ziemi. I tak jest też zludem Bożym. To, do jakiego stopnia jesteśmy wolni, zależy od duchowego poziomu, na którym żyjemy. Starajmy się żyć na wyższym poziomie chrześcijańskiego doświadczenia.

W rezultacie wysokich lotów ptaki mogą widzieć dalej niż zwierzęta. Jak wiadomo, psy czy konie widzą tylko na krótką odległość, ale ptaki - im wyżej się wznoszą, tym więcej widzą. Lud Pański może do pewnego stopnia spoglądać w przyszłość na piętnaście czy dwadzieścia lat, a nawet na tysiąc lat, i widzieć, co Bóg ma dla niego przygotowane. Do pewnego stopnia widzą też krainę, która jest w oddali. Pojmujemy więc teraz przyczynę, dla której ludzie tego świata nie mogą tej klasy zrozumieć. Nie mogą zrozumieć, dlaczego my widzimy tak dużo, a oni tego zupełnie nie dostrzegają. Dla zobrazowania wyobraźmy sobie, że zwierzęta potrafiłyby mówić. Wyobraźcie sobie ptaka w powietrzu i psa na ulicy. Ptak mówi do psa: >>Widzę ogromnie wielką rzekę<<. Pies rozgląda się i mówi: >>Nie, nie widzisz żadnej rzeki<<. Ptak stwierdza: >>Ależ widzę<<. >>Cóż, pies na to, nie wierzę ci, ja nie widzę<<. Ptak dodaje: >>Oczywiście, że nie możesz jej zobaczyć, będąc tam nisko, na ulicy, ale ja ją widzę<<. Pies odpowiada: >>Nie widzę jej i nie wierzę, że ty widzisz, a jeśli nie przestaniesz mi opowiadać bajek, to cię capnę<<. Dokładnie tak samo bywa z niektórymi ludźmi. Nie widzą, co Bóg ma przygotowane dla świata i oczywiście w to nie wierzą, ale też nie myślą, że my widzimy. Oni nie zostali posadzeni na „wyżynach niebieskich z Chrystusem Jezusem” jak wyjaśnia Apostoł w Liście do Efezjan, i nie są w stanie zobaczyć. Szatan jest zazdrosny o naszą wolność i chciałby nam ją odebrać. Jest jak wielki ptasznik, który na nas poluje. Jak wiadomo, ptasznik łapie ptaki w sidła. Dzisiaj Szatan tylko w niewielkiej mierze poluje na świat. Nie przeszkadza ludziom, bo oni i tak są jego; ściga on ludzi należących do Boga i pragnie ich pozbawić wolności, jaką posiadają, my jednak mamy obietnicę: „Zaiste wybawi cię z sidła łowczego i z powietrza najjadowitszego”

Na sidła składają się dwie części: sama właściwa pułapka i po drugie przynęta, która ma przyciągnąć ptaka. Powiedzielibyśmy, że licznymi pułapkami są rozmaite fałszywe poglądy i niebiblijne nauki, które mają na celu usidlenie Bożego ludu. Powiedzielibyśmy ponadto, że przynętę w przypadku tych różnych doktryn stanowi znajdująca się w nich prawda. Zauważyliśmy, na przykład, że „chrześcijańska nauka” powie: >>Nie wiecie, że umysł posiada większą moc niż ciało?<<. Oczywiście, że wiemy — i to jest ich przynęta. Ludzie robią sidła na ptaki z końskiego włosia, które jest dla ptaków niewidoczne. Tak samo jest z „chrześcijańską nauką Nie przyjdą oni do nas i nie powiedzą: >>Nie ma Boga. Całym bogiem, jaki istnieje, jest dobro, które znajduje się w każdym<<. O nie, nie robią tak, wiedzą, że ludzie by to odrzucili. Ma to być zasadzką i dlatego ukrywają to, jak tylko potrafią. Trzymają to w tle. Szatan wychodzi, by próbować i usidlać lud Boży. Jak możemy zachować naszą wolność? Idąc śladami Mistrza. „Pyszni zastawili na mnie sidła i sznury, rozciągają sieci, przy drodze nastawiają na mnie pułapkę” [Psalm 140:6 NB]. Oto znak — owe rzeczy są na skraju drogi, anie na niej. Na drodze znajdą się miejsca wyboiste, przeszkody, miejsca trudne, próby, ale nieliczne pułapki. W sidła wpadnie człowiek, który zbacza z wąskiej drogi. Gdy jednak wiernie robimy to, co do nas należy, wówczas „zaiste wybawi cię z sidła łowczego”

OSTRZEŻENIE PRZED SIDŁAMI

Co Szatan z nami zrobi, gdy schwyta nas w jedną ze swych pułapek? Postąpi z nami dokładnie tak, jak postępuje ptasznik z ptakami — włoży nas do jednej ze swoich klatek. Możemy zauważyć, że jeśli ktoś przyjmuje „chrześcijańską naukę” jest w sidłach, ale jeśli przyłączy się do tego kościoła — jest w klatce. Znamienne jest to, co czytamy w 18. rozdziale Księgi Objawienia na temat Babilonu — że „stał się siedliskiem demonów i kryjówką [KJV „cage”, klatką] wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego” [Obj. 18:2 BT]. Mówimy, że Kościół rzymsko-katolicki jest klatką. Czy jest nią? Czym jest klatka? Jest to miejsce zamknięcia, miejsce, gdzie wolność jest bardzo ograniczona. Członkowie Kościoła rzymsko-katolickiego nie mają wolności jedzenia mięsa w piątek, jak i nie wolno im robić wielu rzeczy w związku z narzucanymi im wymogami; nie mogą też samodzielnie myśleć i przyjmować niczego prócz rzeczy, na które zezwolą ich księża. Zaiste znajdują się oni w więzieniu. „Stójcie tedy w tej wolności, którą nas Chrystus wolnymi uczynił” [Gal. 5:1]. Gdybyśmy byli pozbawieni wolności, jak moglibyśmy naśladować naszego Mistrza? Jakże powinniśmy się radować, że chociaż kiedyś byliśmy w zniewoleniu, teraz mamy wolność.

„Pierzem swym okryje cię, a pod skrzydłami jego bezpiecznym będziesz; prawda jego tarczą i puklerzem. Nie ulękniesz się strachu nocnego ani strzały latającej we dnie, ani zarazy morowej, która przechodzi w ciemności, ani powietrza morowego, które zatraca w południe” [Psalm 91:4-5]. Uważamy, że wspomniana tutaj „zaraza morowa” oznacza panującą dzisiaj powszechnie zarazę doktrynalną. Cieszymy się jednak, że jeśli zachowamy swoje serca w prawości, Ojciec Niebieski będzie nas trzymał z dala od zarażonych. „Prawda jego tarczą i puklerzem. Pierzem swym okryje cię.” Gdy patrzymy na ptaka, to w istocie nie widzimy ptaka, lecz pióra, gdyż pióra okrywają go tak, jak ubranie okrywa nasze ciało. My nie widzimy naszego Niebieskiego Ojca w sposób inny niż ptasią matkę. Widzimy okrycie, które ma On na sobie, jak czytamy: „Przyodziewasz się światłością jak szatą” [Psalm 104:2 NB].

Cudowne światło, jakie przyświeca z wielkiego planu, który obmyślił On dla błogosławienia swoich stworzeń, znalazło się na naszej drodze i teraz przyodziewa nas On swoją światłością. Samica ptaka może być dość daleko od swych piskląt, ale dzięki swym skrzydłom potrafi się bardzo szybko przy nich znaleźć, jeśli zobaczy, że coś im grozi; tak samo jest z Ojcem Niebieskim. Jest On zawsze obecną pomocą w razie potrzeby. Kiedyś byliśmy odłączeni od niego wskutek grzechu i złych uczynków. I co skierowało Go do nas? Jego miłość. Posłał swego Syna, żeby za nas umarł. Jednym z Jego skrzydeł jest miłość. „On to został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia” [Rzym. 4:25 BTJ. To miłość Boga posłała Syna, aby za nas umarł, a Jego moc wskrzesiła Go z martwych. Teraz to rozumiemy, że owymi skrzydłami, w których ufamy, jest Jego miłość i Jego moc. Rozumiemy też, że Ten, który nas tak umiłował, nie dozwoli, żeby coś nam się stało, z wyjątkiem tego, co będzie dla naszego najwyższego dobra. Mamy również świadomość, że tak jak nas miłuje, ma też moc pomagać nam, aż będziemy mogli uczynić nasze powołanie i wy- branie pewnym.

„Prawda jego tarczą i puklerzem.” Uważamy, że tarcza wyraźnie odnosi się do Starego Testamentu, zaś puklerz do Nowego Testamentu. Tak jak tarczę trzyma się wysuniętą do przodu, tak i Stary Testament został nam dany na jakiś czas przed Nowym Testamentem. Puklerz przymocowany jest do ciała i był nam dany dokładnie w czasie zapoczątkowania Ciała Chrystusowego. Szatan, gdyby tylko mógł, chciałby, żebyśmy porzucili tarczę i pancerz, ale trzymajmy się ich, drodzy przyjaciele, wiedząc, że Bóg jest w stanie wybawić nas od podstępów Przeciwnika.

„Nie ulękniesz się strachu nocnego, ani strzały latającej we dnie; ani zarazy morowej, która przechodzi w ciemności, ani powietrza morowego, które zatraca w południe” Uważamy, że odnosi się to do czterech rodzajów prób. Wspomnimy krótko, że pierwsza z nich to wielka i straszna noc, jaka jest tuż przed nami. Możemy widzieć, i widzimy, jak serca ludzi słabną, a ich umysły ogarnia przerażenie, jakby sobie zdawali sprawę z tych niebezpiecznych dla nich czasów, ale ty „nie ulękniesz się strachu nocnego” gdy jak my uświadomisz sobie, że nasz Ojciec Niebieski sprawi, iż wszystkie rzeczy działać będą ku dobremu. „Nie ulękniesz się (...) strzały latającej we dnie” Strzała nie zabija całej armii, lecz w większości przypadków powoduje cierpienie i śmierć jednej osoby. Sądzimy, że trzeba to odnieść do indywidualnych prób. Mamy świadomość, że gdy wypowiadane są przeciwko nam gorzkie słowa i gdy mamy doświadczenia, jakich nie przechodzi żadna ziemska dusza, możemy je zanieść do naszego Niebieskiego Ojca, gdyż On wie wszystko o nich i może nam przyjść na odsiecz. „Nie ulękniesz się (...) zarazy morowej, która przechodzi w ciemności, ani powietrza morowego, które zatraca w południe:” Wiemy, że jeśli wiernie się staramy prowadzić takie życie, jakiego On od nas oczekuje, to jest bez znaczenia, jakie spotka nas doświadczenie — On zachowa nas od wspomnianej tu zarazy; nawet jeśli wiedza osiągnęła wysoki poziom, widzimy, że zepsucie postępuje dalej, nie w odniesieniu do ludzkich ciał, lecz względem szacunku, jaki kiedyś ludzie mieli dla Biblii i dla Boga. To trwa nadal, ale my mamy obietnicę, że nie musimy się bać żadnej z tych rzeczy. „Chociaż padnie u boku twego tysiąc, a dziesięć tysięcy po prawicy twojej, ciebie to jednak nie dotknie. Owszem, na własne oczy ujrzysz i będziesz oglądał odpłatę na bezbożnych” [Psalm 91:7-8 NB]. Nie myślę, że oznacza to ostateczną odpłatę dla bezbożnych, ale przekonamy się, że wkrótce otrzymają odpłatę, gdyż zostanie im zabrana wiara.

LUD PAŃSKI WYWYŻSZONY

„Nie dosięgnie cię nic złego i plaga nie zbliży się do namiotu twego” [Psalm 91:10 NBI. Nie da się powiedzieć, czym jest owo zło. My możemy uważać, że bieda jest złą rzeczą, ale Pan może uznać, iż jest to dla nas coś najlepszego. „I plaga nie zbliży się do namiotu twego, albowiem aniołom swoim polecił, aby cię strzegli na wszystkich drogach twoich. Na rękach nosić cię będą, byś nie uraził o kamień nogi swojej” [Psalm 91:11-12 NB]. Pamiętacie, że przy jednej okazji Szatan zacytował te słowa naszemu Zbawicielowi, biorąc Go w duchu na narożnik Świątyni. Chcę, żebyście zwrócili uwagę, że Szatan to źle zacytował. Pominął środkową część: „aby cię strzegli na wszystkich drogach twoich” Dlaczego to opuścił? Bez wątpienia dojrzał w tym warunek i pomyślał, że jeśli zacytuje ten fragment, Jezus to zauważy i pomoże Mu to wytrwać, dlatego wymyślił, że pominie tę część. Widzimy zatem, że niebezpieczną rzeczą jest pozwalanie Szatanowi na cytowanie nam Pisma Świętego.

„Po lwie i po bazyliszku deptać będziesz, lwię i smoka podepczesz” [Psalm 91:13]. Czasem się wydaje, że sam Szatan chodzi jak lew ryczący, stając na naszej drodze, żeby nas pożreć. Jednak nie cofajmy się, przyjaciele, tylko pamiętajmy, że Ten, który jest za nami, większy jest niż ci wszyscy, którzy mogą być przeciwko nam.

„Ponieważ mnie umiłował, wyratuję go, wywyższę go, bo zna imię moje” [Psalm 91:14 NB]. Zauważcie, co Pan mówi odnośnie swoich zamiarów względem nas. Po pierwsze mówi, że nas teraz wybawi od sideł przeciwnika, a następnie stwierdza, że stopniowo wybawi nas od smutku, cierpienia i wszelkiego prześladowania oraz wywyższy nas — jak wysoko, tego teraz nie wiemy, gdyż „jeszcze się nie objawiło, czym będziemy” ale skoro Bóg mówi, że wysoko, to z pewnością tak będzie. Co musimy zrobić, żeby osiągnąć tę pozycję? Posłuchajcie: „Ponieważ mnie umiłował (...)„ bo zna imię moje.” Innymi słowy, nie jest rzeczą niemożliwą to, czego Bóg wymaga od swego ludu. Pamiętacie wybór oblubienicy dla Izaaka. Jak wiadomo, sługa wybrał Rebekę. W obrazie tym Abraham wyobraża Boga, Izaak — Chrystusa, Rebeka — Kościół, a Eliezer — ducha świętego. Pamiętacie, w jaki sposób dokonał się wybór Rebeki. Sługa zapytał Pana, czy ta, która przyjdzie do studni i napoi jego samego i jego wielbłądy, ma być wybranką. Ukazywało to jej brak samolubstwa oraz czyniło z niej stosowny obraz Oblubienicy Chrystusa, gdyż Kościół nie będzie się składał z takich, którzy będą chcieli uczynić tylko tyle, żeby się ledwie dostać do nieba, lecz z takich, którzy zrobiliby o milion razy więcej, gdyby tylko mogli.

„Wzywać mnie będzie, a Ja go wysłucham, będę z nim w niedoli, wyrwę go i czcią obdarzę, długim życiem nasycę go i ukażę mu zbawienie moje” [Psalm 91:15-16 NBI. Nie tylko ukażę mu jakieś zbawienie, bo jak wiemy, było specjalne zbawienie przygotowane dla naszego Zbawcy, jak i to specjalne zbawienie ma być objawione Kościołowi i dane tym, którzy są wierni Panu. Pamiętacie, co czytamy o uczniach, którzy łowili ryby całą noc i nic nie złowili; gdy rankiem zjawił się Mistrz, kazał im zarzucić sieci po drugiej stronie łodzi i sieć tak się napełniła, że nie mogli jej wyciągnąć. Całe dobro owej nocy łowienia polega na pielęgnowaniu cierpliwości, wy- trwałości i odpowiedniego rodzaju ducha. Kościół chrześcijański łowi już od tysiąca ośmiuset lat, jak dotąd, a zasadniczą sprawą, jaka z tego wynika, jest uprawianie cierpliwości i innych owoców ducha oraz budowanie charakteru. Nadchodzi jednak poranek, chwalebny poranek Tysiąclecia, które On wkrótce zaprowadzi, a będzie to oznaczało błogosławieństwo nie tylko dla nas, ale dla całej ludzkości.

Końcowa choroba brata Bartona

Swoje ostatnie dni br. Barton spędził w domu br. Faschinga w Portland. S. Fasching opisuje przyjemność usługi temu świętemu Boga, 14 lipca 1916.

Odpowiadając na wyrażoną w The Enterprise prośbę o udzielenie informacji na temat śmierci brata Bartona, mamy przyjemność naszkicować pokrótce jego ostatnią wizytę na wybrzeżu.

W piątek, 5 maja, brat Barton przyjechał do Portland i na jego prośbę brat (dr) Fasching przyjął go w swoim gabinecie. Po zbadaniu go i postawieniu diagnozy doktor nalegał, żeby brat Barton zaprzestał wszelkiej aktywności i zrobił sobie miesiąc wypoczynku w Portland, gdzie miałby w jego własnym domu zapewnione leczenie (osteopatyczne) i opiekę. Jednak brat Barton tak bardzo chciał kontynuować swoją pracę w „dziele żniwa” że nie przystał na to. Wyraził do doktora taką uwagę: >>Bardzo uprzejmie dziękuję, bracie, ale pomyśl o przyjaciołach na drugim końcu, jak byliby rozczarowani<<. Odjechał więc z Portland o dziewiątej rano następnego dnia i udał się do McMinnyille, a doktor pojechał za nim popołudniowym pociągiem, żeby zatroszczyć się o niego podczas wykładów w sobotę i w niedzielę.

Brat Barton opuścił McMinnyille w poniedziałek rano i odjechał do Dallas i Salem, a w środę, 10 maja, przybył do Oregon City. Służył tam wieczorem i spędził noc wraz z bratem pielgrzymem W A. Bakerem w Portland, by rano, 11 maja, odjechać do The Dalles, gdzie pozostał przez dwa dni.

W sobotę, 13 maja, znowu przyjechał do Portland, gdzie przemawiał tego dnia, jak również w niedzielę, zaś 15 maja odjechał do Coryallis, robiąc po drodze jeden czy dwa przystanki.

Zasłabł w drodze powrotnej z wykładu w Coryallis i natychmiast, zgodnie z jego życzeniem, zajął się nim lekarz osteopata. Zaistniała konieczność pozostania w Coryallis do 11 czerwca, kiedy to dr Fasching i inny brat (Lewton) ze zboru w Portland pojechali po niego i przywieźli go bezpośrednio do naszego domu.

Ponieważ brat Barton był zmęczony, gdyż była już 17.30, został odprowadzony do pokoju, zaś braciom przekazano, że nie będzie się mógł z nikim widzieć aż do odwołania.

W czasie pobytu w naszym domu brat Barton ani przez moment nie wydawał się być świadomy tego, jak bardzo jest słaby i stale miał nadzieję, że wkrótce poczuje się na tyle dobrze, żeby wrócić do Brooklynu. Ostatni list, jaki podyktował, skierowany był do jego matki, która mieszka w Filadelfii; stwierdza w nim, że postanowił pojechać prosto do niej.

Prawie każdego wieczoru, gdy lekarz zaglądał do niego i się nim zajmował, prosił, żeby inni członkowie rodziny śpiewali na dole pieśni dla niego i grali hymny. Dość często podawał numer 305, mówiąc, że jest to jego ulubiona pieśń, często prosił o więcej, ale wieczorem, 23 czerwca, nie chciał, żebyśmy śpiewali, gdyż był nieco zmęczony i pragnął spać. Nie zwróciliśmy na to uwagi, jako że zjadł porządną kolację i wydawał się być w lepszym stanie niż zwykle, ale po południu siedział trochę i myśleliśmy, że to go za bardzo zmęczyło. Nie wypoczywał jednak spokojnie i około 24 zadzwonił, prosząc o coś do picia. Lekarz, który spał obok niego, czuwał przy nim; wyglądało na to, że brat B. miał pewne trudności z oddychaniem, więc lekarz cały czas był przy nim.

Od pierwszej doktor miał już świadomość, że nasz drogi brat umiera, tak więc po cichu wezwał trzech innych członków rodziny.

Brat Barton nie zdawał sobie sprawy ze swego stanu aż do chwili, gdy na trzy minuty przed wydaniem ostatniego tchnienia chwycił doktora za rękę, próbując mu powiedzieć, jak bardzo docenia okazaną mu życzliwość i troskę. O 1.15 zmarł w obecności zaledwie czterech osób, mieszkańców domu. Powiedział bardzo niewiele i była to bardzo wzruszająca i piękna scena. W całkowitej ciszy i spokoju nasz brat odszedł do Królestwa. Jesteśmy pewni, że byliśmy świadkami wezwania do domu jednego z Pańskich klejnotów; „zakończył swój bieg z radością” i został „przemieniony w mgnieniu oka”

Charakter, jaki reprezentował przez cały swój pobyt, był prawdziwie podobny do Chrystusowego. Był taki wdzięczny za każdą wyświadczoną mu przysługę. Każdego ranka czytaliśmy mu „Mannę” a on zawsze dodawał jakiś swój komentarz. Poza tym był bardzo spokojny, ale przez cały czas przejawiał tak piękne usposobienie, że radością i przyjemnością było czuwanie przy nim. Zaprawdę, „wódz, i to wielki, poległ dziś (24 czerwca) w Izraelu”

Szczerze oddana,

SIOSTRA FASCHING

St. Paul Enterprise, 8 sierpnia 1916

Kazanie pastora Russella na pogrzebie brata Bartona

Notatki sporzqdzone w trakcie usługi pielgrzymiej w Filadelfii, Pensylwania, przez br. J. W Gilberta, w poniedziałek, 3 lipca 1916.

W niedzielę, 18 czerwca, braterstwo z Filadelfii zostali po wieczornym nabożeństwie poproszeni o uwagę i poinformowani o poważnym stanie brata Bartona. Pomodlono się w jego intencji. W następną niedzielę podano informację, że brat Barton znajdował się w drodze do Portland, w stanie Oregon, na dwutygodniową kurację u tamtejszego lekarza, po której miał krótkimi etapami wracać do domu. W kolejną niedzielę przyjaciele się dowiedzieli, że brat Barton naprawdę udał się „do domu”, przeszedłszy za zasłonę dzień wcześniej, czyli w sobotę, 24 czerwca.

Smiertelne szczątki naszego drogiego brata przewieziono do Filadelfii pod koniec minionego tygodnia i poczyniono przygotowania do pogrzebu, który przypadł na poniedziałek, 3 lipca. Ciało wystawiono na widok publiczny w niedzielę wieczorem, 2 lipca, a w poniedziałek o 12.30 przewieziono do sali na rogu Fifteenth i Chestnut, gdzie brat Russell miał wygłosić mowę pogrzebową i gdzie po raz ostatni przyjaciele mieli okazję popatrzeć na ziemską powłokę, jaką pozostawił po sobie nasz brat.

Były trzy okazałe kompozycje kwiatowe oraz wiele rozsypanych kwiatów. Jedna z kompozycji, otwarta Biblia, była pamiątką miłości zboru filadelfijskiego. Inny wieniec, kwiatowy krzyż, został ułożony już na cmentarzu po opuszczeniu trumny do grobu i gdy każdy z obecnych podszedł z kwiatem, wrzucono je wszystkie do wnętrza mogiły. Pochówek został przez jednego z obecnych opisany jako „naj czystszy”, w jakim kiedykolwiek uczestniczył. Mogiła została przykryta wiecznie zielonymi gałązkami, jak i cała ziemia, którą z niej wydobyto.

Wszyscy członkowie zgromadzenia w Filadelfii, którzy tylko mogli tak to zorganizować, żeby wziąć udział w usłudze pogrzebowej, byli obecni na sali Y.M.C.A., jak też liczne grono przyjaciół ze zborów w Camden, N.J., Chester, Pa., Norristown, Pa., i Wilmington, Del. Brat Russell przemawiał około czterdziestu minut, a powiedział między innymi:

Wiele jest cennych wersetów w Słowie Bożym, tak że trudno by nam było ograniczyć się do jednego. Dlatego posłużymy się kilkoma z nich. Pierwszy, z którego skorzystamy, to Psalm 116:15:

„Droga jest przed oczyma Pańskimi śmierć świętych jego”.

Zdumiewa nas, że wielki Stwórca wszechświata miałby w ogóle zwracać na nas uwagę. Podziwiamy Jego ogromną, pełną zrozumienia miłość dla całego rodzaju ludzkiego; tę miłość, która sprawiła, że posłał Syna swego jednorodzonego jako okup za wszystkich. Jeśli Bóg miał taką wspaniałą miłość dla świata, to o ileż bardziej musi ją mieć dla tych, którzy starają się Mu podobać. Nie jesteśmy więc zaskoczeni, gdy czytamy: „Droga jest przed oczyma Pańskimi śmierć świętych jego”.

Jezus był pierwszym spośród tej świętobliwej klasy. Bóg szczególnie Go umiłował, gdyż był On zawsze godny tej miłości. Biblia wskazuje, że Jezus był pierwszym lub też Głową tego grona świętych. Swiętym jest ktoś, kto został „poświęcony”, odłączony. Wiemy, że Jezus sam się odłączył, by czynić wolę Ojca, gdy stawił się przed Nim w Jordanie.

Biblia uczy, że Bóg poszukiwał poświęconej klasy, klasy Oblubienicy, której da chwałę, cześć i nieśmiertelność oraz miejsce na boskim poziomie egzystencji, tak jak dał to wszystko swemu Synowi. A jak Jego Syn był święty, takimi też są w Jego oczach, jak sam zaznacza, wszyscy naśladowcy Jezusa. Nie jesteśmy więc czymś sami z siebie lub we własnych oczach, gdyż świętość ta przypisywana nam jest za sprawą Jezusa.

Jezus był pierwszym, który zawarł z Bogiem przymierze ofiary, pierwszym, który posiadał ducha ofiarowania. Wszyscy naśladowcy Jezusa mają tego samego ducha samoofiary, ducha gotowości, by kłaść swoje życie. Jest to bardzo specjalna klasa itak jak Jezus był z pewnością drogi w Pańskich oczach, takimi są też Jego naśladowcy. Są oni drodzy w oczach całego Pańskiego ludu. Również nasz drogi brat Barton, którego życiowe doświadczenia dzisiaj upamiętniamy, ceniony był niezwykle przez bardzo wielu spośród Pańskiego ludu.

Jeśli mamy taką wielką miłość dla tych, którzy należą do Pana, powinniśmy ją okazywać w naszych codziennych kontaktach z nimi. Już sam fakt, że Bóg cię powołał, że dał ci uszy ku słuchaniu, sprawia, że jesteś dla mnie drogi. I nieważne, co powie lub pomyśli świat, my powinniśmy uznawać się nawzajem i jedni drugich kochać oraz wzajemnie się wspierać i podnosić na duchu. Coraz bardziej dochodzimy do przekonania, że tych, których Pan uczcił, my również powinniśmy czcić.

Drogocenna w Pańskich oczach jest śmierć naszego drogiego brata Bar- tona; jest też drogocenna w naszym mniemaniu. Jego bieg się zakończył; wykonał, co zostało mu powierzone i myślimy, że jest z Panem.

W Izaj. 33:17 czytamy: „Króla w piękności jego oglądają oczy twoje, ujrzą i Ziemię daleką Nasz drogi brat miał wadę wzroku - był krótkowidzem. Gdy przyszedł do Prawdy, jego widzenie się rozszerzyło i przez wiarę widział tę Ziemię, która jest bardzo daleko, jak też w pewnej mierze Króla i Jego piękność. Ale to, co brat nasz oglądał wiarą, teraz, jak wierzymy, widzi naprawdę.

Nasz brat był architektem. Gdy prawdziwie zetknął się z wielkim Architektem wszechświata, porzucił ołówek i gumkę i poszedł, aby oddawać swoje życie, opowiadając innym o wspaniałych planach i celach wielkiego Architekta. I tak spędził swoje ostatnie lata, wysławiając i obwieszczając ów plan Architekta wszechświata, ten wspaniały plan oparty na ofiarniczej śmierci Jezusa, głosząc, w jaki sposób Bóg buduje wielką duchową Świątynię, poprzez którą będzie błogosławił wszystkie narody ziemi.

Jestem pewny, że wszyscy słyszeliśmy o naszym drogim bracie i wszyscy to zauważyliśmy, jak jasny był ów plan w jego umyśle. Chciałbym wręcz pogratulować jego rodzicom, że jeszcze ktoś zakończył swój bieg i przeszedł za zasłonę, bo mamy największą nadzieję i nie lamentujemy jak ci ze „świata” którzy tej nadziei nie mają.

A co jest naszą nadzieją?

W Obj. 14:13 czytamy: „Błogosławieni są odtąd umarli, którzy w Panu umierają. Zaprawdę mówi Duch im, aby odpoczywali od prac swoich, a uczynki ich idą za nimi” Wszyscy, którzy kiedyś umarli, zasnęli. Jezus zasnął i pozostał w stanie tego snu aż do wzbudzenia przez Ojca. Od wzbudzenia Jezusa wszyscy Jego naśladowcy, którzy umarli, zasypiają w Chrystusie.

Nie płaczemy nad tymi, którzy zasypiają w nocy, bo wiemy, że rano się obudzą. Biblia nam mówi, że tak też będzie z tymi, którzy zasypiają w ciągu długiej nocy grzechu i śmierci. Dzięki ofierze Jezusa wszyscy mają otrzymać przebudzenie w chwalebny poranek panowania Mesjasza.

Dlaczego nie zostają obudzeni wcześniej?

Jest o wiele lepiej dla świata, że pozostaje nieprzebudzony. Wyobraźcie sobie, że Adam pozostałby przebudzony przez cały ten czas. Jakże by cierpiał, widząc cały ten ból, smutek i boleść, jakich świat doświadcza z powodu jego grzechu. Nie, jest lepiej, że miał spać. Każde pokolenie otrzymuje odpowiednie doświadczenie związane z grzechem i śmiercią oraz skutkami nieposłuszeństwa. Lepiej jest nie budzić świata, dopóki ziemia nie będzie dla nich przygotowana i nie stanie się właściwym dla nich miejscem.

Naśladowcy Jezusa, Kościół, również mają spać, z wyjątkiem tych, którzy będą żywi w dniach drugiego przyjścia naszego Pana. Zwracając się do Kościoła, Apostoł mówi: „Nie wszyscy zaśniemy” Bóg wzbudzi Kościół zaraz z samego rana. Apostoł powiada: „Najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie” [1 Tes. 4:16 NB]. Potem stwierdza, że my, którzy jesteśmy żywi podczas przyjścia Pana, będziemy przemienieni, w jednej chwili, w okamgnieniu. Wierzymy, że tak właśnie było z naszym drogim bratem. Moment śmierci był momentem przemiany ze stanu ziemskiego do niebiańskiego.

Mamy takie przekonanie na mocy naszej wiary w to, że Pan Jezus jest teraz obecny. Wiara ta nie opiera się na tym, co możemy widzieć naturalnymi oczyma, lecz na tym, co widzimy oczyma wiary w Słowo Boże. „Błogosławieni są odtąd umarli, którzy w Panu umierają” [Obj. 14:131 — nie wcześniej. Wierzymy, że Jezus jest obecny i że ci, którzy umierają w Chrystusie, odkąd jest On obecny, nie śpią już dłużej, lecz są w momencie przemieniani i przyłączani do grona za zasłoną. Wy i ja od bardzo dawna mamy na to nadzieję — że również zostaniemy przemienieni jak nasz brat i że będziemy z Panem.

Dlaczego mamy być przemienieni? „Ponieważ” jak stwierdza Paweł, „ciało i krew królestwa Bożego odziedziczyć nie mogą” [1 Kor. 15:50].

Zwróćcie uwagę na słowa Obj. 14:13 i zastosujcie je ku własnemu pocieszeniu: „Błogosławieni są odtąd umarli, którzy w Panu umierają (...)„ aby odpoczywali od prac swoich, a uczynki ich idą za nimi”: Uczynki naszego drogiego brata tutaj skończyły się; teraz ma on nowe ciało, które się nigdy nie męczy, ale jego uczynki „idą za nim”: Odpoczynek stanowi upewnienie, że on nie próżnuje; jego dobre czyny nadal przechodzą za zasłonę.

Kościół w chwale powiększa się i wkrótce będzie kompletny. Gdy ostatni członek przejdzie za zasłonę, drzwi sposobności dziedziczenia wraz z Panem Jezusem zostaną zamknięte. Wówczas nastanie, pozornie, krótki czas oczekiwania. Następnie Oblubienica zostanie przyprowadzona przed oblicze Króla. Cała będzie okryta chwałą, gdyż tylko ci, którzy są czystego serca, mogą oglądać Boga, a Jezus mówi, że nie powstydzi się swojej Oblubienicy. Oblubienica przystrojona będzie w pięknie haftowaną szatę, czyli w staranne ściegi charakteru, nad którym pracujemy w ciągu naszej ziemskiej pielgrzymki i przygotowania.

Wkrótce potem „wielki lud” przejdzie przez swój czas ucisku i również zostanie przywiedziony przed oblicze Króla. A co dalej? Następnie odbędzie się święto zaślubin. Uczta weselna jest obrazem, symbolicznym przedstawieniem wspaniałego okresu radowania się.

Czy to już koniec? Nie, to dopiero początek. Chrystus w chwale — Jezus jako Głowa i Kościół jako Ciało — rozpocznie wówczas błogosławienie wszystkich narodów ziemi tym błogosławieństwem, jakie miało przyjść przez „nasienie” Abrahama. Potem nastanie czas, gdy Szatan będzie związany, czas wielkiego pokoju, gdy ludzie przekują swoje miecze na lemiesze; czas, kiedy poznanie Pana napełni ziemię tak, jak wody wypełniają morze. Czas, gdy ludzie dowiedzą się, że Bóg jest Bogiem miłości i łaski, a nie takim potworem, jak Go długo przedstawiano. Cały świat będzie miał przywilej przybycia na tę ucztę. Jest ona dla wszystkich ludzi. Prorok opisuje ją jako „ucztę z rzeczy tłustych”:

Czy mamy powód, by płakać i smucić się przy tej okazji?

Nie. Nie jesteśmy jak ci, którzy nie mają nadziei. Nie powiem, że wielki człowiek poległ w Izraelu. Byłoby to może stosowne innym razem, ale nie teraz. Teraz mówię: wielki człowiek powstał w Izraelu. To, co poległo, to tylko stara natura, śmiertelne ciało; nowa natura, nowy człowiek powstał i jest z Panem. Starajmy się naśladować wierność i gorliwość tego brata, abyśmy i my uczynili nasze powołanie i wybranie pewnym i uformowali się w jednego z tych, którzy tworzą tę stale powiększającą się liczbę za zasłoną.

St. Paul Enterprise, 8 sierpnia 1916

Listy

LIST OTWARTY DO ADWENTYSTY DNIA SIÓDMEGO

Wydrukowany w kwartalniku „Stara Teologia” nr 83, październik 1908.

Szanowny Panie i Bracie!

Nawet, jeśli posiadam różne od Pańskich poglądy na temat Zakonu, czuję się zobligowany, by wyrazić podziw dla gorliwości, z jaką Pan i Pańscy współpracownicy staracie się głosić to, co uważacie za prawdę Bożą. Gdy uważamy coś za słuszne, musimy tak czynić, dopóki Pan nie obdarzy nas innym zapatrywaniem. Daleko bardziej wolałbym się mylić i być konsekwentnym, niż mieć słuszność i być niekonsekwentnym, choć najlepiej jest zarówno mieć rację, jak i być konsekwentnym.

Czuję się upoważniony, by zwracać się do Pana jako do brata w Chrystusie, bowiem w wielu punktach moglibyśmy utrzymywać harmonijną społeczność. Wielbimy tego samego Ojca w niebie. Pokładamy ufność w zasłudze tej samej wielkiej ofiary za grzech. Poszukujemy światła tego samego natchnionego Pisma Swiętego. Obaj staramy się prowadzić życie w taki sposób, by było to na chwałę Boga. Jednakowo zapatrujemy się na naturę duszy, karę za grzech, przywrócenie Ziemi do edeńskich warunków, babiloński stan tak zwanego chrześcijaństwa i zbliżający się czas ucisku w finansowym, politycznym i socjalnym obszarze. I w końcu, co dość istotne, każdy z nas widzi konieczność cierpienia z Chrystusem, jeśli mamy być z Nim uwielbieni; i nieco już wycierpieliśmy, doznając szyderstw i drwin, jakimi świat obrzuca żołnierzy krzyża. Lista tych wszystkich zagadnień, co do których się zgadzamy, pozwoli Panu zdać sobie sprawę, że jeśli zamierzam mówić o tym, co nas różni, to nie w duchu kłótliwości, lecz wyłącznie w celu podzielenia się błogością i radością, jakie zaświtały do naszych serc w związku z tym pokrzepiającym światłem; przy każdym niemal zdaniu szepcę modlitwę, żeby umiłowany Pan błogosławił i był łaskaw skorzystać z tej nędznej usługi ku Jego chwale.

Nasze różnice zawisły, zdaje się, w znacznej części wokół kwestii sabatu, przejdę zatem do jej rozważenia.

Zgadzamy się z naszymi przyjaciółmi adwentystami, że Bóg nigdy nie upoważnił nikogo do zamiany sabatu z Dekalogu z siódmego dnia tygodnia na dzień pierwszy, ale my wierzymy, że tak jak chrześcijanin ma prawdziwie większego Najwyższego Kapłana, większą ofiarę i większy Przybytek, niż miał Izrael, tak samo naśladowca Chrystusa ma również znacznie większy sabat niż naśladowca Mojżesza. Wszystko, co było pod żydowską dyspensacją, obrazowało „przyszłe dobra” (Hebr. 10:1). Dzień Pojednania, Pascha, lata sabatowe, jubileusze itd., wszystko to było symbolem ważniejszych rzeczy, dlaczego więc dziwnym miałoby się wydawać, że dzień siódmy czy sabat był nie mniej obrazowy niż siódmy czy sabatowy rok? Żeby się Pan przekonał, iż jest to nauka biblijna, oto słowa Pawła z Kol. 2:16-17: „Niechajże was tedy nikt nie sądzi dla pokarmu, albo dla napoju; albo z strony święta, albo nowiu miesiąca, albo sabatów, które sq cieniem rzeczy przyszłych, ale prawdą jest ciało Chrystusowe” Ci, którzy zachowują dzień siódmy, będą argumentować, że sabat odnosi się tutaj do tych rocznych okazji, które również zwane były sabatami, ponieważ należało wtedy między innymi przestrzegać odpoczynku od pracy, na przykład w Dniu Pojednania. Nie może jednak o to chodzić w Pawłowej wypowiedzi, ponieważ wszystkie owe roczne sabaty zawarł on już w określeniu „z strony święta” Zgodnie z właściwymi sobie systematycznymi formami wyrażania się Paweł powiedział najpierw o dorocznych świętach, potem przeszedł do tych, które świętowano co rniesiqc, do nowi księżyca, a następnie do tygodniowych dni odpoczynku. Chrześcijanin również ma sabat, ale, jak zobaczymy, jego sabat jest znacznie większy niż sabat żydowski, tak jak istota rzeczy większa jest niż jej cień.

Może zapyta Pan, czy w 2 Mojż. 3 1:16 Bóg nie mówi o siódmym dniu sabatowym, że dany był jako „przymierze wieczne” [NB J. Odpowiadam, że zupełnie identycznego języka, jakiego Bóg używa tutaj, mówiąc o sabacie, używa gdzie indziej w odniesieniu do ofiary ze żniw (3 Mojż. 23:14), ofiary w dniu pięćdziesiątnicy (3 Mojż. 23:21), do Dnia Pojednania (3 Mojż. 23:31-32) i święta szałasów (3 Mojż. 23:41). To samo hebrajskie słowo olam przetłumaczone na „wieczna” w odniesieniu do dnia siódmego, przełożone zostało na [ang.] „na zawsze” w innych zapisach (zob. Analityczna Konkordancja Younga). Jeśli pogląd adwentystyczny jest poprawny, nadal powinniśmy obchodzić święto szałasów na równi z sabatem, ale, jak wykazali niektórzy Pańscy bracia, jeśli chodzi o karę dla grzeszników, wówczas słowo olam podobnie jak greckie aion”, oznacza w rzeczywistości trwający przez wiek” lub trwający aż do spełnienia” Czasem jest ono używane w znaczeniu „wieczny” ale niekoniecznie. Itak, w 2 Mojż. 29:9 czytamy, że urząd kapłański powierzony był Aaronowi i jego potomkom „ustawą wieczną” — użyto tu właśnie słowa olam” To, że nie znaczy ono w tym zdaniu „wieczny”, jest ewidentne, gdyż ród Aarona utracił kapłaństwo tysiąc osiemset lat temu. Proszę zwrócić uwagę na Hebr. 7:11-14.

Czy nie widzimy, że Pan Bóg użył tego samego języka, mówiąc o sabacie tygodniowym, jakiego używa w odniesieniu do innych żydowskich ustanowień, które przeminęły, gdy nadeszło to, co obrazowały i czy podobnie też sabat żydowski nie przeminął, gdy został zastąpiony większym sabatem? Proszę zauważyć słowa naszego Pana w Mat. 5:17-18: „Nie mniemajcie, abym przyszedł rozwiązywać zakon albo proroki; nie przyszedłem rozwiązywać, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Aż przeminie niebo i ziemia, jedna jota albo jedna kreska nie przeminie z zakonu, ażby się wszystko stało”. Nasz Pan nie mówi, że Zakon nie miał przeminąć, lecz że nie miał przeminąć, dopóki się nie wypełni. Najpierw mówi nam wszakże, że On przyszedł, aby go wypełnić, a więc, skoro wypełnił się on w Nim, to przeminął. Jest istotna różnica między zniszczeniem czegoś a przeminięciem wskutek wypełnienia. Prawo obrzezki nigdy nie zostało zniszczone, lecz przeminęło i zostało zniesione, gdy ustanowione zostało to, na co ono wskazywało, czyli obrzezka serca, a to jest owa wyższa obrzezka, jaką musimy praktykować (Rzym. 2:28-29). Podobnie też Chrystus nie zniszczył Zakonu ani go nie unieważnił, lecz Jego doskonałe życie było wypełnieniem każdego jego wymagania, czego nie moglibyśmy dokonać my jako stworzenia niedoskonałe i w związku z tym to On stał się dziedzicem wszystkich obietnic Zakonu wraz z prawem udzielenia tego, co odziedziczył na mocy Zakonu, wszystkim, którzy stają się Jego. Ponadto Zakon prowadził do Chrystusa i na Niego wskazywał jako na owego świętego, o którym Mojżesz powiedział: „Onego słuchać będziecie” (Dzieje 7:37; Gal. 3:24-25). W związku z tym traktować Zakon dany przez Mojżesza jako obowiązujący chrześcijanina to wątpić, czy Chrystus wypełnił to, po co przyszedł, czyli by „wypełnić” Zakon. Oczywiście chrześcijanin musi studiować Zakon, a znajdzie w nim skarby inspirowane mądrością, ale bada go jako cień lepszych rzeczy, jako zobrazowanie błogosławieństw obiecanych w Tym, który był większy niż Mojżesz — w Chrystusie.

Czy zatem naśladowca Chrystusa nie znajduje się pod żadnym prawem? Owszem, znajduje się on pod nowym prawem, wyższym prawem. Tak jak ma lepszego Najwyższego Kapłana, lepszą ofiarę, lepsze wszystko, niż mieli Żydzi, tak ma również lepsze prawo, które zawiera lepszy sabat. Izaj. 42:2 1 zapowiada, że Chrystus miał „okazać wielkość i wspaniałość Prawa” (BT) i teraz jesteśmy pod tym wspaniałym prawem. Zakon głosił:

„Nie będziesz zabijał”, ale Chrystus okazał jego wspaniałość, gdy uczył, że każdy, kto nienawidzi swego brata bez przyczyny, winien jest zabójstwa (Mat. 5:21,22,27,28). Zakon rzekł: „Nie będziesz kradł”, ale Chrystus uczył, że powinniśmy nie tylko powstrzymać się od ograbienia bliźniego, ale mamy zawsze być gotowi dzielić się z nim wszystkim, co posiadamy, aż do oddania życia za braci (Jan 15:13; 1 Jana 3:16). Zakon powiedział:

„Czcij ojca twego i matkę twoją” — ale my mamy pouczenie, żeby oddawać cześć temu, komu się ona należy (Rzym. 13:7).

Drogi Bracie, adwentyści uważają, że Chrystus okazał wspaniałość 1., 2., 3., 5., 6., 7., 8., 9. i 10. przykazania, ale nie zdołali uzmysłowić sobie, że sławnym uczynił On również 4. przykazanie — o sabacie. Przeciwnie, oni wierzą, że je pomniejszył. Jeden z Pańskich braci tak mi to wyłożył: „Przed Chrystusem każdy mały czyn przeciwny sabatowi, nawet rozpalenie ognia, miał być surowo karany, ale od ofiary Chrystusa, o ile tylko staramy się czynić jak najlepiej, żeby zachowywać sabat, Pan Bóg przebaczy i pominie nasze niedostatki w posłuszeństwie względem tego przykazania”. Okazywałoby to wielkość Boskiego miłosierdzia, ale nie sławiłoby przykazania. Czy wysławiałoby to szóste przykazanie, gdybyśmy stwierdzili: >>Przed Chrystusem morderca miał być srogo karany; ale odtąd, jeśli tylko starasz się przestrzegać Zakon — „nie będziesz zabijał” — wszystko będzie w porządku, jeśli zabijesz człowieka raz na jakiś czas<<. Jednak tylko w tym sensie byłem w stanie zauważyć różnicę w spojrzeniu na sabat Adwentystów Dnia Siódmego i dawnych Zydów.

Proszę pozwolić, że zaprezentuję teraz nasze zrozumienie tego, w jaki sposób Chrystus okazał wielkość prawa sabatowego. Izraelita miał traktować jedną dziesiątą z tego, co posiadał, jako świętość dla Pana, ale czy kiedykolwiek słyszymy, żeby chrześcijaninowi doradzano oddawanie dziesięciny Panu? Ani razu. A ile mamy Mu oddawać? Wszystko, czyni jesteśmy i co posiadamy. Mamy oddawać wszystko, co możemy, w sposób bezpośredni, ale równoważność stanowi też to, co oddajemy Mu w sposób pośredni, np. dajemy Mu pieniądze, jakie przeznaczamy na żywność i ubranie, gdyż nasze ciało należy do Niego i jest używane w służbie dla Niego i dla Jego chwały. Jedzenie daje nam siłę, żeby więcej dla Niego robić, stąd też pieniądze, jakie wydajemy na żywność, przeznaczamy dla Pana (Rzym. 12:1; 1 Kor. 6:20; 2 Kor. 5:15). W Łuk. 14:33 nasz Mistrz nie mówi nam, żeby zaniechać lub wyrzec się dziesięciny, lecz „wszystkich majętności”. Chrześcijanin nie tylko oddaje Panu więcej, niż oddawał Żyd, bo oddaje też w wyższym sensie. Żyd oddawał Panu, oddawszy kapłanom i Lewitom, zaś chrześcijanin oddaje Panu poprzez to, że we wszystkim stara się postępować w sposób znajdujący u Pana pochwałę. >>Panie, czego sobie życzysz — co mam zrobić z tym dolarem, z tą godziną, z tymi dłońmi?<< — takie jest stałe nastawienie jego serca.

Żyd śpiewał: „Trochę sam, a trochę Ty”. Chrześcijanin śpiewa: „Już nie ja, lecz tylko Ty” [HoD 224].

Podobnie też Żyd oddawał Bogu jedną siódmą swego czasu, a chrześcijanin ma oddawać siedem siódmych. W 3 Mojż. 19:30 Pan mówi: „Sabaty moje zachowujcie, a świątnicę moją w uczciwości miejcie” [BT]. Swiątnica była świętą budowlą, poprzez którą Bóg objawiał się Izraelowi, tak że dla nich słowo to oznacza pewne określone, święte miejsce. Chrześcijanin wszakże znajduje swoją świątnicę wszędzie tam, gdzie przebywa; każde miejsce jest dla niego świętym miejscem, podobnie jak każdy dzień jest świętym dniem, sabatem odpocznienia dla niego. Ma on lepszą świątynię, żeby ją szanować i lepszy sabat, żeby go zachowywać. Nie tylko jego sabat jest różny od sabatu obrazowego, ale również natura jego odpoczynku jest inna. Oznacza to nie tylko zaprzestanie pracy lizycznej, ale odpoczynek od pracy dla siebie w celu działania i życia dla Boga. Oznacza to odpocząć tak, jak Bóg odpoczął po zakończeniu dzieła stworzenia, czyli — jak mamy wyrażone w Słowie — „wejść do owego odpocznienia” [Hebr. 4:11]. Boski odpoczynek nie oznacza bezczynności, „deszcz spuszcza” i „słońce jego wschodzi” w siódmym dniu jak w każdym innym. Jak On zatem odpoczywa? Zaprzestał pracy dla samego siebie w tym celu, aby pracować dla człowieka przez swego Syna. A jak my odpoczywamy podobnie jak On? Poprzez zaprzestanie pracy dla siebie, aby pracować dla Niego przez Chrystusa. Posłuchaj Hebr. 4:10: „Kto bowiem wszedł do odpocznienia jego, ten sam odpoczqł od dzieł swoich, jak Bóg od swoich”. Paweł kontynuuje w wersecie 11: „Starajmy się tedy usilnie...” nie zaprzestawajmy pracy, lecz odłóżmy samolubne skłonności, które by nami kierowały, żeby żyć dla siebie, przeciwnie do woli Bożej, zamiast pozwolić nam „wejść do onego odpocznienia Ten odpoczynek, który symbolizował siódmy dzień, nie zakończy się wraz z tym życiem, lecz będzie trwał jako odpoczynek wieczny, rozpoczynający się tutaj i dopełniający się w wieczności.

Proszę mi pozwolić tutaj na dygresję i stwierdzić, że Boski dzień odpocznienia nie był okresem dwudziestoczterogodzinnym, lecz podobnie jak sześć dni stworzenia — był okresem długim. W naszym codziennym języku często tak właśnie używamy słowa dzień”, równie często jest tak i w języku Biblii (2 Piotra 3:8; Psalm 95:7-10). Tymczasem dzień zbawienia z 2 Kor. 6:2 trwa już ponad tysiąc osiemset lat itak było też z wielkimi dniami stworzenia; były to długie okresy czasu; podobnie też dzień siódmy, w którym Bóg odpoczął, jest długim okresem, jeszcze nie zakończonym. Czas nie pozwoli mi raczej podać biblijnych dowodów odnośnie tej kwestii, ale gdyby Pan sobie życzył, mogę to kiedyś uczynić.

Powrócę do tematu tego listu. W Izaj. 58:13 natchniony prorok opisuje, co składa się na chrześcijańskie zachowywanie sabatu. Musimy zaprzestać postępowania swoimi własnymi drogami, wykonywania swoich własnych przyjemności i mówienia swoich własnych słów. Chrześcijanin musi to jednak robić codziennie, dlatego każdy dzień musi być dla niego sabatem. Z obawy, że można by nie odnieść ostatniej części wersetu do sabatu, przytoczę wersję Ry, gdzie czytamy: „i uczcisz go, nie odbywając w nim podróży...itd.” [NB]. Każdego dnia mamy wypowiadać „wyroki Boże” (1 Piotra 4:11). Każdego dnia Bóg ma w nas prowadzić dzieło „według upodobania swego” (Filip. 2:13). Każdego dnia „od Pana bywają sprawowane drogi człowieka dobrego” (Psalm 37:23). Tak więc powtórzę: każdy dzień jest sabatem dla tego, kto już „nie dla siebie” żyje. Czyż nie jest to wspaniałe okazywanie wielkości Zakonu?

Teraz rozumiemy, w jaki sposób „koniec zakonu jest Chrystus ku sprawiedliwości każdemu wierzącemu” (Rzym. 10:4). Rozumiemy, dlaczego Paweł mógł powiedzieć w Gal. 3:19: „Cóż tedy zakon? Dla przestępstwa przydany jest, ażby przyszło ono nasienie” a później, w wersetach 23 do 25, odważnie porównuje Zakon do pedagoga, któremu zostali oddani na pewien okres, ale „gdy przyszła wiara, już nie jesteśmy pod pedagogiem” Możemy pojąć, dlaczego Paweł narzeka — bo „przestrzegacie dni” (Gal. 4:10-11), i daje do zrozumienia, że brat, który „robi różnicę między dniem a dniem” (Rzym. 14:5 — czyt. wersety 1 do 7 NB), jest słaby, nie uświadamiając sobie, że wszystkie one mają być uważane za dni, w których szukać należy Jego chwały.

Wiem, że Adwentyści Dnia Siódmego dzielą Zakon na dwie części, nazywając Dekalog „prawem Boga” a pozostałą część „prawem Mojżesza utrzymując następnie, że Chrystus odszedł od prawa Mojżeszowego, ale nie od prawa Bożego. Jest to poważny błąd; wszystko to było prawem Boga, gdyż pochodziło od Niego i całe było prawem Mojżesza, bo przyszło przez niego (3 Mojż. 26:46; 5 Mojż. 5:5). I tak, w Mar. 7:10 nasz Zbawiciel cytuje jedno z dziesięciu przykazań (2 Mojż. 20:12; 5 Mojż. 5:16), apotem w tym samym wersecie prawo, które nie było w Dekalogu (2 Mojż. 21:17; 3 Mojż. 20:9), a mimo to oba przypisuje Mojżeszowi, który nie był wprawdzie autorem żadnego z nich, ale przedstawicielem, za pośrednictwem którego Bóg przekazał oba przykazania. Ponadto fakt, że Zakon, który był aż do Jana (Łuk. 16:16; Mat. 11:13), obejmował zarówno Dekalog, jaki zakonne przepisy ceremonialne, ma swój dowód w Rzym. 7:6-7, gdzie Paweł, stwierdziwszy, że „teraz staliśmy się wolni od zakonu” nie pozostawia wątpliwości co do tego, jaki zakon ma na myśli, cytując dziesiąte przykazanie. Jak wykazują jego słowa, nie jesteśmy już dłużej pod literą (chodzi o litery które znajdowały się na kamieniach), ale pod duchem, pozaobrazem, którego cień stanowiły słowa na kamieniach — pod większym prawem miłości (Jak. 1:25, 2:8). Gdy więc czytamy w księgach od Dziejów Apostolskich do Objawienia o odkupionych zachowujących przykazania Boże, nie myślimy o literach danych przez Mojżesza na kamieniu, lecz o wznioślejszym „zakonie ducha żywota, który jest w Chrystusie Jezusie” (Rzym. 8:2).

Proszę zwrócić uwagę na inny fragment: 2 Kor. 3:3-11 [NBJ. Wyrażenie „utrwalone literami w kamieniu” i odniesienie do twarzy Mojżesza, która w owym czasie jaśniała, to dowód, że Paweł mówi o Dekalogu. W wersecie siódmym mówi nam, że Zakonowi towarzyszyła taka chwała, iż powodowała nawet lśnienie oblicza Mojżeszowego. Natomiast w wersecie ósmym nawiązuje do tego, co będzie związane z jeszcze większq chwałą i kontynuuje, wykazując, że miała przyjść „chwała, która tamtą przewyższa” (w. 10), a wówczas to, co było dane z chwałą, czyli Zakon utrwalony na kamieniach, miało przeminąć (w. 11). Godne uwagi jest podobieństwo między RV w 11. wersecie a Mat. 5:18. Dalej, w wersetach 12 do 18, Paweł wskazuje, że chociaż przed Izraelem Mojżesz zakrywał twarz, tak żeby nie widzieli chwalebnego rezultatu nadania Zakonu, my wszakże powinniśmy się powstrzymywać przed zakrywaniem swoich serc zasłoną uprzedzenia itp., ponieważ pragniemy widzieć owe chwalebniejsze skutki tego wspanialszego prawa na naszych sercach i w życiu naszych braci, a w szczególności to, w jaki sposób odzwierciedlało się ono w osobie naszego „starszego brata” Pana Jezusa (2 Kor. 3:18).

Drogi Bracie, można by napisać znacznie więcej, jednak muszę się ograniczyć do jednego lub dwóch krótkich stwierdzeń. Kazania Pawła wygłaszane siódmego dnia nie stanowią poparcia dla Adwentyzmu Dnia Siódmego. Był to dzień, w którym zaprzestanie pracy pozwalało gromadzić się Żydom w synagogach, zaś Pawłowi dawało sposobność, z której ochoczo korzystał. Gdziekolwiek i kiedykolwiek znajdował uszy ku słuchaniu, był gotowy głosić. Siódmego dnia synagogi były pełne, tak więc Paweł tam szedł, natomiast w pozostałe dni głosił na rynku, gdzie wtedy było mnóstwo ludzi (Dzieje 17:17). Tak jak Paweł wykorzystywał takowe okazje, my korzystamy z tych, na jakie możemy sobie pozwolić pierwszego dnia, nie dlatego, że istnieje Boskie przykazanie, by uważać ten dzień za sabat i przedkładać go nad inne dni, jakkolwiek uważamy go za bardzo odpowiedni dzień na spotkania ludu Bożego, ponieważ jest to dzień zmartwychwstania naszego Pana. Niemniej jednak powstrzymywanie się od rzeczywistej pracy pierwszego dnia nie jest pochwalaniem złych pojęć, jakich wielu się uchwyciło w tym przedmiocie — nie bardziej niż to, że wiara w Biblię nie oznacza aprobaty dla wielu złych poglądów, jakie głoszone są na jej podstawie.

Obawiam się, że ci, którzy przestrzegają siódmego dnia, wlewają nowe wino do starych bukłaków; używajmy raczej nowych pojemników, zapewnionych nam przez naszego Zbawiciela (Mat. 9:17). „Wszystkiego doświadczaj cie” włączając te sprawy, a jeśli stwierdzicie, że są zgodne ze Słowem Bożym, obyście doznali łaski, by działać w tym pełnym świetle, które było symbolizowane przez światłość Synaju, i odpoczywać w tym lepszym sensie. Dla mnie wielką pociechą było to, że zbawienie nie zawisło na takiej niepokaźnej linie jak przestrzeganie tygodniowego odpoczynku.

Są jeszcze inne szczegóły związane z sabatem, na przykład to, że był zapowiedzią Tysiąclecia, czego w ogóle nie poruszyłem. Pastor C. T. Russell z Allegheny w Pensylwanii bardzo pięknie opisał ten zarys tematu. Czy czytał Pan kiedyś książkę „Boski plan wieków”? Ma ona 386 stron, jest w płóciennej oprawie i kosztuje 25 centów. Wysyła ją The Watch Tower Bibie and Tract Society, 612 Arch Street, Allegheny, Pa. W nowym świetle przedstawia ona wersety Pisma Świętego dotyczące Tysiąclecia, pomagając zdjąć tę „zasłonę”, o której już wspomnieliśmy.

W nadziei, że zechce Pan przyjąć mój list w tym samym duchu, w jakim go napisałem, i prosząc naszego Ojca Niebieskiego o błogosławienie jego misji, niżej podpisany

Pański brat w służbie Króla królów

B. H. Barton

LIST DO BEATRICE GRIFFS

Filadelfia, Pensylwania, 23 października 1909

Pani Beatrice Griffs

Droga Siostro w Panu!

Twój tchnący tak bardzo duchem Mistrza list otrzymałem blisko tydzień temu. Śpieszę więc, by odpowiedzieć, prosząc drogiego Ojca w niebie, żeby mnie wsparł w wypowiadaniu tego, czego najbardziej pragniesz się dowiedzieć, i żeby to było w zupełności ku Jego chwale.

Ogromnie się cieszę, droga Siostro, z wielu dowodów, jakich dostarcza Twój list na to, że tak gruntownie nauczyłaś się lekcji poddania Bożej woli. Jest bardzo wielu takich, nawet pośród dzieci Bożych, którzy uznają, że Pan może napędzać wszechświat, inspirować Biblię, zawiesić słońce, księżyc i gwiazdy na ich miejscach, stworzyć doskonałe ciało, nieskończenie lepsze, niż mogliby uczynić oni sami, ale jakimś sposobem reprezentują myśl, że potrafią uporać się ze swoimi doświadczeniami znacznie lepiej, niż mógłby to zrobić Pan. Nie wyrażają tego tak dosłownie, ale do tego sprowadza się ich postawa.

Ludzie są tak bardzo skłonni krytykować dzieło Wszechmogącego. Naukowiec opowiada, w jaki sposób ludzkie ciało mogłoby się obejść bez takiego czy innego organu. Teolog myśli, że nie potrzebujemy w Biblii Księgi Jonasza, że bez niej Słowo Boże byłoby lepsze. Zaś chrześcijanin wierzy, że niepotrzebne nam jest to bolesne doświadczenie czy tamta uciążliwa próba.

W każdym z tych trzech przypadków manifestuje się to samo: brak zaufania do Pańskiej mądrości. Z łatwością możemy zrozumieć, dlaczego naukowiec czy nieoświecony teolog nie posiadają niezbędnej wiary czy zaufania do Boga, ale dość trudno pojąć, dlaczego poświęcony chrześcijanin nie może uwierzyć, że „tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są” [Rzym. 8:28].

Ucieszyło mnie więc, gdy spostrzegłem, że Pańska łaska umożliwiła Ci osiągnięcie stanu, w którym nieszczęścia Twoje nie mogą przytłumić psalmu uwielbienia, jaki wznosi się z Twojego serca przed tron Ojca i ufam, że zawsze będzie On mógł Cię widzieć w takim nastawieniu, które może powiedzieć:

>>Niech się dzieje wola Twoja<< — tak samo radośnie, gdy oznaczać ona będzie jakąś stratę, jak i wtedy, gdy będzie nią dodanie otuchy. Jeśli Ijob, dawno temu, posiadając znacznie mniej światła niż my, nie będąc spłodzonym z ducha świętego itp., potrafił okazać tyle ducha poddaństwa względem woli Bożej, to jakże pięknie powinien się on ujawniać w naszym życiu.

Obyśmy mogli stale pamiętać, że najważniejsze dzisiaj nie jest to, jak wielu pozyskamy przez Ewangelię ani też ile osiągniemy spokoju i pociechy, ani nawet, jak znaczny możemy wywierać wpływ, lecz to, jak możemy przynieść najwięcej owoców ducha. „W tym będzie uwielbiony Ojciec mój, kiedy obfity owoc przyniesiecie” (Jan 15:8). „Ale owoc Ducha jest miłość..:” itd. (Gal. 5:22-23). Zatem jeśli żyjemy w zgodzie z tymi wersetami, z radością przyjmiemy dowolne doświadczenia, niezależnie od tego, jak będą gorzkie, bo pomoże nam to przynosić te owoce.

Ktoś jednak zapyta: >>Przynoszę te owoce, dlaczego więc Pan dopuszcza na mnie tak wiele problemów?<<. „Każdą latorośl, która przynosi owoc, oczyszcza [czyści i przycinaj, aby obfitszy owoc przyniosła” (Jan 15:2). 0, jak znakomicie odpowiada to uczuciom naszych serc, gdyż nie zadowala nas przynoszenie niewielu owoców, bo chcemy przynosić coraz więcej i więcej, a i nawet wtedy pragniemy nadal wzrastać w rodzeniu owocu. Droga Siostro, modlę się, żeby Pan nadal dawał Ci takie doświadczenia, które Ci pomogą rozwinąć więcej owoców, tak byś przypatrując się swemu sercu, mogła cieszyć się, jeśli stwierdzisz pomnażanie w nim owocu.

Z chrześcijańską miłością dla Ciebie i dla wszystkich drogich przyjaciół i w nadziei, że zawsze tak będzie — uniżony sługa Króla królów

Benj. H. Barton

3850 Girard Aye.

LIST DO SIOSTRY SHERMAN

Filadelfia, Pensylwania, 15 lipca 1910

Do Pani Sherman, Santa Monica, Kalifornia

Droga Siostro w Chrystusie!

Od ostatniego mojego listu do Ciebie minęły już chyba dwa lata. W międzyczasie często myślałem o tym, żeby do Ciebie napisać, ale zawsze pojawiała jakaś pilniejsza listowna konieczność i w rezultacie byłaś pomijana. Niemniej jednak jest to dla mnie przywilej i przyjemność, że w końcu znajduję czas, by postarać się zrekompensować tę zwłokę. Otrzymałem przesyłkę, jaką nadesłałaś jakiś czas temu, zarówno wiadomość, jak i wydrukowaną listę odsyłaczy.

Pan był niezwykle dla mnie dobry i mogę to wyrazić słowami Ezechiela:

„deszcze błogosławieństw”: Błogosławione krople spadały tak mocno i rzęsiście, że myślę sobie, iż słowo „deszcz” jest na to za słabe; chyba „wielki grad” z Objawienia byłby bardziej odpowiedni. Wierząc, że Cię to zainteresuje i że równocześnie będzie pouczające, pragnę wymienić kilka z tych moich doświadczeń opatrzności Pana w ciągu minionych dwóch lat. Ich efektem jest to, że z każdym dniem jest On mi coraz droższy.

Kilka dni temu dziwny jegomość spytał mnie podczas jednego z naszych spotkań, czy jestem nawrócony. Powiedziano mu, że około osiemnaście lat temu całkowicie poświęciłem się Panu. Dopytywał się dalej: >Ale kiedy Pan wykonał ruch ze swej strony?<<, na co odparłem, że Pan czynił to od zawsze. Jakże zdumiewająco mnie ukochał, okazując to na tysiące sposobów! Oczywiście robił dokładnie to samo z każdym ze swoich dzieci z osobna, ale nie wydawało mi się to tak zdumiewające, jak powinno się zdawać im; mi bowiem każe myśleć, że pomimo moich stałych niedostatków zajmuje się On mną tak cierpliwie itak łaskawie.

A potem przychodzi słodycz i zadowolenie wynikające z pokory rozwijającej się dzięki Ojcowskiemu kierownictwu. Ostatnio pojawiła mi się taka myśl:

W nocy widzimy gwiazdy rozproszone po niebie, jedna tu, druga tam, tu grupka, tam Mleczna Droga itd. Itak samo w ciągu owej nocy grzechu widzimy ludzi Boga niczym takie niewielkie gwiazdy na niebiańskich miejscach w Chrystusie Jezusie. Tutaj jest odosobniony brat, pobłyskując jak gwiazda w swoim zakątku żniwnego pola; tam mała grupa czy konstelacja gdzieś pod Los Angeles. Dalej — w Brooklynie, można by prawie rzec, że widzimy Mleczną Drogę. Jedna po drugiej, wszystkie te gwiazdy zostaną zebrane razem, a potem już nie będzie nocy, gdy te wszystkie gwiazdy połączą się razem z tą Jedną, Gwiazdą jasną i poranną, i staną się Słońcem Sprawiedliwości, które obróci noc grzechu w poranek radości.

Później przypomniałem sobie wiele ludzkich pojęć, które funkcjonowały na temat gwiazd, zanim astronomia stała się tak powszechnie jasna jak obecnie. Wierzono na przykład, że gwiazdy to dziury w podłożu niebios, poprzez które prześwieca światłość niebiańska. Ach, to jest właśnie to, co czyni z nas gwiazdy — my musimy być takimi otworami, przez które świecić będzie światło z niebios. Czym jednak jest dziura? Niczym innym jak rzeczywistą opatrznością i pomocą Boga całkowicie nas otaczającą. Dzięki niech będą Bogu za przywilej bycia takim otworem w nieboskłonie.

Chciałem, żeby list ten był czymś w rodzaju zeznania świadectw, a zapomniałem, że najpierw powinno mieć miejsce oddanie chwały i modlitwa; moje niedopatrzenie samo się unieważniło, bo zanim zdałem sobie z niego sprawę, usługa uwielbieniowa samoistnie dość dobrze wypadła, więc potraktujmy poprzednią część listu jako wstępną i przejdźmy do świadectw.

Jak to wyraziłem w wykładzie „Przymierza powiedzianym dwa lata temu na konwencji w Toledo, zajęło mi kilka miesięcy, zanim mogłem przyjrzeć się temu tematowi przez pryzmat spojrzenia brata Russella, ale w pismach naszego drogiego brata z ostatnich dwóch lat było kilka innych rzeczy, których zrozumienie zajęło mi więcej niż rok. Zauważysz, że w tym wykładzie nie chodziło mi o wyrażenie mojego poglądu na temat Pośrednika. Dla mnie było jak najbardziej oczywiste, że ci, którzy utrzymują, iż brat Russell dementował okup, mają bardzo zły wgląd w treści The Watch Tower, pomijając naprawdę często powtarzaną myśl, że cała zasługa opiera się na krwi Pana Jezusa.

Niemniej jednak postanowiłem zawiesić wydanie własnej opinii, dopóki cała sprawa nie zostanie pozbawiona wszelkich wątpliwości, modląc się jednocześnie o to, by Pan zechciał obdarzyć mnie mądrością w podejmowaniu decyzji oraz uwolnił od uprzedzeń itp., gdyż zauważyłem ich mącący wpływ na wiarę i nastawienie niektórych z braterstwa.

Jednak nasz niewidzialny wróg niewątpliwie widział moje stanowisko i wyraźnie wierzył, że czas dojrzał do tego, by przypuścić na mnie szczególny atak z każdej strony. Niektórzy z braterstwa, widząc, że mój umysł nie jest w pełni upewniony w tych kwestiach, sprawiali wrażenie, że mówią i robią przeciwko mnie rzeczy, co do których „on zły” chętnie podsunąłby mi myśl, że są niechrześcijańskie. Wysiłki, by zakazić mój umysł trucizną przeciwko bratu Russellowi, mnożyły się. Najlepsze argumenty przeciwko niemu zdawały się do mnie trafiać, podkładane w jak najbardziej ponętnych i przekonujących formach. Jeśli są jakieś sposoby rozumowania, które miałyby dowieść, iż nauczanie Ihe Watch Tower jest błędne, a na które nie zwrócono by mojej uwagi, to już sam nie wiem, co by to jeszcze mogło być.

Wszakże Ojciec Niebieski okazał mi łaskę, żebym pozostał cierpliwym i poniechał tego wszystkiego; pozwolił mi nie ulec sentymentom; ustrzegł przed nabyciem nieprzyjemnych uczuć wobec tych, którzy źle zrozumieli moje stanowisko; umożliwił mi rozważenie bez uprzedzeń argumentów każdej ze stron, a po tym, jak dozwolił na wypróbowanie mojej lojalności względem Słowa Bożego, mojej miłości do braci i mojego poświęcenia dziełu „żniwa” podniósł zasłonę i pokazał mi, gdzie leżała trudność, gdzie przeoczyłem odnośny fragment Pisma Świętego i gdzie nie udało mi się odczytać rzeczywistej siły pewnego punktu w danym wersecie. Tak więc po przejściu najcenniejszej próby w swoim życiu znajduję wspaniały powód do radości. Mogę podzielać spojrzenie brata Russella, a ponadto czuję, że moja wiara jest nie tylko wynikiem przyjęcia jego słów w tej materii, ale jest rezultatem najbardziej gruntownego sprawdzenia tych spraw w świetle Słowa Bożego.

Było to po prostu cudowne, jak w stosownym czasie Pan rozjaśnił tak wiele z tych zapisów. Na przykład jednym z wersetów, który wydawał się mocno niespójny ze stanowiskiem przyjętym w The Watch Tower, jest Hebr. 7:27: „Który by nie potrzebował na każdy dzień, jako oni najwyżsi kapłani, pierwej za swoje grzechy własne ofiar sprawować, a potem za ludzkie; bo to uczynił raz samego siebie ofiarowawszy” Pojawiła się w moim umyśle niczym błysk myśl następująca: Postawa przeciwników brata Russella jest dokładnie przeciwna do tego. Oni mówią: >On tego w ogóle nie uczynił. Nie złożył najpierw żadnej ofiary za siebie, a potem za grzechy ludzi<<. Jeśli Paweł twierdzi, że to zrobił, to zrobił. Nie możemy jednak myśleć, że gdy złożył ofiarę za swoje własne grzechy, to że uczynił to w sensie osobowym, gdyż On był bez grzechu; mógł to uczynić jedynie w takim sensie, jak to sugeruje brat Russell — Jego własny grzech to grzechy członków Jego Ciała, czyli Kościoła. Argument Pawła: żydowscy najwyżsi kapłani musieli składać swoje ofiary ciągle na nowo (czyli codziennie, żeby była ciągłość), ale Pan dokonał dzieła większego ofiarowania w sposób tak zupełny, że nie musiało być ono powtarzane — było na tyle wystarczające, by trwać na zawsze. Jest to prawdą, czy mówimy o Panu osobiście, czy o Kościele.

Poza tym, jak pięknie wyprowadzona jest myśl odnośnie tego, w jaki sposób ofiara Kościoła liczy się jako część ofiary Chrystusa. Jak stwierdza Paweł w Filip. 3:10: „Żeby poznać go (...) i uczestniczyć w cierpieniach jego” [NB]. W Hebr. 9:7 czytamy: „Do drugiej [Świątnicy Najświętszej] zaś raz w roku sam tylko arcykapłan” itd. Wiemy, że w Dniu Pojednania najwyższy kapłan wchodził do Świątnicy Najświętszej dwukrotnie: raz z krwią cielca i raz z krwią kozła, a mimo to obydwa te wejścia były częścią jednego aktu. Mam nadzieję, że na najbliższej konwencji powiem obszerniejszy wykład, prezentując wyniki tego długiego okresu badań.

Jak dobry jest nasz Pan dla nas wszystkich; nie tylko daje nam światło, ale zawsze przygotowuje nas na nową miarę światła, zanim nam je ześle. Sądzę, że owe doświadczenia mogą ze mnie uczynić nieco większy otwór, tak żeby jeszcze więcej światła mogło przezeń świecić.

Proszę, wspomnij o mnie wszystkim drogim braciom i siostrom w Los Angeles. Wiele rozmyślam o tych, których spotkałem podczas poprzednich wizyt i jestem ciekaw, czy znaleźli się pośród tych, co pozwolili, by w ich ogrodach znalazły zachętę do wzrostu korzenie niedowiarstwa, korzenie znużenia lub też inne korzenie duchowych chwastów. Słyszałem pewne rzeczy dotyczące paru osób, które szczerze umiłowałem w Panu, a które zadały ból memu sercu, ale ufam, że doniesienia te były przesadzone. Droga jest już teraz tak niedaleka, że nie możemy sobie pozwolić na bycie zniechęconym. Wszyscy wiemy, że próby miały nadejść, ale wielu zapomniało, że nie byłyby one próbami, gdyby nie było czego w nich sprawdzać albo gdyby pojawiały się zawsze w taki sposób, jaki przewidywaliśmy. Jakże powinniśmy być wdzięczni, że dzięki Pańskiej dobrotliwości otrzymywaliśmy Jego wsparcie, by przetrwać tę sporą burzę, ale przed wieloma z nas są znacznie cięższe doświadczenia i dlatego byłoby nieodzowne, by z przeszłych i teraźniejszych prób — jeśli ostatecznie mamy wyjść z nich zwycięsko — pozyskać miarę właściwego charakteru.

Tylko w ciągu kilku ostatnich dni miałem parę spotkań z braterstwem, o których zawsze myślałem z poważaniem i w istocie nadal dużo o nich myślę i kocham ich w Panu, ale sprawiło to ból mojemu sercu, gdy się przekonałem, iż nie tylko zajęli stanowisko przeciwne bratu Russellowi, ale ponadto przyjęli taką postawę, że nawet nie rozumieją, gdy się im zwraca uwagę i próbuje wykazać, że brat Russell nie naucza tego, czego według nich naucza.

Jest jeszcze inna lekcja: JeśLi Przeciwnik skłoni nas do myślenia i mówienia tak wiele o tych kłopotach, tak że całkowicie zaniedbamy rozważania rzeczy, które nam pomogą wzrastać w łasce i rozwijać owoce ducha świętego, po części odniesie on sukces w odwróceniu naszej uwagi od spraw bardziej zasadniczych dla uczynienia naszego powołania i wybrania pewnym. Czasem znajdzie się brat, który doszedł do światła Prawdy. Jednak pomysł zgładzenia ludzi złych wydaje mu się tak surowy, że nigdy nie poszedł dalej w swoim myśleniu i wypowiadaniu się. Gdy w okolicy zjawia się pielgrzym, chce cały czas rozmawiać o piekle, omawiając argumenty, jakie na ten temat zebrał lub przedstawiając potworność kazania, w którym temat ów stanowiłby dominujące zagadnienie itp. Z łatwością wyczuwam, że Przeciwnik powstrzymał go od czynienia postępu przez zbytnie skupienie jego umysłu na jednej rzeczy. Jeśli w podobny sposób uda mu się nakłonić nas do mówienia i rozmyślania o problemach w Kościele, tak że zaniedbamy inne kwestie, będzie to całkowicie dla niego zadowalające, ale bolesne dla osoby, na którą wywrze swój wpływ.

Pozostanę w domu aż do konwencji w Chatauqua, kiedy to rozpocznę kolejną niewielką podróż, ale z pewnych względów we wrześniu będę musiał znów wrócić na krótko do domu. Muszę kończyć, w ufności, że list ten zastanie Cię na radowaniu się Pańskimi sprawami oraz w pełni pokoju wynikającego ze świadomości, że zbawienie Twoje jest już tak blisko.

Z chrześcijańskimi pozdrowieniami, Twój w nieustającej życzliwości

Benj. H. Barton

LIST REDAKCJI ST. PAUL ENTERPRISE

St. Paul Enterprise, 4 czerwca 1915

W liście przeczytanym ostatnio w zborze filadelfijskim pielgrzym, brat Barton relacjonuje bardzo interesujący incydent z wojny w Europie, jaki opowiedziano mu, gdy gościł w Chicago. Pewien brat w Austrii, powołany do służby w armii, zdecydował, że jeśli znajdzie się na froncie, będzie raczej strzelał w powietrze, niż miałby być winny krwi jakiegokolwiek człowieka. Brat ten uczynił tak, a później, gdy padł rozkaz, by ruszyć z bagnetami, biegł naprzód z bagnetem skierowanym w niebo, zamiast w stronę piersi wroga. Wyobraźcie sobie, jakie było jego zdziwienie, gdy żołnierz rosyjski, na którego nacierał, robił to samo. Zamiast bezradnie uderzyć w rosyjską stal, natrafił na człowieka, który niewzruszenie trzymał pionowo swój karabin, bagnet kierując w stronę chmur. Gdy brat podszedł bliżej, zrozumiał przyczynę. Ów rosyjski żołnierz miał spinkę z krzyżem i koroną, czyli symbol Międzynarodowego Stowarzyszenia Badaczy Pisma Swiętego, emblemat duchowego braterstwa, które wykracza poza wszelkie geograficzne czy narodowe powiązania. Brat z Austrii nie znał rosyjskiego, ale miał fotografię brata Russella w kieszeni munduru. Pośpiesznie ją wyjął i trzymał ją przed rosyjskim żołnierzem, i tam, pośrodku bitwy, w zgiełku i zamieszaniu, tych dwóch ludzi, którzy tak przedziwnie się spotkali, uścisnęło sobie dłonie. Żaden nie rozumiał ani nie mówił obcym językiem, językiem cielesnym, ale obaj znali i rozumieli ów międzynarodowy, uniwersalny język ducha świętego, język miłości.

Dzięki zabraniu rosyjskiego brata na tyły jako więźnia wojennego, obydwu braciom oszczędzony został dalszy udział w walce. Austriacki brat był później ranny w innej bitwie i został odesłany do szpitala. W ten sposób dzięki Boskiej opatrzności obydwaj bracia nie byli już dalej przydatni.

LIST DO ELIZABETH B. JONES

Kansas, sierpień 1915

Elizabeth B. Jones, Pomona

Droga Siostro w Chrystusie!

Pan zapewne dozwolił na to, że przeszłaś przez piec doświadczeń, ale słowa Twoje ujawniają fakt, że Twoje ogniste próby nie wzruszyły Twojej wiary w zapewnienie, że wszystkie rzeczy działają dla dobra tych, którzy miłują Boga. Nie potrwa to długo, a wszystkie te doświadczenia przeminą i jeszcze wyraźniej zobaczymy, że ręka naszego Ojca nie dozwoli na niepotrzebną łzę swojego dziecka.

Jest bardzo trudno radzić komuś drugiemu, jako że trzeba rozważyć wiele kwestii, a zwykle nikt nie wie o wszystkim w przypadku tak zawiłych Spraw. Ktoś może wszakże podsunąć pewne pomocne sugestie i prosiłem Pana o potrzebne wsparcie, żebym napisał coś, co byłoby dla Twojego największego dobra.

Jestem pewny, że Panu musi się podobać Twoje nastawienie względem trudności, jakie Cię spotkały, a wierzę, że jeśli wytrwasz w tym samym duchu, usłyszysz Jego: „dobrze, sługo dobry..

Niemniej jednak możesz się modlić za przyjaciół. Sugerowałbym, żebyś możliwie zważała na ich poglądy, a jeśli Słowo Boże wyraźnie wskazuje inaczej, okaż uprzejmie i stanowczo swoje zdecydowanie, by być wierną Panu. Staraj się mieć na nich wzgląd i proś o Boską mądrość, żeby im pomóc.

Oczywiście, że sprawy te będą zajmować Ci czas i myśli, ale nie pozwól, żeby Cię to zniechęcało czy zamartwiało. Staraj się, żeby zanadto nie obciążało to Twojego umysłu, choć sprawy te będą wymagać uwagi. Pan jednak o tym wie i będzie mieć na to wzgląd. On się o Ciebie zatroszczy.

Byłbym rad, mogąc powiedzieć coś jeszcze, żeby Ci pomóc, ale obawiam się, że mogę napisać tylko w taki ogólny sposób. Gdy będziesz rozpatrywać Pańską wolę, rozwinie to w Tobie zdolność duchowego rozsądzania i bardziej ujawni się w Tobie duch zdrowego zmysłu.

Będę się za Tobą modlić i mam nadzieję, że znajdziesz się wśród zwycięzców.

Twój w mocy krzyża Chrystusowego

B. H. Barton

Poezje i refleksje

O CO WARTO SIĘ STARAĆ

Cierpliwa wytrwałość, która nie traci ducha i nie daje się pokonać zniechęceniu.

Bezstronność, która cieszy się tak samo z czyjegoś sukcesu, jak z własnego.

Usposobienie, które jest bardziej skłonne usprawiedliwić brata niż siebie samego.

Sprawiedliwość, która raczej wytłumaczy sobie czyjeś zło, niż ukryje swój w nim udział.

Życzliwość, która zawsze doszukuje się dobrych intencji, nawet jeśli wydaje się, że afront lub szkoda były zamierzone.

Lojalność, której nie mogą zniechęcić własne potknięcia i braki.

Uniżenie, które odczuwa przykrość z powodu upadku wroga i cieszy się z własnych upokorzeń.

Mqdrość, która wie, kiedy mówić, a kiedy milczeć.

Gorliwość, która nigdy nie ustaje w działaniu, ale też nie szuka poklasku i nie domaga się pochwał.

Przebaczenie, które nie tylko przeprasza słowem, ale dowodzi swej szczerości niewracaniem nigdy do sprawy.

Pokora, która wybiera skromniejszą i mniej przyjemną część usługi, innym pozostawiając tę bardziej zaszczytną i szanowaną.

Chrześcijaństwo, które tak samo dba o to, w jaki sposób życie prowadzić we własnym domu, jak i między braterstwem.

***

JEMU NALEŻY SIĘ CZEŚĆ

Wiem, że jeśli jestem wybrany, by dzielić dziedzictwo z moim Panem,

Panować z Nim w chwale i otrzymać wielką nagrodę,

Jeśli pomimo wszystkich moich słabości zatrzyma On dla mnie koronę,

To wiem, że wybór ten z pewnością przyniesie chwałę Bożemu imieniu.

Gdybym był bardziej godny, a moje potknięcia mniej liczne,

To ludzie, oddając Bogu chwałę, chwaliliby również moje zalety.

Gdybym był bliski przegrania lub nigdy nie zgubił śladu,

To mówiąc o Jego dobroci, dostrzegliby także i moją.

Jednak mój byt ma tak wiele braków w myśli, słowie i czynie,

A to znaczy, że Jemu należy się cała chwała, On zasługuje na jej pełnię.

Gdy ludzie ujrzą wywyższenie takiego śmiertelnika do nieśmiertelności,

Jaką zrodzi to chwałę dla Tego, który upodobał sobie taką nicość!

Wiem, że gdy mój Zbawca powrócił do nieba

I otrzymał koronę chwały, było to dowodem miłości Jego Ojca,

Ale gdy pomyślę o zasłudze Chrystusa i Jego życiu bez grzechu i w łasce,

Nie dziwię się, że Bóg wybrał dla Niego takie miejsce.

Ze mną jest całkiem inaczej, nie mam nic, co by sprawiało,

Żebym był uczczony bardziej niż zwyczajna trzcina.

Naprawdę nie ma powodu, żeby dać mi odrobinę chwały,

Jemu należy się wszelka chwała za radości, które zdobiły moje dni.

Gdybyś znał wszystkie moje upadki, moje najpodlejsze wady

I widział okazywaną mi ciągle przez Ojca pełną miłości cierpliwość,

Zdumiałbyś się bez miary na myśl, że On może uczynić albo że uczyni

Ze mnie sposobnego sługę dla dobra Jego ludu.

Skoro należy Mu się tak wielka chwała, dlatego że ja jestem taki,

I że ze słabeusza takiego uczynił mocarza,

To jakaż będzie Jego chwała, gdy mnie jeszcze bardziej wywyższy

I ukoronuje wraz ze swymi wybranymi na szczycie Syjonu?

To, że przez wszystkie te lata zmagań wciąż jestem niedoskonały,

Nie przemawia na moją korzyść ani nie napawa poczuciem szczęścia.

Jeśli okażę się godny, to tylko dzięki Jego łasce,

A w czci i chwale nie zasługuję na żadną cząstkę ni udział.

Nienawidzę moich win i upadków i walczę z nimi dzień po dniu,

Ale nie mogę uciec od samego siebie i od swoich słabości.

Mimo to On mnie używa, wciąż okazując mi wiele łaski.

Zastępy niech głoszą chwałę Tego, co znalazł miejsce dla mnie biednego.

The Watch Tower, 15 stycznia 1912, R-4959 (Straż 1/12)

***

JEDEN TU, JEDEN TAM

W rwących wodach wielkiego życia strumienia

ten, tamten spotka się wyjątek, który obraz zmienia. Wszyscy inni na sobie skupieni przesadnie, każdy sam sobie śpiewa, dla siebie się trudzi, ten, tamten jednak lepszych rzeczy pragnie,

nadzieję budzi.

Jakże nieszczęsnym byłby świat ten, gdyby

nie jeden tam i tu nieustępliwy serca nie bronił przed utratą Boga. Miłości własnej — największego wroga — precz nie wyrzucił dla chwały Jego.

Gdzieniegdzie znajdziesz wciąż takiego.

A Bóg mądrością swoją tak sprawuje,

że tu i tam jednego wciąż znajduje, co ma za śmieci wszelką ziemską chwałę, krzyż Pański nosi dzielnie i wytrwale, nawet gdy stracić może coś większego.

Tak szuka Bóg - jednego tam i tu jednego.

Nie szuka On szeregów dusz,

lecz tu i tam jednego. Pragnie kiej notów czystych, prawdy Stróż, tych kilku, którzy hańbę Syna Jego w cierpieniu znoszą dnia każdego.

Niewielu ich; znajdziesz tu i tam jednego.

Jakże wspaniałym jest ten fakt,

że jeden tu i tam przywilej ma w dziele odnowy udział brać, usuwać grzechu wszelki ślad, na ziemi zacząć nowy ład,

by blasku Najwyższego chwała

na zawsze każde miejsce wypełniała.

tłum. Agnieszka Reuter

***

DOSKONAŁE ZADOWOLENIE

Czy dzień posępnym nazwać się odważę, gdy łaska Jego tak jasno przyświeca? Czy w życiu moim chwilę jakąś wskażę znużenia Słowem, co miłość roznieca?

Czy większą się okazać może próba wiary niż miara łaski przez Ojca mi dana? Czy jest cenniejszą strata ziemskich darów niż to, co w zamian biorę z ręki Pana?

Albo czy mógłbym potknąć się o kamień, gdy dłoń mą ufnie w Jego ręce złożę? Czy pełen trwogi przed wyzwaniem stanę, gdy Jego Słowo wiatr uciszyć może?

Czy nazbyt ciężkim krzyż mój nazwać mogę, gdy Jego ramię tak mocno mnie wspiera? Czy zazdrość wzbudzi korona na bliźniego głowie, gdy moją własną Mistrz koron wybiera?

Czy mogę tęsknić tak za ziemskim domem Jak za pałacem w niebie, gdzie Bóg mieszka? Czy nie są wszystkie drogi bardziej mi znikome Niż ta miłości wąska Jego ścieżka?

tłum. Agnieszka Reuter

***

TYLKO TERAZ

Nie wjutrzejszej walce, Panie, i wjutra potrzebach, proszę Cię, byś mnie wspierał, Ale dziś mnie od zmazy grzechu zachowaj, tylko teraz.

Naucz modlić się, jak należy, wprawy w pracy sumiennej nabierać; Pomóż miłym być w słowie i w czynie, właśnie teraz.

Przed złym lub próżnym słowem usta me, Panie, zawieraj; Połóż pieczęć mym wargom, proszę, po prostu teraz.

Nie w jutrzejszej walce i w jutra potrzebach proszę Cię, byś mnie wspierał, Ale mną kieruj, Panie, prowadź, strzeż mnie, tylko teraz.

tłum. Agnieszka Reuter

***

ZWYCIĘSTWO

Gdy jesteś zadowolony ze wszystkiego, co jesz i z tego, w co się ubierasz, z każdej pogody, z samotności czy też zakłócania spokoju — to jest zwycięstwo.

Gdy umiesz znosić niezgodę, zmartwienie, nierówność czy niepunktualność (jeśli to nie ty jesteś ich przyczyną) — to jest zwycięstwo.

Jeśli jesteś zapominany lub lekceważony bądź też celowo uważany za nic, ale wewnętrznie się uśmiechasz, chlubiąc się ze zniewagi i bycia niedostrzeganym — to jest zwycięstwo.

Jeśli potrafisz stanąć twarzą w twarz wobec głupoty, ekstrawagancji, duchowej niewrażliwości, sprzeciwu grzeszników czy prześladowania i znosić to wszystko tak, jak znosił Jezus — to jest zwycięstwo.

Gdy w rozmowach nigdy nie kierujesz uwagi na siebie i nie odnotowujesz swoich dobrych uczynków ani nie szukasz pochwały i potrafisz prawdziwie „kochać bycie nieznanym” — to jest zwycięstwo.

Gdy o tym, co robisz dobrze, mówi się źle, gdy krzyżuje się twoje pragnienia, obraża twoje upodobania, odrzuca twoje dorady i wyśmiewa twoje opinie, a ty przyjmujesz to wszystko ze spokojem — to jest zwycięstwo.

***

MOJA MODLITWA

Wskaż mi drogi, o Panie; naucz mnie Twoich ścieżek; prowadź mnie w Prawdzie Twojej i mnie pouczaj. W miłosierdziu swoim pamiętaj o mnie przez wzgląd na Twoją dobrą sprawę, o Panie. Nie zważaj na moje słabości.

Wiesz, że Twoja moc objawia swą doskonałość w mojej słabości. Nie zważaj na moje braki; uczyń mnie podobnym do Ciebie — na swoje własne podobieństwo, Panie, jakimkolwiek sposobem i niezależnie od tego, czy mi się on spodoba, czy nie. Ty wiesz najlepiej, a ja chcę, żebyś miał we mnie swoją drogę; nie moja, lecz Twoja niech się zawsze dzieje wola. Prawdopodobnie nie spodoba mi się przebieg; to będzie bolesne; może nawet poczuję się zniechęcony i będę niemalże gotów zawrócić. Mogę być zmęczony niezgodą i wyglądać odpoczynku oraz domagać się oswobodzenia, zanim praca zostanie wykonana. Nieważne, drogi Panie; dokończ dzieła, jakie rozpocząłeś dla sprawy Twego Imienia i dla Twojej własnej chwały Niech nie ustanie Twoja ręka, aż nie ujrzysz jasno, wyraźnie i doskonale Twojego własnego obrazu i podobieństwa we mnie. Tylko Tobie i Tobie samemu niech będzie chwała na wieki. Amen.

***

NASZE NIEDOSKONAŁOŚCI

Chociaż powinniśmy się starać być doskonałymi, to jednak pomimo naszych usiłowań, nie możemy w tym życiu osiągnąć rzeczywistej doskonałości. Jedyną możliwą obecnie doskonałością jest doskonałość serca, czyli doskonałe pragnienia i intencje, doskonała wola (Rzym. 12:2).

Jeśli sądzisz, że osiągnąłeś doskonałość, to oznacza, że albo masz za niskie pojęcie doskonałości, albo za wysokie mniemanie o swoich osiągnięciach. To pierwsze byłoby ignorancją, to drugie — pychą.

Wszakże nawet nasze niedoskonałości znajdują się pośród „wszystkich rzeczy dopomagających ku dobremu” (Rzym. 8:28). Nasze wady stale nam przypominają o potrzebie krwi Chrystusowej. Gdybyśmy nie popełniali błędów, Bóg popełniłby wielki błąd, zapewniając przykrycie, którego byśmy nie potrzebowali (1 Jana 2:1).

Nasze niedoskonałości pozwalają nam mieć cierpliwość dla niedoskonałości innych. Uświadamiamy sobie, że skoro Pan jest taki cierpliwy względem nas pomimo naszych słabości i wad, my również powinniśmy być podobnie cierpliwi dla tych, którzy nas otaczają.

Nasze niedoskonałości nas uniżajq i umożliwiają nam uniżanie samych siebie. Jednym z najpewniejszych sposobów oceny naszej pokory jest gotowość uznania własnych błędów i innych przejawów naszej niedoskonałości.

Nasze niedoskonałości pozwalają nam z całą powagą żywić nadzieję, że nadejdzie czas, gdy nastanie doskonałość (1 Piotra 1:13).

Nasze niedoskonałości zachęcają nas do ożywionej czujności i jeszcze bardziej zdecydowanego usiłowania w przyszłości; nigdy nie powinny nas one zniechęcać. Zniechęcenie wskazywałoby albo na brak wiary w wystarczalność zasługi naszego Zbawiciela, albo na obecność pychy, która powstrzymuje proces uniżania się, bądź też na niewiedzę odnośnie prawdziwego stanu ciała, czyli tego, jak niewiele można od niego oczekiwać, lub też wreszcie — na brak takiej ufności w obietnice Bożej łaski, jaką powinniśmy mieć (Rzym. 8:37-39).

Nasze niedoskonałości pozbawiają nas zaufania do samych siebie i wzmacniają nasze zaufanie do Pana (Filip. 3:3; Psalm 56:3).

Nasze niedoskonałości sprawdzajq nas bardziej zupełnie. Niektórzy stają się nieuważni i obojętni i nie zwracają uwagi na swoje wady; inni stają się przygnębieni i się poddają. Pan szuka takich, którzy nie popadną w żadną krańcowość (Izaj. 30:21; Przyp. 4:26-27).

Nasze niedoskonałości nas upewniają, że jest coś do zrobienia, że musimy toczyć walkę — a to rozwija nas coraz bardziej we właściwym kierunku.

***

BĄDŹMY BARDZO UWAŻNI!

Kiedy myślisz lub mówisz, gdy czytasz, pracujesz, gdy śpiewasz, uciech szukasz albo spacerujesz, by cię chronić od złego, radę ci powierzę — żyj jak pod okiem Pana, niech ono cię strzeże. I choć radość lub smutek ścieżki w głowie żłobi, nie myśl nic, co byś nie chciał zdradzić Jezusowi.

I cokolwiek wyszepczesz lub na głos wypowiesz, nie mów nic, co byś nie chciał zdradzić Jezusowi. A cokolwiek byś czytał, choć strony powabne, pewien bądź, że żenady nagły wyraz żadnej nie zmieni szpetnie twojego oblicza, gdyby Bóg powiedział: „Pokaż mi, co czytasz!” Czy w spokoju, czy w gniewie za pióro swe chwytasz, nie pisz nic, czego Jezus nie miałby przeczytać.

I cokolwiek zaśpiewasz w chwili swej radości, nie nuć nic, co by mogło Boskie ucho złościć. I gdziekolwiek się udasz, miejsc takich unikaj, w których: „Co tu robisz?” Bóg mógłby zapytać. Jeśli czasem zażywasz życia przyjemności, dla rozrywki w dniach młodych, pociechy w starości, porzuć każdą, co z wąskiej chce cię odwieść drogi, by Bóg pytać nie musiał: „Cóż, mój synu, robisz?”

tłum. Agnieszka Reuter

***

PRZEDSIONEK NIEBA

Wciąż przy tym, co w górze, umysł mój przebywa. Miłość wprost niebiańska z serca się dobywa. Nad Bożą radością me pióro się rozpływa, Jakbym się już znajdował w przedsionku nieba.

Społeczność na kształt tej z wysokości tak czysta i miła, i pełna miłości już teraz mym udziałem w wielkiej obfitości, głosi zaiste, żem przedsionku nieba gościem.

Niebiańskim światłem przyszłego domu już serce moje całe rozświetlone, pewnością, że już dotarłem, napełnione, żem jest w przedsionku nieboskłonu.

Tu chwałę tak piękna muzyka opiewa, że przy niej świat hałaśliwy przebrzmiewa. Każda nuta łaskawą wieścią dziś mi śpiewa, że jestem już w przedsionku nieba.

O, jak chwalebne to obecne miejsce moje, od kiedy Panu poświęciłem wszystko w życiu swoim. Obdarza mnie troską i miłością wielką swoją, odkąd w niebios przedsionka wkroczyłem podwoje.

Lecz skoro to przedsmak i przebłysk jedynie tego, co kiedyś chwałą największą zasłynie, jakie błogosławieństwo, jaka nadzieja z tego płynie, co będzie, gdy ktoś ów przedsionek minie?

Wzmóżmy więc gorliwość, podwójmy starania, by zdążać wytrwale do kresu wybrania, a wszystkie próby nasze i zmagania, niech nam pomogą w przedsionku niebios dokończyć czekania.

***

wpis:

[Tłumaczenie powyższego wpisu] Jak często Boski dla nas wybór uważany jest za przykry krzyż; gdy się jednak przyjrzymy bliżej, znajdujemy w tym krzyżu przesłanie miłości i zachęty ze strony naszego Ojca w górze. Jeśliby nam brakowało poddania się woli Bożej, odwracalibyśmy się niecierpliwie od tego krzyża i nigdy nie odczytalibyśmy błogosławionego poselstwa, jakie niósł. Byłby to krzyż, teraz zaś jest to skarb.

Morał: Doświadczaj, jaką lekcję niesie z sobą każdy krzyż.

Wyrazy ogromnej miłości dla wszystkih

B.H. Barton

Minot, A.D. 27 Stycz. 1916

Kopia wpisu dla brata C.E. Rowlen z Red Wing. Minn.

Table of Contents

Start

Spis Treści